UŚMIECH LOSU
Jaki przystojny.
ODCINEK 3
Dzień dobry.
Ważne ujęcie, proszę z uwagą.
Jeszcze tego nie pamiętasz?
Gdzie tam, pamiętam.
Dosyć żenująca ta trema.
Nie mam tremy.
A zesztywniałaś ot tak.
Wcale nie.
Czas na test kamery.
Pani spojrzy w obiektyw.
Dobrze!
Trema jak nic.
Odważne słowa kogoś,
kto wystroił się do telewizji jak szczur na otwarcie kanału.
I styl sohalteun.
„Styl soharten”?
- Znaczy co? - Jakby panu krowa włosy lizała.
- Moje włosy? - Tak.
To właśnie znaczy…
styl sohalteun.
„Styl soharten”?
Co to w ogóle za styl?
Styl soharten.
„S…”
POSKROMIĆ LIŹNIĘCIE KROWY
ZDJĘCIA
Co to ma być?
Serio chodzi o krowę?
Zaczynamy kręcić.
Neutralne miny.
Dobrze. Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden.
Dzień dobry z dachu Hotelu King,
- skąd piękny widok… - Jaka ona ładna.
…na zachód słońca nad Czedżu.
Dobrze Sa-rang na ekranie.
Weź daj spokój.
- Razem z panem… - To makijaż.
…zabiorę państwa na wirtualną wycieczkę po hotelu.
Panie Gu,
przywita się pan z widzami?
Dzień dobry, jestem Gu Won.
- O rety. - Ale ciacho.
Nasi widzowie,
a także pracownicy hotelu, mają do pana wiele pytań.
Nim przedstawimy hotel,
mogę zadać kilka pytań?
Proszę bardzo.
Dobrze.
Pańska matka była jedną z założycielek Hotelu King na wyspie Czedżu.
Zapewne czuje pan tu nutkę nostalgii.
Ponoć przypomina pan matkę.
Pod jakim względem najbardziej?
Panie Gu.
- Co się dzieje? - Wyszedł?
- O ludzie. - Co jest?
Co on robi?
Panie Gu.
Pan menadżer Gu musiał rozwiązać naglącą kwestię.
Pewnie nie wiedział, że jesteśmy na żywo.
Dam mu znać, jak już wróci.
Wróć na nabożeństwo żałobne mamy.
Której mamy?
Bo przecież nawet nie wiem,
jak wygląda moja mama, ani czy w ogóle żyje.
Wdałeś się w matkę.
Lekkomyślny jak ona.
Zabawne.
Pierwsze pytanie dotyczyło matki.
Gdy tylko przyjechałam do tego hotelu,
przypomniał mi się pierwszy pobyt przy plaży…
- Ma talent. - …z moją mamą.
Jak spikerka.
- Fakt. - Absolutnie.
- Dobra. - Ma gadane.
Ale gdzie jest pan Gu?
- Nie wraca? - No nie?
To był najszczęśliwszy dzień mojego życia.
Zaczęłam marzyć, by zamieszkać w hotelu.
To było w tym właśnie Hotelu King.
DYREKTORKA GU HWA-RAN
Tamtego dnia
Hotel King stał się dla mnie źródłem radości oraz marzeń.
Szczęśliwie złożyło się, że zaczęłam w nim pracować!
Chciałabym, aby każdy gość Hotelu King
poczuł tę samą radość, którą ja wtedy poczułam.
- Boże. - Co za ulga.
Teraz jest fajnie.
Teraz warto oglądać.
WYWIAD Z GŁ. MENADŻEREM GU
Rozwiązał pan tamtą kwestię?
Tak, dzięki pani.
Mogę rzucić okiem na pytania?
Oczywiście.
„Co panu przychodzi do głowy,
gdy myśli o mamie?”
„Ulubione miejsce na wakacje odwiedzone z mamą?”
„Ulubione danie gotowane przez mamę?”
Mniejsza z tą dziecinadą.
Proszę spytać o to, co panią ciekawi.
Lubi pan zachody?
Ten jest piękny.
Słońce zachodzi.
To najlepsze miejsce, tak?
Chodźmy obejrzeć.
Piękny, co?
Bardzo piękny zachód.
O co chodzi?
Zrobiłam coś nie tak?
Co ty myślisz,
że szeregowy pracownik może przesłuchiwać menadżera?
Dla pana to nic wielkiego,
ale szeregowy pracownik jak ja może za to polecieć.
Coś ty taka zawzięta?
Jest wiele innych hoteli.
Pracuje pan u tatusia w ramach hobby,
ale inni muszą wiązać koniec z końcem.
Siedzi pan tu z nudów, rozumiem.
Ale mnie proszę dać spokój.
Nie chcę oberwać przez pana rykoszetem.
Czy ty w ogóle wiesz…
jakim rykoszetem
przez ciebie dzisiaj oberwałem?
Ej, Won!
Mamy tu najgorętszą miejscówkę.
Każdy chce przyjechać!
Widzisz te polubienia?
Świetna robota.
Jutro zróbmy tak samo.
Dwa gołąbeczki na tle zachodu słońca.
Taka urocza…
parka.
Co się dzieje?
Jesteście na topie.
Jutro godzina pracy. Kilka zdjęć.
No co ty?
- Sesja musi… - Powiedziałem.
Tak nie może być.
Straszny uparciuch.
Sa-rang, oby tak dalej.
Jeszcze tylko kilka zdjęć.
No dobra.
Won, czekaj.
Od teraz zadbam o wasze zdrowie.
Kazałam wam zapisać waszą wagę,
ale wyniki mi się nie zgadzają.
Coś nie pasuje?
Widzisz?
Twierdzisz, że ważysz 51 kg, ale tak naprawdę 51,9.
Zaokrąglam w dół, żeby uprościć liczbę.
A 0,9 kg to 1,5 geun boczku wieprzowego.
Karniak za nieszczerość.
Skąd u ciebie taka dobra waga?
Wszystko zawdzięczam twojej nauce.
Widać, że prymuska.
Możesz usiąść.
Chwileczkę.
Chwilę.
Czy to coś zmieni?
Oczywiście. Kawał metalu.
No popatrzcie tylko, co za oszustka.
Jak mogłaś pomylić wagę o trzy kilo?
Gdy ostatnio się ważyłam, było 50.
Ostatnio mam problemy z perystaltyką jelit.
Trzykilogramowa kupa…
to byłoby gdzieś tyle.
Przepraszam. Schudnę.
Z pewnością wiesz,
że każdy dodatkowy kilogram to tony paliwa.
Pilnowanie wagi to nie tylko lepsze samopoczucie,
ale też redukcja kosztów firmy.
Nie dbasz o dobro firmy
i dlatego nie dostałaś awansu.
No dobra, schodź z wagi.
Tak jest.
Ro-un!
Ciebie to nie dotyczy.
Wystarczy mi spojrzeć.
Trenujesz coś?
Nie, w ogóle.
Po prostu masz dobre geny.
Siadaj.
Wszystko na dziś. Dziękuję wam.
- Dziękujemy. - Do widzenia.
- Przepraszam. - Tak?
A ty się nie zważysz?
Ja?
Tak.
Ja?
Sprawdzę wam wagę przed lotem.
Musicie być w formie.
- Tak jest. - Dobrze.
Ani myśl o przejściu na dietę.
Bo już jesteś piękna.
Dzięki za miłe słowa, choćby i nieszczere.
Proszę.
Co to?
Podziękowanie za tamto.
Daj swojej mamie.
Szal polecany przez „Matkę narodu”.
Chcesz podziękować mnie,
a dajesz prezent dla mamy.
O rodziców się dba.
Dziękuję. Nie omieszkam jej przekazać.
Jak wiecie, dzisiejszy temat przewodni to „uśmiech”.
Zrobimy zdjęcia, jak uśmiechacie się dla gości.
Menadżer Gu, król uśmiechu.
Pani Cheon, królowa uśmiechu.
Możecie się uśmiechnąć?
Dziękuję.
Uśmiech za sto milionów dolarów.
Bez przesady.
Sto milionów? Weź się.
Bajerant jeden.
Panie Gu, uśmiechnie się i pan?
Uśmiechnij się, królu.
Zaczynajmy.
Do dzieła?
Oczywiście.
On się nie uśmiechnie.
Uśmiechnie, jak zaczniemy. Taka praca.
Słyszę was.
Zaczynajmy.
Na początek dłonie w serduszko.
Gotowi? Serduszko!
Wspaniale, chociaż widzę tylko jedno.
Gdzie drugie?
Potrzebne jeszcze jedno serce.
Dajcie nam drugie.
Jeszcze jedno, proszę.
Właśnie tak, serduszko.
Serce, a nie koło!
Potrzebujemy serca.
Dobrze, a teraz takie duże!
Rozmiary serc się różnią.
- O tak. - Duże serce.
Podnieś rękę do góry.
Właśnie tak. Trochę wyżej.
Pokażcie serce.
O tak, widzę, jak nadchodzi.
Dajcie nam serduszko. Niech świat wypełnią serca.
Właśnie tak.
Coś chyba…
Nie jest źle,
ale spróbujmy nieco lepiej.
A teraz uśmiech!
Świetnie, pani Cheon.
Wspaniale!
Byłoby cudownie, gdyby pan Gu uśmiechnął się choć trochę.
Tak bardziej naturalnie.
Dobrze.
Pan się uśmiechnie choć raz.
Prosimy, dobrze?
Dziękuję.
Palant ani drgnął.
Aż się prosi,
facet błaga o uśmiech.
Nie może pan choć raz?
- Nie chcę. - Też mi się nie widzi.
To nie rób.
Jesteśmy w trakcie zdjęć.
Miał mi pan nie wchodzić w paradę, tak?
A ty miałaś nie udawać uśmiechu, co?
Jestem w pracy.
Pan ma pracę po znajomości, a nie może zrobić choć tyle?
Nie, że nie mogę.
Nie chcę i już.
Uwaga, bo uwierzę.
Moją jedyną wadą jest fakt, że potrafię wszystko.
Czyli umie pan wszystko poza uśmiechaniem się.
Mówię, że to z wyboru.
Jasne.
Zaczynajmy.
Okej.
Proszę się uśmiechać.
Dobrze.
Gotowi? Uśmiech!
Panie Gu?
Bez takich grymasów.
Wystarczy.
Teraz ostatnie miejsce. Byle szybko.
Palant, wiedziałem.
No i co teraz?
- Możemy go zmienić? - Zaraz.
Chyba się uda.
- Jak to? - Photoshopem.
Przesuniemy drugi kącik w górę i będzie jak uśmiech.
To tak można?
Pewnie.
Czyli mówisz,
- żeby wsiadać na łódź? - Tak jest.
Pokażecie ludziom, jak świeże są składniki w Hotelu King.
Weź, ja nie znoszę łodzi…
Wiem, ale potrzymasz rybę i już.
Fotograf zajmie się resztą.
A z tobą co?
Ze mną?
Ja oczywiście zostaję tutaj.
Nie znoszę łodzi.
No i nie jestem modelem.
Nie popłyniesz z nami?
Nie chcę płynąć tylko z nim.
Ja z tobą też nie.
Bardzo bym chciał, ale nie mogę.
Mam dużo na głowie.
Zanosi się na deszcz.
- Pogoda pasuje? - Tak.
Sprawdziłem prognozę. Będzie dobrze.
Na pewno?
- Zmyślasz? - Nie.
Jestem pewien.
- Pogoda dobra, co? - Tak.
Świetnie.
Będzie dobrze.
Uważajcie tam na siebie.
Właśnie, Won.
Pamiętaj tylko…
- Hermès. - Już ja ci…
Ahoj.
Panie Gu,
pan weźmie największą i świeżutką rybę.
Pani Cheon musi tylko patrzeć na pana
i szeroko się uśmiechać, dobrze?
W porządku.
Zaczynamy.
Potrząśnie pan, żeby wyglądała na żywą?
Dobrze.
- Jeszcze. - Jeszcze trochę.
Jakby tak pląsała.
Jeszcze trochę, proszę.
Cudnie.
Ryba nie jest za mała?
Powiększę w Photoshopie.
- To tak można? - Pewnie.
Dobra, dajemy.
Pan pomyśli, że ryba jest ogromna.
Taka ciężka.
Brawo, pani Cheon.
Niech złapie w obie dłonie.
Może pan wziąć tego płytecznika w obie dłonie?
Jest strasznie ciężka.
Ale ciężki bydlak. Pan o tym pamięta.
Właśnie tak, wielki ciężar.
Jeszcze trochę. Super.
Jaka ona ciężka.
Jeszcze trochę. Cudnie…
Wyrzucił ją.
Ale ciężka była.
- Wracajmy. Koniec zdjęć. - Tak jest.
Skończyliśmy zdjęcia.
Dobra robota.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Łódź jakaś kapryśna.
Pogoda taka nie bardzo.
Może kurs na Gapado?
Nie, płyńmy dalej.
Panie, łódź mi szwankuje.
Lepiej uniknąć tajfunu.
Nienawidzę łodzi, morza i tajfunów.
Byle szybko.
A sam sobie pan płyń, proszę.
Co za…
Każ mu płynąć.
- Ja? - Szef wydał ci polecenie.
Do dzieła.
Tak jest.
- Przepraszam pana. - Nie.
Mówi, że nie.
Mów mu, że ja też nie.
Nie mogę.
Powiedział nie.
Oraz że może pan sobie sam płynąć.
Dzień dobry, pani Gang.
Jaka pełna energii.
W końcu walczę o premię w tym miesiącu.
Tak, nie traćmy nadziei.
Co to ma być?
- Przekąski? - Tak.
Zabroniłam kupować.
Słyszałam, że to nie na poważnie.
Co?
Co jutro przyniesiesz?
Pani Gang zabroniła cokolwiek przynosić.
Aleś ty tępa.
Uwierzyłaś jej?
Ale pani Gang…
Kazała ograniczać ilość.
Traktuj jej słowa z rezerwą.
Koniec z wolnymi weekendami.
Są tylko dla mnie.
A nie mówiłaś, że nam wolno?
- Co się stało? - Zawsze tak było.
Czy ktoś poza menadżerką mógł?
Nie.
Kazałaś Yu-bin kupić przekąski.
Róbcie, jak chcecie.
Ale ja będę robić jak poprzednia.
Tradycyjnie.
- To nie tak… - A jak?
Was mam traktować jak równe sobie,
ale młodszą koleżankę nie?
Ostatnio przesadziłam.
Wróćmy do starych zwyczajów.
Yu-bin zajmie się jedzeniem.
A weekendy wolne mam tylko ja.
Zrozumiano?
Przepraszam. Źle oceniłam sytuację.
Daję wam ostatnią szansę.
Potem już nie dam.
Dobrze. Przepraszam.
Traktujcie innych fair.
Przynajmniej póki tu szefuję.
Jak odejdę, możecie robić, co chcecie.
Ale przed pracą kawa. Ja pójdę.
Poproszę mrożone americano.
Dla mnie mrożona herbata.
- Dobrze. - A ty, Ha-neul?
Latte ze skondensowanym mlekiem i bitą śmietaną.
A nie mocha?
- Przygotujcie się. - Tak jest.
GAPADO
Idźcie prosto, aż zobaczycie chatkę.
Tam przenocujecie.
Najlepszy hotel na Gapado.
Musicie się wybrać.
Dobrze. Dziękujemy.
Nie idzie pan?
No to pójdę sama.
Nie ma zasięgu.
Chwila.
Czekaj.
To chyba nie tam.
Nie tamta chata, co?
Strach obleciał?
Nie.
Nie znam tego słowa.
Gdybym się bał,
poszedłbym przodem jak ty,
a nie pilnował tyłów jak teraz.
To tylko kura.
Zwykle niczego się nie boję.
Ale nienawidzę skubanych ptaków.
- Może pan pierwszy? - Nie.
Proszę przyznać.
Nie ma się czego wstydzić.
Mówiłem już, że się nie boję.
Chronię nasze tyły.
Okej.
Chodź za mną. Ja prowadzę.
Powiedz,
czy ci mówiłem…
że uprawiam boks…
w ramach hobby?
A temu co?
Jejku.
Sa-rang.
Sa-rang!
Sa-rang.
Co to ma być?
Co?
O proszę. Obudził się?
No proszę.
Taki postawny młodzieniec,
a jak mu się nóżki trzęsą.
Boże drogi.
Żona będzie się z tobą miała, oj będzie.
Żona?
Powinieneś żonę nosić na rękach,
a nie mdleć na środku drogi,
żeby bidulka sama cię musiała targać.
Wiesz, ile się musiała namęczyć?
Ale jak.
Nigdy nie widziałam, żeby ktoś mdlał na widok twarzy.
Gdzie jesteśmy?
Jeszcze pytasz?
W najbardziej luksusowym hotelu,
a także w najlepszej restauracji na wyspie Gapado.
Wasz miesiąc miodowy?
- Nie. - Nie!
Czyli jesteście na schadzce?
Nic nas nie łączy. To mój przełożony.
Boże kochany.
Przełożony może być sympatią, a i w końcu ojcem.
Nic trudnego.
Ja nie umawiam się z byle kim, wie pani.
Jakim „byle kim”?
Jestem „byle kto”?
Chyba jednak na odwrót.
Tak, oczywiście.
Żaden ze mnie byle kto!
Pewnie.
Wiedziałem.
Ta mina pasuje do tych ubrań.
Moje łachmany znalazły właściciela.
Później się pokłócicie, gołąbeczki.
Napijmy się.
- To nie tak! - To nie tak!
Znacie słynne wino z chińskiej lespedezy?
Nawet przy ważnych gościach
zwykle go nie wyciągamy.
Raz, jak mój chłop go skosztował,
to potem ósemkę dzieci mu urodziłam, jedno po drugim.
Lubisz pić?
Delikatny jest i pewnie ma słabą głowę.
Ale ja się napiję.
Że niby jaki? „Delikatny”?
Wypiję wszystko. Proszę mi nalać do pełna.
Ale ono mocne.
Na pewno chcesz?
Skoro pan tak mówi…
W takim razie
poproszę do tego.
Ja też.
- Już. - Dobrze.
Rety, mało tych procentów.
Strasznie łatwo wchodzi.
Smakuje jak woda.
Proszę mi dolać.
- Pani leje do oporu. - Robi się.
Doświadczeni.
Młodość jest wprost cudowna, czyż nie?
Proszę bardzo.
Dużo dostałem.
Fajnie.
Miałaś się nie uśmiechać.
Się nie uśmiecham do pana.
Niech nie patrzy.
Co on taki drażliwy?
Ciągle by narzekał. Maruda jedna.
Bo przy tobie się nie da inaczej.
Od teraz,
mówię ci,
weź się schowaj.
Chce mi rozkazywać!
Nie jesteśmy w pracy.
- Ej! - No co?
Czy ty mnie…
uderzyłaś?
Co ty sobie myślisz?
Ale gada.
„Ale gada”?
Żebyś potem nie żałowała.
A nie będę.
Nic mi z takiego żałowania.
Okej, ale zobaczysz.
Zrobię tak, że będziesz żałowała.
Mnie tak nie można walić i się obchodzić ze mną okropnie.
Wszyscy ludzie są tacy sami.
Każdego trzeba traktować tak samo.
Z nikim nie wolno postępować okropnie!
Myślisz, że tobie wolno, bo masz kasę?
Nie bądź pan taki snob.
„Snob”?
No.
Tacy, co sobie pozwalają, bo są bogaci.
Już mi wystarczy tego płaszczenia się
przed nieuprzejmymi gośćmi.
A teraz jeszcze z tobą się użeram.
Z takim jednym
królem wszystkich snobów.
Królem.
Król z Hotelu King.
Gu… snob.
Snob Gu.
Jeśli jestem snobem, to zobaczmy…
Ty będziesz…
- tą. - Jaką?
Licową. Właśnie tak.
Dwulicową.
Taka pozerka.
Fałszywa Cheon.
Weź.
Myślisz, że łatwo jest udawać uśmiech?
- Nie każdy potrafi. - No proszę.
Trzeba się tego naumieć.
Ja się na ten przykład nauczyłam, zadając się z dupkami.
Jestem odporna.
Jasne, niezła mi technika.
Nie bądź śmieszna.
Ej, Snobie Gu.
Może po prostu nalej mi drinka?
„Ej”?
Ej.
Nalej mi drinka.
Chyba kpisz.
Dawaj no.
Tylko dzisiaj
puszczam ci to płazem.
Dlaczego?
Rób, co chcesz. Ty możesz.
Nie musisz się przejmować innymi.
Zazdroszczę.
Nie wiesz, jak to jest być mną. Uważaj, co mówisz.
Pewnie, że nie wiem.
Ale nie musisz udawać uśmiechu.
A to już przywilej.
Ja zawsze się uśmiecham.
Nawet gdy mnie zranią lub mi źle.
Ale lepiej, bym ja cierpiała,
niż gdyby ktoś inny miał ucierpieć,
bo wtedy byłoby mi jeszcze gorzej.
A czemu nie lubisz się uśmiechać?
Bo to taka maska.
Fałszywy uśmieszek.
Na pewno widziałeś kiedyś szczery uśmiech.
Ale to smutne.
Jak słodko.
Co ci mówiłem o uśmiechaniu się?
Ten nie był sztuczny.
Był szczery.
Nieważne.
Przestań.
Ale nawet nie jestem w pracy.
Czemu mi nie wolno?
Od teraz,
nawet poza godzinami pracy,
uśmiechanie się…
przy mnie…
jest zakazane.
Czemu?
Nie.
Nie słucham cię.
Będę się uśmiechać, ile wlezie.
Kropka.
Weź mi jeszcze nalej.
Co?
APARTAMENTY
Snob Gu.
Ale zimno.
Przy mnie się nie uśmiechaj.
Mój łeb.
Ludzie, co mi wczoraj odbiło.
Nawet skarpetek nie zdjęłam.
Boże!
Fałszywa Cheon.
Zejdziesz ze mnie?
Czemu pan tu śpi?
W swoim pokoju.
Chyba w moim.
Wczoraj były dwa pokoje, dwoje drzwi.
JEDEN POKÓJ DLA PARY DWA POKOJE DLA OBCYCH
Miał być najlepszy hotel w Gapado.
Ale co…
Na łódkę chwilę poczekacie.
Może pozwiedzasz?
Nie lubię chodzić.
Pieszo nie da rady.
- Trzeba mieć kółka. - No tak.
Ale stąd wszystko widać.
Krajobrazu Gapado nie ogląda się samymi oczami.
Trzeba go sobie wyryć w sercu.
Jedź sobie na rower z żoną.
A to skąd?
Starszy pan pożyczył.
Wskoczysz?
Nie, za słabo się znamy, żeby tak jeździć.
Tak, pełna zgoda.
Ale ponoć piechotą nie zobaczysz nawet ćwierci tej wyspy,
więc chcę ci wyświadczyć przysługę.
Podobno stamtąd
jest ładny widok.
Mają tylko jeden rower?
W sumie pojadę sam.
Mogę dołączyć?
Zmęczony?
Co?
Nic a nic?
Bułka z masłem.
Morze.
Jak tu ładnie.
Pięknie, co?
Nie bardzo.
Proszę.
Wyślij mi paragon.
Wystarczy podziękować.
Dzięki.
I wyślij mi paragon.
Słucham? Ile?
WYszło 675 000 wonów.
Jak to?
Koszt to 200 000 wonów za apartament.
Czyli 400 000 za dwa.
Kolacja w świetle księżyca za 120 000,
plus dodatkowo wino za kolejne 100 000.
Czyli 620 000 wonów.
Rower wynajmujemy za 55 000.
Razem 675 000 wonów.
Spaliśmy w jednym pokoju.
Spaliście razem ze sobą?
- Nie. - Nie.
Czyli były dwa pokoje.
Można płacić kartą.
Co za absurd. Rozbój w biały dzień.
Dobra, to tylko kasa.
Nie wziąłem portfela.
Mogę tym zapłacić?
To nie lombard.
Nie przyjmę tego.
Miała pani przyjmować karty.
A to karta.
Zapłacę tym.
Tam jest karta w środku?
Mam ci uwierzyć?
Myślałeś, że mnie oszukasz,
jak starą wieśniaczkę?
A tobie co?
- Ci ludzie… - Dobrze, że jesteś.
Coś tu śmierdzi.
Tak się tu świetnie bawiliście, ucztowaliście.
A teraz śmierdzi, bo trzeba płacić?
Co?
Nie zapłacili mamie?
Nie.
- Mamie? - Mamie?
Ty nie z rodziny czebolów?
Kłócisz się o drobne?
Nie w tym rzecz.
Proszę spojrzeć.
Chciałem zapłacić,
- ale tym. - Co to?
Nie jesteśmy lombardem. Co ty?
Nie zapłacicie, nigdzie nie odpłyniemy.
Dajcie mi numer konta.
Asystent prześle wam pieniądze.
Moment.
Nawet jeśli spaliśmy wczoraj
w najlepszym apartamencie na Gapado,
porównuję z Hotelem King i daję 100 000.
Zgodzę się na 150 000, ale nie więcej.
Miejsce turystyczne, ale kolacja góra 50 000.
Rower to zwykle 10 000.
Wino niech zostanie za 100 000.
Razem 320 000 wonów,
ale pożyczyliśmy też ubrania,
więc zapłacimy 350 000.
Dziedzic czebolowy, a cenę zbija o połowę?
A bogatych wolno okradać?
Mogę zgłosić zawyżone ceny.
Rety, młodzi to tacy małostkowi.
Zapłaćcie i tyle.
Widzę po was, że jesteście rodziną.
Czy tamta łódź była wadliwa?
Co?
Wadliwa?
Tak. Nawet bardzo.
Nie słyszę dialektu z Czedżu.
Nie?
Czyli 350 000.
Przelejemy od razu.
Dobrze. Umowa stoi.
Stoi.
Po co się tak męczyłaś, skoro mogłem im zapłacić?
Bogaty to nigdy nie sprawdza ceny, co?
A po co?
Większość tak robi,
żeby cena była rozsądna
i żeby ich było stać.
Babcia nauczyła mnie wartości pieniędzy.
Próbowali nas okantować.
Nie wolno oszukiwać innych.
Pieniądze trzeba zarabiać uczciwie.
Ale po co?
To znaczy?
Żeby było uczciwie.
Poza tym…
przepraszam za tamto.
Za co?
Za tamten rykoszet z rozmowy.
Nie wiem, o co poszło,
ale widziałam po oczach, że musiało zaboleć.
No tak. Rykoszet.
Już zapomniałem.
Pycha.
Świetne do piwa.
Kupiłam na lotnisku z braku czasu,
ale jest dobre.
Transmisja się udała?
Tak, na szczęście ludziom się podobało.
Jaki jest ten twój szef?
Jak to ująć?
Jest…
nadętym dupkiem.
- A jak wygląda? - Tak samo.
Dziedzic Grupy King.
Musi być takim dupkiem.
A ty dałaś mu ten szal?
Co, poznałaś kogoś?
Nie, nowy u nas jest.
- Cho-rong zaraz wraca? - Tak.
- Odprowadzimy cię. - Dobra.
Czemu żadna z nas nie ma auta?
No nie?
Wtedy mogłybyśmy sobie jeździć.
To czemu nie kupisz auta?
Nie mam kasy.
A ty?
Nie mam prawa jazdy.
W twoim wieku nie masz?
Ty kup. Masz kasę i prawko.
Fakt.
Z okazji twojego awansu.
- Tak. - Ej.
Dostałam podwyżkę ledwo 20 000.
20 000?
Tak, wonów, nie dolarów.
Logicznie, nie?
Idę, jest mój autobus.
Darong.
Świetnie ci idzie. Najlepiej z naszej trójki.
Pa!
Tak się zaprezentowałeś?
Jak mogłeś zwiać po jednym pytaniu?
W pracy biznesmena
wiele się może wydarzyć i wiele się dzieje.
Co za główny menadżer zachowuje się gorzej od parobka?
Oglądalność była niezła i wyszła dobra reklama.
Liczy się wynik.
Nieważne metody. Sam mnie tego uczyłeś.
A to może dzięki tobie?
Taka oglądalność?
Narobiłeś bałaganu
i zwykły pracownik musiał sprzątać!
Nie wstyd ci?
Ale wyszło dobrze.
Długo będziesz rozpamiętywał?
Jesteś za stary, żeby szukać mamy!
Nie szukam jej.
Chcę tylko poznać prawdę.
Jedyna prawda dla ciebie
to zyski firmy i ceny akcji.
Można ufać tylko pieniądzom.
Miłość? Śmiech?
Dobroć? Szacunek?
Wszystko kłamstwa!
A co z mamą?
To też było kłamstwo?
Dla takich jak my,
miłość nie istnieje.
A co nam zostało?
Obowiązek.
Moim obowiązkiem jest chronić to, co przekazał mi ojciec.
A twoim chronić to, co zbudowałem ja.
Miłość?
Nie wydurniaj się. Pracuj sumiennie i tyle!
Chcesz sobie mówić o mamie, to odejdź.
Nie.
Muszę poznać prawdę.
Może odpoczniesz, skoro jesteś w domu?
Choć i tak pewnie długo tu nie zabawisz.
Nie musisz się bać.
Co?
Firma mnie nie interesuje.
Miałaś mnie zostawić, a tu proszę.
Bawisz się jak dziecko.
Ja miałabym się bać?
Nie prowokuj mnie.
Jesteś nikim. Jakim prawem tak do mnie mówisz?
Przestań się wydurniać.
Sa-rang, fajna ta transmisja.
Byłaś super.
Jesteś gwiazdą naszego hotelu.
Wyszłaś świetnie.
Gdzie tam, ale dziękuję.
Boże.
Cieszycie się bez powodu.
Masz się za gwiazdę po jednym występie w telewizji?
Każdy mógł to zrobić.
U mnie byłoby 10 mln odsłon.
Wiesz o tym, nie?
Tędy, proszę pana.
Dzień dobry.
Dziękuję za waszą pracę.
To pewnie pani Cheon Sa-rang.
Nasza najlepsza.
Tak jest. Cheon Sa-rang.
Kto ją zatrudnił?
Ja.
Transmisja wszystko wyjaśniła.
Już wiem, czemu goście nadali pani ten tytuł.
Potrafi pani myśleć ad hoc i zawsze sobie radzić.
Plus uprzejmość.
Dziękuję.
Tytuł najlepszej pracownicy dwa lata z rzędu
to ukoronowanie każdej konsjerżki.
To dla mnie zaszczyt mieć taką wspaniałą pracownicę.
Ależ gdzie tam.
To zaszczyt pracować w Hotelu King.
Od jutra będzie pani w Ziemi Królewskiej.
Słucham?
Nie mówiła pani, że Hotel King
był dla pani marzeniem?
Pracownica, która tak kocha ten hotel,
powinna dostać szansę pracy na najwyższym poziomie.
GŁÓWNY MENADŻER GU WON
Co porabiasz?
Skąd ten uśmiech? Pokaż.
Nie czas na taki narcyzm.
Umiesz pukać?
Pukałem długo.
Tak się wpatrywałeś, że nie słyszałeś.
Zespół PR wybrał już zdjęcia,
więc ty nie musisz.
Masz, może przejrzysz?
Sam przygotowałem ten raport.
Ponoć od jutra będziesz w zarządzie.
Spisałem zyski i straty za trzy lata,
dokonałem analizy strategii marketingowych,
planu biznesowego na ten i przyszły rok…
Nie słuchasz mnie.
Zespół PR już wybrał zdjęcia?
Tak.
Może rzucę okiem?
To płytecznik czy wieloryb?
Ryba nie ma znaczenia.
Spójrz na swoją twarz.
Fotograf był taki miły.
Zrobił ci twarz w Photoshopie.
- Co to ma być? - Wyszło najlepiej
z tych przerobionych.
Było się uśmiechać normalnie.
Przyprowadź go natychmiast.
Fotografa?
- Dawaj go tu. - Tak jest.
Co ja w ogóle robię?
NIEWIARYGODNIE DOKŁADNY TEST PSYCHOLOGICZNY
CO NAPRAWDĘ CZUJESZ?
„Zawsze czekam na wiadomość od tej osoby”.
„Tak.
Może. Nie”.
Może?
MOŻE
„Umówiłem się już kiedyś
na spotkanie z tą osobą”.
Nie.
„Numer tej osoby zapisałem ksywką”.
Fałszywa Cheon.
Tak.
Dalej…
NIE MOGĘ PRZESTAĆ O NIEJ MYŚLEĆ, CHOĆBYM NAWET CHCIAŁ
„Nie mogę przestać o niej myśleć,
choćbym nawet chciał”.
TAK
NIE
TAK, NIE
TAK
„Nie mogę przestać się uśmiechać,
gdy widzę tę osobę”.
TAK
ZAUROCZYŁEŚ SIĘ
O rety.
Masz do czynienia z bólem nieodwzajemnionej miłości.
Nie duś uczuć w sobie.
Spotkaj się z tą osobą i spytaj ją, co do ciebie czuje.
Ty zaś już uległeś jej urokowi.
Jeśli chcesz rozwinąć z nią relację,
musisz zebrać się na odwagę.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję za wszystko.
Powodzenia.
- Cześć… - Sa-rang.
UŚMIECH LOSU
Nawet nie wiesz, jak wygląda Ziemia Królewska.
Nazywamy to miejsce pierwszą klasą hotelu.
Postaram się.
Do dzieła. Strój gotowy.
Pewnie ładna.
Co za palant. Zapomnij o pieniądzach.
Powinnaś być z kimś, kto jest dla ciebie dobry.
Chciałem się spotkać.
Co? Kiedy?
Nie znoszę być komuś coś winnym.
Mnie nie szkodzi.
Panie, żal mi się pana zrobiło.
A co powiesz
na wspólną kolację?
Napisy: Cezary Kucharski