Witam. Byliśmy umówieni?
Nie, ale musimy natychmiast z panem pomówić.
- Sądzimy, że rozwiązaliśmy sprawę. - Doskonale.
Wczoraj uzyskaliśmy dostęp do pliku o nazwie Projekt Aurora.
To tajny plan Brada Vinicka przekształcenia Wheeler College.
Zamknie wydziały humanistyczne, zwolni setki kadry,
zburzy historyczne budynki.
Tylko jedna osoba w Wheeler mogła o tym wiedzieć
i mieć motyw, aby to powstrzymać.
A tą osobą…
jest pan, panie Beringer.
Słucham?
No nie.
Przecież to on dopiął tę umowę. Po co miałby ją sabotować?
Tego nie mogliśmy rozgryźć, póki nie poznaliśmy projektu.
Oto nasza teoria.
Pan i Vinick przypieczętowaliście darowiznę uściskiem dłoni,
a wtedy zdradził panu swoje plany.
Uczelnia stałaby się laboratorium wydajności,
wypuszczałaby liderów biznesu, innowatorów…
Tak, ale wciąż będzie nauczać muzyki, teatru, literatury…
Nie, to należy do przeszłości. Historia zresztą też.
Jest więcej szampana?
Zmartwił się pan, bo chciał pan spożytkować tę hojną darowiznę
na angaż na Uniwersytecie Rycliffe w Teksasie.
Odbył tam pan parę spotkań, pewnie wychwalał pan swoje sukcesy
w zbieraniu środków w Wheeler.
Problem w tym, że informacja o Aurorze
wywołałyby bunt całej kadry.
Żadna uczelnia nie zatrudni faceta, którego wygonił z ostatniej pracy
wściekły tłum.
Potrzebował pan czasu, by dostać pracę
i zrejterować, zanim oberwie pan rykoszetem.
Stworzył pan fałszywe konto,
wysłał sobie e-maila z pogróżkami
i ukradł własny laptop.
To była fałszywa operacja, aby wyjść na ofiarę.
Zatrudnił nas pan do „śledztwa”, bo liczył pan, że to opóźni Vinicka.
Nie zadziałało.
Podczas odsłonięcia portretu Vinick musiał panu wyznać,
że rusza pełną parą z ogłoszeniem darowizny.
Znowu pan spanikował, wrzucił portret do kosza na śmieci
i użył cygara, które rozdawał Vinick…
aby opóźnić spłonięcie obrazu i wrócić na scenę na przemowę.
Idealne alibi.
Niedorzeczne.
Nie ma w tym ani krzty prawdy.
Poza tym o Rycliffe. Skąd wiedzieliście?
Dużo czasu spędzał pan w Dallas.
Był pan w świetnym humorze na 50. zjeździe absolwentów.
Wywnioskowałem, że dogadał pan szczegóły.
Tak, przyjąłem lepiej płatną pracę w Rycliffe.
Tak, wiedziałem, że Vinick ma „nietypowe” plany reformy Wheeler.
Przysięgam, nie maczałem palców w szantażu czy podpaleniu obrazu.
I dlaczego miałbym ujawnić moje poufne informacje
uczelnianej gazecie?
Aby nas zmylić.
Kluczowe jest to, że tylko pan wiedział o planie Vinicka.
Nieprawda.
Jack może być bojaźliwym, sobkowskim cepem,
ale nie zdołałby tego sam dokonać.
Nie jest dość bystry.
Dziękuję.
Zapewniam, że tego nie zrobił, bo…
to byłem ja.
TAJNY INFORMATOR
- Pogubiłem się. - Rzecz jasna.
Tak na marginesie, jestem pod wrażeniem. Podczas tej całej afery
uważałem cię za przeciętnego naukowca,
ale w istocie byłeś też przeciętnym detektywem.
Skąd wiedziałeś o Projekcie Aurora?
Wiedziałem, że domykają umowę.
Przyszedłem więc do Beringera, aby zabezpieczyć środki
na mój wydział.
Czekałem na korytarzu, który prowadzi do biura Holly.
To będzie całkiem inne miejsce, gdy skończę.
Wtedy usłyszałem, co Vinick ma w zanadrzu dla Wheeler College.
Kiedy wyszli, szukałem twardych dowodów na spisek.
Bezskutecznie, więc ukradłem laptopa,
stworzyłem konto Strażnika Wheeler i wysłałem maila z pogróżkami.
Liczyłem, że to wystarczy, aby zmusić Holly i Jacka
do zerwania kontaktów z Vinickiem, ale tak się nie stało.
Zostawiłem więc groźniejszą notatkę, zwędziłem portret
i potem go podpaliłem
z użyciem cygara Vinicka.
To dało mi czas na ucieczkę.
W jednym aspekcie trafiłem.
Tak, brawo. Jesteś w połowie tak dokładny jak zepsuty zegar.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Ależ, Holly, zrobiłem.
Mogę to udowodnić.
Komputer rektora Beringera.
I wieczne pióro, którego użyłem do napisania liściku.
Jeśli dobrze się przyjrzycie,
odkryjecie charakterystyczną, wyszczerbioną stalówkę.
Holly, prawda wyszłaby w końcu na jaw.
Moją karierę i tak czekał niechybny koniec.
Skoro już wyznałem swoje zbrodnie,
ustępuję z Wheeler College.
W trybie natychmiastowym.
UJAWNIONO TAJNY PLAN VINICKA
- Jakim cudem dorwali kopię Aurory? - To nieistotne.
Wprowadziłeś w błąd nas i radę uczelni, więc zagłosowali za odrzuceniem darowizny.
Nie możecie mnie odrzucić. Ja odrzucam was.
- W porządku. - Próbowałem ocalić to miejsce.
Projekt Aurora wypuściłby milionerów i miliarderów,
młodych, którzy dorobiliby się fortun w techu i biznesie.
Może, ale takich uczelni jest mnóstwo.
Wheeler ma inną misję dla innego typu młodych.
Cenimy tworzenie wspólnoty i samą wiedzę.
„Wspólnota, wiedza!”
„Jesteśmy mądrzy i spłukani!”
Jesteście żałośni.
Ten tydzień jest do bani!
Najpierw żona zażądała rozwodu, a teraz to.
- Przykro mi to słyszeć. - Dziękuję.
Wyczyści mi konta.
Prosi o 200 tysięcy miesięcznie, co dostanie, bo ma brzuszek,
a ten kraj nienawidzi mężczyzn. Co za koszmar.
Jest seksowna, ale nie na 40 milionów.
Z ciekawości: kto jest seksowny na 40 milionów?
Kaia Gerber, Sydney Sweeney, Elle Macpherson z 1988
i hostessa Koła fortuny.
Dlaczego jestem jedyną dobrą osobą na świecie?
Wheeler College ma wobec was dług wdzięczności,
ale naprawdę nie ma czym go spłacić.
- Uczelnia przetrwa bez tych środków? - Naprawdę nie wiem.
Jeśli padniemy, lepiej to zrobić na naszych warunkach.
Czy ktoś z was ma bogatą, chorowitą ciotkę?
Nie szkodzi zapytać.
Miałeś swoją soczystą sprawę i ją rozwiązałeś.
Co się stało?
Sprawca się przyznał.
Niczego nie rozwiązałem.
Boże. Nie, co za bzdury.
Wygrana to wygrana. Ciesz się ze zwycięstwa.
No dobrze.
Masz rację.
Jestem niesamowity.
Przygotujesz raport na jutro?
Muszę zobaczyć się z mamą.
Rozstała się z Apollem i się wyprowadza.
Bo nam pomogła?
Nie, to się kroiło od dawna.
Parę tygodni temu oświadczył, że chce mieć z nią dzieci.
Ona odparła: „Mam 67 lat”.
On na to: „Wiek to tylko liczba”. Więc rzuciła mu: „Nie w tym kontekście”.
- Pewnie tak jest lepiej. - Tak.
Już ci brakuje tego miejsca?
- Tak. - Ja tam się cieszę, że odchodzisz.
Mam tu robotę, a w tym garniaku zbytnio mnie rozpraszasz.
Słyszałeś o Benie?
Wcale mnie to nie zaskoczyło.
Zostanie zapamiętany jako bohater.
Skoczymy na kolację?
Możemy jutro?
Calbert ma operację.
Chcę tam być i go wesprzeć.
Hej. Obudź się.
- Która godzina? - 10.00.
Spałeś dłużej ode mnie, a ja miałem znieczulenie ogólne.
Ominąłeś CJ-a. Pozdrawia cię.
Jak już wyzdrowieję, wiosną zabierze mnie na mecz bejsbolu.
Cieszę się, że to zrobiłem.
Nie będę ci wypominać, że ci to mówiłem, bo nie jestem małostkowy.
Spodziewałem się Mony. Jak wam się układa?
Dobrze! Choć to nowa dla nas sytuacja.
Przestaniemy się widywać codziennie.
Tak więc chciałem jej ugotować swojego słynnego kurczaka piccata
i zaprosić na weekendowy wypad.
Dobry pomysł. Zrób tak.
Nie chcę zostawiać cię tu samego.
Nic mi nie będzie. Sio.
Dlaczego tak chcesz się mnie pozbyć?
Przeszkadzam wam?
A skąd.
Joy, to mój przyjaciel Charles.
Właśnie wychodził.
Miło cię poznać, Joy. Nie wiem, co cię pociąga w Calbercie.
- Ale poza tym wydajesz się urocza. - I wzajemnie.
Zaprosiłam Calberta na kolację.
Fiknął kozła, aby się wykręcić. Tak łatwo mnie nie spławi.
To nasza pierwsza randka.
Miałem nadzieję na coś bardziej romantycznego.
Tu się nie zgadzam.
Już mam cię w łóżku.
Jesteś półnagi. Niczym czwarta randka.
Dobrze się nim zajmę.
Na pewno.
Najlepszy kurczak w życiu?
W 1970 roku Lavender Highway grało trasę po Wschodnim Wybrzeżu z Santaną.
Gość potrafił gotować.
Chciałem cię o coś spytać.
Może ty i ja wyruszymy na małą przygodę?
Wyjedziemy na weekend?
Mam w planie Carmel. Jeśli poczujemy się zuchwali – Monterey.
Mam lepszy pomysł.
Przeniesiemy się na rok do Chorwacji.
Kto to „my”?
„My” to my?
Tak! Wyjeżdżam do Zagrzebia, aby poprowadzić zajęcia
o słowiańskich wpływach w kalifornijskiej muzyce ludowej.
Inny profesor nagle się wysypał
i zaproponowali mi posadę, a ja się zgodziłam.
Wylatuję za tydzień.
Chcesz, abym poleciał z tobą?
Mam wszystko rzucić i przenieść się do Chorwacji?
Ale mam Emily i wnuki oraz pracę z Julie.
Oboje na pewno mamy multum powodów, aby nie wyjeżdżać,
ale życie jest krótkie.
Oboje byliśmy w Monterey.
Byłeś kiedyś w Chorwacji?
Nie.
Ja też nie.
Skarbie, więcej letnich dni za nami niż przed nami.
Chcę spędzić jak najwięcej z nich
na nowych przygodach.
Walić to.
Polećmy do Chorwacji.
Poddaję się.
Jestem w tym beznadziejna.
Apollo się tym zajmował.
Damy radę. Nie jest nam potrzebny.
Nigdy go nie potrzebowałam,
ale był uroczy i potrafił słuchać.
Próbował zgłosić się na wystawę psów.
Nie, poszliśmy na wystawę.
Chciał sprawdzić, czy pokona trasę szybciej niż boston terrier.
Nie dał rady i go aresztowano.
- Dobrze, był pomyleńcem. - Tak.
Im jestem starsza, tym bardziej doceniam towarzystwo.
Masz do mnie 20 minut.
Teraz masz mnie.
Tak jest.
- To do roboty. - O nie, to nie ma sensu.
Daj spokój.
Świetnie. Niedługo się odezwę.
Dobra. Na razie.
Rozmawiałam z Holly
i jeśli chcę, mam tę robotę.
Świetnie.
Nie do wiary, jak idealnie się złożyło.
Nie chcą nikogo na pełny etat. Super, bo nie szukam etatu.
Będę mogła studiować za darmo. Wygrana do sześcianu.
Za kilka tygodni będę zbierać pieniądze dla Wheeler,
a za kilka lat
dorobię się magisterki z Pracy społecznej
i zostanę terapeutką.
Duże zmiany.
Dla nas obojga.
Tak. Odważne to posunięcie.
Tak jest.
W rzeczy samej.
- Tato. - Tak?
Naprawdę chcesz mieszkać tak daleko?
Chcę być z Moną.
Nie odpowiedziałeś na pytanie.
Wiem, jaka jest niesamowita.
Sprawia, że wszystko wydaje się możliwe.
To prawdziwy żywioł. Nigdy nie spotkałem kogoś takiego.
Nie chcę jej stracić.
Ale nie chcę też jechać do Zagrzebia.
Wiem.
Raz byliśmy w Santa Fe
i mówiłeś, że nie możesz przywyknąć do zmiany czasu.
Związek nie wypali, jeśli decyzje są wynikiem desperacji.
Musisz z nią porozmawiać.
Wiem.
Dziękuję.
Więc…
tak to wygląda u mnie.
Mogę jakoś wpłynąć na twoją decyzję?
Nie sądzę.
Rozumiem, dlaczego chcesz pojechać.
Uwielbiam to, że jesteś osobą,
która robi coś takiego
bez większego namysłu.
Tylko że przez ostatnie kilka lat zbudowałem sobie
całkiem nowe życie.
I lubię je.
Nie chcę go porzucać.
No i proszę.
Rany.
Nikt mnie nie rzucił od…
lat 70.
Zapomniałam, jakie to uczucie.
Nie podoba mi się.
Dość marnowania czasu na smętne rozstania.
Kieliszki z irlandzką kawą w ręce i wznieśmy toast
za były związek ukośnik
obecną przyjaźń.
„Niech się dzieje, co chce, będzie dzika, nieokiełznana, wolna”.
James Joyce, najważniejszy irlandzki pisarz.
„Kiedy wiesz, musisz odpuścić…
Bo impreza już nie wkręca jak kiedyś.
Choćby cię to zraniło, niech się wypali”.
Usher, najseksowniejszy facet w Ameryce.
Czyli nic już nie boli?
Trochę doskwiera pod koniec dnia,
ale ogólnie to cud.
Joy mówi, że po fizjoterapii odwiedzimy Kostarykę.
Zamierza pojeździć na tyrolce.
Powiedziałem, że zaczekam na ziemi, jak inni zwykli ludzie.
Bardzo mnie to cieszy.
Już to mówiłem, ale dzięki, że trułeś mi dupę w sprawie operacji.
Kolejną twoją sztuczką ma być znalezienie sobie kobiety.
Kogoś mądrego i zabawnego, w sam raz na podwójne randki.
Może kiedyś.
Wciąż przeżywam rozstanie z Moną.
Tęsknisz za nią.
Tak.
Wiem też, że nie było to nam pisane.
Dwie zupełnie różne filozofie życia.
Zawsze się rozglądam, nim przejdę przez ulicę.
Ona robi gwiazdy na maskach samochodów.
Niebawem odkryjesz, że znów będziesz gotowy do tego skoku.
A do tego czasu: trzecie koło u wozu.
Może otworzysz puszkę tuńczyka,
włożysz do jej otworu wentylacyjnego i wtedy zaparkujesz w dzielnicy.
Mogę to zrobić.
Tak.
Miękniesz, Mars.
To było dobre.
Tak, świetny serial.
Nadal krytykujesz jej pracę detektywistyczną?
Ma za duży aparat. Rzuca się w oczy.
Dziewczyna, która gra Veronicę, daje radę. Grała w czymś innym?
Nie wiem. To mój pierwszy serial telewizyjny od 25 lat.
Kiedy z tym skończymy, Megan powiedziała, żeby obejrzeć…
Kumple…
- Przyjaciele? - Przyjaciele.
Dobra.
Muszę zmykać.
Mam to coś z Charlesem.
- Widzimy się za tydzień? - Tak.
Klientka mówiła, że jej mąż będzie punkt o 19.00.
Spokojnie, zdążymy.
Muszę wziąć akta.
Niespodzianka!
Co, u licha?
Charlesie Nieuwendyk, mocą nadaną mi przez stan Kalifornia,
jesteś oficjalnie…
PRYWATNY DETEKTYW
…prywatnym detektywem.
Wypracowałeś dość godzin, aby zdobyć licencję. Gratulacje.
- Tak! - Tak!
Dziękuję.
Zanim zacząłem tu pracować, często przebywałem sam.
Moje życie się wzbogaciło, gdy wyruszyłem w świat
i zacząłem budować więzi z ludźmi, na których mi zależy.
Zatem… dziękuję.
Tak!
GRATULACJE, CHARLESIE!
Co będzie lepsze?
„Jestem Charles Nieuwendyk, detektyw”.
Czy…
„Jestem Charles Nieuwendyk… detektyw”.
Numer jeden. Na raz.
- Tak? - Odbiło mu.
Otwarcie dokumentu to kropka nad i.
„Myślałeś, że jestem po prostu Charles Nieuwendyk?”. A wtedy bum!
Ma rację. Olej mnie. Druga opcja.
Czyli od tej chwili będzie to:
„Jestem Charles Nieuwendyk… detektyw”.
Kozacko.
- Dzięki, że przyszłaś. - Jasne.
- Ale pytanko: dlaczego mnie zaprosiłaś? - To ważne dla Charlesa.
No i…
chciałam cię przeprosić. Jak pamiętasz ze Święta Dziękczynienia,
miałam wiele nieprzerobionych problemów emocjonalnych.
Naprawdę sądziłam, że mam to pod kontrolą, ale –
szok – wcale nie miałam.
Przez to robiłam rzeczy krzywdzące i nieczułe.
- I dziwne. - I dziwne.
Tak. Ale czuję się coraz lepiej.
Sprawa w toku, ale już mi się poprawia.
- Szczerze przepraszam. - Przyjmuję przeprosiny.
Cieszy mnie, że dogadałyście się z mamą.
Jak na ironię losu, miałaś rację.
Kiedy zleciłam ci pracę, to był dalekosiężny plan.
Zatrudniłam cię, bo chciałam mieć wymówkę, by z tobą pobyć.
- Naprawdę? - Nie wiem.
Wtedy w kawiarni, po zamknięciu sprawy Pacific View,
powiedziałaś o mnie tyle miłych rzeczy i uznałam, że może coś zaiskrzyło.
Czyli odczytałam sytuację jeszcze gorzej, niż sądziłam.
Dzięki, że przyszłaś.
Serio?
Żartuję. Chcesz kiedyś skoczyć na drinka?
- Tak. - Dobrze.
A nie mówiłam?
Dobra.
NIGDY NIE JESTEŚ ZA STARY, ABY ROZPOCZĄĆ NOWĄ PRZYGODĘ
- Tęsknię za tym miejscem. - Przesiąkasz nim, prawda?
Rzeczywiście.
Jak zajęcia?
Dostaję w kość.
Joel to dar niebios.
Wracam późno trzy dni w tygodniu, więc dał chłopcom grafik zadań.
Jace załadowujący zmywarkę to przednia rozrywka.
- Ale cieszysz się, że przyjęłaś tę pracę? - Tak, bez wątpienia.
Wszyscy są pełni pasji. W pierwszym tygodniu jakieś 20 osób
wpadło do mojego biura z propozycją pomocy.
Każdy ma ten sam cel, aby uczynić tę placówkę niesamowitą.
To wręcz wzruszające.
W porządku?
Tak, po prostu
coś rozgryzłem.
Mogę postawić ci kawę?
Jasne.
Cześć, Charlesie.
Chwila, nadal tu pracujesz?
Rzeczy mi umykają.
Mało sypiam.
Odwiedzam. Chciałem się przywitać.
Jak tam Jack w Dallas?
Wpadł jak śliwka w kompot.
Nie zadzierajcie z Teksasem!
Mogę zadać ci pytanie, które mnie dręczy?
Pewnie.
Nie powinno mnie było dziwić, że doktor Cole się przyznał.
Tak kochał to miejsce. Zrobiłby wszystko, aby je uratować.
Jednakże inne osoby podobnie ukochały sobie Wheeler College.
Przepraszam. Co insynuujesz?
Ben Cole wziął na siebie winę za twoje machinacje, prawda?
Co?
Nie, nic z tych rzeczy.
Nie mam powodu, aby szantażować Beringera.
Nawet nie wiedziałam o Projekcie Aurora,
dopóki nie powiedzieliście mi o tym z Julie.
Sądzę, że to nieprawda.
Uważam, że odkryłaś
plan Vinicka już pierwszego wieczoru.
Dotarło do ciebie, że nikt w pojedynkę go nie powstrzyma.
Sądzę wręcz, że cała grupa osób
spiskowała, aby ocalić Wheeler College.
Ty byłaś tego prowodyrką.
A skąd to niby wiesz?
Julie wysłała mi skan klauzuli poufności, którą podpisałaś
z Biurem Detektywistycznym „Kovalenko” w dniu wizyty w naszym biurze.
Użyte pióro miało charakterystyczną, wyszczerbioną stalówkę.
Wheeler stracił 400 milionów dolarów i jednego z jego najlepszych profesorów.
Nie mogą też stracić ciebie. Nikomu nic nie powiem.
Chcę wiedzieć, jak to zrobiłaś.
Po latach umizgów do Vinicka,
pochlebstw i podlizywania się,
on i Beringer uzgodnili warunki.
Byli nieco wstawieni.
Kelseigh robiła swoje.
- Skarbie, spadam. - Jak sobie chcesz.
Zbierałam się w pokoju obok.
Nie zauważyli mnie.
Za rok to miejsce będzie drastycznie inne.
La, la, la! Nie chcę tego słuchać.
Abym mógł się wyprzeć.
Masz wolną rękę po podpisaniu umowy.
To już problem mojego następcy w tym gabinecie.
Gabinecie? Zburzę cały budynek.
Zbuduję sobie wypasione studio podcastowe.
Przestań już. Co…
Powinieneś mi dziękować. Wszyscy tutaj powinni mi dziękować.
Wheeler to dziura.
Niech tylko zwolnię tych bezużytecznych profesorów,
a na gruzach tej instytucji postawię prawdziwą uczelnię.
Kiedy wyszli, przetrzepałam komputer Jacka
w poszukiwaniu planu Vinicka, ale nic.
Potrzebowałam więcej czasu, więc ukradłam laptopa
i wysłałam do Jacka e-mail z pogróżkami.
Nie chcesz wzywać policji?
Szantażują mnie.
Musimy kontrolować narrację.
Zatrudnijmy prywatnego detektywa.
Wiesz co? Mam świetny pomysł: zatrudnijmy prywatnego detektywa.
Świetny pomysł.
Przejęłaś wątek śledztwa, aby mieć na nas oko.
Liczyłam na to, że ujawnicie twarde dowody
na istnienie planu Vinicka. Pokazałabym je radzie, by zerwali umowę.
Po co spalać obraz?
Co powiedział Vinick, że przymusił cię do eskalacji?
Właściwie to mi niczego nie powiedział.
Jeśli chcesz komuś złożyć podziękowania,
to raczej całemu wydziałowi sztuki.
Po pierwsze, dziękowanie to oznaka słabości.
Po drugie, gdy przejmę kontrolę, cały wydział sztuki zostanie…
Wraz z kolegami powinniście podkręcić sobie CV, skarbie.
Te miniempanady są niebywałe.
Zrobiłaś je?
Jeśli tak, możesz zostać.
Betsy, co ty robisz?
Okłamał nas.
Zwolni mnie. Zwolni nas wszystkich.
Wiem i próbuję go powstrzymać.
Chcesz pomóc?
- Tak. - Dobrze.
Jeśli ktoś zapyta, a tak będzie, powiedz…
Mam nadzieję, że nie spłoszyliśmy gościa.
Korposzczury wzbudzają u nas podejrzliwość,
ale muzeum przydałyby się te środki.
Witam w ruchu oporu.
Najpierw miałam być sama z Betsy.
To ona wysyłała Julie
esemesy z konta Strażnika Wheeler.
OBOJE ROBIMY, CO MUSIMY
Gdy sprawy się skomplikowały, potrzebowałyśmy wsparcia.
Może wyciec do gazety tak, by nikt tego nie namierzył?
No pewnie, że tak.
- Najlepszy dzień w moim życiu. - Serio?
Moje życie jest do kitu. Mieszkam w biurze.
Musiałem sprzedać motor. Noszę kask, bo wygląda czadowo.
Jadam ze śmietnika.
- Nie mamy na to czasu. Wypuść dokumenty. - Zrobione.
W końcu cały zespół próbował usunąć Vinicka.
Nie wiem, czy Nieuwendyk wpadnie na event Joyce’a.
Jeśli przyjdzie, będzie jak zwykle.
Miejcie go na oku i patrzcie, czy kogoś podejrzewa.
Przypominam:
nie podawajcie mi żadnych szczegółów tego, co dotąd robiliście.
Nie mogę kłamać, gdy Julie czy Charles zadadzą mi pytania.
Twój kodeks etyczny jest seksowny jak diabli.
Nic z tego nie będzie. Odpuść.
Przez cały ten czas przepytaliśmy tylu ludzi
i szukaliśmy jednego sprawcy…
Okazało się, że to wszyscy.
Nie wszyscy.
Mona nie była tego częścią, bo tak szybko się związaliście.
Próbowałam też to ukryć przed jeszcze jedną osobą,
ale w końcu…
Opowiedz mi wszystko.
O czym ty mówisz?
Nieuwendyk właśnie gonił Andreę przez pół kampusu na skuterze.
A pani detektyw magluje ją teraz przy stawie z żółwiami.
Masz dziesięć tajnych spotkań na tydzień i ani razu mnie nie zaprosiłaś.
Ubodło mnie to.
Pozwól, że ci pomogę.
Opowiedziałam mu wszystko i nie odezwał się słowem.
Po czym powiedział jedno:
Zakładam, że pozbyłaś się dowodów.
Tak, są bezpieczne.
Ukryłam laptopa
i pióro w starej szafie w piwnicy laboratorium.
Znakomicie.
Przez myśli mi nie przeszło, że pójdzie po nie i tak je wykorzysta.
Wiedział, że to była kwestia czasu, zanim ja i Julie
odrzucimy teorię o winie Beringera.
Następną w kolejności byłabyś ty.
Biedny Ben.
To miejsce było dla niego jak dom.
Mieszka sam. Nie ma rodziny.
W kółko rozważam, czy się nie przyznać, aby mógł odzyskać pracę.
Wtedy skandal objąłby całą uczelnię.
Zwolniliby też Maxa, Betsy, Pamelę.
Ben chciał temu zapobiec.
Najlepszym sposobem na podziękowanie mu
jest tu zostać
i chronić Wheeler.
Kończyłaś tu studia, prawda?
Jaki kierunek?
Teatr.
Doskonale zagrałaś.
No to pięknie.
Charles Nieuwendyk.
Ciebie też miło widzieć.
Masz chwilę?
Jak ci służy emerytura?
Budzę się, chodzę, czytam książki,
zasypiam, po czym wstaję i powtarzam to następnego dnia.
- Rozmawiałeś z Holly? - Od święta.
Ani myślę być dla niej ciężarem.
Chociaż zadzwoniła do mnie rano.
Powiadomiła mnie
o kilku
nowinkach.
Cieszę się, że tam jest.
W tych trudnych czasach
Wheeler potrzebuje jej pewnej ręki.
Cóż więc cię sprowadza w moje progi?
Chcę, abyś wyświadczył mi przysługę.
Dostarcz to dla mnie. Osobiście.
Zapukał do mnie świat płaszcza i szpady.
Co jest w środku?
Krótki list.
- Dlaczego nie możesz sam tego zrobić? - To nieistotne.
Wiedz, że zawartość jest ważna
i trzeba to dostarczyć możliwie szybko.
Cóż, chyba jestem ci coś winien.
Masz moje słowo.
Uważaj na siebie.
Żegnaj, Charlesie.
Szczerze liczę, że już nigdy cię nie zobaczę.
Coś czuję, że się spotkamy.
Przepraszam.
Pani Didi Santos Cordero?
Tak. A pan?
Doktor Benjamin Cole.
Mój były współpracownik poprosił mnie, abym to pani dostarczył,
choć licho wie dlaczego.
„Didi, proszę, zaopiekuj się Benem.
To bardzo uparty profesor, ale potrzebuje twojej pomocy. Charles”.
Pan też jest profesorem inżynierii?
Na Boga, nie.
Nie, nauczam…
Nauczałem literatury angielskiej.
Do niedawna, gdy…
Cóż…
Jestem na emeryturze.
Dziękuję za dostarczenie tego, Benie.
Przepraszam. Benjamin czy Ben?
Wolę doktor Benjamin Cole.
Mogę zapytać, co było w liściku?
Szukałam kogoś, kto mógłby odnowić naszą bibliotekę.
Charles uznał, że pan się do tego nada. Mogę pokazać?
Nie zaszkodzi.
Doceniam ładną bibliotekę.
Naszą uzna pan za skromną, ale stwarza to pole do popisu.
Możemy wziąć kawę po drodze.
Już prawie happy hour, jeśli chce pan nieco zostać.
Jak wszystkim się podobała książka?
Jaka książka?
Nie kazano mi przeczytać książki, tylko Polowanie na Czerwony Październik.
- Masz problem z moim wyborem? - Niejeden.
Fabuła jest niedorzeczna, dialogi są dziecinne,
a struktura zdań powoduje, że Hemingway wyrasta na Marcela Prousta.
Na litość boską, tylko nie to.
Pozbyliśmy się jednego nadętego profesora, a zastąpił go kolejny.
- Podobała ci się czy nie? - Czytałem z zapartym tchem.
Serce mi waliło.
A niech to, co za porywająca gawęda.
Obwoluta sugeruje, że Jack Ryan miał kolejne przygody.
Tak, ale nie czytaj książek,
obejrzyj filmy.
W jego postać wcielają się sami boscy aktorzy.
Alex Baldman, Harriston Ford,
Jim… z Biura…
- Boston Batman… - Przednio.
Może warto też stworzyć klub kina.
Nie, Calbert każe nam oglądać Golfiarzy po raz milionowy.
To klasyka.
Co ty robisz w tym klubie?
Nawet tu nie mieszkasz.
Sio! Przepadnij!
Coś mi się zdaje, że jednak się dogadamy.
Spadaj, Czarusiu.
Napisy: Przemysław Stępień