UŚMIECH LOSU
CV
To naprawdę pani?
Ciut mi się przytyło.
Nie potrzebuję wysokiej pensji.
Obym nie musiała dużo stać. Mam płaskostopie.
- Ale… - Gdzie tu się je?
Komunikacja to podstawa u recepcjonistki w hotelu.
- Czy podoła pani… - Bez obaw.
Świetnie mówię po koreańsku.
Ukończyłam politologię i stosunki międzynarodowe.
Będę prowadził rozmowy
z perspektywy gości…
Wstydzę się. Pani nie patrzy.
Proszę pana…
STAŻ W HOTELU 2015
Numer 511, zapraszamy serdecznie.
Co z tą kandydatką 511?
Wymagamy wykształcenia wyższego.
Przepraszam.
Musiała zajść jakaś pomyłka.
Dzień dobry, kandydatka 511,
Cheon Sa-rang.
STAŻ W HOTELU 2015
Grywa pani na pianinie.
Zagra nam pani?
- Teraz? - Owszem, teraz.
Ale tu nie ma pianina.
Faktycznie, prawda?
REKRUTER
REKRUTERKA
Grywa pani na pianinie,
a zagrała nam „Pałeczki”.
Grywam w ramach hobby.
Nie jestem dobra, ale lubię.
Uśmiechnie się pani?
No weź.
Serio tak zrobiłaś?
Tak, a co miałam zrobić?
Byłaś w Hotelu King.
Trzeba było zagrać coś Beethovena.
Jak cudnie.
Zdałaś.
Dziękuję pani. Będę dalej ciężko pracować.
Beethoven czy Mozart? Bez znaczenia.
Na byle miesięczny staż wymagają tam wyższego.
To po co tam poszłaś?
Ot tak.
Zobaczyć rekrutację w najlepszym hotelu.
Jak już wiesz, to pracuj ze mną w sklepie bezcłowym.
Nie słuchaj jej. Zostań stewardessą jak ja.
Odpada. Będę pracować w hotelu.
No weź, czemu?
Lubię hotele i już.
Bardziej niż mnie?
Ty z kolei lubisz kluby bardziej ode mnie.
Czuję się urażona.
Jak możesz tak mówić?
No ale trudno.
Chodźmy do klubu.
Teraz?
Ale do jakiego?
- Chodźmy i już! - O czym ty mówisz?
Przepraszam.
Zauważyliśmy was chwilę temu.
Może napijemy się razem?
Przepraszam.
Właśnie omawiamy ważne sprawy.
Daj mi swój numer.
Proszę.
Odezwę się.
Czemu dałaś swój numer nieznajomemu?
Jakiemu nieznajomemu? Już się znamy.
Mówiłam ci, że związek zaczyna się od uczucia,
żebyś potem nie żałowała.
Miłość to nie są jakieś etapy.
Jestem strasznie ciekawa,
jakiego męża poznasz z takim nastawieniem.
No co ty?
Mam mieć jedną osobę na resztę życia?
Co za okropna myśl. Idziemy stąd.
Ale już.
Ja pasuję. Padam z nóg.
- Po to się chodzi do klubów. - Ale…
Dopiero co miałaś lot. Powinnaś odpocząć.
Lepiej już zarwać noc, niż spać kilka godzin.
Bierz ją.
- Nie mam nastroju. - A ta swoje.
Ja tam się cieszę.
Kto to?
Halo?
Tak, numer 511, Cheon Sa-rang.
Że co?
Serio?
Tak?
Ale dlaczego?
Nie, nie pytam.
Oczywiście, dziękuję serdecznie.
Co jest, stało się co?
Co ci?
Przeszłam.
Dostałam ofertę z Hotelu King!
Gratulacje, Sa-rang!
- Halo? - Źle pan wylądował.
- Słucham? - To budynek obok.
Tutaj!
Tutaj jestem!
Tutaj!
Tu!
ODCINEK 1
Najważniejsze u stażysty
nie jest dobre wykonywanie pracy.
Liczy się zdrowy rozsądek.
Nieważna zwinność czy pracowitość.
Ludzie muszą wiedzieć, żeś rozumny.
Kropka.
Ktoś się spóźnił do pracy pierwszego dnia
i mówi: „Myślałem, że to budynek obok”.
Co to za idiotyczna wymówka?
Co ty…
Gdzie kupiłeś te buty?
W Mediolanie.
W Mediolanie?
Trzyczęściowy garniak, buty z Włoch.
Uważasz się za lepszego?
- Śmiać się. - Tak jest.
Śmiejcie się, żeby was mieli za rozumnych.
A teraz nauczę was, co to znaczy mieć…
Podróbka, tak?
Nie.
Autentyk?
Patrzcie, ludzie. Pokaż.
Ile ty masz kasy na sobie?
Z rodziny czebolów?
W sumie…
- Nie. - Widzicie? Wiedziałem.
Spójrzcie.
Patrzcie na niego.
Kroczysz drogą samozagłady.
Tak wygląda brak rozumu.
Macie się mnie słuchać
i nie robić nic, jeśli wam nie każę.
- Tak jest. - Głośniej. Jasne?
- Tak jest! - Tak jest!
STAŻYSTA GU WON
Pierwszy staż, co?
Jutro bądź na czas.
Dzisiaj też byłem.
Byłeś punktualnie, czyli się spóźniłeś.
Masz być pół godziny wcześniej, dobrze?
Czemu mówisz do mnie na ty?
Bo jesteśmy kolegami z pracy.
Trzymamy się razem w tym okrutnym świecie.
Nie siedź tak. Wyprostuj się i rób coś.
Ale co? Nie ma nic do roboty.
Ale musisz udawać, że coś jest.
Dam ci kalkulator, powciskasz guziki.
Prostuj się.
Słyszałeś faceta?
Nie noś takich drogich rzeczy.
Zakładaj stary zegarek jak ja.
A muszę? Niby czemu?
Bo obrażasz przełożonych, nosząc rzeczy droższe niż oni.
Chwal się kasą poza pracą.
Nie chwalę się.
Matko, co za człowiek.
Z choinki się urwałeś?
W sumie.
Ze spadochronu.
Co?
Śpieszyłem się z wyspy Czedżu.
Coś nie tak?
Nie wytrzymam.
Posłuchaj mnie.
To mój piąty staż.
Rób tak dalej,
a nie dostaniesz umowy zlecenia. Weź się ogarnij, człowieku.
- Stażyści! - Melduje się No Sang-sik.
- Stażyści. - Tak, tu No Sang-sik.
Czemu sam?
- Jest jeden stażysta? - Nie.
Wołał pan też innych?
A ty dokąd? Zawołaj go i już.
- No tak. - Co robisz?
A ten co?
W pracy musi siedzieć.
O proszę, wstał.
Jaki odprężony.
Aż bym pomyślał, że sam prezes idzie.
Bo to jego pierwszy staż.
Pomogę mu.
- Mnie też pomóż. - Tak jest.
- Do głównego. - Tak.
Zróbcie po trzy kopie.
Wyjmij rękę z kieszeni.
Zrobić kopie. Tak jest.
Jazda.
JAK UŻYWAĆ KSEROKOPIARKI
Jeszcze nie skończyłeś?
Musiałem sprawdzić, jak się tego używa.
Gdzieś ty się uchował?
Nigdy tego nie używałem.
Służbę miałeś czy jak?
Służący cię wyręczali?
Poza tym to jest skaner, tego nie używaj.
Patrz, wciskasz ten przycisk.
Trzeba wymienić tusz.
- Stażyści, co tu robicie? - Tak?
Był komunikat, że mamy wymienić tusz.
Ludzie, ze sto razy prosiliśmy o nowy sprzęt.
Problemy z czujnikiem. Potrząśnij.
- Potrząsnąć? - Tak.
Dobrze.
Słodziutko. Delikatny jesteś, co?
- Mocniej. - A jak wystrzeli?
- Z całych sił. - Tak jest.
- Właśnie tak. - Już.
- Jeszcze. - Tak.
- Jeszcze. - Jeszcze.
GRUPA KING
Szlag, kto tam majstruje przy kserokopiarce?
Boże, co z wami nie tak?
Oszaleć przy was można.
- Kto to był? - Cholera.
Najmocniej przepraszam.
Kazano mi potrząsnąć…
Taka maszyna nie jest droga.
Trzeba było kupić nową.
Co ty, przybysz z lat 80? Po co tak trzęsiesz?
No bo ja…
Sprawiasz kłopoty i za dużo gadasz. Cicho już bądź.
Przepraszam.
Po co zatrudnili takiego matoła?
- Posprzątaj tu! - Tak jest.
Za co przepraszasz? Nie twoja wina.
Jasne, że moja.
- Wszystko moja wina… - Jak to?
Zaraz.
Co tam powiedziałeś?
To nie była wina stażysty No Sang-sika.
Dlaczego nie?
Wykonywał tylko polecenie służbowe.
Polecenie było niewłaściwe,
więc chyba zlecający jest winny?
Nie.
- Słucham? - Według mnie
nie wolno zakładać winy podwładnych.
Poza tym doszło do wypadku,
bo kserokopiarka nie została wcześniej wymieniona.
Czyli winna jest firma.
Stażysta ma czelność krytykować firmę?
Nawet stażysta potrafi dostrzec błędy.
- A niech cię… - Przepraszam.
Smarkaczowi coś do łba uderzyło.
Posprzątaj ten bałagan i zmykaj.
Jutro już nie musisz wracać.
Ale ja muszę wrócić.
- Proszę… - Dobrze.
- Tak zrobię. - Co?
Co zrobisz?
Ani kroku! Dokąd to?
- Kazał pan posprzątać. - Tak, tutaj.
Halo, to ja.
Wyślecie ekipę sprzątającą do działu sprzedaży?
Tak.
Trzeba też wymienić kserokopiarkę.
Jasne.
- Zaraz tu będą. - Kto?
Ekipa sprzątająca.
Kto tak mówi?
- Dyrektor Choi. - Dyrektor Choi?
Dyrektor Choi…
Jedyny dyrektor Choi w tej firmie
pracuje w biurze prezesa.
Zgadza się.
Mogę zapytać, kim pan jest?
Jestem stażystą.
Nazywam się Gu Won.
Gu Won?
Czyli dla prezesa Gu Il-huna jest pan…
Zgadza się.
O mamuńciu.
Jakże panu wspaniale w tym garniturze.
Czyli chyba
jutro nie wracam do pracy, skoro pan zabronił.
Gdzież tam, proszę to zignorować…
Pan nie przeprasza byle stażysty.
Muszę robić to, co mi każą.
Przepraszam, panie Choi.
Choi Tae-man, do usług.
Dzięki panu zrozumiałem,
co to znaczy być bezrozumnym.
Zmienię się.
Dzień dobry, panie Choi.
Co z tą kserokopiarką?
Coś ci się stało?
Nic takiego. Proszę tylko posprzątać.
Chwileczkę.
Miałem sprawdzać, czy przychodzisz.
Jeśli odejdziesz, prezes się wścieknie.
Tyle że…
zwolnili mnie.
- Taki żart. - Wychodzę.
Won.
Ty, chodź tu.
- Winny! - Przepraszam.
- Musiałeś tak trząść? - Przepraszam.
Ja nie mogę stracić pracy.
- Muszę tu zostać. - No nie.
Nie wiedziałem, że jak się potrząśnie…
Wrócił pan.
Chcesz iść ze mną?
- Ja? - Jako współpracownicy
trzymamy się razem w tym okrutnym świecie.
Mówiłeś, że tutaj trudno o umowę zlecenie.
Chodź ze mną, a dostaniesz etat.
Będę panu wierny jak pies.
- Muszę sprzątać? - Ja to zrobię.
- Dobrze. - Jasne.
- Proszę. - Wezmę.
- Życzę tej zmiany. - Dziękuję.
Chodźmy.
Proszę zrobić przejście.
- Co z wami… - Czy ty jesteś poważny?
Kazałem ci uczyć się od podstaw,
a ty już odszedłeś?
Nie z własnej woli. Wyrzucili mnie.
Mówiłem ci, że się do tego nie nadaję.
Wrócę do Wlk. Brytanii.
- I co tam zrobisz? - Tato.
Wystarczy.
Zacznie powoli, jak więcej postudiuje.
Wiem, że dobrze zacząć od podstaw,
ale staż to przesada.
Bierz przykład z siostry.
Po kim on to ma?
Nie bądź dla niego surowy. Spróbuję go przekonać.
Możemy porozmawiać?
Jedź do hotelu.
Szkoda zachodu.
Zostanę tu na noc.
Myślisz, że ci wolno?
Nie myśl sobie.
To nie twój dom.
Racja.
Zapomniałem.
Zostań w hotelu i jak najszybciej wyleć.
Cokolwiek postanowisz,
będę cię wspierać finansowo.
Nie kręć się w pobliżu domu ani firmy.
Wiesz…
też jestem nadziany.
Ale dzięki za troskę.
Prawie się wzruszyłem.
Gdzie Won?
Mówi, że na razie zostanie w hotelu.
Nalegałam, żeby z nami zjadł.
Co za imbecyl.
Ledwo usłyszał parę zdań, a ucieka bez słowa.
Musi się wiele nauczyć.
Będziesz dalej naciskać, a on będzie dalej uciekać.
Na razie lepiej go zostawić.
W porządku.
Ale ty też bądź dla niego łaskawa.
Kim jest gość?
- Gość to król. - Gość to król.
Zgadza się. Gość to król.
A dlaczego?
Bo goście hotelowi płacą za nasze usługi.
Naszym obowiązkiem jest traktować gościa jak króla,
a gość z kolei ma prawo być tak traktowany.
Zapewniamy gościom należytą obsługę,
ale też poruszamy ich serca.
Przez wzgląd na gości mamy zapomnieć o naszych emocjach.
Kto nie da rady, niech wyjdzie.
Nikt nie chce?
Gotowi służyć królowi?
- Tak. - Tak.
Dobra obsługa zaczyna się od uśmiechu.
Najlepszego uśmiechu, jaki oferuje tylko Hotel King.
Hermès!
- Hermès! - Hermès!
Uśmiech to najmocniejszy miecz i tarcza.
Pięknie. Hermès!
- Hermès! - Hermès!
Dzień dobry, pani Kim.
Co z tą podłogą?
Dopiero ją umyliśmy.
Umyjcie jeszcze parę razy. Ma błyszczeć.
Oto stażystka.
Dzień dobry, jestem Cheon Sa-rang.
Rozejrzę się.
- Przyucz ją od A do Z. - Tak jest.
Niepotrzebnie ładna jak na stażystkę.
- Słucham? - Za miesiąc cię tu nie będzie.
Powycieraj pot z tyłków.
Jaki pot z tyłków?
Podejdź tam,
a zobaczysz piękny pot z tyłków naszych gości.
To twoje zajęcie na cały miesiąc,
więc przyłóż się, żeby błyszczało czystością.
Tak jest.
Hej, ty.
Hermès!
Hermès.
Pojemniki na waciki i patyczki wypełniamy w 90%.
Zapełnione zbyt trudno wyjąć.
A mniej niż 90% źle o nas świadczy.
Tak jest, rozumiem.
Z czego się cieszysz?
Nauczono mnie, by zachować uśmiech Hermès w pracy.
To dotyczy recepcji.
Ale pracujemy w hotelu.
Prawdziwa praca hotelowa jest w lobby.
My nosimy dresy, a oni uniformy.
Poza tym staż trwa miesiąc. Nie musisz się uczyć Hermèsa.
Ale powinnam się starać.
A staraj się.
Tak czy inaczej, nie zbliżysz się do lobby.
Nawet ja tkwię tu od pięciu lat.
Przynajmniej masz etat.
No wiesz…
Jestem od ciebie lepsza i już.
Jeśli skończyłaś, idź wycierać, żeby wszystko lśniło.
Dobrze, powycieram tak, żeby wszystko lśniło.
Wstańmy jutro wcześnie, to coś zjemy przed lotem.
Pyeong-hwa, zarezerwuj jakieś znane miejsce.
Mamy śniadanie w hotelu.
Chcę coś znanego.
Jakąś nietypową restaurację,
która jest tylko tam.
Dobrze, poszukam takiej.
Zameldowałyśmy się.
Kto ze mną w pokoju?
Mam wybrać?
Kogo by tu ze mną wcisnąć?
Zobaczymy, kto się trafi
Raz, dwa, trzy
Będziesz ty!
Wygrywasz!
Dziesięć minut.
Zakaz korzystania, gdy śpię.
- Dobrze. - Odłącz telewizor.
Lodówkę też.
Nie zasnę w hałasie. Zrozumiano?
Dobrze, już…
RZADKIE RESTAURACJE NA WYSPIE CZEDŻU
Nie mówiłam, że jestem wrażliwa?
Czuję fale elektromagnetyczne.
Przepraszam.
- Wyłącz telefon. - Wyciszyłam go.
A i tak go czuję.
BEZCŁOWY LUKSUSOWY BUTIK
BEZCŁOWY KING
Dziękuję. Zapraszamy ponownie.
- Da-eul. - Tak?
Kierowniczce nie podoba się menu z baru.
Chce zjeść kimbap na zapleczu.
Dobrze. Zaraz wracam.
Przepraszam. Przejdę.
Tuńczyk, dwa razy wołowina
i ryż z kimchi na wynos.
Dobrze, przyjęłam.
Przepraszam, ale czy kimbap z tuńczykiem może mieć mniej ryżu,
a więcej tuńczyka i majonezu,
no i bez szpinaku?
Naturalnie.
Przepraszam raz jeszcze, ale ten kimbap z wołowiną,
czy on może być bez oleju sezamowego i marchewek?
Może sama pani zrobi?
Przepraszam, mam wybredne szefostwo.
Dzisiaj zrobię w drodze wyjątku.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam jeszcze…
- Co znowu? - Z drugiego wołowego
usunie pani jajka
i doda taką niewielką ilość oleju sezamowego?
- Dość, pani stąd idzie. - Przepraszam.
Proszę mi pomóc.
- Muszę kupić kimbap. - Wynocha!
Sama zrobię.
Proszę mi pozwolić.
Przepraszam. Przechodzę.
Wróciłam. Wszystko przygotuję.
Kierowniczka poszła do baru.
Słucham?
A co z tym?
Nie słyszałaś? Chce kotlet z baru.
Chodźmy.
Gdzie woda?
- Witamy… - Witamy
- w Alandze. - …w Hotelu King.
- Tam. - Dobrze.
Nic mi po przeprosinach!
Dzień dobry. Poproszę kartę pokładową.
Już idę!
Niesamowite.
Już jestem, proszę pana.
Następny.
Zakupy prosto z kanapy?
A po co miałbym się fatygować?
Jakże wygodnie jest być bogatym.
A co pan o tej sądzi? W kraju są tylko trzy sztuki.
Chcę te trzy.
Przykro mi, ale jedna już została sprzedana.
To poproszę dwie.
Ja podziękuję.
Te same koszulki to przesada.
Ale doceniam gest.
Te same koszulki?
Że dla ciebie?
A jedna nie dla mnie?
Obie są dla mnie.
Poza tym nie cierpię, kiedy ktoś nosi to samo co ja.
Lecimy do Wielkiej Brytanii.
Wyruszamy za tydzień.
Może już nie wrócisz.
Ale że tak nagle?
Nie mam paszportu.
To można nie mieć?
Nie byłeś za granicą?
Nie miałem okazji.
Byłem zajęty stażami.
Wyrób sobie ten paszport.
Ale czy ja naprawdę będę mieć etat, proszę pana?
A jeśli tam polecę i zostanę z niczym?
Halo?
To ja.
Dacie etat No Sang-sikowi?
Dziękuję.
Zadowolony?
Oczywiście.
Dzień dobry.
Menadżerka recepcji, Kim Su-mi.
Tak, słucham?
Ponoć leci pan do Wielkiej Brytanii.
Pani wie? Sam dopiero się dowiedziałem.
Cóż, jest pan sławny.
Rozumiem.
Faktycznie, cieszę się sławą, co bywa uciążliwe.
Gdyby pan czegoś potrzebował, proszę dzwonić.
Telefon do mnie i sprawa załatwiona. Szybciej niż w lobby.
Ma pani coś w oku?
- Nie. - No dobrze.
Wykapany syn prezesa.
Jaki nonszalancki.
Ale też czarujący.
Niezły wycisk.
- Niezły wycisk. - Przepraszam.
Czy mógłby pan być nieco ciszej?
- Słucham? - Inni goście się skarżą.
Bardzo pana proszę.
Zawsze tak robię.
Pan wybaczy.
Park Bo-yeon?
Ciekawe masz podejście.
- Podobam ci się, co? - Co?
Mam złe wieści.
Nie jesteś w moim typie.
Ona jest.
Hej.
Masz.
Mam ci dostarczać napiwki?
Słucham?
Od gościa z tygrysem.
Co za typiara. Już dostaje napiwki.
Z tygrysem?
Dostrzegłem, że mnie śledzisz.
Przyjmuję te twoje chytre zaloty.
A oto coś na nasz namiętny wieczór.
Co za zboczeniec.
Obrzydliwe.
Cholerny pot z tyłka!
Przepraszam pana.
Proszę pana?
PRĘDKOŚĆ
Co z tym…
Weź…
Uważa pan, że można ze mnie żartować, bo wycieram pot z tyłków?
Tacy jak pan, co mają pusto między uszami,
nie mają prawa mnie obrażać.
Zrób tak jeszcze raz,
a cię zabiję.
Pamiętaj o tym, panie zboku.
Co, u licha…
Przepraszam. Zaczekaj.
Nie słyszysz?
- Ej! - Co robisz?
To przestrzeń dla członków i gości.
Jak możesz podnosić głos w moim hotelu?
Jeszcze nie jest twój.
- Co? - Też jestem gościem.
Z apartamentu.
Jeśli złożę skargę, oboje na tym ucierpimy.
Może będziesz uprzejma dla gości,
dyrektorko hotelu?
Pójdę stąd, jak będę gotowy.
A na razie traktuj mnie jak gościa.
Dzień dobry, pani Gu.
Co panią tu sprowadza?
A nie wolno mi?
Oczywiście, że wolno. Hotel jest pani.
Dzień dobry.
Jak idzie praca?
Spore wyzwanie, gdyż to mój pierwszy raz, ale lubię się uczyć.
Dziękuję za tę szansę.
Będę się starać.
- Było szkolenie? - Tak.
Ukończyłam podstawowe szkolenie.
Jak chronimy depozyty?
Przepraszam.
To praktykantka, jeszcze tego nie wie.
Przy depozytach sprawdzamy, czy nazwiska na rezerwacji
i na karcie są tożsame,
a także weryfikujemy podpis na odwrocie karty.
- Czym jest happy hours? - Czas w trakcie wolniejszego ruchu,
gdy obniżamy ceny przekąsek i napojów
lub rozdajemy je za darmo
w miejscach typu salon czy bar.
Powiedz po angielsku.
Happy hours trwa od 15 do 17 i zapraszamy wtedy gości,
by częstowali się darmowymi przekąskami oraz napojami w salonie.
Przenieśmy ją do lobby.
Słucham?
Przepraszam, pani Gu.
Ona skończyła dwuletnie studia.
Kompetentna i ma się marnować?
Trzeba ją pokazać.
Jest na miesięcznym stażu. Czy na pewno?
- Niech zostanie na rok. - Słucham?
Lobby to wizytówka hotelu.
A ona ma ładny uśmiech.
Tutaj każdy zna angielski tak jak ty.
Powinnaś znać co najmniej dwa języki obce.
Chińskiego nie znasz, co?
Między 15 a 17 salon hotelowy oferuje
darmowe przekąski, kawę i herbatę. Zapraszamy wszystkich gości.
Jeszcze może japoński znasz?
Między 15 a 17 salon hotelowy oferuje
darmowe przekąski, kawę i herbatę.
Zapraszamy wszystkich gości.
Zawsze chciałam być recepcjonistką, dlatego tyle się uczyłam.
Języki obce to nie wszystko.
Lobby to nie miejsce dla takich jak ty.
Czyli jakich?
Niewykształconych, niekompetentnych…
i nieatrakcyjnych.
Przeliterować?
Nie wychylaj się i rób, co ci każę.
Jasne?
Dobrze, będę dawać z siebie wszystko.
Dziękuję.
OJCIEC
Jesteś w pokoju gościa.
Termin wymeldowania minął.
- Wyjdź. - Już idę.
Nie dzwoń do ojca. Sama mu powiem.
Wspaniale tu traktują gości.
W końcu jestem właścicielką.
Czemu tam nie zostaniesz?
Powrót tylko utrudni ci życie.
Sam o tym zdecyduję.
No ale
na pewno już nie wrócę,
więc bez obaw.
Obyś dotrzymał słowa.
Cześć.
- Gratulacje - Gratulacje
- Masz robotę w lobby - Masz robotę w lobby
- Gratulacje - Gratulacje
- Dziękuję. - Gratulujemy.
Od wycierania potu z tyłków do lobby.
Jestem z ciebie taka dumna.
Istny sukces.
Jako pierwsza po dwóch latach studiów masz etat w Hotelu King.
Wydłużyli mi staż na rok.
No dobra,
czyli „prawie etat”.
Rok zmieni się w dwa, a dwa w trzy.
Za kilka lat same będziemy fajnymi przełożonymi.
Pewnie tak.
Ale skąd się biorą takie fajne przełożone?
Bo mnie otacza zgraja zakompleksionych teściowych.
My możemy kiedyś być fajne.
Obiecuję wam, że nie będę jak one.
Racja.
Nie bądźmy takimi wiedźmami.
Nie chcę się tak zestarzeć.
A ty co tak cicho?
Bo nie mam życzeń.
Ucieszę się, jeśli będę mieć spokój.
Tak być nie może.
Musisz stawić czoła światu z nadzieją i pełna marzeń.
Ale gdzie?
W Klubie Gold.
Mam przepustkę VIP-owską.
Dzisiaj ja stawiam!
Czadu!
Dawajcie jeszcze głośniej!
Chcę was usłyszeć!
VIP KLUB GOLD
NAJLEPSZA PRACOWNICA
Dziękuję.
NAGRODA DLA CHEON SA-RANG
Tak trudno mi uwierzyć, że mnie opuściłeś
Tak trudno mi uwierzyć, że zostawiłeś
Tak trudno zapomnieć Tych wszystkich wspomnień naszych…
Jesteś moim najlepszym studentem.
NA SERIO ZATRUDNIONA NA PEŁNY ETAT
Gratulacje!
Wreszcie serio masz ten etat.
Super.
Za ten twój etat.
- Zdrowie! - Zdrowie!
TERAŹNIEJSZOŚĆ
Dzień dobry panu.
Mam nadzieję, że podróż była udana.
Odebrałem przesyłkę adresowaną na tę rezydencję,
lecz nazwisko nie jest po angielsku.
Zechce pan zerknąć?
Niby do mnie,
ale nie napisano, od kogo.
- Jak ją dostarczono? - Przywiózł ją
kurier na motocyklu.
Nie znał nadawcy.
Przyniosę herbatę do pokoju.
Gdyby pan czegoś potrzebował, pozostaję do dyspozycji.
Okej.
AKTA PRACOWNIKA HAN MI-SO
To ja.
Rezerwuj lot do Korei.
Do Korei?
A czemu?
Coś mi wypadło.
No ale zaraz przylecą moi rodzice.
Może w przyszłym tygodniu?
Ja polecę, a ty dołączysz potem.
Nie, musimy razem.
Obiecaliśmy sobie, że zawsze razem.
Długo zostaniesz w Korei?
Sam nie wiem.
Muszę wiedzieć, co spakować.
Ty sobie kupisz wszystko w Korei,
ale ja muszę coś zabrać.
Dobra, masz dziesięć minut, a potem na lotnisko.
A kupisz mi ubrania w Korei?
Rozłączył się.
Sorry.
SZKOLENIE RECEPCJONISTÓW
Gratuluję pierwszego kroku na drodze do recepcjonisty.
Będę prowadzić wasze szkolenie.
Absolutną podstawą
dla pracownika Hotelu King jest uprzejmość względem gości.
Należy serdecznie witać gości,
oferując im dobre usługi.
Nieszczera uprzejmość nie jest prawdziwa.
Musimy być gotowi,
by nieustannie okazywać szczery uśmiech.
Dziewczyno!
Znaczy, pani Cheon.
Co się stało? Co zrobiłaś nie tak?
- Ja? - Co zrobiłaś,
że gość z apartamentu szuka cię w lobby?
Nic nie pomyliłaś?
Nie.
Rano zadzwoniłam z pobudką.
Pośpiesz się.
Żeby skarga nie trafiła aż do mnie.
Jasne?
Tak jest.
Wy poćwiczcie uśmiech.
Hermès!
- Hermès! - Hermès!
Czym mogę pani służyć?
Obecnie ja odpowiadam za recepcję.
To pani dziś mnie budziła?
Owszem.
O żądanej przez panią porze.
Czyli wie pani, kim jestem?
Który miłośnik muzyki by pani nie poznał?
To zaszczyt gościć panią w naszym hotelu.
Wielokrotnie byłam budzona w hotelach na całym świecie.
Ale dzisiaj po raz pierwszy
obudziła mnie aria, którą sama śpiewałam.
Od kilku lat nie występowałam na scenie.
Ale poczułam się, jakbym znów była primadonną.
Dziękuję, kochana,
że zabrałaś mnie do czasów młodości.
Dziękuję, że pamiętałaś o mnie po tylu latach.
Teraz moja kolej, by zapamiętać ciebie…
pani Sa-rang.
Jak znajdujesz Koreę po takim czasie?
Tak samo.
Nie myśl już o wyjeździe.
Zacznij pracować.
Hotel, linie lotnicze, dystrybucja? Co wybierasz?
On tylko z wizytą, nie zapędzajmy się.
Wciąż studiuje.
Nie musi się nigdzie śpieszyć.
Siedem lat to dość.
Skoro o tym mowa, wróć do Korei.
Będę pracować.
Tak?
Ale chcę pracować w hotelu.
Dlaczego?
Lubię hotele.
W porządku.
Śmiało.
A teraz napijmy się.
Cieszy mnie, że mam rodzinę u boku.
Nie wyobrażasz sobie,
jak długo czekałem na ten dzień.
Won, będziesz musiał rywalizować z siostrą.
Co masz na myśli?
Won dopiero zaczyna, będę mu pomagać.
Pomaganie oraz otrzymywanie pomocy świadczą o kompetencji.
Od teraz biorę pod uwagę tylko kompetencje.
Albo jedno z was zostanie moim następcą,
albo żadne z was.
Pamiętam, taką masz filozofię zarządzania.
Co więcej,
zamieszkaj z nami zamiast w hotelu.
Tam jest wygodniej.
Won jest już dorosły.
Niech robi, co chce.
Nie będę się powtarzać.
Wróć na nabożeństwo żałobne mamy.
Której mamy?
Bo przecież nawet nie wiem,
jak wygląda moja mama, ani czy w ogóle żyje.
Przestań wygadywać bzdury.
Wprowadź się, skoro ci każę.
Wdałeś się w matkę.
Lekkomyślny jak ona.
Poradzę sobie. Idź do domu.
Przyłączę się. Przyjemny ten deszcz.
- Nie idź za mną. - Daj spokój.
Wiem, że nie masz z kim pić.
Lubię twoje uszczypliwości.
- Fakt. - Nie zmuszasz się do śmiechu.
Wręcz przeciwnie.
Jakie stanowisko na początek?
Nie wiem. Mniejsza z tym.
Jak to mniejsza?
Pytam o mnie.
Nie myśl sobie.
Potrzebuję władzy, by cię chronić.
Tylko ja radzę sobie z tym twoim charakterkiem.
Powiem odważnie.
Dyrektor departamentu.
Przesadziłem, co?
Starszy menadżer?
Weź auto i jedź do domu.
Sam trafię do hotelu. Nie śledź mnie.
Nie, jadę z tobą.
Tak trzeba.
Matko, co za pogoda.
Idealna, żebym został menadżerem.
Czyli niby jaka?
Zrób mnie tym dyrem.
- Puszczaj. - Proszę.
Weź!
- Proszę. - Czemu tak leje?
- Co nie? - Kurczę.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Od razu lepiej.
Dobre tu leją piwo.
To popularne miejsce.
W weekendy stoi się w kolejce.
A tobie co?
Brzuch mnie boli.
Ze stresu?
Tak to zwykle wygląda.
To przez Gonga Yu-nama.
Kogo takiego?
Twojego chłopaka?
No tak, bo ty masz chłopaka.
Zupełnie zapomniałam.
Wystarczy już tego.
Może czas z nim zerwać?
On chyba nic nie planuje.
A ona tak temu chłopakowi pobłaża.
Chyba raczej wam pobłażam, nie widać?
Ty tylko trzymasz kubek z gorącą herbatą
i mówisz, że jest gorąca, a potem zdziwiona, że parzy.
Wyrzuć to z siebie w końcu.
Mamo! Ciocie!
Jak tu pijecie, to psujecie mi reputację.
Ciężko na nią pracuję.
Dobrze, przestaniemy pić.
Idź się bawić, córeczko.
Twoja córka jest jeszcze gorsza.
Aż się boję wziąć kolejny łyk.
Tak bym chciała przetańczyć całą noc pod światłami,
trzymając butelkę piwa.
Brzmi świetnie, bo kiedyś tak było.
Ale zapomniałam, jak się tańczy, więc koniec z zabawą.
Ja już nawet nie pamiętam, jak wyglądają kluby.
Aż mi głowa pęka.
Potrzebujesz tej kamizelki?
Dużo masz tego.
Tak się nosi garnitury.
Jasne,
lubisz klasykę.
Kiedy go naprawisz?
Może mam komuś dać?
Nie trzeba.
Świetnie wyglądasz.
Wreszcie pierwszy dzień.
Zacznijmy od uśmiechu, panie Gu.
Nie znoszę tego.
Udawania, fałszywych…
Uśmiechów.
Mówię tylko, żebyś się nie stresował.
Kiedyś to wszystko będzie twoje.
A ciebie może wywalę, skoro mną rządzisz.
Nikt inny by nie wytrzymał.
Ciesz się, że masz mnie.
Nieustannie bezczelny.
Racja.
Bez tej bezczelności już dawno bym cię porzucił.
Kto by cię wtedy wspierał?
- Mój telefon. - Idź tam.
Każę komuś przynieść.
Gratuluję pierwszego dnia pracy.
Dokumenty.
No.
Gdzie ten No?
Tak, oczywiście.
Za chwilę przyniesiemy.
Przepraszam, pani Kim. Muszę do toalety.
Leć do apartamentu, znajdź telefon
i zanieś do biura pani Gu.
Przepraszam bardzo,
ale strasznie boli mnie brzuch.
Przegrywasz walkę?
- No tak. - W takim razie
załatw szybko sprawę i idź.
Ale to pilne.
Właśnie. Do roboty po telefon.
Tak jest.
Gdzie telefon…
Mało brakowało.
A to co?
Łazienka większa niż mój dom.
Zabrał sam mój telefon.
Ale bomba.
UŚMIECH LOSU
Powitajmy oklaskami głównego menadżera Gu Wona.
Znów…
się spotykamy.
Witamy, panie Gu!
Znów był kontakt wzrokowy!
Miałaś na mnie nie wpadać.
Od teraz będę pana unikać.
Miałaś mnie unikać.
Nawet po moim trupie.
Nie jesteś w moim typie.
Napisy: Cezary Kucharski