UŚMIECH LOSU
Łazienka większa niż mój dom.
Ale bomba.
Co jest?
- Proszę nie patrzeć. - Nie patrzę.
Serio, proszę.
Nie będę, choćbyś błagała.
Za kogo mnie masz?
ODCINEK 2
Musisz wyjść.
Przepraszam, ale czy może pan pójść?
Potrzebuję telefonu.
Przyniosę go.
Otwórz, bo się śpieszę.
Wchodzę.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Znasz mnie, prawda?
Już się spotkaliśmy, co nie?
Nie, pierwsze widzę.
Przepraszam.
Najmocniej.
To mój pokój…
Porozmawiajmy.
A ten czemu za mną idzie?
Ani kroku dalej.
Nie słyszysz mnie?
Czym mogę służyć?
To ty, prawda?
Ta z bieżni.
Słucham? Z bieżni?
Nazwałaś mnie zbokiem.
Nie pamiętasz?
Zbokiem?
Co za zboczeniec.
Weź…
Zrób tak jeszcze raz,
a cię zabiję.
Pamiętaj o tym, panie zboku.
Ten w koszulce z tygrysem?
Tak.
- Przypomniałaś sobie? - Tak.
Wiedziałam.
Utkwiłeś pan mnie wzrok jak jakiś zbok.
Sama jesteś zboczona,
skoro odsłaniasz się w toalecie.
Pana nie przebiję.
Przeproś.
Za dzisiaj i za wtedy.
Przepraszam za dzisiaj.
Za wtedy pan powinien przeprosić.
To mnie należą się przeprosiny.
Czemu ja?
Skoro pan nie wie,
to lepiej skończmy.
Muszę już iść.
Miłego pobytu.
Zaczekaj.
Czekaj!
Nie skończyłem.
Nie mam nic do dodania, przykro mi.
Ani wtedy, ani teraz,
nic odnośnie pana nie czuję.
Proszę mnie nie śledzić.
Z tobą nie da się gadać.
Nie zdenerwuje mnie pan.
Okej.
Nie muszę być uprzejmy wobec takiego zachowania.
Ostrzegam.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Oczywiście, proszę pana. Tego i sobie życzę.
Nie uśmiechaj się.
Wszyscy pracownicy Hotelu King służą gościom z promiennym uśmiechem.
Jeśli uśmiech panu nie pasuje,
proszę rozważyć pobyt w innym hotelu.
Przepraszam.
Gość pierwszy.
Zboczony palant.
Poza tym mówi się „odnośnie do”.
Słucham?
„Nic odnośnie do ciebie nie czuję”.
A nie „Nic odnośnie ciebie nie czuję”.
Tak się mówi.
Żeby się ludzie nie śmiali.
Co za protekcjonalny palant.
CV GU WON
Poprosiłam o CV, a ty je przyniosłeś.
Bardzo chcesz tu pracować.
Zasady to zasady.
A księga rodzinna?
Znasz naszą rodzinę.
Zasady to zasady.
Jeśli to kłopot, nie pracuj tutaj.
Po co ten cyrk, skoro nie zależy ci na firmie?
Przyniosę.
Niezła zabawa.
Potrzebuję dwóch kopii księgi rodzinnej.
DYREKTORKA ZARZĄDZAJĄCA GU HWA-RAN
Pół godziny.
Dzień dobry.
Znów się spotykamy.
Dziś prowadzę ceremonię inauguracyjną.
Naprawdę?
Boję się stanąć przed tłumem,
ale przełożeni nalegali, żebym prowadziła.
Rozumiem.
Życie bywa męczące, gdy jest się rozchwytywanym.
- Pójdziemy potem na kolację? - Z przyjemnością!
- Wszystko gra? - Ależ z przyjemnością.
Spotkajmy się wieczorem na kolacji.
Jasne.
Powodzenia na ceremonii.
Dziękuję.
Widzisz? Udało się.
Brawo, Sang-sik. Dobrze jest.
- Dokąd to? - Po księgę rodzinną.
Poproś obsługę o pomoc. Chodźmy, bo wszyscy czekają.
Na kogo? Na mnie?
- Po co? - Na inaugurację.
Po inauguracji czeka cię uroczysta kolacja
z zarządem i VIP-ami.
Nigdzie nie idę.
Prezes sam polecił tak zespołowi PR-owemu.
Czemu się tak denerwujesz?
Czeka cię życie jak z obrazka.
Chodźmy.
Dzień dobry.
Jestem Kim Su-mi, menadżerka, i poprowadzę ceremonię.
Rozpoczynamy ceremonię inauguracyjną,
na której powitamy nowego dyrektora hotelu.
Powitajmy oklaskami głównego menadżera Gu Wona.
Co tu robi ten zbok?
CEREMONIA INAUGURACYJNA DYREKTORA GU WONA
Mów.
Nie znam go…
Znaczy,
dyrektor Gu wygłosi mowę inauguracyjną.
O nie.
Nie uśmiechajcie się.
Przestańcie się uśmiechać.
Przestańcie.
Nie uśmiechajcie się.
Dzień dobry. Nazywam się Gu Won.
Chcę jak najlepiej się przysłużyć.
- Skończmy już. - Słucham?
Tak.
Na tym zakończymy ceremonię inauguracyjną.
Najlepsza pracownica Hotelu King
- powita teraz dyrektora. - Już po mnie.
Z bukietem.
Szlag.
Znów…
się spotykamy.
Witamy, panie Gu!
Doprawdy?
Tak, witamy z otwartymi ramionami.
- Mówisz poważnie? - Tak.
To od nas wszystkich.
Za tydzień nakręcisz reklamę
z najlepszą pracownicą roku, panią Sa-rang.
Zespół PR prześle ci scenariusz.
- To wszystko? - Tak.
- Możesz już iść. - Dobrze.
Ja też już pójdę.
Pani najlepsza, proszę zostać.
Miałaś na mnie nie wpadać.
Od teraz będę pana unikać.
NAJLEPSZA PRACOWNICA
- Wiesz, czym jest gościnność? - Tak, bardzo dobrze.
Dlatego unikasz niewygód?
Spełniam prośbę gościa, by na niego nie wpadać.
A tak poza tym
czemu niby jestem zbokiem?
Wydawał pan niezręczne jęki w siłowni,
czyli miejscu publicznym,
a jako napiwek dał mi klucz do swojego pokoju
oraz obrzydliwy liścik.
O „chytrych zalotach” i „namiętnym wieczorze”.
- Ja? - Byłam wtedy nowa.
Nie trzymałam się zasad.
Jednakże
nie mam obowiązku tego tolerować
tylko dlatego, że pracuję w tej branży.
O czym ty mówisz? Niby kiedy?
Nigdy czegoś takiego nie zrobiłem,
a ty nie jesteś w moim typie. Nawet po moim trupie.
Z nikim mnie nie pomyliłaś?
Miał pan na sobie koszulkę z tygrysem.
Żartujesz?
Tygrys i od razu zbok?
Wiem, że dostałam liścik od faceta w takiej koszulce.
Czyli mówisz,
że ubzdurałaś sobie wszystko,
patrząc na moją koszulkę?
To nie pan wysłał liścik?
Za kogo ty mnie masz?
Czemu bym miał?
I to do ciebie?
Mówiłem, nie?
Nawet po moim trupie.
Nie jesteś w ogóle, nic a nic,
w moim typie.
Przepraszam.
Trzeba było mówić.
Nie dałaś mi szansy.
Przepraszam.
Nie uśmiechaj się.
Nie znoszę fałszywych uśmiechów.
To część mojej pracy. Podobnie jak ubiór.
Ale przestań.
- Naprawdę? - Bo cię wywalę.
Dziękuję.
Nie byłam gotowa na szczery uśmiech.
Dziękuję, że mnie pan powstrzymał.
Co więcej,
szczerze przepraszam za tamto.
Z całego serca przepraszam.
Weź kwiaty i idź.
Tak jest.
Zboczeniec?
Żaden nie jest jak ja.
Rety.
Tędy, proszę pana.
- Proszę wziąć płaszcz. - Oczywiście.
Odprowadzę pana na miejsce.
Tutaj, proszę pana.
Pani bierze walizkę.
Dobrze, włożę ją do schowka.
Miłego lotu życzę.
Za ciężka.
Zostaw ją mnie.
Dzień dobry.
Tace mogą zostawić.
Czemu ludzie to robią?
Z uprzejmości.
Myślą, że jak poukładają, to nam ułatwią.
To już przesada.
Bezużyteczna uprzejmość.
Przyjmij gest i tyle.
Sprzątajmy, bo zaraz sprzedaż bezcłowa.
Ro-un, Eun-ji, posprzątajcie łazienki, kiedy będzie można.
- Tak. - Tak.
Kto brał płaszcz pasażera z 3H?
Ja.
Nie ma go w szafie.
Gdzie go zostawiłaś?
Wyrzuciłam go.
Co?
O czym ty mówisz?
Sam mnie poprosił.
Tędy, proszę pana.
Proszę wziąć płaszcz.
„Proszę wyrzucić płaszcz”.
Tak powiedział.
Co ty!
Chcecie, żeby mnie zwolnili?
Miał być lot bez kłopotów!
Przepraszam.
Nic mi po przeprosinach.
Facet kazał go przynieść!
Poniosę odpowiedzialność.
Że niby ty, świeża w tej pracy?
Ciebie nic nie spotka.
Co teraz zrobimy?
Co zamierzacie wszyscy zrobić?
Ja wezmę za to odpowiedzialność.
Tak?
Pyeong-hwa,
tylko dopilnuj, żebym ja nie oberwała.
Po cichu i skutecznie, dobra?
Przepraszam pana najmocniej.
Mniejsza z tym. Mam potem przesiadkę,
więc przynieście mi na lotnisku.
Inaczej wam tego nie daruję.
Tak jest. Przyniosę jak najszybciej.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam. Proszę mi pomóc.
Ten jeden raz.
Nie mogę.
Mam duże zaległości.
Zapłacę dwa razy tyle.
Nie trzeba.
Trzy, cztery razy, ile tylko pan chce.
Proszę mi pomóc.
Bardzo pana proszę, błagam.
Nie biegaj tak.
Idź odpocząć.
Byłaś wspaniałym gospodarzem podczas ceremonii.
O co chodzi?
Lubisz kraby śnieżne?
Może na kolację? Inaczej będę śnieżyć.
Słuchaj.
Fajnie tak było udawać pana Gu?
Pana Gu?
Nie udawałem go.
Miałam mieć kolację z dyrektorem,
a ty nim nie jesteś.
Po co mi kolacja z tobą?
Czyli sekretarz cię nie interesuje.
To chcesz powiedzieć?
Właśnie.
Wcale nie.
Jesteś snobką.
Taka już jestem.
Na tym skończmy naszą znajomość.
Nie martw się.
Nie zadaję się ze snobami.
Bo to zaraźliwe.
O nie! Zarażę się.
Że co, zarazisz?
Pani Sa-rang. Chodźmy.
Będzie pani reprezentować zespół na kolacji z panem Gu.
Co? Ja?
Czemu ona?
Ja powinnam nas reprezentować.
Nie.
Snobka nie mogłaby reprezentować zespołu.
Bzdura.
Ci na górze potrafią wywęszyć charakter ludzi.
- Co? - Spóźnimy się.
Potem wrócę.
Ostrożnie, tu leżały snoby.
- Tędy, proszę. - Cholera.
Sam jesteś śnieżny, koleś.
Jak ładnie.
Pierwszy raz tutaj?
Przecież długo tu pracujesz.
To Ziemia Królewska.
Salon na piętrze dla VIP-ów,
więc byle pracownik tu nie wejdzie.
Ale w końcu tu trafiłaś.
Ciesz się tym dniem.
Dzisiaj też jesteś VIP-em.
Dobrze.
Jak cudownie.
Miałaś mnie unikać.
Tuńczyk dla pana.
- Dziękuję. - Tak.
- Smacznego. - Tak.
Złapałeś tuńczyka za 500 mln wonów, prezesie Han?
Za 500?
Za 590 milionów.
- Boże. - Ile kosztował?
Siedemset.
Hwa-ran ma taką wnikliwość.
Drugiego takiego tuńczyka już nie zobaczysz.
Założymy się?
A jeśli znajdę lepszego?
O rety.
Liczy się serce, a nie metka z ceną.
Hwa-ran przygotowała tego, by uczcić mianowanie brata.
Znałam twoją szczodrość, a teraz poznałam i uprzejmość.
Skoro dołączył do hotelu,
może ci go ukraść.
Przejmiesz rządy nad Ziemią Królewską?
To punkt obowiązkowy
w kursie zarządzania biznesem.
- Nie gadaj bzdur. - Co?
W zawodach wygrywa lepszy.
Po co mam konkurować z Wonem?
Powinnam mu pomagać.
Ojcze, wznieś toast.
Tak zrobię.
Szanowni państwo.
Chciałbym podziękować
prezesom, dyrektorom i załodze, którzy przybyli tu świętować
pomimo napiętego grafiku.
Proszę okazać wsparcie dla dyrektora Gu Wona
w jego przyszłych przedsięwzięciach.
A teraz życzę smacznego.
Zdrowie!
A pani to kto?
Ja…
Cheon Sa-rang, pracuję w lobby.
Najlepsza pracownica.
Reprezentuje zespół.
Naprawdę?
Czyli najbardziej gościnna osoba w hotelu.
Może przyjdzie pani
i wygłosi mowę?
- Ja? - To kłopot?
Ależ nie.
To wielki zaszczyt móc służyć dyrektorowi,
który jest taki uprzejmy i bystry.
Co za pozerka.
Serdecznie witamy.
Smacznego.
Podoba mi się taka szczerość.
Dziękuję.
Panie Kim,
proszę znaleźć najlepszy kawałek tuńczyka
i podać go pani, dobrze?
Oczywiście.
Dziękuję. Zjem z przyjemnością.
Ten jej fałszywy grymas.
Won, ty też nam coś powiedz.
Podziękuję.
Wstawaj, jesteś dzisiaj gwiazdą.
Dziękuję państwu za poświęcony czas.
Jeszcze jedno.
Uczynię Hotel King
miejscem bez fałszywych uśmiechów.
A może „Świat to my”?
Na zdrowie.
Wspaniale.
Zorganizował ceremonię i ucztę dla syna.
Zaangażował nawet zespół PR-owy.
O co chodzi?
Boisz się?
Takiego chłopca?
Coś ci wyjaśnię.
Nie obchodzi mnie przejęcie firmy.
Nie musisz się bać.
Skoro cię nie obchodzi,
to po co skończyłeś studia MBA?
Jestem zdolny, więc skończyłem.
Nie ukrywam swoich kompetencji.
Myślisz, że brzmisz teraz jakoś fajnie?
Nie obchodzi mnie, co myślą inni.
Nie będę tu długo pracował.
Dlatego…
zostaw mnie.
Nie bądź taki bezczelny,
a wtedy dostaniesz ten luksus.
Chodź, poznasz moje dzieci.
Co to?
Tuńczyk. Prezent od prezesa.
Dziękuję.
Przepraszam.
Czy mogę już odejść?
Oczywiście.
Mam poinformować prezesa?
Idź już. Nikt się nie przejmie.
WOŁOWINA W KOTLE GOTOWANA
Tak, kochanie? Wracasz do domu?
Nie.
Babciu, chcesz tuńczyka?
Co? Walczyka?
Nie, nie walczyka. Tuńczyka.
Jestem zajęta.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Ona zawsze taka jest.
KONTAKTY
Napijmy się!
Halo?
Prezes dał mi dzisiaj tuńczyka. Chcesz trochę?
Nie, dzięki. Jedz.
Tuńczyk za 700 milionów. Dostałam najlepszą porcję.
Jestem w Pusanie i też jem tuńczyka.
W Pusanie? Po co?
Nie mówiłem ci?
Przyjechałem z klubem na mecz.
Trochę tu posiedzę i wrócę na weekend.
A jutrzejsza wycieczka na Namsan?
To już jutro?
A co, sama planowałam?
To ważny mecz,
odpuść mi ten jeden raz.
Za tydzień pojedziemy i zawiesimy kłódkę,
czy co tam chcesz.
Yu-nam, chodź tu!
Muszę iść. Oddzwonię!
Dobra.
Halo?
Przepraszam.
To głowa!
Tuńczyk.
Przepraszam.
Dostałam głowę.
Co mam z nią zrobić?
Znów był kontakt wzrokowy!
Mam dość. Ty to zrób.
- Nie mogę. - Co teraz?
Patrz na to oko.
Patrzy prosto na mnie.
Cześć, dziewczyny.
Co się dzieje?
Co jest?
Da-eul.
Boże, to tuńczyk!
Rozpływa się w ustach.
Da-eul, jest coś, czego nie potrafisz?
No właśnie.
Potrafi też robić przystawki.
Zobaczysz, jak będziesz mieć dzieci. Matki są super.
Czemu wolisz makaron instant?
Nie znoszę papek.
Ale spróbuj. To w końcu od prezesa, pewnie drogie.
Za 700 milionów.
Siedemset?
Weź wypluj.
- Czemu? - Weź.
Tuńczyki są długie jak pięć ich głów,
więc sama głowa jest warta 140 mln.
Więcej niż nasze głowy.
- Sprzedajmy ją. - Racja.
Słuchaj.
Znasz kogoś, kto tyle zapłaci?
Nie.
Za tyle można dom kupić.
Dlatego jedzcie.
Innej okazji nie będzie.
Głowa za 140 milionów,
więc kawałek za jakieś 2,4 mln.
A teraz 4,8 mln.
Szczęśliwi ci, którzy mogą takie coś jeść.
Na pewno.
Muszą być szczęśliwi.
- Pokręcone. - Dwanaście mln.
- No to hop. - Smakuje ci?
Bardzo.
Boże.
Wróć do domu spać.
- W hotelu jest wygodniej. - Wróć do domu.
Tam też się napijemy.
Wracasz do domu?
Powinienem, skoro kazał.
Rób, co chcesz.
Ale stąpaj ostrożnie.
Wsiadasz czy nie?
Prezes wzywa cię do domu.
Co za bezczelność.
Otwórz mi drzwi.
Wiesz co?
Łatwo nabrać złych nawyków.
Zapraszam serdecznie.
To tyle.
Szerzej nie otworzę.
Wracaj do domu.
Ale nie mogę.
Prezes kazał cię przywieźć.
Nie mogę, Won!
KONSJERŻKA HOTELOWA CHEON SA-RANG
HOTELOWE TARGI PRACY
Sa-rang, co rysujesz?
Naszą zabawę na plaży, mamo.
- A to co? - Hotel.
- Hotel? - Tak.
- Różowy hotel. - Tak.
Mamo, gdy dorosnę, będę pracować w hotelu.
- Naprawdę? - Tak.
- Mamo. - Tak?
Kocham cię.
KONSJERŻKA HOTELOWA CHEON SA-RANG
WKRÓTCE OTWARCIE
- Tadam! - Tadam!
- Gratulacje - Gratulacje
- Gratulacje awansu - Gratulacje awansu
No co wy? Dziękuję.
Gratuluję awansu, pani Gang.
To zaszczyt, pani Gang.
Mówcie mi Da-eul.
Dziwnie tak po nazwisku.
Dziękuję.
Wspaniale mieć taką menadżerkę.
Wreszcie nastała wiosna.
Wiosna.
Powiem wam coś jako nowa menadżerka.
Od teraz każda sama chodzi po lunch.
Dobrze?
To ostatni dzień, kiedy młodsza przynosi nam jedzenie.
Co?
Rozumiem lunch, ale czy to nie przesada?
Taką mamy tradycję.
Jeśli ją zniesiemy, co z nami będzie?
Myślicie, że warto taką tradycję podtrzymywać?
Nie.
- Nie. - Nie.
Nie pracujemy tu, by komuś służyć.
Nie kłóćmy się o dziwną tradycję z przeszłości.
Dobrze?
- Dobrze. - Dobrze.
Dziękuję.
Jedzmy i przygotujmy się do otwarcia.
Wspaniale pasują.
Zdejmuj, okropne.
Chodźmy. Już prawie czas.
Wyglądają dobrze.
Świetnie panu w tych okularach.
Jak Brad Pitt.
Już bez przesady.
Brad Pitt, jasne.
Weź zdejmuj, bo wyglądasz jak mucha.
Mucha?
Kolega pewnie zazdrosny o ten wygląd.
- Ja? - Muchy są świetne, co nie?
Błyszczą w tęczowych kolorach i latają swobodnie po niebie.
Fajnie, co?
Jak pan wyjdzie w tych okularach, świat padnie na kolana.
- Naprawdę? - Stary.
Nie kupuj niczego bez namysłu. Chodźmy stąd.
Do wylotu jeszcze dużo czasu.
Prawda?
Te okulary są z limitowanej edycji, sprzedawane tylko w Korei.
Niewiele nam ich zostało, więc może pan nie zdążyć.
Wyglądają jak zrobione dla pana.
Żeby pan nie żałował.
Biorę.
Rozliczę pana. Tędy, proszę.
Dziękuję.
Dziękuję panu. Zapraszamy ponownie.
A ty kiedy przyszłaś?
„Och, pan jak Brad Pitt”.
Bujda.
Wiem, co robię.
Facet zwiększa nam sprzedaż. Jest lepszy od Pitta.
Przywitać się? Czy zakupy?
Nie przyszłam na zakupy,
ale czy mogę coś ci dać w ramach wdzięczności?
Czyli masz coś dla faceta, na którego lecisz?
- Nieważne. Wychodzę. - Ojej.
Wpadaj, kiedy chcesz,
ale nie wypuszczę cię z pustymi rękami. Kup coś.
Może następnym razem.
Pooglądaj nasze apaszki.
Najlepsze produkty polecane przez samą „Matkę narodu”.
Ma pani rezerwację pokoju deluxe
- z widokiem na miasto? - Owszem.
Proszę zmienić pokój na apartament.
Mam odwołać pokój deluxe
i zamówić apartament?
Nie.
To „Matka narodu”, pani Mo Seong-ae,
zechciała dziś tu zostać na noc,
więc proszę dać jej lepszy apartament.
Przykro mi.
Nasze zasady nie pozwalają dokonać takiej zmiany.
Odsuń się.
- Wiesz, kim jestem? - Tak, dzień dobry.
W ramach wdzięczności opiszę pobyt w sieci.
Daj ten apartament.
Dziękuję za pani troskę.
Jednak nasze zasady nie pozwalają dokonać takiej zmiany.
Jeśli ceni pani dobre wino, zaproszę do salonu,
gdzie serwujemy przekąski razem z winem, koktajlami i piwem.
Wiesz, ilu mam obserwujących?
Jedno moje słowo, a was zamkną.
Przepraszam.
Nadal nie rozumiesz, co?
Daj kierownika.
Chcę tu kierownika!
Kierownika w tej chwili nie ma.
Co to za pytania do rozmowy?
- Jak to? - Jakieś proste.
Nie ja je wymyśliłem.
Niech poprawią.
Daj spokój. Po co udajesz, że pracujesz?
Nie w twoim stylu.
A czemu mam się nie starać?
Niech mi dadzą prawdziwe pytania.
Dobrze.
Nie ma kierownika? Sprowadźcie kogoś innego!
Nie proszę o wiele.
Chcę porozmawiać z kierownikiem.
Czemu nie pozwalasz?
- Mo Seong-ae. - Kierownika nie ma.
Ja zajmuję się meldowaniem.
Porozmawiajmy.
Co ty, papuga jakaś?
W kółko powtarzasz to samo!
Co się dzieje?
- Nic, proszę pana. - Widzę.
Pan kierownik?
- Nie. - To czemu się wtrącasz?
Gdzie ten kierownik?
Pytałem o coś.
Pani ma pokój deluxe,
ale chce dostać apartament.
Policz więcej i już.
Nie o to chodzi.
To słynna aktorka, Mo Seong-ae.
Powiedziała, że zapewni nam rozgłos za darmowy apartament.
Wyjaśniłam, że zasady nie pozwalają.
Pani Mo Seong-ae, „Matka narodu”.
Jak długo tu pracujesz?
Siedem lat.
Nadal nie umiesz obchodzić się z niegrzecznymi?
To o mnie mowa?
Tak zwana „Matka narodu”
robi scenę, by nie płacić za apartament.
Powiemy jej, że to kradzież?
Ochrona i wyrzucić.
Ej, a ty się za kogo masz?
Pani powie ochronie. Za chwilę tu będzie.
Zaraz, panie!
Stój! Czekaj!
Pani Mo.
- Ludzie patrzą. - Co z tego?
Nie zrobiłam nic złego!
Niech zobaczą!
Będzie źle, jeśli ktoś to wrzuci do sieci.
Jestem wkurzona.
Internet jest teraz wszystkim.
Dobrze.
Zwykle nie przejęłabym się, gdybym nie dostała apartamentu,
ale dzisiaj bardzo mi na nim zależy.
Przepraszam panią.
Ciągle mówi pani o zasadach.
Co to za zasady?
Artykuł i paragraf!
Przepraszam.
Nie chcę przeprosin. Chcę pokój.
- Pani Cheon, do mojego gabinetu. - Słucham?
Nie słyszałaś?
Do mojego gabinetu, ale już.
Halo!
Ja z nią rozmawiam.
Pani kierownik.
Tak, dzień dobry, panie Gu.
Kierownik ma chronić zespół.
Co to ma być?
- Wezwij ochronę. - Tak jest.
Pracuj, a nie.
Co takiego? Ty jesteś kierownikiem?
Stałaś tu obok cały czas
i tylko się przyglądałaś?
Jak się nazywasz?
Czym mogę służyć?
Mam znowu wszystko powtarzać?
Nie wytrzymam.
To ja, Mo Seong-ae!
PYTANIA DO ROZMOWY REKRUTACYJNEJ DYREKTOR GU WON
Jeśli nic więcej nie trzeba…
Nie mamy instrukcji wobec niegrzecznych klientów?
Czemu tolerujecie takie bzdury?
Musimy być gościnni niezależnie od okoliczności.
Okoliczności się różnią.
Przecież ty zawsze mówisz, co myślisz.
Nawet jeśli nie zawinimy,
zasady każą nam przepraszać,
żeby goście nie wyszli urażeni.
Jakie zasady?
Czyje?
Zapewne od tych z góry.
Z wysokich stanowisk.
Poza pracą jestem szczera do bólu.
Ale w hotelu jestem konsjerżką, a nie Cheon Sa-rang.
Mam być profesjonalna
i rozwiązywać problemy w uprzejmy sposób.
Jeśli to wszystko, pójdę już.
Nie pytaj mnie o nic.
Ulubiony kolor, pogoda, jedzenie. Nic.
Nie lubię niczego.
Nie pytałam.
- Ale spytasz. - Nie.
- A o co spytasz? - Czemu mam pytać?
Nie przeprowadzisz rozmowy?
Jakiej?
Panie No.
Czemu ona nie wie o rozmowie?
Tylko ty masz konspekt.
A pani Cheon?
Przeglądasz tylko ty.
Pracownicy robią, co im każą, tak?
Już przejrzałem.
Nie zrobię tego!
Musisz.
Rozkaz prezesa.
Czemu mam się zachowywać jak klaun?
Prezes Nowego Świata
i córka Ttukbaegi
dzielą się swoim codziennym życiem w sieci.
Teraz wizerunek publiczny to walka.
A ty idziesz na wojnę
w imieniu naszej grupy,
razem z miłą panią Sa-rang.
- Na wojnę? - Niby po co na wojnę
z kimś miłym?
Potrzebuję dobrego wojownika!
Idę na wojnę?
Dobra wojowniczka.
O proszę, ćwiczyłaś taekwondo?
- Kretyni. - Pierwsze słyszę.
Czyli muszę z nim wystąpić na żywo
- w CNBS? - Tak.
Mówiłem ci o tym.
Ale co innego spot, a co innego program na żywo.
Wszystko to w zasadzie spoty.
Nie musisz robić wiele.
Przeczytasz scenariusz.
Ale jak mogłeś mi nic nie powiedzieć?
Pokaż, też muszę przejrzeć.
Sa-rang.
My nie jesteśmy od sprawdzania.
My jesteśmy od robienia.
No ale…
mówisz mi po imieniu?
Tak?
No tak.
Bo jestem starszy?
Pewnie dlatego. Ty mi też mów po imieniu.
Dobra, Sang-sik.
Daj konspekt i scenariusz.
Wiem, że mam robić, co każą,
ale muszę wiedzieć. Nie jestem marionetką.
Nie, żebym ci nie chciał dać…
Przynieś do lobby.
Mam dużo pracy.
Przepraszam, pójdę już.
Jak się wybiera najlepszych pracowników?
Czy to ważne?
Widziałeś?
Co?
Pięć minut i już zwracamy się na ty.
Trudno żyć z moimi zdolnościami.
Bardzo trudno.
- Spadaj. - Tak jest.
Kochanie.
Za taki widok dałbym się pokroić.
Mnie już chyba pokroili.
Czemu wyszliśmy z taksówki przed szczytem?
Specjalnie dla ciebie.
W hotelu ciągle stoisz. Ruch ci się przyda.
Już prawie. Tak trzymaj!
Ale fajnie!
Cholera.
Super.
- Podoba ci się? - Tak.
Od zimy chcieliśmy tu przyjść.
Pamiętasz?
To ja.
Nie, nie przeszkadzasz. Mów.
Tak.
Naprawdę? Wszyscy są?
Dobrze, niedługo będę.
Cześć.
Możemy iść, jak chcesz.
Żartujesz? Ledwo tu weszliśmy.
Zapomniałem o zjeździe.
Zapraszają mnie. Chodź ze mną.
Źle się czuję wśród obcych.
Ale to moi znajomi.
Powieśmy kłódkę i chodźmy.
Ale…
SA-RANG YU-NAM
Miłość na zawsze!
Czym rzuciłeś?
Liczy się symbol.
Nie wywiniesz się śmiechem.
Ale i tak jest miło.
Oto klucz do naszej miłości.
Chodźmy.
Idź sam.
Przepraszam.
Przywitamy się i wyjdziemy.
Proszę?
Ale wyjdziemy od razu.
Nie będziemy nawet minuty.
Chodźmy.
Yo!
Chodziłeś do żeńskiego liceum?
Dawaj.
Poznajcie się.
To moja dziewczyna.
Dzień dobry.
Bądźcie mili.
Yu-nam, chodź się napić.
- Kogo ja widzę? - No chodź!
Już idę.
Przywitam się z nimi. Baw się dobrze.
Tylko wy spokojnie.
Mam was na oku.
- Dobra. - Dobra.
- Co za człowiek. - Boże.
- Spróbuj. - Dobrze.
- Jestem! - Dawaj!
- Przyszedłeś. - Szmat czasu.
- Trzy karniaki. - To stare zasady.
- Pij! - Pij!
- Ej! - Następna kolejka!
Szybko.
Długo ze sobą chodzicie?
Słucham?
Będzie ponad rok.
Nie wierzę.
- On i ponad trzy miesiące? - Co nie?
Zawsze tak mówisz?
- Tak słodko udajesz młodszą? - Przestań.
Co?
Seon-mi wychodzi za mąż.
- Co? Za kogo? - Tak.
Pamiętasz Gwang-ho z naszej klasy?
- Ale że za niego? - Nie, za jego ojca!
No co ty?
Twoja kolej!
- Króliczek - Króliczek
Przegrywasz!
- Pij! - Za dużo wypiłem!
- Pij! - Pij!
- Ile każesz nam tańczyć? - Ile każesz nam tańczyć?
- Patrz moje ramię - Patrz moje ramię
- Ej. - Gdzie idziesz?
- Czekaj! - Hej!
Sa-rang.
Wychodzisz?
Mieliśmy się tylko przywitać.
Wybacz. Jesteś zła?
Jestem.
Nie wiem, co dalej z nami.
Wybacz, tyle czasu minęło…
Pójdę już, pogadamy potem. Miłej zabawy.
Zabiorę cię do domu.
Pożegnam się i wyjdę.
Zaczekaj.
Muszę już iść.
- Czemu? - Nie idź.
- Zostań. - Naprawdę muszę iść.
- Zaczekaj. - Nie bądź taki.
- Potrzebujecie mnie? - Tak!
Ostatnia kolejka.
Czekajcie, ja serio muszę.
- No weź! - Nie!
- Nie. - Niech go ktoś złapie.
- Ulubiona gra Yu-nama! - Ulubiona!
- Zaczynamy! - Zaczynamy!
Ale zabawa!
Ale super!
- Do zgonu! - Do zgonu!
AKTA PRACOWNIKA
POZYCJA: DYREKTORKA NAZWISKO I IMIĘ: HAN MI-SO
WYSZUKAJ NAZWISKO I IMIĘ: HAN MI-SO
SZUKAJ
BRAK WYNIKÓW
DYREKTOR GU WON
WYSZUKAJ NUMER PRACOWNIKA: 89-91827
SZUKAM
BRAK WYNIKÓW
PORT LOTNICZY SEUL-GIMPO
LOTY KRAJOWE
Dzień dobry.
Panie Gu.
Dzień dobry.
Która godzina? Spóźniłaś się.
Jestem na czas.
Miła pani Sa-rang.
- Na czas. - Dzień dobry.
- Tak dobrze się znacie? - Tak.
Mówimy sobie po imieniu.
Nie wygłupiaj się w pracy.
Dość tego spoufalania.
Czemu?
To nie biuro.
Nieważne. Mówię, że dość i już!
Miła pani Sa-rang idzie ze mną.
Ojej.
Proszę pani.
To pani?
Nie.
To jego.
Jego walizka.
Młody człowieku.
Chodź tu.
Podejdź.
Co robisz?
Powinien się pan zająć swoją walizką.
A ty nie powinnaś mi pomagać jako moja podwładna?
Przepraszam,
ale jestem tu, by kręcić spot.
Pójdę.
Życzę wam miłej rozmowy.
To on.
Przepraszam.
Boję się.
- Sang-sik… - Żarty sobie stroicie?
Nie przeprosiłeś mnie po tym uderzeniu.
Facet.
Chodź tu.
Przepraszam.
Tyle wystarczy?
Myślisz, że pieniędzmi rozwiążesz wszystkie problemy?
MILION WONÓW
- Wydać resztę? - Nie.
Nie?
Pomóc ci z tym?
Chyba potrzebujesz pomocy.
- Ciężkie. - Po raz drugi mówię nie.
- Dziękuję. - Jasne.
Wy dwoje.
PORT LOTNICZY CZEDŻU
Auto gotowe.
To nasze auto?
Nie znasz?
To mój pierwszy raz!
Czeka cię niespodzianka.
Ale głośne.
Najlepiej jechać
w upalnym słońcu Las Vegas obok potężnej burzy piaskowej.
To nie Vegas, ale czeka cię coś wyjątkowego.
Patrz.
Nieźle, co nie?
Będzie miła przejażdżka.
Ale super.
Won, drzwi są zamknięte.
Sami traficie do hotelu.
Sa-rang, weźmiemy taksówkę.
Zawołam.
Dobrze.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Proszę jechać powoli.
Ale ładnie.
OJCIEC
Halo?
To kanał biznesowy transmitowany na cały świat.
Nie chodzi tylko o reklamę,
ale też symboliczne oświadczenie, że należysz do grupy.
Twój występ
wpłynie na ceny akcji Grupy King.
Pokaż im.
Przesuń.
Przygotujcie się.
ULUBIONE MIEJSCE NA WAKACJE?
ULUBIONA POGODA?
Dostała pani pytania od zespołu PR-owego?
Tak, dostałam.
Proszę wziąć tę listę.
To ostateczna wersja.
Zmiany na ostatnią chwilę?
Dostaliśmy to z biura pani dyrektor.
Będą cięcia, więc może pani czytać z kartki.
Dobrze.
PYTANIA NA ROZMOWĘ
PYTANIA NA ROZMOWĘ (ZMIENIONE)
Dostarczono tuż przed zdjęciami.
Kwestie. Potem pytania.
UŚMIECH LOSU
Uśmiechnij się, królu.
Błaga o uśmiech. Nie może pan choć raz?
Nie chcę.
Czyli umie pan wszystko poza uśmiechaniem się.
Mówię, że to z wyboru.
Uśmiech!
Wsiadać na łódź?
Nie chcę płynąć tylko z nim.
Ja z tobą też nie.
Wasz miesiąc miodowy?
- Nie. - Nie!
Boże!
Co się dzieje?
Napisy: Cezary Kucharski