UŚMIECH LOSU
Dzikie gęsi żyją po 100 lat
i przenigdy nie opuszczają swoich partnerów.
Stanowią symbol wiecznej miłości.
GODZINĘ WCZEŚNIEJ
No i jak? Świetnie wyglądam, co?
Zdecydowanie.
Ale nie jak bohater.
Sprawdźmy.
No i jest.
W sam raz.
- Biorę. - To?
Tak, to.
Wygląda bardzo skromnie.
Pasuje ci jak ulał.
A żebyś wiedział.
Koreańczyków zwano ludem ubranym na biało.
Gdy świętujemy,
najważniejsza osoba ubiera się na biało
i wykonuje najistotniejszą pracę.
Dzisiaj, naturalnie, będę to ja.
Najważniejszy tutaj jestem ja!
Tak, wiem.
Zakładaj tamto i rób swoje.
A ja biorę to i robię swoje.
Stop!
Dawaj mi ten strój.
Nie mogę cię zmusić do tak ważnej roli.
Nie dasz rady.
Strój jest mój. Praca też.
Oddawaj mi. Musisz mi oddać!
To ja jestem najważniejszy.
Sa-rang.
Panna młoda i pan młody wypiją swój napój weselny.
Państwo młodzi, unieście swoje filiżanki
i wypijcie napój.
Co?
Stójcie!
Och, jesteś.
Co tam robisz?
Sam się chciałeś zamienić.
Mówiłeś, że to ważne!
Jak śmiesz mnie oszukiwać?
Nie ma nic ważniejszego
niż wysprzątanie dziedzińca
dla gości w ten dzień.
- Słuchaj! - Co?
- Chodź tu! - Nie, ty chodź.
Idę!
- Dobrze. - Ej!
Wracaj tu. Stój!
A co zrobisz?
Sa-rang, jesteś piękna.
- Ty. - Ej.
- Wracaj. - Przyjdziesz później.
Jak śmiesz mnie oszukiwać?
Stój!
Już ja ci dam!
ODCINEK 8
Zgodziłaś się na coś, czego nie chcesz?
Reprezentuję tu hotel.
Nie mogłam dopuścić, by hotel ucierpiał przez moje widzimisię.
Nie było łatwo zdobyć tę umowę.
Mimo wszystko.
- To znaczy? - Nie podoba mi się to.
Ty i on.
Zaraz, czy to zazdrość?
Niby skąd?
Zazdrośni są tylko frajerzy bez pewności siebie.
Czyli wiesz,
takie coś do mnie w ogóle nie pasuje.
- To dlaczego? - Ot tak.
Nie lubię patrzeć, jak jesteś z innym.
To właśnie zazdrość.
Wcale nie.
Wiesz, jaki on jest?
Pewnie był z ponad setką kobiet.
- Pewnie żonaty. - Rety.
Drugi, trzeci, czwarty raz.
Rety, poważnie?
Nie możesz być z innymi,
a już szczególnie nie z nim.
Nigdy. Ani trochę.
Dobrze.
Powiedzmy, że to nie zazdrość.
Ale coś jakby zazdrość.
Nic a nic.
Nie byłem zazdrosny.
Przecież mówię.
W każdym razie
rozsądnie dzisiaj pan postępował.
Już się bałam, że przegramy.
W końcu reprezentuję hotel.
Może i jestem samolubnym palantem,
ale praca to praca.
Od kiedy?
Od teraz.
Dlaczego?
Bo mam co chronić.
Będę to chronić za wszelką cenę.
A w tym celu
zdobędę więcej sił.
Na siłowni?
Nie, przecież już świetnie wyglądam.
- O rety. - Niby po co?
Skąd ta pewność siebie?
Ja tylko…
stwierdzam fakty.
Przepraszam, że tego nie dostrzegłam.
Czemu pan tak na mnie patrzy?
Bo to kocham.
Słucham?
Kocham.
Kocham wszystko.
Kocham pogodę…
i wiatr.
Pogodę.
Tak, pogoda jest dzisiaj piękna.
Wspaniała pogoda.
Halo!
Jak śmiesz niszczyć mój święty ślub?
Zakpiłeś z mej miłości!
Miłości?
Jakiej miłości?
Sam mówiłeś, że spotykałeś się z setką kobiet.
Dwukrotnie żonaty. Czy trzy?
Powodzenie to nie zbrodnia.
Ktoś bez powodzenia jak ty
pewnie tego nie zrozumie.
Też mam powodzenie.
Po prostu nie szukam pary.
Taki kobieciarz jak ty nawet nie rozumie, jakie mam powodzenie.
Aleś ty dumny jak na nędzarza bez grosza przy duszy.
- A ty ile masz? - Dużo mam.
Przepraszam.
Jeśli panowie się kłócą, wracam do domu.
Nie kłócimy się, Sa-rang.
Wcale nie. Tak tylko się ostrzegamy.
Ostrzegam cię.
Nie wolno ci zbliżać się na 100 metrów do pani Cheon.
Jasne? Idź.
Zapomniałeś o umowie? Ja tu wydaję rozkazy.
Pozbyć się go!
Co? Pozbyć się mnie?
- Tak. - A to tak wolno?
Zaraz…
- Pozbyć się mnie? - Tak.
Byle szybko.
Nie pozbędziesz się mnie!
Puszczaj! Zaraz, wy na serio?
Gościu, postaw mnie na ziemi.
W końcu.
Zostaliśmy sami.
Tak.
Przejdźmy się, Sa-rang.
Dobrze.
Praca w obsłudze gości jest trudna?
Oczywiście, że tak.
Niełatwo obsługiwać każdego gościa z uśmiechem na twarzy.
Dam ci hotel.
Słucham?
Mam ich dużo.
Wybierzesz, jaki chcesz.
Wtedy twoje życie będzie lżejsze.
Nie trzeba, naprawdę.
Może i bywa ciężko, ale kocham swoją pracę.
Z hotelem będzie lepiej.
Nie chcę się zajmować zarządzaniem.
Chcę zapewnić radosny dzień wszystkim gościom.
Sprawianie komuś radości to wyjątkowa rzecz.
Nie każdy tak potrafi.
Jesteś cudną kobietą.
Wiedziałem.
Znam się na ludziach.
Muszę wystawić przyjęcie!
Przyjęcie!
Oczywiście.
Idź do środka.
Dzięki tobie spędziłem cudowny dzień.
Sa-rang, do jutra.
Tak, Wasza Wysokość.
Nie przesadzasz z uśmiechem?
Wreszcie koniec.
Dobrze panu poszło, panie Gu.
Tobie też.
Włóż je.
Nie trzeba.
Cały dzień w niewygodnych butach.
Nie żal ci stóp?
Bądź dla nich choć trochę miła.
Zepsułaś coś?
A jak ktoś mnie zobaczy?
Nikt nie zobaczy, spokojnie.
Co pan robi?
Możesz tu przenocować.
Ja mam tu nocować?
Świetnie sobie poradziłaś z tym utrapieniem
i pracą po godzinach dla hotelu.
On może i jest VIP-em, ale ty jesteś naszą pracownicą VIP.
Zasługujesz na ten nocleg.
Nie odmawiaj.
Nie będę. Dziękuję.
Pewnie zgłodniałaś. Zamów coś do pokoju.
Cokolwiek chcesz.
No i odpoczywaj.
Bonus pracowniczy.
Dobrze.
Dobranoc.
Panie Gu.
Miał być room service.
A ty wolisz zupki?
To najlepsza przekąska na noc.
Pan nie wie?
Za kogo ty mnie masz?
Jasne, że wiem.
- Naprawdę? - Tak, naprawdę.
W takim razie…
wybieram to.
Dojechaliśmy aż do rzeki Han, żeby kupić zupki.
Co ty się znasz?
Przy rzece Han trzeba kupić to.
Patrz: „Oryginalny makaron instant”.
Taki dobry?
Powiem ci,
że muszę…
mieć taki sprzęt w pokoju.
E tam.
Nie smakowałoby tak dobrze.
Czuć ten smak
dzięki delikatnym powiewom znad rzeki
i temu olśniewającemu widokowi.
W tym sęk.
Czasami wpadam tu na zupkę i piwko po pracy.
Niebo w gębie.
No co ty.
Ukrywałaś takie miejsce?
Jesteś bardziej samolubna, niż myślałem.
Musi mnie pan krytykować przez zwykłą zupkę?
„Zwykłą zupkę”?
Najlepszą zupkę, jaką jadłem.
Jest przepyszna.
Cieszę się.
W takim razie…
Rzadko innym to pokazuję…
Ale już czas.
Jeden pierożek.
- Na górę. - Tak.
Dobre?
Mają tu świetne pierożki.
Mnie takie przyjemności jakoś omijały.
Życia nie znałem.
Ale ja nie o tym.
Jest jakaś dobra pora na piwko?
- Jasne, że jest. - A kiedy?
- Teraz! - Teraz?
- Teraz! Szybko.
- Teraz. - A nie mówiłam?
Idealna pora.
- Wróciłyście. - Tato!
Co tam?
- Jesteś wcześniej się pobawić? - No…
Jestem zbyt zmęczony.
- Pobaw się z mamą. - Wiedziałam.
Nigdy się ze mną nie bawisz.
Cho-rong, pokażesz tacie taniec, którego się nauczyłaś?
Jestem najlepsza w klasie.
Później. Nie mam teraz siły.
A obiad? Zgłodniałem.
Może zjemy na mieście?
Albo zamówimy coś?
Żeberka albo kurczaka.
- Tak? - Mam dość jedzenia na mieście.
Zjedzmy to, co mamy.
Kochanie, wyniesiesz śmieci?
Kochanie?
- Tato. - No?
Nie wstyd ci?
Mama dla ciebie gotowała,
a ty nie chcesz śmieci wynieść?
Zjadłem cały obiad.
Wiesz, jakie to trudne?
Strasznie trudne.
Jak dorosnę,
nie wezmę ślubu z takim leniuszkiem.
Co?
Mówiłaś, że jestem fajny.
Kiedyś się nie znałam, bo byłam mała.
Co?
Ale kiedy to było?
Jesteś duża. Dorosła.
Pierwsze piętro. Jazda w dół.
Zamykanie drzwi.
Wyspałaś się?
Tak, dziękuję.
Gdzie chcesz śniadanie?
A która godzina?
Ósma.
Zaczynam zmianę o 15. Mogę jeszcze pospać?
Przepraszam.
Myślałem, że zaczynasz wcześniej.
Jasne, śpij.
Dobrze. Dziękuję bardzo.
Tak?
Możesz się wymeldować o 15.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
- Dobranoc. - Dziękuję.
Co robisz?
Co jest?
O nie.
Co teraz?
- Chowaj się. - Co?
Chowaj się.
Tak, słucham?
Zameldował się pan wczoraj,
więc sprawdzam, czy wszystko panu pasuje.
Taka wizyta mi nie pasuje.
Przepraszam.
Chciałam, by było panu jak najwygodniej.
Wymeldowuję się o 15.
Prosiłem, żeby mi nie przeszkadzać, bo chcę wypocząć.
Nikt nie mówił?
Przepraszam.
Ale jeśli czegoś pan chce lub coś panu nie pasuje…
Niczego nie chcę. Żegnam.
Jaki on fajny.
Jak on uroczo przerywa innym.
Tu menadżerka Kim Su-mi.
Jego Wysokość mnie szuka?
Tak, już.
O rety! Co się dzieje?
Gdzie jesteś?
Możesz wyjść.
Poszła sobie?
Nie zrobiłaś nic złego.
Żeby tylko nic sobie nie pomyślała.
Przez takie zachowanie można sobie coś pomyśleć.
Dostałaś bonus pracowniczy.
A ja tu urządzam gierki.
Już nie usnę.
- Muszę iść. - Nie musisz.
Kazałem nikomu nie przeszkadzać.
Ale nie trzeba.
Dzięki panu się wyspałam.
- Dziękuję. - Proszę.
Zapomniałem.
Ty się nigdy nie słuchasz.
Nikt tu nie przyjdzie, więc śpij spokojnie.
Dobrze?
- Dzień dobry. - Nie dla mnie.
To nie pierwszy raz. Chcesz mnie gnębić?
Może w poprzednim życiu miałyśmy na pieńku?
Czemu mam załatwiać takie błahostki?
Czemu?
Co to jest?
Księżniczko, oto suknia, która pasuje do dzisiejszego wieczoru.
Musisz ją koniecznie założyć.
Kto tak mówi?
Książę!
Twój książę!
To od Jego Wysokości.
Na wieczorne przyjęcie. Musisz założyć.
Jak on mnie wkurza.
Prezent od przyjaciela.
Ciesz się.
To nie mój przyjaciel.
Oj tam, cieszysz się.
Pozwól, że ci otworzę.
Widzisz?
Oj, rety.
Nie musiał…
Co za typ…
Co jest, do cholery?
Sa-rang.
Wiedziałem, że mam dobre oko.
Że będzie ci w niej cudnie.
Dziwnie tak się ubierać.
Chciałem, byś zobaczyła,
że taka suknia wspaniale na tobie leży.
Wiedziałem, że dobrze ci w eleganckim stroju.
Oczywiście.
Dziękuję.
Zaczynajmy przyjęcie.
Co też pan robi?
Co to za strój?
Wolontariat.
Każdy mój lokaj tak się ubiera.
Usiądź sobie, Sa-rang.
No ale…
jak mogę sobie usiąść, kiedy czuję się tak niezręcznie?
Proszę, pani usiądzie.
Wszystkim się zajmę.
Naleję pani wina.
Nie opiszesz wina?
To niepotrzebnie drogie wino
pasuje do twojej pozycji, Wasza Wysokość.
Wypij je
i zwiększ nam sprzedaż.
Podajecie tutaj wino z taką miną?
Co, mam wypić, a potem zgon?
Proszę pić do woli.
Wypić i zgon, lub najpierw zgon, a potem wypić.
Przygotuję jedzenie.
Co się dzieje? Czemu on nas obsługuje?
Kazałem mu. Dla nas.
Ale dlaczego?
Zasługujesz na najlepszą obsługę.
Główny menadżer hotelu pasuje,
więc oto jest.
Dziękuję bardzo,
ale sama wciąż pracuję w tym hotelu.
Spójrz na siebie.
Przecież tobie
pasuje nie uniform, a suknia.
Nie hotel, a rodzina królewska.
Wyjdź za mnie.
Słucham?
To oficjalne oświadczyny.
Wyjdziesz za mnie?
Zaraz, co też Wasza…
Sa-rang,
kochanie.
Nie!
- Nigdy. - Co robisz?
Po prostu nie.
Sprzeciwiam się tym oświadczynom.
Za kogo się masz?
Ja? Mam prawo to powiedzieć.
Bo ja…
Pani Cheon u mnie pracuje.
Moim obowiązkiem pracodawcy jest ją chronić.
A ty jesteś kobieciarzem.
A mnie też na taki stać!
A więc nie.
Koniec tych gierek. Dość już.
Chodźmy.
Chcę pierścionek.
Co?
Przyjmujesz?
To prezent dla mnie.
Proszę oddać.
Nigdy nie widziałam piękniejszego.
Dziękuję, że Wasza Wysokość o mnie pomyślał.
Z radością będę wspominać dobroć Waszej Wysokości.
Zaraz, czy ty mnie odrzucasz?
Przyjmuję ten gest.
To zaszczyt służyć takiemu dżentelmenowi, Wasza Wysokość.
Zapamiętam Waszą Wysokość na lata jako najdostojniejszego gościa.
Zapraszam ponownie do naszego hotelu.
Zawsze będziemy Waszej Wysokości służyć z radością.
Po raz pierwszy nie czuję bólu po odrzuceniu.
Myliłem się.
Jesteś inna, niż myślałem.
Dużo bardziej wyjątkowa i cudowna.
To Wasza Wysokość jest wyjątkowy i cudowny.
Dobrze.
Tym razem odpuszczę.
Następnym razem przyniosę o wiele ładniejszy i droższy pierścionek.
Wtedy mi nie odmówisz.
Będziemy jeść? Zgłodniałam.
Z panem Gu, oczywiście.
Nie, on tu tylko podaje.
Nie chcę z nim jeść.
Ale to ostatni dzień pobytu.
Zjedzmy kolację razem.
Skoro tego chcesz.
- Siadaj. - Nie, podziękuję.
Panie Gu.
Hermès.
Skoro każesz.
Dołączę do was.
Usiądź.
Podaj, zanim usiądziesz.
Dziękuję.
- Mnie też. - Sam masz ręce.
Wkurzasz mnie.
On ma wiele dziewczyn.
Zdrowie.
Prezent ode mnie.
Czemu nie jesteśmy tu sami?
Niedługo wrócę.
Nie poznawaj nikogo, nim wrócę.
Sa-rang.
Zapraszamy serdecznie.
Sa-rang.
Dobra, leć już, bo się spóźnisz.
Dobrze się bawiłem.
Oto napiwek.
Skąpy jesteś, jak na księcia.
Co to?
Daj mi czek in blanco.
Jak dla ciebie to i tak dużo.
Poćwicz pracę przewodnika.
No co za…
Nie wracaj tu. Zamykam hotel.
Zdążę przed zamknięciem. Nie tęsknij.
Do zobaczenia, przyjacielu.
Co robisz?
Weź, nie potrzebuję przyjaciół.
Ja też nie.
Dlatego jesteśmy tacy sami.
Wrócę tu.
Braciszku Won.
Nie wracaj.
Naprawdę się przyjaźnicie.
Zabawa do końca.
Przyjaźnimy? Akurat.
Nie znoszę takich jak on.
Mogę o coś spytać?
Dlaczego?
Dlaczego zgodził się pan zostać kelnerem?
Oraz ubrał jak lokaj.
Ponieważ obiecałem,
że będę się starał
godnie reprezentować hotel do samego końca.
I jak mi poszło?
Mam nadzieję, że warto było mnie przeszkolić.
Owszem.
Doskonała praca.
No dobra.
A czemu tak zwlekałaś,
żeby mu wczoraj odmówić?
To były szczere oświadczyny.
Dobre maniery tego ode mnie wymagały.
Takim gamoniom nie można pobłażać.
Ani okazywać dobrych manier.
A powiedz.
Nie zastanawiałaś się,
czy może przyjąć te jego oświadczyny?
Tajemnica.
Między nami nie ma tajemnic.
Oczywiście, że są.
Nie zasmucaj mnie.
O to ci chodzi?
Serio mi nie powiesz?
Tajemnica.
Znaczy…
Tajemnica.
Proszę wybaczyć.
A ty dokąd? Nie skończyłem.
Godziny szczytu, muszę iść.
Proszę mi wybaczyć.
- Tajemnica. - Co?
Gdzie jest sala balowa?
Proszę tędy.
Tajemnica?
Wkrótce lądujemy. Posprzątam tutaj.
Poradzę sobie. Przygotuj się do lądowania.
Proszę bardzo.
Dziękuję.
Szanowni pasażerowie,
wkrótce wylądujemy na lotnisku Seul-Inczon.
Prosimy nie opuszczać miejsc,
póki samolot jest w ruchu, a lampka pasów
pozostaje włączona.
Dziękujemy za wspólny lot z King Air.
Nasza załoga
służy państwa bezpieczeństwu i wygodzie.
Boże!
Pyeong-hwa, co się stało?
Nie znamy się, ale mogę wejść?
Jasne, proszę.
Chwileczkę.
Co się stało?
Chyba nadwyrężyła sobie plecy.
Przyłożysz lód?
Po jakimś kwadransie
przyklej plaster przeciwbólowy.
Dobrze.
Bez obaw, zajmę się nią.
Dobrze, dziękuję.
Przedstawię się przy następnej okazji.
W porządku.
Wpadnę jutro.
Dzisiaj nic nie rób,
tylko od razu do łóżka, dobrze?
Dobrze. Dziękuję.
Dobranoc.
Do zobaczenia.
Na razie.
Do zobaczenia.
Ale z niego ciacho!
- Kto to? Ten sam, co wtedy? - Moje plecy!
Moje plecy.
Dam ci plaster przeciwbólowy.
Boże, ale jesteś głupia.
Mogło być o wiele gorzej.
Awans nie jest wart cierpienia.
Nie zależy mi na awansie.
Ja po prostu walczę o przetrwanie.
Walcz jeszcze trochę, a wydasz majątek na te plastry.
Tak bardzo chcesz tego awansu?
Nie żebym bardzo chciała.
Po prostu muszę.
Ale chyba w innym życiu.
A jeśli innego nie będzie? Nie poddawaj się.
Nie pozwól, żeby kontuzja pleców poszła na marne.
Nieważne, ile się staram,
nie robię nawet połowy tego, co inni.
A co robią inni?
Nikt nie pracuje tak ciężko jak ty.
KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ
Myślałam, że chcesz być L1.
Ale chyba nie aż tak.
Przyłożę się bardziej.
W tym twój problem.
Każdy się przykłada.
Ale ty robisz same podstawy.
W pozostałych zespołach
chodzą z ofertą poza pokładem
i nawet sami sprzedają produkty.
Będą kłopoty, jak się ktoś dowie.
W firmie się wściekną.
Myślisz, że nie wiedzą?
Pyeong-hwa.
Na tym świecie nie ma nic za darmo.
Tylko ludzie zdeterminowani na tyle, by ponieść ryzyko,
otrzymują awans.
Nie bój się.
Daję ci tylko przykład.
Żeby wygrać tę zaciekłą rywalizację,
trzeba mieć dość determinacji i dorównać innym.
Sa-rang.
Tak?
Masz jutro wolny wieczór?
SPA SAMSAM, SAUNA KILN
Czemu mam piegi na twarzy, a nie na stopach?
Stóp się nie opala.
Na stopach też jest skóra.
Czemu miałyby się tam robić piegi?
Musiałyby słońce oglądać.
Szkoda, że mamy piegi na twarzy.
Ojej.
Możesz kupić produkty bezcłowe,
nawet nie idąc na lotnisko?
Tak, nawet sama ci mogę takie przywieźć.
Staraj się bardziej.
Serio, transport pod same drzwi?
Cóż za wspaniałość!
O rety.
Czy to ten cudowny krem,
który usuwa wszystkie zmarszczki?
Tak jest.
Możesz spróbować.
Zobaczmy.
O rety.
Znikają mi zmarszczki spod oczu.
Już czuję się dziesięć lat młodsza.
Faktycznie, od razu zmarszczki ci zniknęły.
Naprawdę tylko 59 900 wonów?
Nie za tanio?
Co to?
Też chcę sprawdzić.
Ja tak samo. Pokażcie.
- Ja pierwsza. - Dobrze.
Chwileczkę, tylko nałożę.
Ja byłam pierwsza.
Limitowana edycja produktów bezcłowych.
W tym miesiącu ruszyła wyjątkowa promocja.
Widziałam parę razy w sklepie,
ale krem był za mały i za drogi.
Teraz mam szansę.
Ile mogę kupić? Biorę wszystko.
Nie możesz wszystkiego.
Nie bądź taka, młoda damo.
Ja kupię dwa.
Nie, ja biorę.
Ile mogę? Da radę 50?
Doskonała decyzja.
- Od razu dużo młodziej. - Serio?
Tak, zmarszczki znikają.
- Już? - Tak!
BIURO GŁÓWNEGO MENADŻERA
Panie Gu, byłeś w kadrach?
A co?
Nie znalazłeś starych akt pracownika?
Facet z kadr przeczesał wszystko
i wrócił do mnie z płaczem.
Błaga cię o nazwisko.
Nieważne.
Ale kogo szukałeś?
Nie trzeba.
Online nie ma?
Akta są w sieci.
Tych nie było, dlatego szukałem.
Pewnie szukałeś jakiejś mało ważnej osoby.
Co?
Jeśli pracownik nie widnieje na serwerze,
to znaczy, że nie był ważny.
W skrócie:
był nikim.
Co masz na myśli?
Ludzie z władzą,
ludzie ważni mają swoje akta.
O takich się pamięta.
Ale my, pozostali,
możemy nawet zniknąć bez śladu,
a nasze dane usuną.
Mówię to dla twojego dobra.
Nie skończ jak twoja matka.
Widzisz?
Nikt o niej nie pamięta.
Ani ty, ani ja.
Takie przegrane życie.
Na tym świecie każdy się liczy.
Zapraszamy.
Myślałem, że książę będzie grymasić,
a okazał się miły i uprzejmy.
Obiecał też, że wszyscy jego goście będą zatrzymywać się u nas.
Wiedziałem, że ci się uda.
Dziękuję.
Zaproś księcia Samira na naszą setną rocznicę.
Dobrze, tato.
Chciałbym się zająć organizacją setnej rocznicy.
Co?
Wiesz, jakie to ważne?
Zapraszamy tylko elitę spośród VIP-ów.
Nie dasz rady.
Nie znasz zespołu.
Największe wydarzenie Hotelu King
musi się odbyć na Ziemi Królewskiej.
Miałaś trudne zadanie, zajmując się wszystkim.
Teraz masz mnie.
W końcu się opamiętałeś.
Dobrze, zajmij się tym.
Tato.
Won nie da rady.
Dał radę z księciem Samirem, więc możemy na nim polegać.
Hwa-ran, zaufaj mu i pozwól spróbować.
Dasz radę, prawda?
- Tak. - Świetnie.
- Jedzmy. - Dobrze.
Czas jeść.
Naprawdę chcesz iść ze mną na noże?
Mówiłaś, że mi nie odpuścisz.
Nie unikniemy tego.
Myślisz, że ktoś taki jak ty ma ze mną szanse?
Już ci mówiłem,
że ktoś taki jak ty nie powinien kierować firmą.
Od kiedy zależy ci na firmie?
Posunęłaś się za daleko.
Naraziłaś pracownicę przez byle żeń-szeń,
więc mogłaś jej pomóc.
Albo przynajmniej dawać prowizje
za podniesienie sprzedaży.
Jaki masz w tym cel?
Pracownicy muszą zapracować na wypłatę.
Czemu dawać im prowizje
za wykonywanie pracy?
- Ale masz styl. - Nie bądź złośliwy.
Co poświęcisz dla tej walki?
Bo ja wszystko.
Będę walczyć
dosłownie o wszystko.
Nie chciałem walczyć.
Ale ty ciągle mnie zmuszałaś.
Widzę, jak pracownicy są niesprawiedliwie traktowani.
Nie chcę być współwinny.
Spróbuję ochronić ludzi,
których ty
masz za nic.
Za kogo ty się masz?
Za kogoś z odrobiną przyzwoitości.
A więc lepszego od ciebie.
Walczmy uczciwie.
Wiesz co?
Kto walczy za innych…
nie ma szans z kimś,
kto walczy za siebie.
Powodzenia.
A ty co?
Co tam robisz?
Puść mnie już.
Sa-rang.
Nie.
Zostaw go.
Puść mnie!
Nie!
Dzień dobry.
To zwykłe zawracanie głowy.
Bardzo grzeczna prośba głównego menadżera.
Dla pana to zwykła prośba,
ale dla nas to rozkaz do wykonania.
Przepraszam.
Przeze mnie pan tu siedzi?
Nie.
Ktokolwiek by tu był,
to naturalne, że doglądamy każdego gościa z najwyższą troską.
Zapraszamy kiedykolwiek.
Następnym razem wyjdę o czasie.
Do widzenia.
Postukaj, niech wsiąknie.
Ale fajnie.
Spróbuj.
Halo?
Możemy się spotkać?
Teraz?
Jestem zajęta.
- Innym razem. - Przyjadę do ciebie.
- Pan tutaj? - Tak.
Chcę ci coś powiedzieć.
- Coś ważnego? - Tak.
To nie miejsce na takie rzeczy.
Może innym razem.
Nie, musi być teraz.
Gdzie jesteś?
SPA SAMSAM, SAUNA KILN
Znalazł mnie pan.
- Hej. - Wyszykowany na saunę.
Czemu wszyscy tak tu leżą?
Bo to sauna.
- Rękę proszę. - Znam zasady.
Ale czemu leżą tutaj, a nie u siebie w domu?
Tak się tu robi.
Trzeba mieć na dłoni, żeby nie spadło.
Po co pan przyjechał?
Muszę mówić tutaj?
Dlatego mówiłam, żeby innym razem.
- Wyjdźmy na zewnątrz. - Nie.
Nie jestem sama.
- Nie… - Ojejku, pan No!
- Co cię tu sprowadza? - Hej.
Pan już idzie.
Inaczej będą kłopoty.
Szybciutko.
Miałaś mi pomagać,
ale marna z ciebie aktorka.
Przecież wszystko poszło dzięki mnie.
Słuchaj, ja wykonałam całą robotę.
Trzeba zachowywać się naturalnie.
Panie No, proszę spróbować.
Podziękuję.
Dziękuję.
No ale mów,
dobrze grałam, nie?
Byłaś do kitu. Sztywna jak kij.
Musisz się bardziej starać.
Masz być naturalna.
Mówiłam, że masz ważną rolę.
Nie narzekaj, bo nie pomogę.
Chodźmy.
Nie jadłeś kolacji?
Nigdy tego nie jadłeś?
Jakoś trudno mi uwierzyć.
Proszę, spróbuj i tego.
Dziękuję.
A co to jest tak w ogóle?
Nie wyglądają jak zwykłe jajka.
- Chodźmy. - Dobre, co?
Pieczone na kamiennej płycie.
Proszę, zjedz więcej.
Och, dziękuję.
Chwila.
Będziemy jeść jajka, czy w końcu porozmawiamy?
Jak mogę ich nie zjeść, skoro dostałem?
Całkiem smaczne.
Zaraz.
A może pan No zamiast Sa-rang?
Ja?
Im nas więcej, tym lepiej, nie?
- Zgoda. - Czemu mnie nie spytacie?
Jesteśmy rodziną. Pomóż jej.
Bądź tym skrzydłowym.
Skrzydłowym? Po co?
On nie umie.
Nic trudnego.
Nauczymy cię paru kwestii.
Czyli można kupić produkty bezcłowe, nigdzie nie lecąc?
Tak, masz wtedy 10% zniżki.
Nie dość, że bez cła, to minus 10%?
Właśnie.
Poza tym dzisiaj jest promocja
i dwa ekstrakty z czerwonego żeń-szenia w cenie jednego.
To ja biorę cztery zestawy
i trzy multiwitaminy.
Oraz krem dla ciebie, skarbie.
Bierz, póki jest wyprzedaż.
Taka okazja może się nie powtórzyć.
Czerwony żeń-szeń za pół ceny? Jaka marka?
Też chcę zobaczyć.
Ta.
Dwa w cenie jednego.
Ach, produkty bezcłowe.
Coś jeszcze na promocji?
Wszystko.
Kosmetyki, alkohol, akcesoria, suplementy diety.
Proszę dawać znać, co potrzeba.
- Ale dobre. - Tańsze?
Oczywiście.
Ostatnio od niej sama kupiłam
i było normalnie za pół ceny w porównaniu do sklepu.
Nie da się codziennie latać, prawda,
więc okazja jest wspaniała.
Ale super.
- Rety. - Chcesz trzy? Nigdy nie zużyjesz.
- Weź dwa. - Te są za pół ceny.
- Dwa, dwa i dwa, czyli sześć. - Tanio.
- Co nie? - Bomba!
Weźcie po jednym.
Ten najtańszy.
Chciałaś kupić.
- To jest to. - Naprawdę?
- Zdrowie! - Zdrowie!
Jeszcze kilka rundek i wejdziecie na szczyt.
Dziękuję.
Nigdy tego nie zapomnę.
Dziękuję, panie No.
W sumie jestem dobry we wszystkim.
Byłeś serio czadowy.
Poradzisz sobie zawsze.
Ale naprawdę musicie tak sprzedawać?
To nielegalne.
Wcale nie.
Nie, prawda?
To nie jest nielegalne, co?
Jest.
Jest?
Ja jedyna nie wiem?
Sorki.
Myślałam, że wiesz.
Tak nie można.
Co z wami?
Nie oceniaj jej.
Pewnie ją do tego zmusili.
Poza tym dopłaca do tej dużej zniżki.
Czemu niby dopłacasz?
A jeśli cię złapią?
Bo muszę.
Skończmy z tym.
Łamanie prawa nie dla nas.
Jak my coś źle zrobimy, to potem nie możemy spać po nocach.
Pieprzone sumienie.
Po co się starać, skoro nikt nie docenia?
Jak to nikt?
A my co?
Wiemy, że Pyeong-hwa świetnie pracuje.
Nasza pani miś rządzi.
Weź przestań.
Co z tego, że wy?
Ja też doceniam.
I co z tego, panie No?
Mimo wszystko doceniam.
Będę pamiętał, że firma tak zmusza pracowników.
Nie zapomnę.
Dziękuję za te słowa.
Ale to góra powinna o tym wiedzieć.
Będzie lepiej. Jestem pewien.
Wypijmy za to.
Brzmi świetnie. Na zdrowie!
- Zdrowie! - Na zdrowie!
Miło było widzieć, jak się starasz.
Byłaś najlepsza.
Panie No?
Zagramy?
Panie No.
Podoba ci się Sa-rang?
Musisz pytać?
Widać od razu.
Nie.
Co? Naprawdę?
No to mniejsza z tobą, wybieramy arabskiego księcia.
Czemu o nim wspominasz?
To kobieciarz o paskudnym charakterze.
Wczoraj dzwonił do Sa-rang.
Zaproponował, że latem polecimy do Dubaju prywatnym odrzutowcem.
Facet jest hojny jak nikt.
Będzie nas rozpieszczał dzięki Sa-rang.
Dzwonił wczoraj?
Chwila.
Same mówiłyście, że zdałem test na chłopaka Sa-rang.
Wy obie tak mówiłyście.
Ja też?
Tak.
Wy obie. Pyeong-hwa też.
Ja też?
Tak, pamiętam tę zgodę.
Co wy takie oszustki?
Żadne oszustki.
Po prostu mamy swój rozum.
Dubaj nas wzywa!
Jesteśmy jedną wielką rodziną.
Nie róbmy tego.
Sam mówiłeś, że ona ci się nie podoba.
Czyli to koniec.
Czekajcie.
Porozmawiajmy
jeszcze chwilę,
aż skończą się nam monety.
Siadajcie.
Runda pierwsza.
Gotowi, start!
Powiedz jej.
Co?
Co czujesz.
„Podobasz mi się”.
To takie trudne?
A muszę to ubierać w słowa?
Liczy się serce.
Inaczej nie będzie wiedziała.
Jeśli nie powiesz jej wprost, w końcu ją stracisz.
Zaproś ją na randkę.
Nieźle!
Nokaut. Idealnie.
Fajnie zjeść coś zimnego
po wyjściu z sauny, co nie?
Tak.
Już zrozumiałem te sauny.
Dziękuję za dzisiaj.
Jesteśmy rodziną i powinniśmy sobie pomagać.
Bardzo się pan zmienił.
Był pan wstrętny, a teraz żartuje.
Masz wolny weekend?
A czemu?
Chcę porozmawiać o nas.
O nas?
Tak, o nas.
Porozmawiajmy o nas.
Dobrze.
Dzień dobry.
Co to jest?
Pani Cheon Sa-rang?
- Tak. - Mogę wziąć płaszcz?
Dziękuję.
Tędy, proszę.
Dziękuję.
W naszej restauracji podajemy tylko specjały szefa kuchni.
Czy pani reflektuje?
Tak, proszę podać, co ma pan najlepszego.
A kto jest szefem kuchni?
Dzisiaj ja,
Gu Won.
Potrafi pan też gotować?
Łatwiej byłoby spytać, czy czegoś nie potrafię.
Pamiętam, że cebuli pan nie potrafił obrać.
Proszę zapomnieć o dawnych czasach.
Odbyłem specjalne szkolenie u najlepszego szefa kuchni,
więc proszę się nie martwić.
Wyczuwam tę pasję.
Nie będę się martwić.
Dzisiaj gotuję i podaję wyłącznie ja.
Dlatego proszę
o wyrozumiałość, choćbym zaliczył jakieś opóźnienie.
Dobrze, mnie pasuje.
Proszę bez pośpiechu podawać pyszne dania.
Taki wieczór należy uczcić drinkiem.
Tę sangrię zrobiłem sam.
Sam pan zrobił?
Tak.
Spróbuję.
Naprawdę dobra.
Przystawka.
Jak mogę zjeść coś tak uroczego?
Może się pani napatrzeć.
Nie, muszę spróbować.
Dziękuję bardzo.
- Ale dobre. - Oczywiście.
Naprawdę potrafi pan gotować.
W tym problem. Potrafię wszystko.
Pani zaczeka na kolejne danie.
Dobrze.
Pasta.
Spróbuję.
Naprawdę dobre.
Pan też spróbuje.
Proszę.
- Całkiem dobre. - Mało tego.
Przepyszne.
Szefie Gu.
Wyśmienita kuchnia.
Dziękuję za docenienie.
Dzięki pani było warto.
Ale co to za okazja?
Mamy pewien bardzo ważny dzień.
Jaki dzień?
Dzień mojej VIP, pani Cheon.
Dzięki Samirowi zrozumiałem,
jakie to uczucie dogadzać i służyć takim palantom.
Zdałem sobie sprawę, ile wysiłku wymagał tytuł najlepszej pracownicy,
więc chciałem się postarać.
Wiedziałam.
Od samego początku czułam, że jestem tu mile widziana.
Cieszę się.
Szczerość procentuje.
Dziękuję bardzo.
To zaszczyt kosztować takie wspaniałe dania.
Poza tym
chciałbym poważnie porozmawiać.
O czym?
Powiem po kolacji.
Wtedy zdradzę.
Najlepsze przed nami, więc proszę o cierpliwość.
No ale co?
Mam zdradzić?
- Mogę kolejny kieliszek? - Moment.
- Przyniosę później. - Sama mogę.
Ależ pan dzisiaj daje czadu.
Jak zawsze.
Proszę.
Oto gwóźdź programu.
Nic ci nie jest? Zraniłaś się?
Nie.
Ale co z jedzeniem?
O ile nic ci nie jest,
to nie szkodzi.
Czy mi…
pozwolisz?
UŚMIECH LOSU
- Jesteś zły? - Nie.
Nie gniewaj się.
- Ale ja nie… - Nieważne.
Czujesz coś do Sa-rang, tak?
Nie pasujesz mi na partię dla Sa-rang.
Ostrożnie!
Sa-rang!
Panie Gu!
W końcu wypowiedziałeś wojnę pani Gu.
Zajmę się hotelem.
Wszystko w porządku?
Nie.
Za chwilę pójdę. Chciałem cię zobaczyć.
Ale…panie Gu!
Napisy: Cezary Kucharski