Buwisit.
Asan si Ponyboy? Ayos lang ba siya?
Ano'ng nagyayari?
Kumuha ba siya ng panggatong?
Nasa Bravo si Joey.
-Ano? -Narinig mo 'ko.
Hindi siya team player.
-Totoo? -Oo.
Wala akong tiwala sa gano'n.
-Ako din. -Wala akong tiwala.
Tinanggap ka namin sa tahanan namin.
Kumain kami kasama ka.
Wala kang dahilan para umalis na lang nang basta.
Alam ko. Alam kong may mali, e.
Pangatlong araw pa lang, alam ko na. Kaya nga masama ako sa kanya.
Maraming pera ang nakataya, may mali sa kilos niya…
Matututukan ka ng baril sa mukha pag ganyan ka.
Baka mali ako.
Sige, inaamin ko, nagkamali ako. Di ako magpipigil.
Di tayo manghuhuhusga hanggang makapag-usap kami
kung ba't pumunta siya do'n.
Sige.
Babalitaan ko na lang kayo.
Wala siyang tiwala do'n.
Lintik naman.
Ewan ko, pare. Ang gulo ng isip ko.
Mas lalala lang ang larong 'to.
Mas lalala lang.
Walang kumagat.
Pumunta ako doon.
-Oo. -Pare.
Tapos
Namamangka lang ako malapit sa dalampasigan,
at sinubukan ko doon sa mga bato.
Hugutin na natin ang plug dito…
Oo, ano na kasi…
Hindi, ako ang hihila at itatago namin.
Okay.
Oo. 'Yong ginawa mo kanina, biglang nawala ang bangka.
Wala man lang ingay o ano.
Wala kaming narinig. Wala kaming…
-Totoo… -"D'yan na kayo", o ano, o "Alis na 'ko"?
Nangingisda lang ako, tapos nagisda ako sa mga batong 'yon.
Sinubukan ko 'yon, pero nangalay 'yong puwet ko.
Joey, wala talaga akong tiwala sa pinagsasasabi mo.
Nakita kita doon. Nandoon din ang Bravo, di ba?
-Okay. -Ano'ng ginawa mo do'n?
Matagal ko nang gustong pumunta do'n, pero bawal.
Kagabi, tsismisan lang tayo nang tsismisan tungkol sa kanila.
Lahat kayo pinipigilan ako. Si Brendon…
-Pipigilan ka pa rin namin. -Alam ko.
Ayaw naming malaman. Wala kaming paki.
-Bawat isa sa atin, miyembro ng team. -Oo.
Sinasabi namin sa lahat kung saan kami pupunta. Ikaw, hindi.
-Dati ko pang gustong pumunta… -At pinigilan ka nga.
Ikaw ang nagdesisyon niyan.
-Nakuha ko. -Nagiging masama ang iba dahil sa pera.
Wala kaming tiwala sa motibo mo.
Naiintindihan ko kung ano ang dating no'n sa inyo.
May mga tanong kami sa 'yo bago matapos ang araw.
-Okay. -Maglakad-lakad ka muna.
Nag-offer nga ako sa kabila, pero di kailangang malaman ng Delta 'yon.
Sa puntong ito, naisip ko na lang, "Okay, ito na siguro."
Di talaga interesado ang Bravo sa akin.
Mukhang tapos na din ako sa Delta.
Natutukso akong tanungin sila kung ano ang pinag-usapan n'yo.
-Sige lang. -Siguradong masasagot kami.
-Maganda kung deretso ang sagot. -Naiintindihan ko naman.
Naiintindihan ko
-Okay. Sige. -Sige.
Babalik ako. Ipapaalam ko sa kanila.
Kukunin ko na lang ang flare at gagamitin
kung ganito ang mangyayari.
Nasa hot seat na talaga ako.
ISANG PATAKARAN LANG
DAPAT KABILANG SA ISANG TEAM
PARA MANALO NG ISANG MILYONG DOLYAR
NATITIRANG ORAS BAGO ANG HULING PAGLALAKBAY
Ano'ng sabi niya tungkol sa bangka?
Sabi niya, dati pa niyang gustong gawin ang ginawa niya.
Pero 'yong di siya nagpaalam at dinala niya 'yong bangka,
malaking resource 'yong…
-Nakaka-stress 'yon. -Umalis na lang siya.
Team tayo.
Lahat tayo sinasabi naman sa isa't isa 'yong pupuntahan at gagawin natin.
-Weird ngang dinala niya at di natin alam. -Nang walang nakakaalam.
Siyempre, mapapaisip kami
kung bakit umalis siya nang di nagpapaalam,
kung bakit nasa Bravo siya.
Lilipat ba siya ng team?
-Wala akong masabi, bro. -Ako rin.
Di ba natin siya paaalisin?
Ano?
Sino, si Joey?
Gustong-gusto mo na siyang tanggalin, 'no?
-Oo. -Gano'n ang gusto mo.
Ano'ng gagawin natin?
Joseph, ano sa 'yo?
Akala ko makakarinig tayo ng flare pagbalik ni Joey matapos nating humindi.
Ako din, e.
Kasi pag nalaman ng Delta,
kailangan na niyang umalis kasi ivo-vote out nila siya.
Alam din niyang di siya puwede dito.
Pero sa totoo lang, wala ba talaga silang kaalam-alam?
-Di nila napansin, e. -Oo.
Mawawalan sila ng tiwala sa kanya pag nalaman nilang pumunta siya dito.
Pagbalik niya, magdududa sila kung tapat nga siya at paalisin nila siya.
Sinabi ni Joey na,
"Wag n'yong sabihin sa Delta na pumunta ako dito."
Lalaki ako. Mataas ang standards ko sa sarili ko.
May integridad ako.
Para sa akin, parang wala siya no'n. Alam mo 'yon?
Oo nga.
Kung may taga-Delta na pupunta dito
at magtanong kung pumunta si Joey dito…
Nakiusap si Joey na wag kong sabihin, at di ko sasabihin.
-Pero hindi ako magsisinungaling. -A, gano'n.
-Gano'n din ako. -Hindi ako gano'n.
May integridad ako.
Pero gusto kong malaman kung may nagpaplanong magtraidor sa akin.
Tama.
Lalabas ang tunay na kulay ng mga tao kapag nandito ka at nagugutom.
-Oo. -Kung kulang ka sa tulog.
Isa pa, isang milyong dolyar ang nakataya.
Lalabas talaga ang tunay na kulay nila.
Kahit papaano, masasabi ko
na hindi ko hinayaan na baguhin akong ng laro o ng pera.
Tama. Di nagbago ang morals natin.
Ano'ng nangyayari, Kapitan?
Oh, ano'ng atin?
May sasabihin ka ba o nagre-relax ka lang dito?
Pinapalamig ko lang ang sitwasyon, pare.
Twenty-four hours na lang bago ang grand finale.
Baka karera, scavenger hunt, posible ang kahit ano.
Mukhang di maganda ang labas sa inyo.
Okay. Dederetsuhin na kita.
Nasaktan talaga ako no'ng basta ka na lang umalis, pare.
Okay.
Marami na akong nakita na may mga nagawa dahil lang sa pera, bro.
Pare, malapit na akong bumigay.
Bumigay saan? Gagamit ka ng flare or lilipat ka ng team?
Ano lang…
Parang…
Okay lang na maging totoo ka.
Gusto ko si Joseph.
Gusto kong sabihin sa kanila
'yong inalok ko sa Bravo.
Pero di ko alam kung may halaga pa na sabihin na kinausap ko ang Bravo.
Ang tagal ko na dito. Gusto ko nang makarting sa finish line.
Sa tingin ko pa din, hindi ko sila tinraydor,
at ako pa rin ang magpapasya kung gano'n nga.
Ang totoo, pumunta ako sa Bravo.
Gusto ko lang namang pumunta doon.
Recon mission 'yon. Gano'n ang nangyari.
-Kumusta ang camp nila? -Ano?
Kumusta ang camp nila?
Naglalakad lang sila sa mga bato, nangongolekta lang ng alimasag.
Para silang naglalakad na zombie.
Sobrang pagod sila.
Ano…
Sabi ko, "Kumusta na?"
Kasi, alam mo naman, malapit na tayo sa dulo.
At ano'ng sabi nila?
Sabi nila, "Oo, pare. Lalaban kami. Mananalo kami."
'Yong si Joey, pare.
Kung ano mang kuwento niya,
ayokong marinig kasi alam ko na di 'yon ang buong katotohanan.
Di ko alam kung gusto niyang lumipat o hindi. Sinabi ko na lang, "Alam mo?"
Sabi ko kay Lord, "Bigyan mo 'ko ng sign. Kahit ano."
Kaya…
di na ako nagsalita at umimik.
Tumaas ba ang morale mo sa pagpunta mo do'n
Hindi.
Di ko alam kung ano. Pagod lang ako sa lahat. Ano…
Pero, pare, may asawa ka at mga anak.
Alam mo ba kung gaano kaganda ang opportunity na meron ka?
Sa totoo lang, nadismaya ako. Nalungkot ako.
Pero anak ako ng Diyos at ayaw kong manghusga,
Bibigyan ko pa rin siya ng pagkakataon.
Kahit ayoko, naniniwala ako sa pagpapatawad.
Ganoon talaga ako sa buhay, pare.
Sasabihin ko sa 'yo,
laro 'to at bahala ka kung paano mo lalaruin.
Oo nga.
Walang patakaran. Ikaw ang bahala kung paano mo lalaruin.
Pero wag mong hayaang mawala ang pagkatao mo.
Sige.
Wala sa atin ang nandito na sarili lang ang iniisip.
Gabi-gabi mong ikinukuwento ang pamilya mo.
Pinaag-uusapan natin ang gagawin natin sa mapapanalunan.
Lahat, sinasabi na para sa pamilya, nanay, tatay, mga anak.
Walang nagsabing, "Bibili ako ng Ferrari."
Oo.
Nandito tayo para sa mas mahalagang bagay.
Kaya dapat mag-isip ka nang mabuti.
Mag-isip ka nang mabuti.
Sulit naman, pare.
Sulit ang lahat ng 'to, bro.
Pero ang hinding-hindi ko gagawin, ang sumuko.
Hindi kita susukuan o ang nandoon sa camp.
Hindi ko kayo susukuan lahat.
Sa huli, mahirap na nandito.
Hindi biro ang Alaska.
Magkaiba ang paraan ng bawat isa sa pagharap sa stress at anxiety.
Pero kasi hindi ko kayang may paalisin.
Dapat malala talaga ang ginawa nila,
'yong masaktan ang team o sinuman, para i-vote off ko sila.
Kaya, Joey, kaya mo 'yan.
Mabuti kang tao, pare.
Alam ko.
Sa totoo lang, iba ang inasahan ko.
Pinuntahan ako ni Joseph.
Kinausap niya talag ako, sinabi ang dapat kong marinig,
at humiling siya na wag akong umalis.
Sa tingin ko, di niya alam kung gaano kahalaga sa akin 'yon.
Okay tayo, pare.
Uy, Joe!
Dito ka lang sa amin. Maging lalaki ka. Ipanalo natin 'to.
Nandito lang ako, nakikinig. Kaya mo 'to.
Mag-isip ka.
Kaya mo 'to. May tiwala ako sa 'yo, pare.
Salamat, pare.
Pinuntahan din ako ni Mountain Man at niyakap niya ako.
Kung kaya ng iba, kaya mo rin.
Kaya mo 'to.
Dito ka lang sa amin.
Alam kong mahirap.
Mas magiging mahirap, pero kakayanin natin.
Medyo nahihiya ako…
na pumunta ako doon, na nag-alok akong lumipat at tinanggihan.
Tapos sila, winelcome lang nila ako pabalik.
Nahilom no'n ang maraming sugat sa loob ko.
Pinag-uusapan nila ni Joey 'yon ngayon.
Talaga?
Inaalam nila kung bakit nang di siya tinatanong.
A.
Mahirap baguhin ang isip ni Eric sa isang bagay.
Pero 'di natin pwedeng hayaan ang team ay patuloy na tinatalo niyan.
Tingin ko, siya lang talaga 'yong klase na di nag-iisip bago siya may gawin.
Ano pa ba?
Tama ka.
Kinailangan sabihin sa kanya sa paraang di siya magagalit.
Naguguluhan lang ako.
Tama. Gusto mo lang ng sagot.
Iba lang kasi ang takbo ng utak ni Joey kumpara sa atin.
Alam mo kasi, ginagawa lang ni Joey ang alam niyang tama.
Di mo talaga mababago ang mga tao.
Kailangan mo tanggapin kung ano sila.
Ang dami niyang inisip na di naman importante.
Oo nga.
Pero, alam mo, patapos na 'to. Naging asset siya ng team natin, 100%.
Kung sa akin lang, iniisip ko lang,
na sa ngayon, tanggapin na lang natin na gano'n si Joey.
Alam ko ang sinasabi mo, at sumasang-ayon ako.
Kung payag ka, di ko siya ivo-vote out.
Sige.
Ayokong i-vote off siya.
Kung alam ko lang na papatawarin n'yo siya…
Oo.
Alam mo, sa huli,
maraming naituro sa akin ang team ko.
Puwede nilang akong i-vote off sa unang linggo ko pa lang, e.
Ang suplado ko.
Binigyan n'yo ako ng pagkakataon na ayusin ang sarili ko.
Alam mo, natutuwa ako na pinagbigyan n'yo akong gawin 'yon.
-Ayos. -Naa-appreciate ko talaga.
Ayos.
Alam mo, pinakita nila sa akin ang pagpapatawad at pagtanggap,
at nararapat din kay Joey 'yon.
Kaya…
Salamat sa chance na magawa ko 'to.
-Siyempre. -Nailabas ko.
Siyempre naman.
Parte 'yon ng papel ko dito, tingin ko…
-Ikaw si Mother T, 'yong mother Teresa. -Na walang kakampihan.
-Mother Teresa. -Mother Tina.
Twenty-four hours na lang ang meron tayo dito.
-Ito na 'yon. -Grabe ang experience na 'to, pare.
Oo nga, ang tindi.
Hamak na taga-West Texas lang ako, lumalaban lang.
Natutuwa ako, pare.
Sobrang excited na din ako, pare.
May chance tayo sa one milion.
Ang laking pera no'n, pare.
Sa totoo lang, baka bumili ako ng isa pang bahay.
Puwede ka nang bumili ng mga limang bangka.
Oo. Bibili ako ng ilang bangka.
Makakabili na ako ng isa pang truck.
Gusto kong mag-travel.
Bibilhan ko si misis ng isa pang kotse.
Wow, pare.
Baka umiyak ako kapag nakausap ko ang asawa ko.
Pangalan niya?
-Adrienne. -Adrienne.
Gagayahin ko si Rocky Balboa.
Uy, Adrienne.
Nagawa ko!
Iba na ang tingin ko sa buhay ko.
Mas naa-appreciate ko na ang pagkain.
Bro, peanut butter sandwich lang ang bukambibig ko nang two weeks.
-Oo. -Crunchy.
Masarap.
Kung meron dito, makikipag-sex ako sa bote ng peanut butter.
-Hulaan n'yo, boys. -Ano?
Nakatae na 'ko!
Bro, magiging maganda ang araw na 'to.
-Naku. Ang sarap sa pakiramdam. -Wow.
-Praise the Lord. -TMI, pero alam n'yo na…
Di TMI 'yon. Hinihintay natin 'yon, e.
Nag-aalala na kaming lahat.
Uy, di sa killjoy ako, pero naririnig n'yo ba 'yon?
Naririnig n'yo?
May helicopter.
Tara, bata.
Ayan na ang helicopter. Lintik.
Ano'ng ihuhulog nila?
Ano ang ihuhulog nila?
Aba, oo.
-Ayan na. -Ayan na.
Kumakabog ang puso ko, pare.
Pucha.
Saan na?
Sa mga puno.
Ang dami ng tumatakbo sa isip namin.
Ang dami ng tumatakbo sa isip ko. Ano'ng mangyayari?
-Di nila hinulog doon sa mga puno. -Nandito!
No'ng nakita namin 'yong helicopter, naisip ko, "Okay. Rakrakan na."
-Nakuha ko na. -Nahanap mo?
Oo.
Sige. Oras na ng katotohanan.
Ito na 'to.
-Ano 'yan? -Ewan ko.
-Oras na. Malalaman na natin kung ano. -Kung ano…
-Aba. -Mapa.
"Players, handa na ba kayo na matapos ang inyong paglalakbay?"
Oo naman!
"Ang daan patungo sa iyong kapalaran at sa isang milyong dolyar
ay magsisimula bukas, pagsikat ng araw.
"Dalhin ang inyong compass, ang mapa, at ang kagustuhan ninyong magpatuloy."
"Matagal kayong nagtiis, pero oras nang pataubin ang huli ninyong mga kalaman."
"Dapat sa simula at sa huli ay iisang team pa rin kayo."
Tingin ko, may tsansa ang Delta dito sa huling karera.
Totoo.
Ang team namin kasi… Mas malakas na ngayon.
Sinubukan kong lumipat sa Bravo,
pero nagpapasalamat ako na nasa Delta pa rin ako.
Manalo man, matalo, o tabla, aabot sa finish line ang buong team namin.
-Ito na 'to, guys. -Ito na 'to.
Ang final countdown.
Pagkatapos ng nakakapagod na mga buwang pagharap sa mga elemento
at pagsubok sa kanilang physical at mental na limitasyon
bibigyan na ng panghuling pagsubok ang Bravo at Delta.
Isang karera hanggang sa dulo…
Matindi ang lalakbayin natin.
…para malaman kung sino ang mag-uuwi ng isang milyong dolyar.
Gagamitin natin ang bangka pabalik sa likod ng cove
at maglalakad tayo.
Tatahakin ng dalawang team
ang magkaibang rutang 11 kilometro ang haba,
at may kanya-kanyang mga hamon
na susubok sa kanilang tibay at kakayahan sa pag-iikot sa lugar.
Tapos pupunta tayo dito mula sa maliit na lugar na 'to.
May ilog dito.
Kung muskeg 'yan gaya ng nakita ko na, lalamunin ka n'yan.
Mga water bog siguro. Kapag nakatapak ka sa mga 'yon…
Yayakapin natin ang troso.
Hindi magiging madali ang final challenge.
Pero lamang kaming lima doon sa dalawang 'yon.
Sana may gridlines para malaman natin kung gaano tayo kalayo.
Wala tayong kakayahan na tantiyahin kung kailan liliko.
Kami ni Joey, pinakamagaling kami sa navigation.
Marunong kamig gumamit ng compass at magbasa ng topo map.
Sana nababasa nila ang compass.
Aba ano 'yan?
Compass yata.
Kinakabahan ako.
Hindi kami gaano marunong gumamit ng compass.
Doon sumisikat ang araw.
Silangan 'yon.
-Nag-iisip lang ako. -Oo.
Gusto kong manalo. Gusto kong iuwi ang pera.
Ayaw kong mawala ang lahat dahil lang naligaw kami.
Sige.
Sige, maghanda na tayo.
Gawin na natin ang dapat para maihanda ang katawan natin.
Dalhan mo kami ng 50 hipon.
Pare, bongga ang kakainin natin mamaya.
Mag-uwi ka ng marami.
Pare, marami akong mahuhuli. Maganda ang kutob ko.
Naku. Hindi biro ang hangin.
Di siya magaling magsagwan.
'Yong pagsagwan niya… parang ang liit ng galaw.
Iba-iba din ang stroke kapag nilalaro mo ang hinaharap mo.
Bawat tao, may iba't ibang stroke.
Chef…
Ano'ng gagawin natin bukas?
Oo.
Pareho ng kahapon.
-"Subukang sakupin ang mundo." -"Subukang sakupin ang mundo."
Sabi na, e. Ganyan ang sasabihin mo.
Si Chef at Si Mountain Man. Sasakupin natin ang mundo bukas.
Bukas, sa karerahan,
ako ang magiging pabigat sa team.
Kailangan ko ng knee replacement.
Ni-reconstruct na ang sakong ko.
Kaya medyo nababahala ako.
Pero kahit gano'n, proud na proud ako sa team ko.
Iniisip ko pa rin na mananalo kami.
Malapit na tayo sa dulo.
Naku, inaanod-anod lang siya ng alon, o.
Marami siyang hirap na napagdaanan dito, 'no?
Hindi siya sanay sa ganoon. Kita ko.
-Alam mo kasi… -Oo.
Pero tingnan mo siya.
May tiwala ako sa mga motibo ni Joey. Lahat yata, may tiwala sa kanya.
Tingin ko, nandito siya bilang team player
at naiintindihan na niya ang dynamics ng team.
Tapos…
Nandito ako, walang itinatago.
Hindi na nagdududa.
Proud ako sa team namin.
Nalampasan natin ang pagsubok at magkakasama pa rin tayo.
Kailangan ng kakaibang pagkakamali para mangyari ito.
Mga pasaway talaga tayo.
Masaya akong parte ako nito at ng team.
Salamat sa pagpili sa akin, Chef.
Salamat na nandito ka. Di ako aabot dito kung wala ka.
Isang beses lang mangyayari 'to sa buhay natin.
Kagabi sa wikiup.
Kagabi sa gubat sa Alaska.
Naging totoo tayo.
At naging masaya, pero…
Hindi totoong masaya.
Bukas ang pinakamalaking araw natin.
Tingnan mo kami. Dalawang taga-Texas ang nag-uwi ng $500,000.
Gustong makita ng mundong manalo sina Drake at Drew galing Texas.
Oo, ako rin.
Nasa finish line na tayo.
Alam ko, pare.
Ayokong maging gago, pero gusto kong sabihin 'to.
Lahat kayo na maagang tumigil, nilampaso kayo ng model galing California.
Oo. Ipapanalo natin 'to.
-Proud ako sa inyong lahat. -Salamat.
-Totoo 'yon. Proud ako. -Salamat.
Minsan lang mangyari na pagkagising mo…
puwede kang manalo ng isang milyong dolyar.
Oo.
Mag-hydrate tayo, 'tol.
Sige, buddy.
Ngayon ang umaga ng huling hamon.
Maraming emosyon na dumadaloy sa mga ugat ko ngayon.
Excited na talaga ako, handa na akong umuwi.
Pero nag-aalala ako sa pagbasa ng compass, ng mapa. Ano…
Nagdesisyon kami na ako ang magna-navigate.
Nakaka-pressure talaga 'yon.
Maraming nakataya.
Kumakabog ang puso ko, pare.
Buong umaga akong nagdadasal. "Lord, bigyan mo ako ng lakas."
-Drake, handa ka nang ilampaso sila, 'tol? -Handa na 'ko.
Babay na, wizard hat.
Babay na, wickiup.
Salamat, Sammy, sa pag-design.
Pero naka-move on na ako.
Aalis na kami.
Ito na ang huling… paalam ko.
Malayo at basa ang lalakarin natin ngayon/
Magdadahan-dahan lang ako, mga pare.
Pagong at kuneho.
-Na kay Tina ang compass? -Oo.
Dumating na ang oras, bro. Nandito na.
Oras na para tapusin 'to, para manalo.
Ang trabaho ko, siguraduhin na walang mahuhuli.
Salamat. Kasi malamang, may mga puntong babagal ako.
Ewan ko. 'Yong Bravo Team, bata pa sila.
Lamang sila sa amin sa lakaran at sa ibang bagay.
Pero 'yong alam namin…
Ginagamit namin 'yon para manaig sa mga hamon.
-Okay lang na magdasal ako? -Nakakatulong ang magdasal.
Ikaw ang mag-lead.
Ama sa Langit, salamat.
Salamat sa paglalakbay kasama ang nakakabilib na mga taong ito.
Nananalangin ako sa 'yo gawin mong ligtas, ang Bravo Team at ang Delta Team.
Sana manalo kami, siyempre.
Nakamit namin iyon nang may dangal, integridad.
Sa ngalan ni Hesus, amen.
-Amen. -Amen.
Minsan, hindi bilis o lakas ang mahalaga.
Minsan mas mahalaga na tama ang galaw at desisyon mo sa tamang oras.
Matatapos mo ang karera.
Tara na.
Final journey na.
Galingan natin.
Oras na.
Bago magsimula ang karera,
ang bawat team ay mamamangka papunta sa kanilang mga starting point
sa dulong hilaga ng bay.
Lintik, lumulutang siya.
Oo nga.
Wag mong usugin.
Kahit parehong 11 kilometro ng lalakbayin ng Bravo at Delta
papunta sa hilagang pampang,
ang sari-saring terrain ay magbibigay ng magkakaibang hamon.
Malaking araw 'to, baby.
Eto na tayo!
Ang Bravo Team ay haharap sa magkahalong ng makakapal na gubat,
wetlands, at daluyan ng tubig papunta sa finish line.
Sa isip at katawan natin, dapat matapos natin 'to.
Ang astig ng experience na 'to.
Kamanghamangha.
Sa kanluran, mas kakaunti ang mga gubat at daluyang tubig na dadaanan ng Delta
kaya mas madaling maglakbay.
Gayumpaman, ang tunay na hamon ng ruta
ay ang malalawak na mga muskeg o madamong latian
na susubok sa kanilang bilis at kakayahang magtagal.
-Mami-miss ko kayong lahat. -Ang ganda ng experience ko.
Ayokong magsalita kasi sabi ko sa asawa ko, di ako iiyak.
Ready, one, two, three.
Okay.
Kinakabahan ako.
Ako rin.
Nasa kani-kanilang starting point na ang bawat team…
Bravo! Humanda kayo sa amin, ha!
…ang karera para sa isang milyong dolyar ay magsisimula na,
Eto na.
-Handa na ba kayo, boys? At ikaw lady? -Oo.
Handa na.
-Tandaan, wag tayong magmamadali. -Sige.
-Tara na. -Oo, nakasunod ako.
Diretso sa kaliwa.
Doon ang hilaga.
Dederestuhin natin.
-Ha? -Doon.
Dadaan tayo dito?
Oo. Deretso lang.
Kanan o kaliwa?
Kailangan nating pumunta sa…
Ano 'to…
Doon ang hilaga.
Dapat doon tayo.
Nasa unahan ko si Drake, tinuturo ang daan.
Mas mahaba at malakas ang mga binti niya.
Sabi ko noong umpisa, "Ikaw ang bahala sa billis natin. Susubukan kong sumabay."
Nasa likod lang ako, binibigyan siya ng direksiyon.
Nakalagay lang sa mapa na meron kaming masusundang water source papunta sa ilog.
Papunta kami sa direksiyon na dapat naming puntahan.
Pahilaga ang ruta ng Bravo,
papunta sa ilog na nakakabit sa dagat sa kanilang finish line.
Pero sa pagitan nila at ng susundan nilang daluyan ng tubig
ay ang makapal na gubat na walang klarong daan.
Teka.
-Deretso doon. -Sige.
Tara.
-Sige. -Tara na.
Sa totoo lang, dapat mas pinag-aralan ako ang pag-navigate at paggamit ng compass.
-Sa kanan ulit. -Ha?
Ituloy mo lang. Aakyat, tapos puwede siguro tayong kumanan.
Kung malihis ka nang ilang degrees lang, puwedeng masama ang kalabasan.
Teka. Titingnan ko kung saan tayo papunta.
Hilaga dito,
Palagay ko.
Kung ako ang magna-navigate,
'yong araw ang pagbabasehan ko kung hilaga, timog, silangan, kanluran.
Natatakpan ng araw dito, kay di kita ang araw.
Di na kailangang kumanan?
****, ewan ko.
Ang resulta nitong karera,
nakasalalay talaga sa sense of direction mo…
May gubat tayong dadaanan dito. Malapit na tayo sa ilog.
-Deretso lang? -Oo.
…at kung gaano ka kagaling sa paggamit ng mapa
at compass para masigurado na papunta ka sa finish line.
Anak ng…
Tama. Tara na.
Habang nilalakbay ng Bravo ang unang hamon ng kagubatan,
ang Delta naman ay tumutungo pakanluran.
Sige. Susundan natin itong daan paakyat.
Madali lang ang unang parte ng paglalakbay ng Delta.
Pakanluran na sila sa tabi ng creek
tungo sa isang beaver dam, na una nilang landmark.
Pero may mga nakatagong hamon sa lupain.
-Naku. -Ayan na.
Ang putik.
'Yong terrain na una naming narating, parang sipon 'yong putik.
Kung tatapakan mo 'yon, madudulas ka talaga.
Muntik na akong matapilok.
Ingat kayo sa butas.
Wow.
Merong dalawa d'yan.
May mataas na damo sa damuhan na dapat mataas ang lakad mo.
Madulas din ang mga damo.
Hindi naging madali ang bawat yapak namin pagkatapos naming bumaba sa bangka.
-Ayos ka pa? -Oo.
Sumasakit ang binti ko. Kumikirot.
Pero di ko na inisip.
Para sa team namin, dapat gawin namin lahat.
Mountain Man, di naman pala gano'n kasama ang tuhod mo.
Oo nga, e.
Dapat namin isugal ang lahat dito. Dapat matalo namin ang Bravo.
Lahat sa team, ganoon din ang nararamdaman.
Oo, pare. Ikaw ang bahala kung gaano tayo kabilis.
Basta nasa tamang daan tayo.
Wala pa akong nakikitang beaver dam.
Ginagawa ang kailangan.
-Susundan natin ang sapa, tama? -Oo.
Wow. Tingnan mo, o.
May beaver dam dito, pati doon.
Naku po.
Ang laking beaver dam.
-Grabeng dam. -Ganda.
Kahit mabagal ang usad ng Delta, ang patuloy nilang pag-usad ay nagkabunga,
at sila ang nang team na nakarating sa una nilang patutunguhan
at makaalam na nasa tama silang landas.
Di ako makapaniwala.
Dito.
Parang panaginip.
Dahil dito ay lamang na sila sa Bravo
at sila ay papunta na sa makapal na kagubatan.
-Dito na ba tayo liliko? -Oo, sir.
Beaver dam… Dapat panorte tayo.
Doon ang norte.
Ayos ka lang ba, T?
-Ayos lang. -Pahinga tayo saglit para sa kanya.
Ha?
Hindi gumagana ang katawan ko gaya nang inaasahan ko.
Ayokong mapigilan ang team dahil dito.
Gusto mong ipasa ang compass? Gusto mo ako na?
Okay lang ako.
Mas mabagal lang talaga ako kaysa sa inyo.
Dito. Ayun ang dam.
-Dapat doon tayo pumunta. -Doon?
Dapat pa-northwest tayo, kaya doon tayo.
Pa-north tayo.
Maliit lang ang abanse ng Delta, at pahilaga na sila.
Samantala, sa silangan,
hinahanap pa din ng Bravo ang una nilang landmark.
Determinado tayo.
Determinado ako!
Ewan ko sa Delta, pero mabilis kaming kumilos.
Sinasabi namin sa isa't isa na malabong mas mabilis ang Delta kaysa sa amin.
-May isang milyon tayong iuuwi, baby! -Ganyan nga.
Sana di pa natin nalampasan 'yong ilog.
Pero parang hindi rin kami lumalayo.
Kung hindi 'yon ang ilog natin… Ay. May mapa nga pala.
Anak ng.
Alam naming dalawa na kapag nahanap namin ang ilog,
nasa tamang daan kami. Susundan na lang namin 'yon hangang finish line.
Kaya susulungin namin ang kahit anong terrain na kailangan
at hahanapin namin 'yong ilog.
Pababa na tayo, malapit na tayo sa ilog.
Oo.
Umakyat tayo. Tingnan natin.
-Umakyat tayo. Tingnan natin. -Maganda yatang tumawid dito.
Doon nagsisimula, o.
Pare, di nga?
Wag ka dito, Drew.
Di ko maintindihan ang nangyari.
Nakarating kami kung saan dapat 'yong ilog,
pero nasa beaver dam kami.
Naisip ko, akala ko lumagpas na kami sa beaver dam.
Akala ko 'yong nakita ko kanina, 'yon ang beaver dam.
***** ***. Buwisit.
Isa lang ang ibig sabihin no'n. Nagkamali kami ng liko.
Lintik, nakakalito 'yong mapa. ****!
Malaki ang nakataya
kaya ang sama sa pakiramdam na mawala kami at mali 'yong pinupuntahan namin.
Pare, ang kapal nito.
-Mas gusto mong maglakad sa basang damo? -Ewan.
Dapat makaalis na tayo dito sa gubat.
Dahil nahihirapan ang Bravo Team na manatili sa tamang daan
sa makapal na gubat ng Alaska,
ay napalihis sila ng daan.
Samantala, tuloy-tuloy lang ang paglaki ng lamang ng Delta.
Parang swamp.
-Maglakad kayo na parang bibe. -Kumusta si T?
-T, ayos ka lang? -And'yan na.
-Ayos ka lang? -Ayos lang ako.
Nasa likod ako. Di ko hahayaang may maiwan.
Saan tayo pupunta?
'Yong timber forest yata 'to.
-Medyo nalihis tayo. -Naku naman.
-Ano'ng nangyayari dito? -Ano'ng nangyayari?
Dalawa 'yong daan. Kaliwa o kanan.
Tingnan nga natin 'yong mapa at compass.
-Panorte. Doon tayo. -Sige.
Doon nakatutuk ang norte.
Gano'n nga ang sinasabi ko. Dalampasigan, tapos norte.
Di puwedeng panorte. May pond pang dadaanan.
-Patingin ng mapa. -Nakita ko na.
-Kung nanggaling tayo dito, pumunta dito… -Alam ko.
-Papalapit na ang Bravo. -Alam ko. Saan mo gustong pumunta?
Gusto ko nang umalis.
Gusto ko nang matapos 'to, na matalo ang Bravo.
Hindi mahalaga sa akin ang pera.
Pero nasa isip ko pa rin 'yon.
-Patingin ng mapa. -Panorte na tayo. Tara na.
Pasaan ka?
Uy, Mountain Man.
-Kalma lang, Mountain Man. -Magpakalalaki ka nga.
May norte na ba sa compass?
Ha?
Panorte ba tayo?
Hindi, nagdesisyon na lang siya at sumusunod lang tayo.
Ha?
-Uy, Mountain Man. -Uy.
Dito tayo.
Dito ang norte.
Alam ko kung saan. Siya, ewan kung saan siya pasaan siya.
Malinaw naman. Di mo kailangang magalit.
Teka.
-Teka. -Dapat maghinay-hinay lang siya.
-Dapat magkakasama tayo. -Teka.
Sa halip na sundin ang napagplanuhan na nilang ruta,
pinili ni Brendon ang mas derektang daan kahit na may kapalit.
Nadagdagan ng kakahuyan at iba't ibang elevation ng lupa.
Samantala, ang Bravo naman ay hirap pa rin makalabas sa gubat.
-Teka. -o?
Nandito na yata tayo.
Ang laking sakit sa ulo.
Pare-pareho ang itsura paligid.
Una sobrang dali, at akala namin na nasa tamang direksiyon kami,
pero siyempre, ang layo namin.
E, kung northwest?
Deretso lang… Sa harap mo mismo.
-Ha? -Sa harap mo mismo.
Baka napasobrahan 'yong lakad namin pasilangan
Ang tanga ko.
Noong nalaman ko kung nasaan na kami, pumunta kami ng norte.
Norte na 'yon.
Tara na!
Habang nahihirapan ang Bravo na mahanap ang daan,
Sumusulong ang Delta at si Brendon ang simuno ng mabilis nilang pag-usad.
Dahan-dahan lang.
Pare, may mga butas.
Mag-ingat ka sa hakbang mo.
Nanguna na lang ako.
Malaki pa kasi ang ililiko namin.
Gusto kong ituwid 'yon, at tatawirin ko ang bundok.
Sige na, T. Malapit na tayo sa tuktok.
Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hindi ko…
Mas nahuhuli si Tina.
Uy, dapat makahabol si T. Nasa kanya ang compass.
Di ko kailangan ng compass. Alam ko kung ang norte.
Di ako gaanong nag-iisip nang naglakad ako.
Ni di ako lumilingon.
Naisip ko lang na nasa likod ko sila. Dapat makasunod sila.
Akala ko, ako ang magiging pabigat.
Sorry na pinapabagal ko kayo.
Hindi, a. Ituloy mo lang, ha?
Mountain Man!
Sa puntong 'yon, si Tina,
nakikita kong bumibigay siya.
Pabagal nang pabagal.
-Ha? -Di ko na sila makita.
Di mo makita sino?
Uy, sandali lang.
Di ko kayang maglakad nang kasing bilis nila.
Mountain Man!
Tina.
-And'yan na. -Kasama ko siya.
Dere-deretso lang si Brendon, pero si Tina,
napansin kong bumagal siya.
Nandito na ang tuktok. Bababa tayo. 'Yon na ang muskeg.
Hoy, nasaan na kayo?
Nandito.
Lintik naman.
Katulad ng nakasaad,
alam ng Delta na dapat marating nila ang finish line bilang team.
Saan ka pupunta?
Pare, saan ka pupunta?
-Ano'ng ginagawa natin? -Panorte tayo.
Makinig ka muna.
Hintayin mo sila.
Hintayin mo lang sila.
Kaya mo 'yan, T.
Sinusubukan ko.
Pero ayaw kong umabot sa puntong babagsak na ako.
Uy, dapat bagalan namin ni Tina.
Dapat talunin ang Bravo.
Binabantayan ko siya. Hindi maganda ang pakiramdam niya.
-Alam ko. -Kailangan nating bagalan.
Kinakaya ko naman. Maniwala kayo. Mabagal lang talaga ako.
Baka puwede na nating bagalan kasi pababa na naman tayo.
Salamat.
Sa puntong iyon, nakita ko na si Bro T, si Tina, wala na siyang lakas.
Baka kasalanan ko kasi sobrang binilisan ko.
Dapat mag-sorry ako sa inyo ngayon.
Kailangan n'yong magpahinga? Sige, pahinga.
Tapos naisip ko, "Ang selfish ko na."
May ibang tao pa sa team, e.
Naiinis ako.
Pero ayos lang ako.
Oo, pasensiya na.
Wala sa buto ni Tina ang pagsuko. Alam kong kakayanin niya.
Pero alam ko rin na mapapagod talaga siya sa bilis ng lakad ko.
-Sige. Handa na ako. -Malapit na tayo.
-Sige, tara na. -Bababa na tayo.
Mas madali para sa kanya kung pababa tayo.
Sige na, tara na.
Ako muna ang magle-lead.
Tina, ikaw na bahala sa bilis natin.
Di mo magugustuhang nasa likuran kita.
Ayos lang. Kailangan ko siguro.
Oo, may nakikita ako.
Ano?
May nakita akong lugar sa labas.
Aakyat tayo, tapos kakanan.
Wala na gaanong puno dito.
Ayun.
Eto na ang opening natin.
Ayun, nandito na tayo.
Nandito na tayo.
Dahil nakalabas na ng gubat,
alam na ng Bravo Team ang lokasyon nila sa mapa.
Tuloy lang tayo.
-Deretso lang? -Deretso lang.
Pumunta tayo doon sa ilog.
Walang magiging problema kung di tayo papasok sa gubat.
-Tara na. -Sige.
Malapit na tayong makauwi.
-Malapit na. Kalahati na lang. -Malapit na.
Nangangalahati na.
Tingnan mo ang compas.
May butas dito. Nasa muskeg na tayo.
Talagang muskeg ito.
Di 'to biro, bro.
Mahirap nang maglakad sa hike,
tapos may muskeg pa.
Anak ng.
Dahan-dahan lang.
May tubig, naipong tubig, at mga sinkhole.
Dahan-dahan.
-Ayos ka lang, T? -Oo.
-Ayos ka lang? -Oo.
Okay.
Bawat hakbang, mararamdaman mong gumagalaw nang ganito ang lupa.
Kaya bawat hakbang, lumulubog ka.
Ang sakit na ng mga binti ko.
Ang brutal.
Mahirap maglakad kung maliit ka, kung matangkad ka.
Tumayo ka, baka mawalan ka ng bota.
Lintik naman, o.
Naipit ako.
Ingat kayo sa swamp holes.
Mahirap makahanap ng matigas na lupa.
May mga butas na hindi mo nakikita.
Mukhang basang damo.
Kung magkamali ka ng hakbang, lulubog ka.
Naku, ****, lumulubog ako.
-Ayos lang. -Sinubukan ko.
-Alam ko… -Lalamig 'tong mga kamay ko.
Sandali. Kukuha ako ng gloves para sa kanya.
Sa bawat hakbang ko,
parang nagiging bato ang mga paa ko.
Sige na, T. Malapit ka na sa tuktok.
Umabot ka rito. Di ka puwedeng umatras. Dapat matapang ka.
Di na ako makatuloy.
-May naririnig akong ilog. -Oo. Tara na.
Talaga?
Ito na 'yon, bubba.
Sundan lang ang ilog palabas.
Nahanap namin ang ilog, at naisip ko, "Okay, rakakan na."
Ang pinakamahirap tapos na ang paglalayag.
Sige.
Kailangan nating tumawid dito.
Pero hindi na waterproof ang boots ko.
Naiipon ang tubig sa loob kapag nababasa.
Ayos!
Nag-aalala ako na bumibigat ang boots ko
ngayong sobrang pagod na ng mga paa ko.
-Ang lapad niyan para sa 'kin. Ewan. -Bato, bato.
Talon.
Mag-pole vault ka.
Ayan.
****** boots, puno na ng tubig.
Talon.
Medyo nahuhuli ako sa 'yo.
Bilisan mo, Drew. Sige na!
Uy, ubusin mo na lahat.
Parang bumagal ako.
Walang pagpipilian dito. Di puwedeng bumagal.
Kumuha ka lang ng lakas, tapos ibuhos mo lahat.
Ibubuhos natin lahat, baby.
Gano'n nga.
Panahon na natin.
Kapalaran natin 'to.
Papasanin kita patawin.
Magmadali.
Sakay na. Talon.
Tara na.
Ibubuhos natin lahat, baby!
Ibubuhos natin lahat!
Sugod!
Pinasan ko ang pare ko patawid sa ilog, baby.
Hay, ****.
Tina.
Sobrang nanlulumo ako.
Sandali lang.
Posibleng di ako makaabot sa finish line.
Sige na, T. Malapit na sa tuktok.
Hawakan mo 'tong tali, T. Hilahin ka namin nang konti.
Sa puntong 'to,
aala na akong sapat na lakas para buhatin pa siya,
pero sapat pa ang lakas ko para hilahin siya kung makakakapit siya.
Okay.
Sumandal ka kung kailangan.
Kahit ano, gagawin para lang makaabot sa finish line bilang team.
Iyon ang pinakamahalagang.
Sige na, T.
Kaya mo 'yan.
Nakakatulong ba?
Oo.
Masyado bang mabilis?
Hindi.
Nakakabilid ang team ko.
Kung wala si Brendon para literal na hilahin ako,
hindi ko alam kung saan ako mapupunta.
Gawin mo lahat, T.
Isipin mo si Mama. Kailangan ka niya.
-Alam ko. -Mahal ka namin, T.
Pinapaalala nila kung naging gaano ako kalakas
Na gawin ko 'to para kay mama,
kasi 'yon ang pangunahing dahilan kung bakit nandito ako.
Alam ko lang na dapat lumaban ako.
Paalis na yata tayo sa muskeg, at malapit na tayo sa timberline.
-Malapit na tayo. -Oo.
-Eto na tayo. -Oo, paalis na tayo sa muskeg.
Malapit na tayong umuwi.
Lalaban nang may dahilan!
Magmamaneho pauwi.
Maganda 'to. Alam kong mabilis kami. Pakiramdam ko ang bilis namin.
Sige na, bubba. Sige na.
Di kita pinasan patawid sa dalawang ilog para lang bumagal ka.
Ibigay mo ang lahat.
Isinusumpa ko, kung magsisigaw ka pagkatapos natin dito,
sasampalin kita kasi, ibig sabihin, may energy ka pa.
-Uy, may clearing doon, o. -Oo.
Kita mo 'yon?
Ano? Nakikita ko na yata.
-May 50 yards na lang. 'Yong mga binti mo? -Jogging tayo.
-'Yong mga binti mo? -Tuloy lang!
Saan ka gawa?
Tuloy lang!
Determinado ako, boy.
Determinado ako.
Tara na, Drake!
Narating na nila ang buka ng ilog,
ang Bravo ang unang team na nakalapit sa finish line.
Tara!
Saan ka gawa?
O sa inaakala nilang finish line.
Ano ba 'yan?
Ano 'yan?
Ano 'to?
Tingnan mo 'yong kahon. May note ba?
Buksan mo.
"Players, ito ang huling hamon sa inyo."
"Sa tabi ninyo ay may signal fire na hindi nakasindi."
"Gamitin ninyo ang bow drill kit para paapuyin ang signal fire
na sisindi sa flare."
"Ang unang team na makapagsisindi ng flare ang mananalo sa Outlast."
Hay.
Ang huling bahagi ng hamon
ang susubok sa primitive skills ng players.
Dapat gumamit sila ng bow drill, isang prehistoric survival tool
na may lamang pana, spindle, at baseboard para magsimula ng apoy gamit ang friction.
Kapag nasindihan ng apoy ang mga sanga na sampung talampakan ang taas mula rito,
lalabas ang flare smoke, at iyon ang senyales na tapos na ang laro
at ang magsasabi kung sino ang nanalo ng isang milyong dolyar.
-Simulan na natin. -Simulan na natin.
Wag mong hayaang mabasa 'yong board. Isiksik mo sa ilalim lahat.
-Isang milyon ang nakataya. -Tapusin na natin 'to.
Medyo pamilyar ako sa bow drill setup.
Nakita ko na 'yon dati, pero wala sa amin ang nakagamit na no'n.
Susubukan na lang namin.
Spindle, bow. Paa sa board.
****!
-Ilagay mo 'yang pitch sa taas nito. -Hindi, paikutin mo.
Hindi, patingin. Nasa itaas dapat 'yong talim.
Kami ni Drake ay hindi mga bushcraft survivalist.
Alam mo, lumaki ako sa gubat, pero hindi ako gaanong nag-practice
na magkiskis ng dalawang stick para magkaapoy.
Kaya sinusubukan ko lang na wag mataranta…
Dito. Hawakan mo 'yan.
Oo. Sige na. Wag mo munang lakasan sa umpisa.
…kahit alam kong matatagalan,
at baka maabutan na kami ng Delta.
Ikaw na sa pagtulak, ako na sa pag-drill.
Deretso sa itaas. Deretso lang, Drew.
-Okay. -Kumiling ka nang ganyan.
Ikaw na.
-Tuloy lang. -Konting kiling sa kaliwa mo.
-Sige. Handa ka nang itodo? -Oo.
Sandali. Konti pa.
Sige, sandali. Lintik. ****! Sandali.
****!
-Sige na. -Pag sinabi kong sandali, sandali lang.
Buwisit.
Matapos ang ilang pagsubok,
kulang-kulang 200 metro ang layo ng Delta Team mula finishing line
kung saan naghihintay ang huling hamon sa kanila.
Hindi pa tapos ang laro.
Lord, wag naman.
Hay.
Tara, bilis!
Dapat ligtas kayong makarating. Dapat wag kayong masaktan.
Ayokong maging dahilan kung bakit natalo kami.
Dapat mas maganda. Sinasabi ko sa 'yo.
Hinaan mo lang.
Tama na. Tingnan natin.
May pula. May baga na, bro/
May baga na.
-Wag mong hawakan. -Hindi naman.
Wala kang hahawakan. Wag mong hipan. Wag mong hihipan.
Hindi naman ako survivalist talaga.
Di pa ako nakakagawa ng friction fire,
at naiinis ako sa sarili ko dahil doon.
Dapat inasahan ko nang may ganito sa kompetisyon.
Hayaan mo lang na huminga.
'Yong Delta naman, kung mararating nila ang finish line,
baka makapagsimula sila ng apoy sa loob ng ilang minuto lang.
Ihip.
Okay.
-Kailangan nating gumawa ng isa pa. -Okay. Gumawa pa tayo ng isa.
Hindi sumindi.
Buwisit naman.
Nagiging mahirap na. Hawak sa balikat ko.
Doon ka.
Gets mo?
Magpakatatag ka. Dapat lang natin malagpasan 'to.
-Tuloy lang. -Wag mong gawin 'to.
Hindi.
Ginawa nila. Ako 'yong nagpatalo sa atin. Ang bigat sa pakiramdam.
Wag mo nang isipin 'yon. Team tayo.
Hindi nga…
Pinipilit ko.
Eto. Akin na ang braso mo.
Tuloy lang.
Alam kong mahirap.
Gawin natin 'to. Magandang fire bundle 'to.
Okay.
-Sige. Handa ka na? -Oo.
Ilabas na natin.
Ayan na. Labas na.
Nakuha mo. Ikaw lahat.
Kunin mo ang kahoy do'n.
'Yan. Hindi, 'yong nakatayo. Hilahin mo.
Mag-ingat ka.
Parang mamamamtay ba?
Sige na.
Kalaban natin ang hangin.
Kailangan naming sindihan 'yong mga fuse na sobrang layo mula sa apoy,
at iniihip palayo ng hangin 'yong apoy palayo sa fuse.
'Yong hangin, bro.
-May daan. -May daan.
May clearing.
-Masasaktan ko ang sarili ko. -Wag mong gawin 'yan.
-Alam ko. -Tuloy mo lang, at bibilis ka.
Kumusta tayo?
-Parating na sila. -Sige.
Ayaw kong matalo tayo dahil sa akin.
Ituloy mo lang, Tina.
Malapit na tayo. Malapit na.
Malapit na.
Eto. Ipapasok ko na.
Hindi na makakahinga.
Sige lang, baby.
Natatakot ako na mamamatay ang apoy, na mamamatay na 'yon.
Kung mamamatay 'yon, tapos na kami. Talo na kami.
-Sige na, hangin. Malapit na, e. -May naisip ako. 'Yong rain jacket ko.
-Ano'ng gagawin mo? -Akin na ang rain jacket ko!
-Panangga. -Para saan?
Para hindi na maihip ng hangin…
-Ayaw kong mamatay ang apoy. -Di mangyayari 'yon.
Di ko alam kung saan pupunta. Sinusubukan ko.
Malapit na, guys.
-Oo. -Oo.
Nandito tayo.
-Sige! Tara na! -Tara na!
Mananalo tayo ng isang milyon.
Drake, may isang milyon na tayo.
Malapit na.
-Malapit na. -Oo!
Diyos ko!
Diyos ko, Drake.
Drake!
-Pinipilit ko. -Mas malakas ka d'yan.
Sinusubukan ko, okay?
-Tuloy lang. -Hindi ako susuko. Tara na.
-Tara na. -Halika na.
Sige na.
Sige na!
Mag-apoy ka na!
-Apoy na! -Apoy na!
Ayan na! Nagawa natin!
Diyos ko, bro!
Nagawa natin, Drew!
Nanalo sila.
Ayos lang. Maganda ang laro namin.
Nasa loob ko ang tapang!
Nasa loob ko ang tapang, dude!
Salamat, Diyos ko!
Nasa loob ko ang tapang, dude!
Nanalo sila. Tapos na.
At sa puntong 'to,
basang-basa lang ako at giniginaw at handa nang umuwi.
Nagawa nila.
Lumabas ako mula sa gubat at nakikita ko ang dalampasigan.
Una kong nakita ang mukha ni Joe, at puno 'yon ng pagkadismaya.
'Yong puso ko,
literal na tumigil.
Nabasag.
Sorry talaga, natalo tayo dahil sa akin.
Wag kang mag-sorry.
Nakaabot lahat sa finish line!
Nagawa natin.
Parang sinampal ako…
Nabigo ako.
Binigo ko ang team ko, ang mama ko.
At pagkatapos…
Ano… Umiyak na lang ako.
Uy, tumayo ka.
Dito ka.
Nalampasan mo 'to.
Magiging proud ang nanay mo.
-Magiging proud siya. -Doon na tayo sa kahon.
Dapat tapusin natin. Sige na.
-Ipagmamalaki ka pa rin niya. -Maganda ang naging laban mo.
Tara na, pumunta tayo sa crate at tapusin natin. Gawin na natin.
Ipagmamalaki ka ng nanay mo. Sigurado. Ipagmamalaki ka ng mundo.
Ayun siya.
'Yong chopper.
Pucha.
Bag ng pera yata 'yon, baby.
Pera natin 'yon, baby!
Diyos ko!
Ngayon lang ako nakakita ng ganitong pera.
Anak ng!
Hello, Ma?
Uy.
Nanalo ako ng one million dollars!
Uy, baby. Magsuot ka ng pulang panty, baby. Mayaman na tayo!
Mayaman na tayo!
Mahirap at mabaho na ako.
Pera lang 'yon.
May iba pa tayong pagkakakitaan.
May nagawa ka
na hindi nagawa ng ibang babae o lalaki.
Tinalo nila kami.
Nakuha nila ang cash prize. Ayos 'yon. Proud ako sa inyo.
Ginusto ko ba? Oo, ginusto ko. Gusto ko 'yon para sa buong team.
Hindi kami nakatadhanang manalo, pero okay lang.
Mahiga ka rito, T.
Kaya mo 'yan.
Gusto mong ikaw ang magsindi?
Dapat sindihan natin.
Hindi nga kami nanalo, pero hindi ako lalabas na natalo.
May huling hamon na tatapusin at ibibigay namin ang lahat.
Kaya, alam mo na, gagawin namin.
Tingnan n'yo. Nandito ang lahat ng kailangan natin.
Gawin na natin.
Ayan na ang chopper natin.
-Tara na. -Umuwi na tayo.
Umuwi na tayo sa mga pamilya natin.
Sobrang proud ako sa sarili ko. Sobrang proud ako kay Drew.
Ayos. Sobrang astig nito, pare.
Dalawang taga-Texas ang pumunta rito para gawin 'to,
at nagawa namin.
Ano'ng masasabi mo doon?
Nanalo ako ng isang milyong dolyar kasama ang utol ko.
At ito 'yong pinaka-amazing…
at pinakanakakatuwang mararamdaman mo sa buong buhay mo.
Ano…
Di ko alam kung paano sasabihin. Parang…
Magiging friends kami ni Drake habambuhay. Susuportahan namin ang isa't isa.
Ie-enjoy namin ang panalo namin nang magkasama.
Walang makakaagaw nito sa amin.
Wala.
Uuwi na kami.
Congratulations, boys!
Tapusin na natin 'to. Gawin mo na, Kapitan.
-Sobra mong pinapahirapan ang sarili mo. -Oo nga. Tama na 'yan.
Kahit pa natalo kami, may kailangan pa kaming tapusin.
Nakarating kami dito, nagtagal, ginawa ang dapat gawin.
Gawa na tayo ng apoy.
Mas maganda sana kung nanalo tayo pero sa awa ng Diyos, natapos naman natin.
Natapos nga natin, pare.
Siyempre, si Brendon, ginawa niya ang kailangan.
Gumawa siya ng apoy.
Ayos!
No'ng nasindihan na ang apoy, nawala ang bigat na nararamdaman namin.
Parang, pare, tapos na. Tapos na talaga. Natapos talaga namin. Nagtagal kami.
Hindi man kami nauna, natapos naman namin.
-Maganda ang naging laro natin, bro. -Magaling ang ginawa natin, buddy.
Maganda at mahabang laro, pare.
Tapos na sa wakas. Nagtagal tayo, magkasama tayo, tapos na.
Oo nga.
Hindi ako galit.
Pagpasok ko, sabi ko papanatihin ko ang moralidad at integridad ko
anumang mangyari.
Gano'n nga ang nangyari.
Kaya sa sarili ko, panalo pa rin ako.
Nandoon 'yon. Naroon ang tagumpay, pare. Nandoon 'yon.
Uuwi na tayo.
Uuwi tayo na may apat na kaibigan. Gano'n lang ang mahalaga sa akin.
Kaming lahat, ang dami naming naramdaman.
Mami-miss ko sila, ang teammates ko.
Sinuportahan namin ang isa't isa habang nandito kami.
Naghirap kami. Tumawa kami.
May may masasayang sandali, meron ding masasama. Nagtalo kami.
Di matatawaran ang koneksiyong nabuo namin.
Higit pa 'yon sa pagkakaibigan. Pamilya na kami.
Noong day one,
ginusto ko lang na malayo ang marating ko pero nakaabot ako sa dulo.
Ang daming dahilan kung bakit dapat wala ako dito ngayon.
Pero ang alam ko lang,
nagpapasalamat ako sa lahat ng nasa Delta squad,
na naging mapagbigay sila sa akin.
Sabi namin sa simula,
magkasama kaming magsisimula, sabay naming tatapusin.
Hindi ko matatapos 'to nang wala sila.
Napakahalaga nito sa akin. 'Yon ang mahalaga sa pagiging Team Delta.
Alam mo, hindi ko intensiyon na pumunta rito at makipagkaibigan, pero…
Nagkaroon ako ng mga mabuting kaibigan dito.
Mahirap man ang lahat ng 'to,
Tingin ko ang pinakamahirap,
'yong katapusan.
Magiging pamilya tayo. Habambuhay.
Habambuhay sa puso ko.
Sige, may whiskey doon sa kabilang dulo ng rainbow.
Ayos!
Nagsalin ng Subtitle: J.M.B. Descalso