UŚMIECH LOSU
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Do widzenia.
Dziękuję, panie Yoo.
- Wystarczy piwa? - Chyba tak.
Zawsze można dokupić. Stać nas.
Dobry wieczór.
Wybaczcie spóźnienie.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Fajnie, że przyjechaliście.
A ty w uniformie.
Przyjechaliśmy do was prosto z lotniska.
Gdzie Sa-rang?
Nie odbiera.
A pan No?
Też nie odbiera.
Zadzwonimy z auta.
- Dobrze. - Bierzemy?
- Chodźmy. - Z przodu.
- O rany. - Wezmę.
Dziękuję.
NO SANG-SIK
Abonent czasowo niedostępny…
Dzisiaj ma wolne, a nie odbiera.
Będziemy we czwórkę.
Ekipa z Bangkoku jeszcze wróci.
- Dobra. - Dobrze.
Ale czemu oni obydwoje nie odbierają?
Może spotkali się bez nas.
W końcu zostali parą?
Poważnie?
Koleś jest naprawdę fajny.
Wiedziałem.
Jaki niby?
Przyjaciółki, a nic nie wiedzą.
To znaczy?
Między nimi już koniec.
Co? Od kiedy?
Czy oni w ogóle byli razem?
Nawet nie zaczęli.
W Tajlandii poszli gdzieś sami.
On chciał wtedy zostać parą, ale ona chyba odmówiła.
Naprawdę?
Powiedział tak?
Miałem go pytać? Poczułby się urażony.
Tak, chyba nici z tej pary.
Wiedziałem, że nic nie będzie.
Znam pana Gu…
Znam pana No dobrze.
On by się z nikim nie umawiał.
Dałbym mu kilka lekcji z randkowania,
ale on jest oporny.
A w tych kwestiach liczą się podstawy.
Byłeś w wielu związkach?
Ja?
Podobałem się wielu kobietom.
Żadna się jednak nie odważyła.
Łatwo mnie rozgryźć,
ale każda uważa, że za wysokie progi.
Czyli nigdy nikogo nie miałeś?
Mówię, że mam powodzenie.
Tylko żadna nie zna sposobu, żeby mnie zaprosić na randkę.
Sam możesz jakąś zaprosić.
Nie. Panie przodem.
Obowiązek dżentelmena, wiesz?
Dlatego nie masz dziewczyny.
Mogę dostać przekąskę? Tamtą proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
W każdym razie on pewnie się załamał,
skoro dała mu kosza przed randką.
Zabiorę go potem na piwo.
Ty też coś przegryź.
- Dziękuję. - Pokazać coś śmiesznego?
Magia!
Jesteś przezabawny. Też chcę.
Dziękuję.
- Same malowałyście schody? - Skąd wiesz?
Amatorska robota.
Zapraszam.
- Dobrze. - Witamy.
- A to co? - Co?
Skąd tu męskie buty?
ODCINEK 12
Co jest między wami?
I jak długo?
Wcale nie długo.
Mówiłaś, że nic was nie łączy.
Wybacz.
Różnie bywa.
Czemu nas okłamaliście?
Po co oszukiwaliście?
Nie oszukiwaliśmy.
Po prostu nie powiedzieliśmy.
Czyli oszukiwaliście.
Co my robimy?
Trzeba się cieszyć, a nie złościć.
Nie złościmy się. Jesteśmy w szoku.
Kiedyś nie miałyśmy przed sobą żadnych tajemnic.
Dlatego teraz wam mówię.
Wyluzujcie, proszę.
Przestań się podlizywać.
Nie ujdzie ci to na sucho.
Gratulacje. Tworzycie świetną parę.
Dziękuję.
Widać, że się znasz.
Kłamaliście o czymś jeszcze?
Nie chcieliśmy niczego ukrywać.
Oszukajcie nas jeszcze, a koniec z tą szóstką.
Choćbyś udawał jakiegoś nieślubnego syna prezesa,
my ci nie wybaczymy.
Nie.
Powiem wam wszystko.
Nie jestem nieślubnym synem prezesa.
Przecież wiadomo, że nie.
Dałam taki przykład.
Jestem jego synem.
Jasne, a my córkami.
- Czyim synem? - To prawda.
On jest synem prezesa.
A weź, nie strasz porządnych ludzi.
Co ci do łba strzeliło?
Prezes jest „Gu”, a ty jesteś „No”.
Właśnie. Dajcie spokój.
Prawie się nabrałem.
Syn prezesa jest głównym menadżerem, co nie?
Ponoć straszny palant
z okropnym charakterem.
To wredny typ,
a pan No jest jego kompletnym przeciwieństwem.
Tym wrednym typem jestem ja.
Nie zwodziłem was celowo, wybaczcie.
Jestem Gu Won, główny menadżer.
A tam na ścianę nie gapi się menadżer działu Yoo.
To menadżer No Sang-sik.
Sa-rang, to prawda?
Przedstawię ich oficjalnie.
Główny menadżer Gu Won,
a to menadżer No Sang-sik.
Jestem No Sang-sik.
Miło mi.
Co wy? Czekaj.
Jakie to pokręcone.
Chyba dobrze wyszło?
Pewnie tak.
Kamień z serca.
Panie Gu.
Podłoga jest za zimna.
- Nie, tu jest ciepło. - Proszę usiąść.
Tu mi wygodnie.
Nie mamy wiele do podania.
Ty z poduszką? Na kanapę trzeba.
- Proszę siadać. - Nie.
Tutaj mi bardzo wygodnie.
- Nie trzeba. - Proszę.
Bo nam niezręcznie.
Przestańcie już.
Nie powinno wam być niezręcznie.
Ale jest. Przecież to syn prezesa.
Niezręcznością byłby luz.
Teraz jest gorzej.
Siadajcie, proszę.
Czemu klęczycie?
- Usiądźcie sobie. - Proszę.
Cóż, panie Gu,
jeśli zachowałam się jakoś niestosownie,
bardzo pana proszę o wyrozumiałość.
Wcale się źle nie zachowałaś.
Da-eul, proszę, traktuj mnie tak beztrosko jak wcześniej.
- Będzie mi łatwiej. - Rety.
- Byłam beztroska? - Tak.
Ależ niemożliwe, ja?
Byłaś całkowicie beztroska.
W Bangkoku nie dawałaś mu spokoju.
Raz mu nawet groziłaś.
Ale że ja? Niby kiedy?
„Panie Wykrzyknik.
Na tyły”. Nie pamiętasz?
Nic nie szkodzi.
Dbałaś o kogoś, kto dopiero zaczął pracę.
Wszystko gra.
Przepraszam tak bardzo.
Nie zasługuję, by żyć.
Nie zasługuję, by żyć!
Najmocniej przepraszam.
- Przepraszam. - Ojej, a ty co?
- Co? - Przepraszam.
Przesadzasz.
No…
Panie Gu.
Przepraszam bardzo, ale muszę na chwilę wyjść.
- Dokąd idziesz? - Ja?
Tam.
Jasne.
Musimy pogadać.
Możemy tutaj sobie pogadać.
Chodź.
Dobrze.
Wyjaśnij mi…
czemu posunąłeś się aż do tego?
Jak mogłeś nam to zrobić?
Nie miałem wpływu.
Musiałem robić, co mi każą.
Ale trzeba było nas ostrzec.
Taki z ciebie kolega?
Wiesz, jak to jest być bezsilnym.
Pomyśl sobie, co czułem, wołając za nim fałszywym nazwiskiem.
Chciałem wyjaśnić na lotnisku, że ja jestem No Sang-sik,
ale wtedy…
Wybacz mi.
Proszę, dla pana.
Jeszcze pięć minut temu byłem dla ciebie kolegą.
Przepraszam.
Za co?
Nie mam braci ani żadnych bliskich znajomych,
więc nie wiem, czy będę dobrym przyjacielem,
ale będę się starał.
Bądźmy przyjaciółmi.
Dobrze, Won.
Pyeong-hwa, ty tak samo.
Usiądźcie normalnie.
Ależ oczywiście, panie Gu.
Może podać coś do picia?
Przestań, proszę.
Żaden główny menadżer.
Chłopak Sa-rang.
Dobrze, panie chłopaku Sa-rang.
Jeśli mogę jakoś pomóc,
zrobię, co w mojej…
Potrzebowałby mojej pomocy?
Pomożesz milczeniem.
Przestań paplać.
Dobrze.
Zostawmy za sobą niesnaski i przejdźmy…
- Co ja gadam? - Pyeong-hwa.
Tak.
To może ja pójdę po Da-eul.
Możesz zostać. Ja pójdę.
Czekaj.
Wezmę odpowiedzialność za te niesnaski i sam ją przyprowadzę.
- Siadaj. - Ale…
- Ja pójdę. - Siadaj.
- Siedźcie sobie. - No ale…
Dobrze, panie chłopaku Sa-rang.
A ty co?
Jak do tego doszło?
Do czego?
Miałeś mniejsze powodzenie.
Pierwszy znalazłeś dziewczynę?
Gdzie w tym sens?
Nie mam
bladego pojęcia.
O czym?
O tym, dlaczego tak myślisz.
Czemu nic nie mówiłeś, że się z nią spotykasz?
Jak mogłeś to ukrywać?
No nie.
O rety.
Kiedy to się zaczęło?
- Sang-sik. - Tak?
- Płacz. - Dobrze.
Ona aż tak się wściekła?
- Tak. - Popłacz.
O ja cię.
Ale szkoda, że Dubaj odpada.
Puste.
Szkoda, że puste.
O czym tak dyskutujecie?
Jesteście złe, że wam nie mówiłam?
Nie, rozumiemy cię.
Tyle możemy zrozumieć.
No to co? Martwicie się o mnie?
Że coś mi się stanie?
A niby czemu?
Pan No jest taki zły?
Pan Gu.
Ach, tak. Pan Gu.
Taki z niego bad boy?
Nie, nic a nic.
Z takim bym się nie umawiała.
No to dlaczego miałoby ci się coś stać?
No wiesz.
Myślałam, że może was zmartwić różnica w statusie.
Weź.
Ludzie są tacy sami.
Jaka różnica w statusie?
Właśnie.
Jest różnica,
ale miłość zwycięży.
To o czym tak zawzięcie dyskutowałyście?
Razem stwierdziłyśmy,
że mogłaś podjąć pochopną decyzję.
To nie była pochopna decyzja.
Myślałam nad tym.
To świetny facet.
Co ci się w nim podoba?
Marzyłam o nim.
Nie czuję przy nim lęku ani rozczarowania.
Zawsze jest przy mnie, gdy trzeba.
Pojawia się niemal magicznie, kiedy mam kłopoty.
Pan No jest czulszy, niż wygląda.
Pan Gu.
Co za różnica? „Pan No” pasuje.
W każdym razie wydaje się być fajny.
Gratulacje.
Oby nasza Sa-rang doświadczyła w tym związku dużo miłości.
Dzięki.
Teraz mamy powód,
żeby imprezować całą noc!
Świetna myśl!
A wcześniej nie imprezowałyśmy?
- Nie. - Co?
Nawet nie zaczęłyśmy.
- Imprezka. - Dobra, zaczynamy.
Czas zaczynać
O rany.
„Hotel King pierwszy w Korei wygrał Nagrodę Najlepszego Zespołu,
wyprzedzając wiele światowych hoteli.
Hotel King przypisał zasługi stulecia
swoim pracownikom.
Zespół dał świadectwo najlepszego hotelu w Korei”.
Od razu chwalą nasz hotel,
jak tylko zacząłem go reprezentować.
Ty reprezentowałeś?
- Od kiedy? - Witałem gości.
Hotel reprezentuje osoba, która pierwsza wita gości.
A ja dobrze wykonałem to trudne zadanie.
Masz rację.
Sprostałeś niezmiernie trudnemu zadaniu.
Dobra robota.
Jesteś najlepszy.
Mówisz, jakbyś miał mi za złe.
Ty też byłeś niezły.
Jak tak dalej pójdzie,
zaczniesz tu rządzić.
Nie gadaj bzdur.
Sytuacja już się zmieniła.
Powoli przejmiesz hotel, linie i dystrybucję.
Świat należy teraz do ciebie.
Nieważne, do kogo należy.
Ważne, czy warto w takim żyć.
Będzie warto, jeśli przejmiesz grupę.
Okwiecę ci każdy metr na tej drodze.
Zaufaj mi.
Doprawdy.
Iście wzruszające obchody.
Wzięło mnie na wspominki, aż się zakrztusiłem.
Zobaczyłem pana Gu w innym świetle.
Sądziłem, że zepsuje całe stulecie, ale wszystko wyszło doskonale.
Zaoszczędziliśmy fortunę na promocji.
Inne sieci hoteli proszą o nagranie.
World Luxury Travel Guide prosi o wywiad.
Wydajecie się usatysfakcjonowani.
Cały zespół jest usatysfakcjonowany. Morale wzrosło.
Chyba zbyt wysoko was oceniałam.
Nie wierzę, że uroniliście łzę na tym tkliwym przedstawieniu.
Komu mam ufać,
kierując tą firmą?
Łatwo zyskać uznanie, żerując na uczuciach.
Ale czy zyskamy tak fundusze?
Czy to nam pomoże pokonać kryzys w zarządzaniu,
jaki dopadł grupę?
Teraz mamy kierować się uczuciami?
Inne firmy nie myślą o planach awaryjnych,
a o planach na przetrwanie.
Kilka dni temu
powiedziałam coś prezesowi.
Że nie mogę mu ufać.
Żebym tylko wam tak nie powiedziała.
Streszczę się.
Na dzisiejszym zebraniu mają być tylko ci, którzy mnie wspierają.
Chciałbym pochwalić obchody stulecia.
Rocznice były tylko po to, by spraszać przydatnych ludzi
i gościć ich.
Tym razem było to nasze święto.
Główny menadżerze Gu, świetna robota.
To nic wielkiego.
Zasługa naszej ekipy.
Obchody miały godne zakończenie,
jednak za wcześnie, by otwierać szampana.
To znaczy?
Sprzedaż,
zyski i ceny akcji naszej grupy
stoją w miejscu.
Nie sądzi pan, że idzie nam dobrze w czasach kryzysu?
Biorąc pod uwagę inflację i wzrost stóp procentowych,
nie stoimy w miejscu, lecz się cofamy.
Co powie pani Gu?
Zgadzam się.
Sześć z dziesięciu największych korporacji
przeszło do zarządzania kryzysowego.
Musimy ogłosić to samo, nim będzie za późno
i zrestrukturyzować grupę.
A pozostali państwo?
Więc jesteście jednomyślni.
Przygotowałaś się do zebrania.
Bo ktoś musi.
Czas najwyższy.
Według mnie to nie najlepszy moment.
Zarządzanie kryzysowe to farsa.
Groźba dla załogi, że musi zaciskać pasa,
bo mamy kryzys.
Nie wiesz, że cięcie kosztów
to najlepszy sposób na szybki zysk?
Wiem.
Często z tego korzystamy,
żeby nagromadzić środki.
Zgadzacie się z panią Gu?
Czy to normalne?
Panie Gu, jak już pan wie,
obniżanie kosztów to najważniejsza kwestia dla wszystkich korporacji.
Chcecie, żeby Grupa King była poważana na świecie,
a waszym jedynym pomysłem
jest nękanie pracowników.
Luksusowe marki
mają swoją wartość w historii.
Chcemy być szanowani na świecie,
więc musimy odznaczać się dobrą przeszłością.
A więc…
wolimy zapisać się w historii
jako dążący do krótkoterminowych zysków,
wykorzystujący załogę?
Zapisze się ten, kto przetrwa.
Martwi głosu nie mają.
Ale co to za życie?
Takie pytanie jest istotniejsze.
Martwi mnie,
że jesteś w zarządzie z takim nastawieniem.
Ojcze.
Jak nie chcesz, ja zdecyduję.
Czy cięcie kosztów to jedyny sposób na wzrost zysków?
Tak.
A czy ty jesteś pewien, że będzie lepiej bez cięcia kosztów?
Tak.
Wspaniałe wieści.
Czyli będzie dobrze,
czy utniemy koszty, czy nie.
Na następne zebranie
chcę raport przyszłych działań dla grupy.
Od ciebie.
Oraz od ciebie. Od was obojga.
Oczywiście.
Wojna w końcu wybuchła.
Ona ma milion wojowników,
a ty masz…
tylko mnie.
Nie tylko ciebie.
Mam nas obu.
Faktycznie, racja.
Zawsze tylko my dwaj.
Masz rację.
Co z tobą?
No już.
Panie Gu,
zapamiętaj to sobie.
Zawsze będę obok.
Choćbyśmy walczyli sami przeciw milionom.
Bo jesteśmy…
razem.
Wolałbym być sam.
Oszust.
Dziś mój ostatni lot.
Od jutra zaczynam pracę w centrali.
Na zawsze zapamiętam te piękne loty,
które z wami spędziłam.
Dziękujemy za cały ten trud, pani Yoo.
Mam drobny podarunek.
Ojejku, nie musiałaś.
Mi-na, jesteś cudna.
Dbaj o zespół, starsza stewardesso Hwang Mi-no.
Dam z siebie wszystko, tak jak mnie pani nauczyła.
Dziękujemy za te lata.
Dziękujemy za wszystko.
Dziękuję wam.
Halo?
Wiesz, jaką mój zespół wyrobił sprzedaż?
Niesamowite, co nie?
Dzięki temu dostałam awans i będę pracować w centrali.
Naprawdę?
Chwileczkę, oddzwonię.
No co? Chcesz coś dodać?
A ty nie?
Nie.
W tej chwili
powinnaś co najmniej przeprosić.
A za co?
Jeszcze pytasz?
Nie chciałaś dać mi awansu na starszą stewardessę.
Wykorzystałaś mnie do sprzedaży.
Pracujesz na tyle długo,
żeby zwiększyć sprzedaż bez awansu.
Sama wiesz, że nie będzie ci łatwo awansować.
Co?
Myślałaś, że nie wiem o rozwodzie?
Każdy boi się, że rozwód wpłynie na ocenę pracy,
więc się to ukrywa.
Jasna sprawa.
A jednak…
powinnaś znać swoje miejsce.
Nie powiedziałam nikomu, bo się przyjaźnimy.
Życzę ci powodzenia.
Na razie.
WNIOSKUJĄCA: OH PYEONG-HWA
COFNIĘCIE REJESTRACJI MAŁŻEŃSTWA
Niemożliwe.
Bez przesady.
On zarejestrował małżeństwo w sekrecie, gdy z nim zerwała.
Nic nie poradzę, skoro już zarejestrowane.
Jak to nic? To oszustwo jest!
Takie prawo.
Sama pani wypełniła formularz.
Bo on mówił, że to w ramach żartu
na sto dni związku.
Nie powinna była pani podpisywać.
Nie można cofnąć rejestracji małżeństwa.
To co mam teraz zrobić?
Może pani wnieść o unieważnienie,
ale to niemal niewykonalne.
Pozostaje pani rozwód.
- Rozwód? - Co?
Oni nie wzięli ślubu. Jaki rozwód?
Proszę anulować rejestrację.
Proszę ją anulować.
Nic więcej nie mogę zrobić.
Powinna pani poszukać prawnika.
Co teraz będzie?
Proszę pomóc choć raz.
- Tylko tyle. - Prosimy.
Ona jest za młoda na rozwód.
- Proszę. - Prosimy o pomoc.
Co ja teraz zrobię?
Zostaniesz rozwódką
przez zwykłą nieuwagę!
To pani mnie zaprosiła.
I jeszcze więcej.
Przyszedłem, bo błagała pani, żebym przemówił.
Ale takie upokorzenie?
Nie sądziłam, że tak będzie.
A kto mógł sądzić, jak nie pani?
Po takim upokorzeniu nie mogłem spojrzeć w twarz pracownikom.
I tak nie przejmuje się pan nimi.
Wynagrodzę panu tamten błąd.
Proszę się nie gniewać.
Najdoskonalsza szynka, 100% Ibérico de Bellota,
z najlepszych 5% wieprzowiny świata.
Zaraz.
Co też pani podaje jedzenie raz z jednej i raz z drugiej strony?
Skupić się nie można, tak pani lata.
Przepraszam pana.
Z której strony pan woli?
Mówię pani, że się skupić nie można.
A pani co, przeprasza tylko?
Głucha, czy co?
Nie rozumie?
Ziemia Królewska naśladuje europejskie rodziny królewskie.
Wino i napoje serwujemy po prawej stronie, a dania po lewej.
Jeśli to panu nie odpowiada,
proszę wybrać, którą stronę pan woli.
Och, ludzie.
Ale z niej ziółko.
Taka napuszona.
Wystarczyło przeprosić!
Będzie mnie pouczać?
Poucza mnie?
Nie, proszę pana. Przepraszam.
Przeprosiny to za mało!
Pani Gu, wasi pracownicy nie odbyli szkoleń?
Nie wystarczy, że mnie pani upokorzyła?
Teraz taka jak ona musi mi ubliżać?
Zwolnij ją!
W innym wypadku moja noga więcej tutaj nie postanie.
Tak, proszę pani?
Wszyscy mają być ponownie przeszkoleni.
A jej pozbyć się.
- Słucham? - Pozbyć.
Tak jest.
Pozbyć się czego?
Załoga to nie rzeczy.
Sprawa ciebie nie dotyczy.
Chyba jednak tak.
Dzień dobry.
Gu Won, zarządzam Ziemią Królewską.
Dobrze, no i co?
Proszę pana.
Savoir-vivre przy stole
powstał w XIX w. za rządów królowej Wiktorii.
Nazywamy to dobrymi manierami.
Nóż stanowi miniaturę miecza,
więc ostrze należy trzymać…
z dala od innych.
Rzut chustą oznacza, że pragnie pan pojedynku.
Chusteczką, którą tutaj wykorzystujemy,
nie należy rzucać.
Manier, przeciwnie do prawa, nie trzeba przestrzegać.
Jednak świadczą one o człowieku.
Proszę pana o godne zachowanie
licujące z pana urzędem.
Taki człowiek jak pan do biznesu nie pasuje.
Hotel King
obraził mnie na wiele sposobów.
Spotkajmy się kiedy indziej.
To zbyt upokarzające wobec moich podwładnych!
Zbyt!
Panie Park.
Taka scena, byle obronić zwykłą pracownicę?
Nie wiesz, jak ważny jest deputowany Park?
To cenna pracownica.
Będę chronić podwładnych,
póki kieruję tym miejscem.
To tylko pracownica?
Nikt więcej?
Co masz na myśli?
Krew nie kłamie, więc pytam.
Ratowałeś ją helikopterem.
Przepraszam. To moja wina.
Nie, ty nic nie zawiniłaś.
W razie powtórki
proszę chronić załogę.
Taki obowiązek menadżera.
Tak jest.
W każdej sytuacji.
Na moją odpowiedzialność.
Ale był trudny dzień.
Tak, zbierajmy wszystko i do domu.
Nie było łatwo.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
Nic nie poradzisz na gościa, który chce się pokłócić.
Deputowany Park to gbur.
Wyżył się na tobie, bo był zły na panią Gu.
Na szczęście pan Gu nas uratował.
Pamiętacie, jak Park się upił i robił sceny?
Kto mógłby zapomnieć?
Kazali nam stanąć w szeregu,
a on przez godzinę ględził o dyscyplinie.
Łatwo nas gnębić.
On jest okropny.
Nawet nie wspominajcie. Wolałabym zapomnieć.
Słuchajcie, było, minęło.
- Chodźmy na piwo. - Dobrze.
Trzeba wypłukać piwem złe wspomnienia.
Ja posprzątam. Możecie iść.
Ty nie idziesz?
A jestem zaproszona?
Jesteś częścią zespołu.
Sprzątamy razem i idziemy.
- Dobrze. - Dobrze.
Sa-rang.
Twój tajski lek jest super.
Od razu mniej boli.
Cieszę się, że działa.
Jesteś zbyt miła.
Ja nikomu nic bym nie przywiozła.
Właśnie.
A my źle ją traktowaliśmy.
Żadne my. Ty ją źle traktowałeś.
Co ty, udajesz niewiniątko?
- Ty też. - Byłaś dla niej zła.
- Wystarczy. - Słuchajcie…
Powiem szczerze. Nie lubiłam cię.
My harowaliśmy jak woły, żeby tu się doczłapać,
a ty trafiłaś po słówku prezesa Gu.
Ale już cię poznałam
i wiem, że zasługujesz na tę pracę.
Dzięki, że tak się starasz.
Nie ma sprawy.
Mieliście jasne zasady.
Rozumiem, że to było dziwne, kiedy tak do was dołączyłam.
Dlatego tak ciężko pracowałam,
żeby zasłużyć na to stanowisko.
Zrobiłaś więcej niż trzeba. Idzie ci świetnie.
Dziękuję.
Wznieśmy toast.
Dobrze.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Ale powiedzcie, czy pan Gu nie zachował się super?
Nie sądziłam, że ktoś z góry kiedyś nas obroni.
Prawda?
Zawsze kazali nam błagać gości o wybaczenie.
Byłam normalnie zaskoczona.
Dostrzegam w panu Gu taką szczerość.
Patrzyliście na stan konta?
Nie, a co?
Dostaliśmy premie na setną rocznicę. Po milionie wonów.
Zwykle dostajemy vouchery na hotel albo bufet.
Tak było,
ale pan Gu wysłał ankietę, żeby sprawdzić, czego chcemy.
Kasa wygrała w cuglach.
Dlatego dał kasę.
Hotel nigdy nie dawał tego, co chcemy.
Myślałam, że ankieta jest dla picu jak zawsze.
Co nie?
Świat się zmienił, od kiedy mamy nowego szefa.
Wypijmy za niego.
Za głównego menadżera Gu Wona!
- Za pana Gu! - Za pana Gu!
Ale dobre.
- Leje. - Ale jak.
O nie.
Tam jest taksówka.
- Pa, Sa-rang. - Cześć.
- Na razie. - Pa.
Ja w tę stronę. Do jutra.
- Pa, Sa-rang. - Na razie.
Jak wrócisz?
Pojadę autobusem.
My już pójdziemy.
- Cześć. - Na razie.
Jak mnie znalazłeś?
Zaczęło padać,
a słyszałem, że tu jesteście.
Mogłeś zadzwonić.
Nie chciałem psuć ci zabawy dla własnego szczęścia.
Fajnie było?
Tak.
Chyba mnie zaakceptowali w zespole.
Było super.
Na pewno cię zaakceptowali.
Tylko potrzebowali czasu.
Od dawna cię lubili.
Było mi bardzo miło.
Chyba zorganizowali to wyjście dla mnie.
A jak u ciebie, dobrze?
Pani Gu wyglądała na wściekłą.
Co z tego?
Klient nasz pan, ale niech się umie zachować.
Mamy zbyt ekskluzywny hotel,
żeby być uprzejmym dla kogoś tak ordynarnego.
Idziemy?
Proszę.
Widziałaś tę prędkość?
O nie.
Co jest?
Co się stało?
A co?
Co? Dlaczego?
- Co się dzieje? - Co?
Tak się wystraszyłam, jak oglądałam telewizję.
No tak.
Czemu wyszedłeś nieubrany?
Nie spodziewałam się.
No bo wiesz…
krzyczałaś, to wybiegłem.
Zrobię herbatę.
Ty się weź wysusz.
Guziki.
Zdjąć koszulę?
Zapnij guziki.
Wszystko już widziałaś. Co ty taka nieśmiała?
W ogóle nic nie widziałam.
Wysusz się, bo złapiesz przeziębienie.
Czemu jesteś taka nieśmiała?
Taka urocza.
Wcale nie.
Nie mogę cię zostawić,
bo jesteś taka ujmująca.
Twoja wina.
- Proszę się częstować. - Dobrze.
Dziękuję.
Zastanawia się pan,
czemu go wezwałam.
Tak.
Mogę spytać dlaczego?
Podobno jest pan ambitny.
W sprawach kariery bardzo.
Dlatego pracuję dla pana Gu.
Tylko ja wytrzymuję z tym jego charakterkiem.
Od teraz jest pan ze mną.
Proszę mówić mi o wszystkim, co dotyczy pana Gu.
Ale…
co znaczy „o wszystkim”?
O wszystkim.
O życiu zawodowym i osobistym.
Chcę wiedzieć wszystko. Niech pan niczego nie zataja.
Napiję się jeszcze kawy.
W takim razie…
jak wysoko mogę zajść,
jeśli będę pomagał?
Dzień dobry.
- Co robisz? - O rany.
Co tak wchodzisz bez pukania?
Muszę jechać na zjazd,
więc szukam, co by tu założyć.
Tak mało ci płacą, czy co?
Nie bądź sknerą i kup sobie jakieś ciuchy.
Jakie starocie, o rety.
Czemu mi grzebiesz w szafie?
Rodzina powinna się dzielić.
Rodzina powinna mieć prywatność.
Mamo, jestem głodny.
Ciocia Da-eul coś ugotuje.
Da-eul, zrób coś dla Tae-riego.
Co?
- Proszę. - Pracujesz w sklepie bezcłowym.
Nie muszą być markowe,
ale same jakieś marne.
Zostanę w tych.
- Pa, Da-eul. - Co?
Czekaj.
Co z Tae-rim? Nie bierzesz go?
Po co, skoro ty jesteś?
Wrócę późno. Ułóż go do snu.
Halo, Bo-mi!
Obudzisz Tae-riego.
Bo-mi przesadziła.
Musisz z nią porozmawiać.
Wpadła tu niezapowiedzianie
i zabrała mi ciuchy, buty, torebkę.
A zostawiła bałagan.
Rodzina powinna się dzielić.
Podziel się z nią.
Rodzina powinna mieć dobre maniery.
Nie bądź taka niemiła.
Karma wraca.
„Niemiła”?
Ona kiedyś zajmowała się Cho-rong?
Kupiła jej jakąś zabawkę?
Twoi rodzice nie dają jej nic, nie kupują ubranek.
Czemu tyle chcesz wszystkiego?
Karma wróci.
Wróci, sruci.
Niech robi to, co ja.
„Niech robi to, co ja”.
Chcę kolację.
Jestem ci winna kolację?
Sam sobie coś ugotuj.
Ojej.
Synku, wróciłam.
Jesteś.
- Babcia! - Czołem.
Gotuj, bo zgłodniałam.
Mamy wołowinkę?
Usmaż trochę.
Makrelę też, jeśli jeszcze jest.
Ostatnio nie mam apetytu.
Zrób też gulasz z ostrej pasty sojowej.
Dobrze, już się robi.
Jadłeś kolację?
Umieram z głodu.
O rany.
Połóż się do łóżka. Podłoga zimna.
Nie chce mi się.
Nie ruszam się stąd.
Nigdy nie wychodź za mąż.
Zwykle gadasz, żeby brać ślub.
Przepraszam. Myliłam się.
Randkuj sobie swobodnie i ciesz się.
Nawet nie wiesz, jak to fajnie
mieć taką wolność,
żeby jeść, kiedy się chce, i leżeć, kiedy się chce.
Żeby nic nie robić.
Co się stało?
Poszłam sprawdzić,
jednak w pokoju nie ma.
Mogą państwo poszukać raz jeszcze?
Moja córka nie uśnie bez tej lalki.
Przepraszam.
Jeśli ją znajdziemy,
zadzwonimy natychmiast.
Jeśli nic nie szkodzi, to może ja sprawdzę?
Zespół sprzątający mówi, że nie ma, więc nie ma.
Mogła być schowana w pościeli,
sprawdzę w pralni.
Naprawdę może pani?
Tak, ale to chwilę potrwa.
Czy nie szkodzi?
Nic nie szkodzi. Poczekamy.
Jak wygląda ta lalka?
To Jenny.
Moja przyjaciółka.
Proszę, niech pani ją znajdzie.
Pluszowy królik.
Dobrze, zrobię, co w mojej mocy i jak najszybciej.
Kto to?
Z Ziemi Królewskiej.
Szuka lalki, którą zgubiła dziewczynka.
A zespół sprzątający?
Mówią, że nie widzieli,
ale ona przeczesuje pościele od pół godziny.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Nie poznałam pani.
Jak chce ją pani znaleźć?
Pani powie dziewczynce,
że zadzwonimy, jak ją znajdziemy.
Mówiła, że to jej przyjaciółka.
Proszę, jeszcze raz przeszukam.
Pani Kim.
Chciałam panią o coś zapytać.
Czy poświęci mi pani chwilę, jak będzie wolna?
Oczywiście.
Dziękuję.
- Jenny! - Proszę.
Dziękuję.
Proszę.
Nie powinna pani nic obiecywać gościom.
A jeśli coś pani obieca i nie znajdzie?
Co wtedy pani zrobi?
Jeszcze dziwniej byłoby nie szukać.
Nie mówię, że to błąd.
Po prostu ci najciężej pracujący
częściej od innych wpadają w tarapaty.
Nikt tego nie docenia.
Ale wiem,
że dałam z siebie wszystko.
O co chciała mnie pani zapytać?
No tak.
Dawno temu pracowała tu jedna kobieta,
ale przepadły jej akta i nikt jej nie zna.
Nazywała się Han Mi-so.
Znała ją pani, prawda?
Była moją najbliższą przyjaciółką.
Jaka była?
Odważniejsza od reszty.
Wyjątkowo piękna kobieta.
Była wspaniałym człowiekiem.
Co za ulga.
Miała pani nadzieję to usłyszeć?
Tak.
Pani też jest wspaniała, pani Cheon.
Dziękuję.
Ojejciu.
Długo czekałaś?
Nie.
Przybiegłeś tu? Gdzie masz auto?
Przybiegłem, bo były korki.
Zdyszałeś się.
Coś się stało? Jesteś zadowolony.
Pewnie, że tak.
To pierwszy raz, kiedy mnie zaprosiłaś i czekałaś.
- Czyżby? - Tak.
Zawsze to ja na ciebie czekałem.
Ja cię zapraszałem na obiad,
ja sugerowałem jakieś miejsce.
Dlatego dzisiaj ja.
Chcę gdzieś pojechać.
- Jedźmy. - Nie zapytasz dokąd?
Nieważne dokąd.
Czemu wstajesz?
Idę po auto.
Pójdę z tobą.
Gaz do dechy?
Super.
Chciałaś zobaczyć morze?
Nie.
Chciałam zobaczyć mamę.
Kiedy tęskniłam za mamą,
jeździłam nad morze z babcią.
Wydawało mi się, jakby mama była gdzieś za horyzontem.
Aż mi się smutno zrobiło…
że tak tu przychodziłaś.
To już przeszłość.
Pewnego dnia postawili tam turbinę.
Dla małej dziewczynki to wyglądało jak wielki wiatrak.
Myślałam, że na tyle duży,
żeby zabrał mnie do mamy na wietrze.
Ale po morzu chodzić nie mogłam.
Wtedy chciałam zrezygnować.
Aż tu nagle na morzu powstała ścieżka.
Tak jak teraz.
Moje życzenie się spełniło.
Nie mogłam spotkać się z mamą,
ale od tamtego dnia
ta ścieżka stała się ścieżką do mamy.
Pójdziesz ze mną?
Tak.
Ponoć kto ma ścieżkę w sercu,
ten dojdzie, dokąd zechce.
Pani Kim Ok-ja,
która pracuje w pralni,
jej przyjaciółka, dała mi to.
Podobno była odważną, piękną kobietą.
Wspaniałym człowiekiem.
Spotkaj się z panią Kim, gdy wrócimy.
Żebyś ty niczego nie żałował.
PRZYLOTY MIĘDZYNARODOWE
WNIOSEK ROZWODOWY ZA POROZUMIENIEM STRON
PODPISANO: YOON SEONG-HUN
Miałeś przestać.
Unikanie ci nie pomoże.
Nie unikam tego.
Wolę nie marnować czasu.
Idź już.
Jestem zajęta.
Nie chcę iść do sądu.
Pojawiłyby się plotki.
Mówię, że nie teraz.
Nalegam, żebyś podpisała.
Musisz to robić?
Podpisz, proszę.
JI-HU
Mama jest zajęta.
Oddzwonię do ciebie.
Co?
- Ji-hu. - Mamo!
Czemu przyleciałeś?
Bo bardzo tęskniłem.
Mam dużo obowiązków.
Czemu jeszcze ty tu jesteś?
Mógłbyś przynajmniej ty mnie nie martwić?
Czy to takie trudne?
Przepraszam.
Jeśli przepraszasz, wracaj.
Żyj swoim życiem.
Tyle możesz dla mnie zrobić.
Dobrze.
Wyglądają świetnie.
Przyjaciółka kupiła je w samolocie. Były pyszne.
Poprosiłam o kolejną paczkę.
Częstujcie się.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Ale pycha.
Takie nie za słodkie. Idealne do kawy.
Prawda?
Zapraszamy.
Sa-rang.
Słyszałaś o Drużynie Marzeń?
Nie, nie słyszałam.
Jakie jest najwyższe stanowisko
dla konsjerża?
Ziemia Królewska.
Drużyna Marzeń.
Naprawdę? Czym zajmuje się ta drużyna?
Prywatnymi przyjęciami prezesa Gu.
Wypasiona firma cateringowa na jego skinienie.
Czemu ty zawsze tak ordynarnie?
No co? Mówię, jak jest.
Wybierają tam najlepszych z najlepszych.
Mało kto wie o tym zespole,
ale kto wie, marzy, żeby tam trafić.
Stąd nazwa.
Prezes ma przyjęcie w weekend.
Dzwonili z jego biura.
Pytali o ciebie.
Sa-rang.
Twój debiut w Drużynie Marzeń.
Zostałaś grubą rybą, Sa-rang. Gratulacje.
Dziękuję.
Nadal do końca nie wiem, o co chodzi,
ale postaram się nie przeszkadzać.
- Gratulacje. - Cieszę się.
Dokąd jedziemy?
Jesteś Cheon Sa-rang?
Pierwszy raz?
Tak.
Jestem z biura, zarządzam Drużyną Marzeń.
Przestrzegaj klauzuli poufności.
Nie pytaj, nie bądź wścibska.
Zachowaj klasę.
Tak jest.
Obłędne fartuchy, co?
Aż się boję, żeby nie pobrudzić kimchi.
Pół biedy, jak fartuch zaplamiony.
Ale gdyby prezes oberwał?
Sama myśl mnie przeraża.
Wyglądają dość elegancko,
ale przypominają strój pokojówki.
Sukienki nie tworzą księżniczek.
Cieszmy się, że możemy nosić drogie fartuchy.
Wiecie, czemu jesteśmy Drużyną Marzeń?
- Tak. - Tak.
Drużyna Marzeń nigdy się nie pomyliła.
Tak samo będzie i dzisiaj.
Uśmiechajcie się z klasą
i zachowujcie się z klasą.
Nasza godność zależy od nas.
A teraz zaczynajmy.
- Tak. - Tak.
Jesteśmy na wojnie, więc albo jesz, albo zostajesz pożarty.
Nie można odwracać wzroku.
Przestań gadać bzdury.
Chcesz się założyć i sprawdzić,
czy to bzdury?
O raju.
Tato.
Och.
Podamy jedzenie.
Naturalnie.
Pani najlepsza pracownica.
Dawno niewidziana.
Dzień dobry, jak się pan miewa?
Skoro najlepsza pracownica,
to musi być najlepsza we wszystkim.
Gdzież tam.
Pan jest zbyt szczodry.
Najpierw podamy zupę.
Dobrze.
Wszystko już postanowione. Nie ma co tego przeciągać.
Won, masz już swoją posadę,
więc poślubisz Yu-ri jeszcze w tym roku.
UŚMIECH LOSU
Abonent czasowo niedostępny…
Powiem krótko. Skończ z tym.
Będzie pojedynek twarzą w twarz.
Z jakiego powodu nie możesz porzucić hotelu?
Dostaniesz zadanie specjalne.
Tymczasowo zostawisz Ziemię Królewską.
Zajmę się tym.
To mój problem.
Sama zdecyduję o mojej przyszłości.
Napisy: Cezary Kucharski