NA PODSTAWIE „I MET LOH KIWAN" PIÓRA CHO HAE-JIN
Gdy wysiądziemy, idźcie każdy osobno.
Zrobią wam zdjęcie i przybiją pieczątkę.
Bez nerwów. Wykonujcie polecenia.
A jeśli o coś spytają?
Odpowiesz: "Nie mówię po angielsku".
Podchodzimy do lądowania. Proszę usiąść.
Do zobaczenia przy bramce numer trzy na pierwszym piętrze.
Sam nie wiem…
Nie mówię po angielsku…
Lepiej się tego nauczyć.
Szanowni państwo, mówi kapitan.
Podchodzimy do lądowania na lotnisku w Brukseli.
Nie mówię…
Jeon Chun-bong.
Lee Han-gil.
Park Dong-hun.
Kim Jeong-sik.
Lee Gwang-cheol.
Wiesz, jak się tam dostać?
40 dolarów, z góry.
Zapłacę na miejscu.
Trzymaj.
Nie znam twojej historii, ale takie pieniądze przyniosłyby mi pecha.
Zechcesz wrócić do Chin, dzwoń.
Jedź.
Proszę przechodzić.
Proszę wypełnić formularz.
Następny!
Musi pan dołączyć kopię dokumentu tożsamości.
Paszport.
Kopia paszportu lub innego dokumentu. Trzeba dołączyć.
Proszę poprosić o pomoc tłumacza.
Pan. Pomoc.
Pan Kiwan?
Kim Gyeong- sil, tłumaczka.
Inni przeważnie czekają dwa miesiące. Miał pan szczęście. Chodźmy.
Najpierw dane osobowe. Proszę podać nazwisko, datę i miejsce urodzenia, kraj
pochodzenia.
Nazywam się Loh Kiwan.
Pierwszy grudnia, 1990 roku.
Farma spółdzielni Hasang. Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna.
Siódma jednostka robocza.
Paszport zdobyłem dzięki znajomemu mojego wuja.
Widzę, że uciekł pan do Chin w roku 2019. ale nie podjął żadnej działalności
zarobkowej.
Jak zdobył pan pieniądze na paszport i bilet?
Dostałem od matki.
Pieniądze dała panu matka?
Mamo, nie jesz?
Podobno w dniu urodzin trzeba jeść samemu. Wtedy przetrwamy i nie będziemy
głodni.
A w urodzinowej zupie makaron ma długość naszego życia. Dlatego zjedz go w całości.
Dobrze, mamo.
Dzisiaj też wychodzisz?
Ludzie zbierają się w ciepłych miejscach. Wtedy więcej zarabiamy.
Jestem młody i zdrowy. Sam nic nie robię, a ciebie zmuszam do pracy.
Każda matka ci powie, że nie ma nic lepszego od zdrowego dziecka.
Niczego więcej nie potrzebuję.
Nie przejmuj się.
Gdybym nie zareagował, gdy szef bił Joeng-jina…
Nie musiałbym się ukrywać, a ty tak ciężko pracować.
Znowu zaczynasz.
Uratowałeś tego dzieciaka.
Myśl raczej, że miałeś szczęście.
Niech będzie.
Tylko nie wracaj późno.
Gdyby to zależało ode mnie…
Towarzyszu Loh Kiwan.
Wszystkiego najlepszego.
Obsługa!
Idę!
Co podać?
Ale sypie.
Brachu!
Panie Loh?
Ostatnie pytanie.
Czy jest pan Chińczykiem udającym uciekiniera z Korei Północnej, aby uzyskać
zwrot kosztów przesiedlenia?
Nie.
Druga rozmowa odbędzie się piątego lutego o trzeciej. Pasuje panu?
W lutym? W przyszłym roku?
Tak.
Jak ja się utrzymam przez tyle czasu?
Musi się pan postarać.
Gdzie jest ta restauracja?
Na dole, po lewej.
Smakujesz jak arbuz.
Daj spróbować.
Za chwilkę.
Pięknisiu, zabawimy się?
Kto to?
Spadaj!
Chwileczkę!
Spadaj, kretynie!
Ominęło cię.
TOALETA CZASOWO NIECZYNNA
Co to za śmieć?
To on szczał wczoraj przed stacją?
Za duży kurdupel.
Spadaj, żebraku. To nasze ognisko.
Zabieraj bambetle.
Szybciej!
Zgłodniałem.
Idziemy na piwko?
Zapytam jeszcze raz.
Czy to pani syn?
Ja…
Mój tak nie wygląda.
Oficerze Lee.
To daleka krewna pana Choi.
Kogo?
Nie pamięta pan?
Odwiózł pana żonę do domu, gdy za dużo wypiła.
Podobno jego syn dobrze się uczy.
Dostał się na uniwersytet w Pekinie.
Choi zawsze był ostatni w klasie.
I urodził mu się taki mądry syn?
Mamo.
Stój!
Tam!
Stójcie!
Tutaj!
Tędy!
Tutaj!
Mamo!
Siostro! Ocknij się!
Rusz się!
Kiwan…
Musisz żyć.
W jakimś dobrym miejscu. Pod własnym nazwiskiem.
Jak człowiek.
Przestań tak mówić i zostań ze mną.
Musisz uciekać.
Ja się nią zajmę. Idź.
Przepraszam!
Jeśli nie uciekniesz, wszyscy umrzemy!
Idź.
Uciekaj.
Z drogi!
Szybko.
Nie zna angielskiego ani francuskiego.
Załatwisz tłumacza?
Dobra.
Dzwonię z komisariatu Schaerbeek.
Czy rozmawiam z kurator pani Lee Marie?
Jest podejrzana o kradzież.
Dam ją.
Nie przyjeżdżaj.
Wystarczy forsa na ugodę.
Szlag.
Mówiłam, że nie chcę!
Przepraszam, towarzyszko.
Gdzie jest mój portfel?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
Proszę.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Chyba wszystkiego nie wydałaś?
Owszem.
Myślisz, że założyłam lokatę?
Ten portfel…
To moja jedyna pamiątka po matce.
A te pieniądze…
Dostałem je za sprzedaż jej ciała.
Bilet do Belgii na jutro rano.
Wujku.
Skąd miałeś pieniądze?
Sprzedałem jej ciało.
Szpital kupił.
Sprzedałeś moją mamę?
O czym ty mówisz?
Ona tego chciała.
Powiedziałem: „Taka jest cena twojego życia". Gdy włożyłem jej pieniądze do
ręki, wydała ostatnie tchnienie.
Puszczaj!
Zostaw mnie!
Przestań!
Puść mnie!
Ty bachorze!
Matka kazała ci żyć!
Masz to zrobić dla niej.
Rozumiesz?!
Jeśli nie chcesz, by umarła nadaremnie, musisz przetrwać.
Rozumiesz?!
Odpowiadaj!
Mów…
Odpowiedz mi!
Mamo…
Wszystko ci oddam.
Tylko… powiedz, że ukradłam jakieś 30 dolarów.
Masz tupet.
Teraz prosisz, żebym kłamał?
Byłam już karana.
Powyżej pięciuset dolarów, pójdę siedzieć.
I słusznie. Co mi do tego?
A twoja forsa?
I portfel?
Pomoże pani go zidentyfikować i ustalić, ile miał przy sobie?
Chwileczkę. Już podaję.
Słucham?
Loh Kiwan.
To były dolary.
Około 30.
Dziękuję.
Idziemy.
Czekaj w domu. Jutro wrócę.
Nie mam domu ani jutra.
Dziś je zgarnę, oddam jutro.
Mam uwierzyć złodziejowi? Prowadź.
Marie.
Zaczekaj. Jestem twoim ojcem.
Podobno jesteś z Północnej.
To niewiele…
Nie wtrącaj sie.
Nie wtrącaj.
To niewiele.
Lee Marie.
Nadal udajesz dobrego człowieka?
Porozmawiajmy.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Co tak stoisz?!
Zaczekaj tu.
Na moim miejscu byś czekała? Idziemy.
Serio.
10 minut.
Dajcie mi więcej czasu.
Miałeś się nie ruszać!
Jabłko spadło.
Jesteś.
I jak ja mam gościa nie trafić?
Proszę o więcej czasu.
Może chodzi o moją postawę?
Za długo oddychasz.
Strzel w ciągu trzech sekund.
Trzech?
Nie umiem.
Ja ustawiam cel, ty strzelasz.
Oddaj mi portfel i forsę z wczoraj.
Jesteś taka przewidywalna.
To urocze.
Nie dotykaj mnie!
Wyjdźcie.
Wiedziałem, że wrócisz.
Ukradłaś to?
Nie twoja sprawa.
Nie kazałem ci kraść.
Wystarczy pracować.
Powiedziałam, że tego nie zrobię.
Ja o tym decyduję.
W środę mecz z Holenderką.
Wygramy, oddam ci forsę. I portfel.
Z 25 metrów.
Będą nalegali na 50.
Dobra.
Chodź.
Gdzie mój portfel?
Oddam w przyszłym tygodniu.
Poważnie?
Znowu mnie okłamałaś?
Nie ja tu kłamię.
Tylko mój znajomy.
Goście rozumieją tylko język pieniędzy.
Jak ty?
Przestań…
Co to za gość?
To moje.
Spieprzaj.
Chodź.
Co to za hałasy?
Wróciłaś?
Już rozumiem.
Ty jesteś jej "znajomym"?
Stawaj.
Pogadamy.
Jeśli teraz nie wyjdziesz, zginiesz.
Zostaw mnie!
Przysięgam.
Oddam ci ten portfel.
Wejdź.
Na obczyźnie lepiej się pilnować, inaczej zginiesz.
I kto to mówi.
Kiedy tu emigrowałaś?
W dzieciństwie.
Kiedy odeszła?
Twoja mama.
Drugiego grudnia.
O 2.15.
Zimy staną się zimniejsze.
Moja też zmarła w zimę.
Pracujesz w ogóle?
Zbieram butelki. Wystarczy, by przeżyć.
Ale nie kradnę, jak niektórzy.
Ja pracuję.
Kto zatrudni ducha?
AGENCJA PRACY „ILSIM"
Idź tam jutro.
Szef to Koreańczyk. Powiedz, że jesteś od Lee Youn-sunga.
Widziałeś go na posterunku.
Twój ojciec?
Dlaczego nie mogę powiedzieć, że ty mnie przysyłasz?
Możesz, ale moje imię nic nie znaczy.
Chwila.
Jeśli powołam się na twojego ojca w takim stanie, przyniosę mu wstyd.
Przebierz się.
Wyglądam inaczej.
Kiedy oddać?
Bierz. I tak są już niczyje.
Tam mam więcej.
Nie trzeba.
Nie spotykaj się więcej z tym, kto ci to zrobił.
Takich nawyków nie da się wykorzenić.
I dotrzymaj obietnicy.
Choi Ryuk-myung?
Od dzisiaj tak się nazywasz.
Ci z Północnej mają problem ze znalezieniem pracy.
Przedstawimy cię jako Chińczyka.
Rozumiem.
I bardzo panu dziękuję.
Nie ma sprawy.
W razie kłopotów rozmawiaj z Seon-ju. Ona naprawdę jest z Chin.
Dbaj o niego.
Kto tu sprowadził tego głąba?
Towarzyszu! Otwórz!
Utknąłem tu! Otwórzcie!
Naciskasz i drzwi się otwierają. Jasne?
Wracać do roboty!
Coś powiedziała?
Gnoje zakładali się, jak długo będziesz tam siedział.
Naśmiewają się z nowych. Nie zwracaj uwagi.
I do roboty!
Wkurzający, nie?
Każdego nowego zamykają w chłodni i obstawiają. Wredne dranie.
Nie chcesz, bo kradzione?
Dlaczego ktoś, kto pracuje, kradnie czyjeś mięso?
Płacę za tę klitkę 200 miesięcznie. Za autobus 50. Za pranie 30.
Tak jest trochę sprawiedliwiej.
Faceci nie mogą nic ukryć. Kobiet nie klepią po piersiach.
Postąpiłabym głupio, nie kradnąć.
To dla nich żyję.
Najmłodszy wygląda na łobuza.
Ogolony jak jakiś generał.
To dziewczynka.
Przeszła kilka operacji głowy.
Ważne, że w tym roku będzie ostatnia.
Potem będę jej plotła warkoczyki i wyślę ją do szkoły.
Życzę jej jak najlepiej, towarzyszko.
Dzięki. Jedz, zanim wystygnie.
A ty, towarzyszko?
Bokiem mi już wychodzi to ich mięso.
I skończ z tymi "towarzyszami". Nie trzymaj się zwyczajów kraju, z którego
uciekłeś.
Szanowni państwo,
Za chwilę zaczynamy konkurs w strzelectwie kobiet!
Przed państwem międzynarodowa gwiazda, Julia z Holandii!
Jej przeciwniczka Marie reprezentuje Belgię.
Przed rozpoczęciem pierwszej rundy zawodniczki oddadzą strzał próbny.
Za minutę kończymy przyjmowanie zakładów.
Cześć, Marie.
Co się dzieje?
Czekałeś, aż pójdę na trening?
-Oddaj. -Eutanazja?
Czyli mama nie umarła.
Zabiłeś ją.
Wszystko ci wyjaśnię.
Dlaczego mnie okłamałeś?
Czego się bałeś?
Mama…
-Uznała, że się z tym nie pogodzisz. -Nie zasłaniaj się zmarłymi!
Wiedziałeś, że bym na to nie pozwoliła.
Dlatego wtedy to zrobiłeś.
To wszystko nie tak.
Daj mi pięć minut. Trochę już minęło.
Nawet moją babcię mniej telepie.
Koniec rundy czwartej.
Nadal nie znamy wyniku.
Czy to już koniec?
A może przejdą do rundy finałowej?!
Za chwilę podamy punktację Marie.
Remis!
Cztery, trzy, dwa… Koniec zakładów!
Czy Marie wytrzyma presję i wygra?
Uwaga!
Czas na punktację.
Zaledwie 0,2 punktu przewagi!
Wygrywa Marie!
Niesamowita koncentracja!
Kurwa!
Mówiłem, że wygramy.
Widziałaś Gerda? Chyba na ciebie leci.
Powiedział, że nie wycofa inwestycji.
Idź do niego przed wyjściem.
Jestem umówiona.
Wiesz, kim on jest?
Trzy lata go tu ściągałem.
Jest nam potrzebny do rozwoju.
Wygrałam. Czego jeszcze chcesz?
Pójdę już.
Jesteś głodna?
Jadłaś coś?
Pożyczysz trochę mięsa?
Mięsa?
Dziękuję.
Towarzyszko…
Chcesz więcej?
Pasta sojowa.
Pałeczki.
Przyniosłam też miski. Oddaj umyte.
Dziękuję.
Dlaczego stoisz? Siadaj.
Nie narzekaj. Jedz, póki ciepłe.
Kupiłeś to wszystko?
Dostałem za darmo.
Co?
Spokojnie. To nie ze śmietnika.
Rano wystawiają darmowe rzeczy pod bazarem.
Chodzę tam codziennie.
Muszę już iść.
Jasne.
Zostań.
Już ciemno.
Co to?
Już dziewiąta.
Rozdają herbatę. Większość mieszkańców to Chińczycy.
Napijmy się.
Czekaj.
Wkurzą się, jeśli zobaczą, że miałem gościa.
Co robić?
Wystarczy.
Gdzie chłopak z tego pokoju?
Wcześniej się położył!
Nie hałasuj!
Suka.
Zaczynamy nagrywać.
Zdjęcie z 97.
Mama zabrała mnie do Pjonjangu.
Na święto pracy.
Stoimy na placu Kim Ir Sena.
Dołączę to zdjęcie do akt.
Zeskanujemy i oddamy.
Skontaktowaliśmy się ze szpitalem Cheonsim.
Wspomniałeś o nim przy pierwszej rozmowie.
Stwierdzili, że nie uczestniczą w kupowaniu i sprzedawaniu ciał.
To się dzieje nielegalnie.
Myślicie, że by się przyznali?
-Musi to pan jakoś udowodnić. -Obecnie nie mamy dowodów, że
jest pan z Korei Północnej.
Przecież już wszystko powiedziałem.
Myślicie, że zmyślam?
Przepraszam, ale ciężko mi uwierzyć, że ciało pańskiej matki sprzedano do tego
-szpitala… -Nie mamy żadnego dowodu na to, że
jest pan obywatelem Korei Północnej.
Ciężko też udowodnić, że zbiegł pan z kraju. Jeśli uznamy, że to zdjęcie nie
jest wystarczającym dowodem,
będziemy zmuszeni deportować pana do Chin.
Deportować?
Tłuszcz został. Rób to porządnie.
Towarzyszko…
Skąd wiesz, że jestem z Korei Północnej?
To słychać.
Takich zwrotów nie używają w Chinach.
Towarzyszko…
Nieważne.
O co chodzi?
Mów.
Kiwan…
Czy poszłabyś ze mną do sądu? Potrzebuję świadka.
Pewnie. Żaden problem.
Serio?!
Tak.
Chcę złapać jak najwięcej dobrej karmy przed operacją córki.
Jeśli dostanę status uchodźcy, to tylko dzięki tobie.
Kup lepiej trochę ryby. Dość mam już tego mięsa.
Jasne.
Słucham?
Dwie sztuki morlesza?
Co zrobiłeś z moim piwem!?
Wytrącił mi piwo!
Ty fiucie.
-Nie ma forsy. -Oddawaj!
Spadaj.
Do domu!
Oddawaj za piwo.
Tutaj!
Policja!
Atakuje mojego męża!
Powiedziałam, że nie przyjdę.
Poleciłaś kogoś do Ilsim?
A co?
Rzucił się na mojego męża…
Następny!
Loh Kiwan. Wczorajsza napaść.
Rodzina? Prawniczka?
Nie.
Wizyty zabronione.
Chcę go tylko zobaczyć.
To niemożliwe.
Co teraz będzie?
Jeśli nie złoży apelacji, rozpoczniemy procedurę deportacji.
Może pani wpłacić kaucję.
Kurwa!
Proszę o spokój. To posterunek.
Kpisz sobie?
To dla ciebie normalne?
-Spokojnie. -Nie skończyłam!
Jeśli go odeślecie, skażą go na śmierć.
Można tak?
Marie.
Czekaj…
Muszę coś załatwić.
Dobrze znam tego prawnika.
Ubiegasz się o status uchodźcy. Pomoże ci.
Bardzo panu dziękuję.
Mam jedną prośbę.
Co tylko pan chce.
Moja córka…
Jest delikatna i w każdej chwili może się załamać.
Potrzebuje silnego wsparcia.
Nie kogoś tak delikatnego jak ty.
-Ja tylko… -Liczę, że więcej się nie spotkacie.
W tym kraju trzeba skupić się na przetrwaniu.
Reszta jest luksusem.
Pan Kiwan?
Dzień dobry.
Gotowy?
Tak.
Chodźmy.
W trakcie pierwszej rozmowy opowiadał o rzeczach, które może wiedzieć tylko
obywatel Korei Północnej.
Jednak jego podanie odrzucono z braku wystarczających dowodów.
Proszę wyjaśnić ten brak dowodów.
Szpital, który według pana Loha kupił ciało jego matki, zaprzeczył, by miało to
miejsce.
-Zaprzeczają, że kupili ciało. -Dostarczone zdjęcia
istotnie wykonano w Pjongjangu.
Jednak mogli je zrobić jako turyści. Dlatego nie było wystarczającym dowodem na
obywatelstwo pana Loha.
Ponadto twierdzi on, że mieszkał w Yanji jako uciekinier z Korei Północnej.
Jednak nasze śledztwo ustaliło co innego.
Czy przybył już świadek?
Pan Loh przedłożył CV, w którym widniało, że jest obywatelem Chin. Dlatego przyjąłem
go do pracy.
Czyli sam pan Loh podaje się za Chińczyka pochodzącego z Korei.
Tak właśnie było.
Proszę pana!
Spokój.
-Panie Kiwan. -Wzywam na świadka panią Kim Seon-ju.
Pracowała pani razem z panem Lohem.
Czy wiedziała pani, że wystąpił o status uchodźcy z Korei Północnej?
Tak, wiedziałam.
Spotkałam się z wieloma przypadkami, w których Chińczyk znający oba języki
ubiegał się o taki status, by zyskać benefity. Myślałam, że Loh Kiwan też tak
robi.
Czy zna pani jego Chińskie nazwisko?
Choi Ryuk-myung… Cui Liming w wymowie chińskiej.
Choi Ryuk-myung.
Nie tak się nazywam.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Powiedz.
Muszę to wiedzieć.
Mówiłaś, że wystarczy mnie posłuchać, by poznać, że jestem z Korei.
Powiedz.
-Co robisz? -Towarzyszko!
Dlaczego?
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Robisz sobie krzywdę!
Co?
Zostawiłeś tu coś?
Nie. Ja tylko…
Nie przychodź niezapowiedziany.
Szykuj się do następnego turnieju.
Gerd da mi odpowiedź w sprawie inwestycji.
Po to przyszedłeś?
Trenerzy powinni dbać o swoich sportowców.
To teraz robisz?
Powiedziałam, że już nie potrzebuję.
Ostatnio było inaczej.
Możesz się dymać z tym swoim uchodźcą.
Ale masz być stale na wyciągnięcie ręki!
Jasne?
ZA DARMO
W sumie Gerd postawił na ciebie już trzy miliony euro.
Jeśli podwoimy stawkę, spłacimy połowę długu.
Ustawiłem mecz.
Na pewno wygrasz.
Tą rundą się baw.
Cóż za napięcie!
Ostatni strzał Chloe!
Pudło!
Nawet nie trafiła w tarczę!
Niespotykane zwycięstwo Chloe!
Proszę wszystkich o spokój!
A ty dokąd?
Jestem umówiona.
Beze mnie niczego nie osiągniesz.
Nie.
Mylisz się.
Kurwa!
Kiwan, posłuchaj. Przed procesem do firmy przyszedł urzędnik.
Zagroził zamknięciem fabryki. Dlatego pan Kim zeznał, że jesteś Chińczykiem.
Nie przedłużyłby mi wizy, jeśli bym tego nie potwierdziła.
Nie miałam wyboru, bo muszę opłacić operację córki.
-Drań nie dotrzymał słowa. -Czego ode mnie oczekujesz?
Współczucia?
Nie!
Przyszłam przeprosić.
Złapali mnie bez wizy i zostanę deportowana.
Lecę do Chin, do dzieci, i chyba już nigdy tutaj nie wrócę.
Dlatego przyszłam.
Przepraszam.
Towarzyszu Kiwan.
Otrzymałem list. Organizacja do spraw uchodźców złoży oświadczenie i weźmie
udział w pańskim procesie. To bardzo zwiększy pańską wiarygodność.
Zachowajmy optymizm.
Może coś do picia? Kawy?
Poproszę.
LEE JEONG-JU
MĄŻ: LEE YOUN-SUNG CÓRKA: LEE MARIE
Co ty tu robisz?
Nie powinienem udawać, że nie wiem, co to za dzień.
Zrobię wszystko, by pomóc.
Od odejścia żony minęły już trzy lata.
To ostatnie z takich przyjęć. Od teraz będziemy je obchodzić w gronie rodzinnym.
Marie.
Widzę, że goście dopisali.
Jedzą sobie i rozmawiają o denatce.
Po co?
Smuć się w samotności. Po co te przyjęcia?
Boisz się, że inaczej ludzie zaczną gadać?
Zakończ to.
Ale co?
Co zakończyć?
Powiedziałem przestań! Wyjdź!
Cały dzień zastanawiałam się, co jeszcze mogę spieprzyć.
Odłóż to.
Bo inaczej już dawno bym umarła.
Odłóż to.
Wal się!
Nie podchodź i nie mów, że mam przestać.
Marie, otwórz!
Podłoga za bardzo się buja…
Aż mi niedobrze.
Kto to?
Kiedy przyszedłeś?
Zwariowałeś?
Marie…
Puszczaj!
Kim jesteś, żeby mi zabraniać?
Przestań!
Naprawdę chcesz umrzeć?
Nie.
Wtedy nie mogłabym ćpać.
I po co, skoro jest pięknie?
Chcesz, to sobie umieraj.
Oddawaj!
Kiwan.
Co z tobą? Wypluj to!
Wypluj to!
Nicky, otwórz!
Szybko!
Dawaj to coś!
Proszę…
Kiwan.
Ocknąłeś się?
Jesteś… niemożliwa.
Co w tym takiego niezwykłego?
Wiesz, że prawie umarłeś?
Przepraszam.
Na pewno mnie znienawidziłeś.
Wyrzuciłam cię.
Tylko pokrzykujesz.
Naprawdę nie jesteś złą osobą.
Wiedziałem, że masz ku temu jakiś powód.
Marie.
Jeśli znowu weźmiesz narkotyki, też to zrobię.
Jak ty.
Nawet jeśli miałbym trafić do piekła,
ponownie cię z niego wyciągnę.
Rozumiesz?
Co to jest?
Moja mama lubiła te kwiaty.
Ładny.
Co ci się stało?
Po ucieczce z Korei, gdy ukrywałem się w Yanbian… stale nosiłem żyletkę w rękawie.
Po co?
Gdyby złapało mnie Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, przed
deportacją podciąłbym sobie żyły.
Nosiliśmy je razem z matką.
Zostały nam po tym takie blizny.
Marie…
Policja zaczęła mnie szukać, bo wdałem się w bójkę, której mogłem uniknąć.
Musiałem się ukrywać, a matka na nas pracowała.
Co ostatecznie doprowadziło do jej śmierci.
Czy ktoś taki jak ja ma prawo do szczęścia?
Ja też na nie nie zasługuję.
Ale to, co mamy teraz, nam wystarczy.
I otrzymaliśmy to mimo naszych błędów.
Marie…
-Nie za krzykliwy? -Odrobinę nie zaszkodzi.
Miejscowi tak chodzą.
Ładnie.
Przestań.
Panie Kiwan.
Już idę.
Przyszło z Yanji.
Powinien pan przeczytać.
Dziękuję.
Przepraszam.
KIM SEON- JU
Przez kilka dni szukałam gazet, które wychodzą w Yanji.
Poprosiłam o wszystkie wydania z ostatniej zimy.
Od przekręcania stron mnie i dzieciom aż poczerniały palce.
Ten artykuł znalazła moja najmłodsza. Niedawno nauczyła się czytać.
Od razu wiedziałam, że jest o tobie.
KOBIETA Z KOREI PÓŁNOCNEJ WPADA POD CIĘŻARÓWKĘ
Nie proszę w ten sposób o przebaczenie.
Ale, jak powiedziała twoja matka, wyrób sobie nazwisko i zrób wszystko, by
przetrwać.
Już tu są.
Pani Gi Soon.
Dzień dobry panu.
Miło poznać.
Dziękuję za przybycie.
A to Loh Kiwan.
Miło mi.
Przeczytałem wszystkie pani artykuły.
W ogóle dobrze, że ktoś je opublikował.
Często przy nich płakałem.
Liczyłam raczej na uśmiech.
Przyjdź do biura.
Jestem zajęta.
Nawet nie wiesz, ile straciłem.
Myślałaś, że ujdzie ci to płazem?
Masz ostatnią szansę.
Albo twój chłoptaś zarobi kulkę w łeb.
Dziękuję za pani pracę.
Przepraszam.
Muszę na chwilę wrócić.
Po co?
Zapomniałam o wizycie hydraulików.
Wrócę przed końcem rozprawy.
Tylko się pośpiesz.
Jasne.
Dzisiejsza sprawa to Belgia przeciwko panu Loh Kiwanowi.
Artykuł ten opublikowano w gazecie miasta Yanji 5 grudnia zeszłego roku.
Opisuje tragiczną śmierć kobiety zbiegłej z Korei Północnej.
Opis wypadku pasuje do tego, co powiedział pan Loh w trakcie pierwszej
rozmowy.
Zdjęcie jego matki jest identyczne z tym zamieszczonym w artykule.
Panie Loh Kiwan, proszę się przedstawić.
Nazywam się…
Loh Kiwan.
Nie dotykaj mnie!
Podaj warunki, a moja dziewczyna będzie gotowa.
O co chodzi?
Nie ma takiej potrzeby.
To znaczy?
Nie chcę jej na jeden sezon.
Oddasz ją za dług.
Wycelowała w zero i masz przerąbane.
Nie powinna się marnować w tak małej firmie.
Jest dla ciebie za dobra.
Ona też na tym skorzysta.
Powiedz coś.
Ty karaluchu.
Jak śmiesz…
W grudniu zeszłego roku pan Loh wystąpił o status uchodźcy jako zbieg z
Korei Północnej.
W międzyczasie znalazł pracę w Chinach.
Dowody znajdą państwo na stronie trzeciej…
Panie Loh, proszę siadać.
Co się stało?
Muszę wyjść.
Przepraszam.
Proszę siadać!
Wyjmij forsę i broń z sejfu.
Nie wiadomo, kiedy przyjadą.
Nie marnujmy czasu.
Uciekamy z kraju.
Nie rozumiem.
Jesteś moją zawodniczką.
Też zostałaś celem.
Wolałaś zostać niewolnicą Gerda, czy spłacić ten dług ze mną?
Co robisz? Dlaczego?
Skontaktowałem się z Holendrami!
Też ścigali Gerda. Powiedzieli, że nas przyjmą.
Otworzymy salę w Amsterdamie.
Pod własnym nazwiskiem.
To nasza szansa.
Jesteś potworem!
Tak, jestem.
Świat mnie nim uczynił.
To chciałaś usłyszeć?
Marie!
Przestań!
Spadaj!
Zostaw go!
Przestań!
Marie.
Musisz strzelić.
Mówiłaś o trzech sekundach.
Chodźmy stąd.
Marie!
Gerd nie żyje.
Rozumiem.
Sprowadzę dziewczynę do Berlina.
Gdzie dziewczyna?
Całuj mnie w dupę.
Marie.
Co ci dranie zrobili?
Słuchaj uważnie.
Wyjedź z tego kraju.
Tylko tak zdołasz się od nich uwolnić.
Powiedzmy twojemu ojcu.
Potrzebujesz pieniędzy i paszportu.
A ty?
Chcę wyjechać z tobą.
Nie mam prawa do życia w tym kraju.
Ale też do jego opuszczenia.
Wiesz o tym, prawda?
Czuję, że znowu wszystko schrzaniłam.
Gdy już nam się układało.
Nie.
Tego nie da się zniszczyć.
To coś nie zniknie.
Wyjdę na frajerkę, jeśli powiem, że najlepsze, co w życiu zrobiłam, to
kradzież twojego portfela?
Już wtedy chciałam się poddać.
Ale musiałam jeszcze raz zobaczyć twoją twarz.
Jeszcze raz z tobą porozmawiać.
Dlatego przetrwałam tak długo.
Twój ojciec poprosił, żebym więcej się z tobą nie spotykał.
Jego słowa rozdarły mi serce i nie byłem nawet w stanie zareagować.
Ale poprzysiągłem sobie wtedy…
Żeby stać się dla ciebie silnym człowiekiem.
Obiecuję nadal nim być i do ciebie przyjechać.
Gdy znów się spotkamy, będziemy żyć szczęśliwie.
Chodź.
Wskakuj.
Zadzwoń od razu po przybyciu.
Loh Kiwan…
Wygląda na dobrego człowieka.
Zbyt późno to dostrzegłem.
Przepraszam.
Gdy mama wzywała mnie dzwoneczkiem, udawałam, że nie słyszę.
Chciałam, żeby mniej cierpiała, a jednocześnie, żeby po prostu zniknęła.
Oba te życzenia były szczere.
Na pewno o tym wiedziała.
Dlatego myślałam, że mnie zostawiła.
Powinnaś mnie obudzić.
Proszę. Pozwól mi odejść.
Tylko leżę tu cicho i czekam na śmierć.
Nie cierpię tego.
Przestań…
Sprawiam wam tylko ból.
I sobie też.
Nie pozwól, by Marie dowiedziała się, że matka postanowiła ją zostawić, a ojciec
się na to zgodził.
W ten sposób nie stanie się córką, która pozwoliła matce umrzeć.
Przepraszam, że zostawiłam cię samego.
Dziękuję.
Załatwione?
Chodźmy.
Nie myśl teraz o nas.
Leć tam i zajmij się sobą.
Czemu płaczesz?
Nie masz powodu.
Nie mamy nawet wspólnego zdjęcia.
W tak wielu miejscach nie byliśmy.
Tak wielu rzeczy nie próbowaliśmy.
Maria.
Polecimy razem na Madagaskar.
Tam.
Spójrz.
Polecę tam z tobą.
Zobaczymy te dziwne drzewa.
A potem do Grecji, Maroka i Turcji.
Będziemy zwiedzać świat,
aż zedrzemy podeszwy z butów.
Jasne?
Nie możesz polecieć w takim stanie.
Kocham cię.
Chodźmy.
ROK PÓŹNIEJ
OD LOH KIWANA
Poprzysiągłem sobie przetrwać każde piekło.
I to dzięki temu przeżyłem.
Walczyłem z całych sił, by móc żyć w tym kraju.
I zasłużyłem na to podstawowe prawo.
Dziękuję.
Jednak zrozumiałem, że utracę je, gdy tylko opuszczę Belgię.
Kiwan, niebieski pasował ci od dziecka.
Świetnie wyglądasz.
„Czy mogę żyć, czując, że znów buduję zamek na piasku?".
Setki razy zadawałem sobie to pytanie.
I doszedłem do wniosku… że z przyjemnością. Tyle mi wystarczy.
Dowód poproszę.
ZEZWOLENIE NA POBYT
Dziękuję.
Chce pan bilet powrotny?
Nie.
W jedną stronę.
Najbardziej chciałem dostać prawo nie do życia w tym kraju, lecz do jego
opuszczenia.
Dziś ostatecznie to zrozumiałem.
NAZYWAM SIĘ LOH KIWAN