(สู่อ้อมกอดซัมดัลลี)
มีจา…
มีช่วงที่ชีวิตเราถูกความเศร้ากัดกินใจ
ที่รัก จะไปไหนน่ะ
ตอนนี้มันไม่ใช่เวลา อย่าเพิ่ง…
แม่
ที่รัก อย่า…
ปล่อยฉัน
พี่…
พี่ซังแท
ให้ฉันเข้าไปข้างในเถอะนะ
ให้ฉันได้บอกลามีจาครั้งสุดท้ายนะ
พี่ซังแท
แค่ครั้งเดียว
ให้ฉันได้บอกลามีจาสักครั้งเถอะนะ
ฉันอยากเห็นมีจาเป็นครั้งสุดท้าย
ให้ฉันได้บอกลามีจาเถอะนะ พี่ซังแท
แกน่าจะตายไปคนเดียว
ทำไมแกต้องฆ่าลูกสาวฉันด้วย แกน่าจะตายไปคนเดียว
แกพรากลูกสาวฉันไปทำไม ทำไม
ไสหัวไป ไปให้พ้น
- ป้าอ๊ก - ทำไม
- ไสหัวไปซะ - ป้าอ๊ก
- ป้าอ๊ก ฉันขอโทษ - ไสหัวไป
- ป้าอ๊ก - ไม่น่าเลย
ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก ไสหัวไป
(งานศพ)
ไม่มีลูก แม่อยู่ไม่ได้
แม่อยู่ไม่ได้แน่ มีจา
ลำพังความเศร้าของเราเอง เรายังทนแทบไม่ได้
นับประสาอะไรที่เราจะยอมรับ ความเจ็บปวดของกันและกัน
(บูมีจา - โคมีจา)
(บูมีจา)
ความเศร้าของเราตอนนั้น ได้ทิ้งแผลเป็นที่ไม่อาจเยียวยาไว้
(ตอน 14 เมื่อน้ำตาแห้งเหือด)
ให้ตาย
เขายังเป็นแบบนั้นอยู่เหรอ
เมื่อก่อนเขาก็เอาความโกรธมาลงกับแม่
แม่คุกเข่าขอร้องให้เขา ให้อภัยมาตั้งหลายปีแล้วแท้ๆ
นั่นสิ
ตอนนั้นหนูยังเด็กมาก แต่ก็ยังจำได้อยู่
แม่รู้สึกผิดจนออกจากบ้านไม่ได้ตั้งหลายปี
ป่านนี้แล้วลุงเขาก็ยังไม่เลิกแค้นเลยเนี่ย
ไม่จริงหรอก
แปดปีก่อนเขาทำแบบนี้ เพราะอยากจะให้ยงพิลกับซัมดัลเลิกกัน
แล้วเขาก็เงียบไปพักนึง
ตอนนี้เอาอีกแล้ว
พ่อ พ่อว่าไงนะ แปดปีก่อนเหรอ
งั้นก็แปลว่าตอนนั้น สองคนนั้นถูกบังคับให้เลิกกันงั้นเหรอ
เพราะลุงซังแทเนี่ยนะ
จริงเหรอ เหลือจะเชื่อ
สรุปที่เขาทำแบบนี้อีกก็เพราะสองคนนั้นเหรอ
เพราะเห็นว่าสองคนนั้นยังชอบกันน่ะนะ
พวกลูกก็ดูออกเหมือนกันสินะ ว่าสองคนนั้นกลับมาชอบกันอีก
ไม่ใช่กลับมาชอบหรอกค่ะ
ไม่เคยเลิกชอบกันเลยต่างหาก
หนูก็ว่ามันแปลกมาก ที่ซัมดัลไม่เคยเจอผู้ชายดีๆ เลย
หลังจากที่เลิกกับยงพิล
หนูได้ยินมาว่ายงพิลโสดมาตลอดเลยด้วย
มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอพ่อ
สองคนนั้นไม่เหมือนคู่รักทั่วไปนะ เล่นตัวติดกันตั้งแต่เกิดเลยนี่
มันคงตัดใจได้ยากเกินแน่ๆ แหละ
สงสารแม่มากเลย
ไอ้คนพาล…
- เดี๋ยว - พ่อจะไปไหน
จะไปคุยกับพี่ซังแทให้มันรู้แล้วรู้รอดไปน่ะสิ
ไม่ต้องนะพ่อ อยู่เฉยๆ ไปก่อน
นี่แม่ก็ลองไปรอบนึงแล้ว
พ่อไม่เห็นเหรอ
จริงค่ะ
หนูไม่เคยเห็นแม่เผชิญหน้า กับลุงซังแทแบบนี้มาก่อนเลย
แม่รู้สึกผิดจนไม่กล้าคุยกับเขาด้วยซ้ำ
ลุงซังแทก็ดูอึ้งเหมือนกัน
ก็ต้องอึ้งอยู่ละ
นี่ก็เพิ่งได้ยินแม่พูดถึงป้ามีจา เป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี
ยี่สิบปีที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าแม่เขาไม่อยากพูดถึงหรอก
พูดไม่ได้ต่างหาก
ไม่กล้าพูด
(โชยงพิลกับคอนเสิร์ตแรกที่โอเปร่าเฮ้าส์)
คิดเหรอว่ามีแค่ตัวเองที่เจ็บปวด
คิดเหรอว่ามีแค่ตัวเองที่คิดถึงบูมีจา
ฉันก็เจ็บปวดพอๆ กับพี่
ฉันก็คิดถึงเขาพอๆ กับพี่
ฉันก็ด้วย
ฉันก็คิดถึงบูมีจาเหมือนกัน
(ร้อน)
ถ้าน้ำขึ้นสูงกว่านั้น เธอคงงานเข้าครั้งใหญ่แน่
นึกครึ้มอะไรถึงไปตรงนั้นตอนน้ำขึ้น
ไม่เห็นป้ายเตือนเหรอ
โชยงพิล เรามีเรื่องต้องคุยกัน
ยงพิล
หือ
ตอนเราเป็นเด็ก
จำได้ไหมที่ฉันโดนลูกอมบาดลิ้นทุกครั้ง เพราะไม่รู้ว่าต้องเคี้ยวตอนไหน
อือ จำได้สิ
ฉันเลยบอกเธอตลอดว่าต้องเคี้ยวตอนไหน
อืม
เราทำแบบนั้นมาตลอดตั้งแต่สมัยยังเด็ก
แล้วหลังจากที่เราเลิกกัน
ฉันก็มารู้ว่าฉันไม่ได้หัดทำเองเลย
ฉันคงคิดว่านายจะคอยอยู่บอกฉันไปตลอด
แสดงว่าลิ้นบาดตลอดเลยเหรอ
เปล่าหรอก
ฉันหยุดกินไปเลย
เพราะทุกครั้งที่ลิ้นเป็นแผล
ฉันก็นึกถึงนาย
แล้วมันก็ทำให้ฉันเสียใจ
ฉันเลยหยุดกินลูกอมไปเลย
ฉันทำงานตัวเป็นเกลียว
เลี่ยงทุกอย่างที่ทำให้ฉันนึกถึงนาย
มันก็ไม่ได้ผลเท่าไหร่หรอก
แต่นายไม่เหมือนฉัน
หมายความว่าไง
นายไม่พยายามเลี่ยง
หรือลืมฉัน
ธีมซัมเมอร์สำหรับแม็กกาซีนเอ็กซ์ปีนี้
คือธีมกระจกเงา
(โฟโต้อัลฟ่า)
ไม่เคยมีช่วงไหนในชีวิตฉันเลย
(โชยงพิล)
ที่ไม่มีนายอยู่ในนั้น
(โชอึนฮเย ช่างภาพคนแรกของปี 2023)
ที่ผ่านมานายไม่เจ็บเหรอ
เจ็บสิ
เจ็บ
แต่…
ถ้าฉันพยายามลืมเธอจนถึงที่สุด
แล้วเกิดลืมได้จริงขึ้นมาล่ะ
ถ้าฉันคิดถึงเธอมาก
จนอยากเจอเธอ
แล้วพอพยายามนึกถึงหน้าเธอ
แต่กลับจำไม่ได้ขึ้นมาล่ะ
เธอมีความหมายกับฉันมาก
ซัมดัล ฟังนะ
ฉันไม่อยากขาดเธอไป แม้แต่ช่วงเวลาเดียวของชีวิต
ฉันถึงได้…
ไม่ยอมลืมเธอไง
ยงพิล…
ฉันไม่อยากรักข้างเดียว
ฉันไม่อยากได้แบบนั้น
เราพยายามตัดใจมาแปดปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล แล้วเราจะทำยังไงได้
ไม่คิดเหรอว่ารักข้างเดียวมันไม่แฟร์
เพราะงั้นเราก็…
เอาเลยสิ
เรามาคบกันเลยดีกว่า
เรามารักกันนะ ตกลงไหม
อืม
เอาสิ
รักกัน
เรามารักกันดีกว่า
- ซัมดัล - หือ
ถึงพ่อฉันจะต่อต้านเราไม่เลิก
เธอจะปล่อยฉันไปเหมือนเมื่อแปดปีก่อนไม่ได้นะ
อืม
ฉันจะไม่ปล่อยนายไป
ฉันจะไม่ปล่อยนายไปอีก
งั้น…
ต่อให้คุณลุงไม่ยอมรับเราจนถึงที่สุด
ถึงจะต้องเจ็บปวด เราก็อย่าปล่อยกันไปเลยนะ
- โอเคไหม - อืม
โอเค
ไปก่อนนะครับ บาย
มานั่งหงอยทำอะไรคนเดียวตรงนี้
รินให้ฉันแก้วนึงสิ
บูซังโด
ทำไมไม่สารภาพความรู้สึกกับซัมดัลไปวะ
ฉันรู้หมดแล้วน่า รู้มาตลอด
นายนี่ก็ไม่ลดละเลย ผ่านมาไม่รู้กี่ปีแล้ว
ไอ้กยองแทคิดว่า
ไอ้ยงพิลกับยัยซัมดัลพยายามจะกลับมาคบกันอยู่
นายรีบบอกเลยก่อนที่มันจะสายไป
บอกเหรอ
- ถ้าบอกจะเป็นไง - ก็อยู่ที่มันแล้ว
อย่างน้อยก็ดีกว่าทนทุกข์มาเป็นสิบปีแบบนี้
ฉันรู้สึกดีขึ้น แต่ซัมดัลจะรู้สึกแย่เอาน่ะสิ
เรื่องนั้น…
เรื่องนั้นมันก็ต้องหาทางรับมือเอง
รู้ไหม
ตอนฉันบอกซัมดัลว่า ฉันชอบคนคนนึง มันก็ยินดีจะช่วยฉัน
แสดงว่ามันไม่เคยมีใจให้ฉัน
เพราะงั้นถ้าฉันสารภาพความในใจไป
มันคงไม่พ้นเป็นคนที่
รู้สึกแย่และอึดอัดแน่
ทำแบบนั้นฉันจะเห็นแก่ตัวมาก
ไม่หรอกน่า ไอ้ซังโด
ฉันไม่มีโอกาสหรอก
หลังจากผ่านไปสัก 30 ปี ขนาดตึกที่สร้างอย่างดี
ก็ยังมีรอยร้าวได้
เพราะงั้นเป็นไปได้ไง
ที่ฉันยัง…
ไม่เห็นช่องว่างจะเข้าไปแทรกกลาง
ระหว่างพวกมันสักนิด
(ชเวิลด์ โอเทล แอนด์ รีสอร์ท)
เอเอส… หนูไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นที่สุดแล้ว
แค่คิดถึงคนพวกนั้นหนูก็เสียวสันหลังวาบ
เอ่อ…
ครับ เข้าใจแล้วครับ
ว่าไง
ระบบผิดพลาดใช่ไหม
เมื่อเช้าบัตรเครดิตผมยังใช้งานได้ปกติอยู่เลย
ท่านประธาน
ผมว่างานเข้าแล้วละครับ
ฮะ
หมายความว่าไง คุณทำผมใจไม่ดีนะ
มีอะไรล่ะ เลขาโค
อะไรนะ พูดถึงแม่เหรอ
ก็ใช่น่ะสิ
เราเองก็ตกใจมาก ไม่เคยเห็นแม่ ทำแบบนั้นกับลุงเขามาก่อนเลย
แม่อยู่ไหน ข้างนอกเหรอ
แล้วเธอจะทำอะไรไม่ทราบ
ไปปลอบแม่เหรอ
ฟังนะ แกล้งทำเป็นไม่รู้ซะ
ตลกละ
โอ๊ย พูดไม่รู้ความ
แล้วจะยังไงต่อ จะเลิกกับยงพิลอีกงั้นเหรอ
- ฮะ - แกล้งทำเป็นไม่รู้ซะ
แล้วก็คบกับยงพิลไป
อ๋อ
คิดดูนะ
แม่ยอมเปิดใจคุยกับลุงซังแท เป็นครั้งแรกในรอบ 20 ปี
แม่ดับเครื่องชนเลย
ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไม
ฉันว่าเห็นอยู่ตำตานะ
ถ้าพวกเธอเลิกกันอีก
แม่จะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต
เข้าใจไหม
อืม
ฉันรู้ว่ามันกวนใจเธอ
แต่ปล่อยเรื่องนี้ให้พวกผู้ใหญ่จัดการ
แล้วก็อย่าโทษพวกผู้ใหญ่ทีหลัง
ดูพี่สิ ทำตัวเหมือนพี่สาวเลย
ฉันก็เป็นพี่สาวอยู่แล้วย่ะ
ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปบอกยงพิลเลย ว่าอยากกลับมาคบด้วย
พี่พูดอะไร…
นี่ ถ้าอยากจะทำให้ลุงซังแทใจอ่อน พวกเธอต้องคบกันก่อน
หรือจะรอให้เขาเห็นดีเห็นงามก่อนถึงค่อยคบล่ะ
รีบไปเลย ไปบอกยงพิลซะว่าขอกลับมาคบกัน
- ถ้าทำไม่ได้ ฉันไปเอง - จะบ้าเหรอ จะทำแบบนั้นทำไม
- ยงพิล - เรากลับมาคบกันแล้ว
ว่าไงนะ
เรากลับมาคบกันแล้ว
กลับมาคบกันแล้วเหรอ ทำไมล่ะ
ไม่สิ ตั้งแต่เมื่อไหร่
- เมื่อวาน - เมื่อวานเหรอ
โหย เหมือนโดนหักหลังเลย
เมื่อวานกุ๊กกิ๊กกันหวานแหวว ขณะที่พวกเราก็อลหม่านกันเนี่ยนะ
ดูสิ นางยิ้ม
เล่ามาสิ
ไม่อยากจะเชื่อ
เล่ามาเร็ว
เล่าอะไรล่ะ
ฟินเลยไหม
อืม
(โชยงพิล อัลบั้มที่ 6 เมื่อน้ำตาแห้งเหือด)
มีอะไร
หนูกับโชยงพิลกลับมาคบกันแล้ว
หนูจะไม่ทนฝืนตัวเองอีกแล้ว
เราจะไม่มีทางเลิกกันอีก
เพราะงั้นแล้ว
แม่ก็อย่ารู้สึกผิดอีกนะ
อย่าเสียใจอีก
ดีมาก
ทำถูกแล้ว
- เร็วๆ ดิ - จะไปนอนข้างนอกเหรอ
ฮะ
ไหนบอกว่าไอ้นี่มันทำอะไรไม่ได้ แถมหนักเปล่าๆ ไง
บอกตอนไหนกัน ของสร้างบรรยากาศแบบนี้ฉันก็ชอบเหอะ
ไปกับยัยซัมดัลใช่ไหม
ใส่เสื้อคอปกกี่ตัววะเนี่ย ดูมันทำเข้า
สอง
ไปนะ
กระโดดโลดเต้นดีใจไปแล้ว
อิจฉาจัง
อิจฉาโว้ย
ว่าแต่ ไปซากเยมูลทำไม
เพราะเห็นปรากฏการณ์ทินดอลล์ที่นั่นชัดสุดเหรอ
ใช่
รู้ได้ไงล่ะเนี่ย
รู้ทุกอย่างแหละ มีอะไรที่ฉันไม่รู้บ้าง
แต่ปรากฏการณ์ทินดอลล์เห็นได้ชัดเจนที่สุด ช่วงพระอาทิตย์ขึ้นตรงกรวยกรวดภูเขาไฟโอรึม
งั้นเหรอ
วันมะรืนไปดูกันดีไหม
เมฆจะลอยต่ำ เหมาะสุดตอนนั้นแหละ
งั้นเราก็ต้องไปแต่เช้าให้ทันพระอาทิตย์ขึ้นน่ะสิ
ใช่ ต้องไปให้ทันพระอาทิตย์ขึ้น
หรือว่าแบบนี้ดี
พรุ่งนี้เราไปแคมป์ปิ้งกัน
- แคมป์ปิ้งเหรอ - อืม
งั้น…
อยากค้างที่นั่นเหรอ
อืม
แค่เราเหรอ
หรือจะให้ชวนไอ้กยองแทไปด้วย
ก็ไปกันสองคน จะชวนทำไมล่ะ
ไปกัน
ต้องเอาอะไรไปอีก
ต้องหนาวแน่เลย เอาถุงประคบร้อนไปด้วยดีกว่า
ไหนดูซิ
จำได้ว่าอยู่ตรงนี้นะ อยู่ไหนเนี่ย
นี่ไง
แต่จะได้ใช้จริงเหรอ
ยังอุ่นอยู่เลย
แถมยังหนักมากด้วย
มาทำบ้าอะไรในนี้
มาทำอะไรอยู่ในบ้านฉัน
อะไรเนี่ย แม่
ยงพิล มานั่งกิน
- ซุปสาหร่ายหอยเม่น - ฮะ
พี่ยืนอยู่ทำไม ไม่กินเหรอ
นี่เธอบ้าไปแล้วเหรอ
ทำไมฉันจะต้องกินด้วย ไปซะตอนที่ฉันยังพูดดีๆ ด้วย
ถ้าไม่กินก็เข้าห้องไป
ฉันมาทำกับข้าวให้ยงพิลกิน
ยงพิล นั่งลง
ฮะ
ครับ
ไอ้ลูกคนนี้…
มาทำกับข้าวให้ลูกฉันทำไม
พี่ซังแท
เขาก็เป็นลูกฉันเหมือนกัน
จำไม่ได้เหรอ
เหมือนกับที่ลูกสาวสามคนของฉัน ก็เป็นลูกของบูมีจา
ยงพิลก็เป็นลูกฉันเหมือนกัน
ฉันกับมีจาสัญญากันไว้
แม่เอาข้าวให้ลูกกินไม่ได้หรือไง
เป็นแม่งั้นเหรอ
แกฆ่าแม่เขาแท้ๆ
ฉันไม่ได้ฆ่ามีจา
ถ้าฉันฆ่าจริง ทำไมฉันยังยืนอยู่ตรงนี้
ฉันก็ต้องโดนจับเข้าคุกไปตั้งนานแล้วสิ
นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ
นี่แกทำเป็นลืมเรื่องทั้งหมดที่แกทำ แล้วยังมาปากดีแบบนี้อีกเหรอ
ฉันขอร้องให้พี่ยกโทษให้ฉันมา 20 ปีแล้ว
ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว จะไม่ให้ฉันบ้าได้ไง
ในเมื่อฉันอยู่มาอย่างคนบาป
จนลูกฉันก็พลอยเป็นคนบาปไปด้วย
ฉันจะไม่ยอมอยู่อย่างนั้นอีกแล้ว
เห็นแก่มีจา
เห็นแก่ลูกเรา
ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีก
โอ้โฮ แกบ้าไปแล้วจริงๆ
ให้ตาย
ซุปอยู่ในตู้เย็น เอาไปอุ่นกินตอนเย็นแล้วกันนะ
ปล่อยมันคาราคาซังมา 20 ปีแล้ว
ยงพิล
อย่าโกรธพ่อเลยนะ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร
ฉันคงสู้หน้าแม่แกไม่ได้ ถ้าแกโกรธพ่อแก เข้าใจไหม
แหม่ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
ซัมดัลก็พูดแบบเดียวกัน
รู้แล้ว ผมเข้าใจแล้ว ไม่ต้องห่วง
กินให้หมด
- เก็บที่เหลือใส่ตู้เย็นด้วย - ครับ
ไปละ
ขอบคุณนะครับ
พ่อ
อะไร ดีใจเหรอที่มันทำกับข้าวมาให้
ใช่แล้ว หน้าบานเลย
พ่อเองก็ออกมาดูสิ จะได้เห็นว่าป้ามีจาทำอาหารให้ใคร
ใครล่ะชอบยำหอยนมสาวไม่ใส่แตงกวา แล้วก็ซุปสาหร่ายหอยเม่นกับเฟิร์น
ของโปรดพ่อทั้งนั้น ไม่ใช่ของผม
ก็เห็นๆ อยู่ว่าป้าเขาทำมาให้พ่อโดยเฉพาะ
พ่อ อย่าเอาทิ้งอีกล่ะ
นะ
ซัมดัล
- โชซัมดัล - ไปแล้วๆ
- คุณโช - คุณโช
อะไรกันเนี่ย
- ตายแล้ว - คุณโช
ไหงมาอยู่นี่
มาทำอะไรที่นี่กัน
เดี๋ยวนะ ไปไงมาไงเนี่ย
ก็บอกไงคะว่าส่งข้อมูลให้แล้วเราจะมา
ยังไงคุณก็ยังต้องมีผู้ช่วยนะ ถึงงานจะเล็กแค่ไหนก็เถอะ
จริงค่ะ
แต่ตอนนี้ไม่ได้มีอะไรให้ทำมาก ฉันก็ถ่ายรูปของฉันไปเรื่อยๆ เอง
ดีจริงๆ ที่เรามา นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
คุณถ่ายรูปคนเดียว ไม่มีคนช่วยเลยสินะคะ
ใช่ไหมคะ
ฉันไม่ได้ถ่ายคนเดียวหรอก
ทางศูนย์เขามีผู้ช่วยให้ฉันน่ะ
ถ้ารู้ว่าจะมาวันนี้กันก็คงจะดีกว่านี้มากเลย
นี่บ้านคุณโชสินะคะ
ไม่เคยเห็นคุณโชแบบนี้มาก่อนเลย
ที่โซลคุณโชดูสวยทันสมัยและเท่มาก…
ทำไม ตอนนี้ฉันไม่เท่แล้วเหรอ
เปล่าค่ะ ตอนนี้คุณโชเหมือนพี่สาวข้างบ้านเลย
งั้นก็ทำกับฉันเหมือนพี่สาวสิ
- ทำไม่ได้หรอกค่ะ - เอาจริงเหรอ
อ้อ จริงด้วย
จะบอกว่า
ฉันเอาอุปกรณ์ถ่ายรูป กับพร็อพมาด้วย เผื่อคุณโชจะต้องใช้
ให้เราทำอะไรก่อนดีคะ
นี่ พวกเธอเพิ่งมาถึงเอง จะรีบทำงานไปไหนกัน
วันนี้ไม่ต้องทำงาน ให้พักผ่อนก่อนแล้วค่อย…
ซัมดัล ไปทำงานได้แล้ว
เขาชวนคุณไปทำงานแน่ะ
เอ่อ…
ขอเวลาแป๊บนะ
- นั่งพักก่อน กินนี่ไปนะ - ค่ะ
เดี๋ยวมา
แป๊บนึง
ไปทำงานกันได้แล้ว
จะพูดแบบนั้นทำไมล่ะเนี่ย พวกเขามาทำงานกับฉันนะ
แต่เราตกลงกันแล้วว่าจะไป…
งั้นฉันขอเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาไปพักผ่อนก่อน
- รอแป๊บนึงนะ - แต่…
- จังหวะไม่ดี… - คุณโชคะ เราพร้อมทำงานแล้วค่ะ
สาวๆ เพิ่งมาถึงกันแท้ๆ ไปแคมป์ปิ้งเลยไม่ดีนะ เดี๋ยวจะเหนื่อยเกิน
ใช่ พวกคุณจะนอนไม่สบายเอานะ
แถมไม่มีที่อาบน้ำอีก ต้องไม่สบายตัวด้วยแน่
ถูก
วันนี้ให้ฉันไปกับเขาสองคนก่อน
ริมหาดมีร้านกาแฟสวยๆ เพียบเลย
- ไปนั่ง… - คุณโช พอแล้วค่ะ
เรามาที่เชจูนี่เพื่อทำงานค่ะ ไม่ได้มาตระเวนร้านกาแฟ
คุณเป็นคนขอให้ฉันทำงานนะอย่าลืม
จริง
ฉันทำแบบนั้นทำไมนะ
ไม่ได้อาบน้ำหรือนอนระหว่างถ่ายรูปนอกสถานที่ ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
ว่าแต่ นิทรรศการกรมอุตุฯ นี่น่าประทับใจดีนะคะ
ถึงกับเตรียมผู้ช่วยให้ด้วย
อากาศดีมากเลย
สงบได้แล้วสินะ
ใช่ยายอ๊กคนเดิม ที่อาละวาดเมื่อวานจริงหรือเปล่าเนี่ย
แต่อาละวาดเสร็จก็สงบลงเร็วอยู่นะ
- อืม - เนอะ
คุณพระ
ไม่รู้ว่าโรคสมองเสื่อม ไปทำให้ความจำแกเลอะเลือน
หรือเป็นเพราะว่า แกแค่คิดถึงลูกสาวใจจะขาดก็ไม่รู้
- โธ่ถัง - คงทั้งคู่แหละ
เศร้าเนอะ ว่าแต่ ไม่รู้ว่าคุณโคเป็นยังไงบ้าง
โดนยายอ๊กดึงผมไปเต็มมือเลยเมื่อวาน
แต่ดีนะที่คุณโคเป็นคนผมดกอยู่แล้ว
เธอนี่ก็
ผมเลยยังไม่หมดหัวไง
- แม่เป็นไรหรือเปล่า - ซังแท
เมื่อวานแม่คงตกใจแย่
แม่น่ะไม่หรอก พ่อสิเครียด
แม่กินยาตรงเวลาไหมพ่อ
ไม่รู้พ่อสมองเสื่อมด้วยอีกคนหรือเปล่า
ลืมตลอดเลยว่ากินหรือยัง
แม่ กินยาให้ตรงเวลานะ
- ผมไปทำงานก่อน - อืม
ซังแท
มีจา…
อย่าโกรธเคืองมีจานักเลย
ผมจะโกรธเมียผมทำไมล่ะแม่
ไม่ต้องห่วงครับ
(ไปรษณีย์เกาหลี)
อืม ส่งด่วนไปให้แล้ว
แน่ใจนะว่ามีตำแหน่งว่าง
ค่ะ เขาจ้างแค่คนมีประสบการณ์
รุ่นพี่มีโอกาสแน่ ขอแค่เอเอสไม่ไปขัดขวางอีก
คะแนนผลงานของรุ่นพี่ก็สูงมากด้วย
ก็แหงสิ ฉันมันตัวท็อปอยู่แล้ว
แต่ไม่มั่นใจเลย
รุ่นพี่ ฉันรู้ค่ะว่ารุ่นพี่อยากกลับมาทำงานอีก
ก็อยากแหละ
ยังไงก็ขอบใจนะ ไว้กลับไปจะเลี้ยงข้าว
(ซัมซงจางโมเทล)
เดี๋ยวนะ ทำไมเขาออกมาจากที่นั่น
เลขาโค
ครับ
ผมจ่ายคุณเยอะกว่าที่พี่ผมเคยจ่ายให้สามเท่านะ
ใช่ครับ
แล้วคุณให้ผมมาค้างคืนที่นี่ได้ไง
หลังผมปวดไปหมดแล้วเนี่ย
ก็บอกว่าจะจ่ายคืนให้ตอนกลับโซลไง
ถึงงั้นก็เถอะ ผมไม่ได้รวยถึงขั้น จ่ายค่าห้องได้คืนละห้าแสนวอน
ผมทำได้ดีสุดแค่นี้
บัตรเครดิตก็มี
ทันทีที่เห็นคำว่า "โมเทล" หรือ "โฮเทล" โผล่ในใบแจ้งหนี้บัตรเครดิต
เมียผมได้ฆ่าผมแน่
แต่ถ้าคุณบอกความจริง…
ถ้าผมบอกความจริงกับภรรยาผมว่าเจ้านายผม
ถูกซีอีโอตัดหางปล่อยวัด หลังจากถูกจับได้ว่าพยายามจะย้ายสวนสนุก
จากนัมดัลลีไปซัมดัลลี
ผมก็คงจะโดนไล่ให้ไปหางานใหม่ด้วยแน่
ซีอีโอไม่ได้ตัดหางปล่อยวัดผมนะ
ทำไมพ่อผมรู้เร็วแบบนี้ล่ะ
อ้าว จินดัล มาแล้วก็ดี
- สวัสดีค่ะคุณอา - ทุกคนเขาไปกันหมดแล้วเมื่อเช้า
ไปไหนคะ
- กลับไปนัมดัลลีไงล่ะ - ฮะ
ตอนนี้ชาวบ้านไม่พอใจกันสุดๆ เลย
รู้สึกเหมือนถูกหักหลัง
ชาวบ้านงานยุ่งกันอยู่แล้ว ก็ยังอุตส่าห์สละเวลามาประชุม
แต่เขาไปดื้อๆ แบบนี้ได้ไง
เดี๋ยวฉันไปสืบให้ค่ะ
โธ่
เฮ้อ
มาพอดี
เลขาโค
ขับต่อไป อย่าหยุด ห้ามหยุดรถเด็ดขาด
อะไรเนี่ย
นี่ จะไปไหนน่ะ
- เดี๋ยวสิ จอนแดยอง - โอเค
ท่านประธาน คุณจะหนีแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะครับ
คุณโชควรได้ฟังคำอธิบาย
ผมจะอธิบายยังไงได้ล่ะ ในเมื่อผมดันไปโม้ว่าเธอไว้ใจผมได้
งั้นคุณก็ควรกลับโซลไปโน้มน้าวซีอีโอดู…
เขาล็อกบัตรเครดิตนิติบุคคลของผมเลยนะ ไม่รู้เหรอว่ามันหมายถึงอะไร
เขาไม่อยากให้ผมทำโครงการนี้แล้วไง
แล้วคุณมีแผนยังไง
คิดว่าไงล่ะ
ยังไงผมก็ต้องเอาโครงการนี้ กลับมาที่ซัมดัลลีให้ได้
- ชอบที่นี่จัง - เหมือนกัน
- สวยจังเลย - บรรยากาศดีสุดๆ
คือ…
เพื่อนๆ เธอจากแผ่นดินใหญ่ตรงโน้นน่ะ
ใสซื่อดีนะ
- สวยสุดๆ - เป๊ะปังไหม
ขอด้วยๆ
ดูท่าพวกนั้นคงไม่ได้เป็น คนประเภทที่คิดถึงหัวอกคนอื่นสินะ
เออน่า
แล้วนี่ นายเอาเต็นท์มากี่หลังเหรอ
เอามาสองหลัง
แต่เราต้องแยกกันนอนเต็นท์ละสองคน
นอนอัดกันสามคนไม่ได้
คุณโช มาตรงนี้เร็ว
รีบมาสิคะ
จัดไปอย่าให้เสีย
- ชน - ชน
ครั้งแรกเลยที่ได้ดื่มไวน์กลางแจ้งแบบนี้
นั่นสินะ
นึกไม่ถึงว่าจะเอาไวน์มาด้วย
ก็กะจะเอามา
สร้างบรรยากาศ…
บรรยากาศดีสุดยอดไปเลยค่ะ
ขนมาหมดนี่คงหนักมากเลยสินะ
แหงสิ หมดนี่ใช่เบาๆ ที่ไหนกัน
เต็นท์ก็แบกมาด้วย ปวดไหล่หมดเลย
- เหรอ - ใช่ ตรงนี้
ให้นวดให้ไหม
- ตรงนั้นแหละ - ตรงนี้เหรอ
ตรงนี้
ตรงนี้นะ
คุณโชดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ หลังจากที่ย้ายกลับมาบ้านเกิด
ฉันเหรอ
จริงค่ะ เปลี่ยนไปเลย
พูดก็ไม่เหมือนเดิม
บ้าน่า ฉันก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
ที่โซล
คุณจะเคร่งเครียดแล้วก็มีสมาธิจดจ่อตลอด เพราะไม่อยากทำอะไรผิดพลาด
แต่อยู่ที่นี่คุณดูสบายๆ สุดๆ ไปเลย
เราดื่มกันอยู่ แต่คุณโชไม่ได้อัดเสียง
คุณเคยอัดเสียงตัวเองตอนดื่มคนเดียว เผื่อจะทำอะไรพลาดแท้ๆ
มาคิดๆ ดูแล้ว ฉันก็ไม่เคยอัดเสียงตัวเองเลยที่เชจู
คงเพราะคุณอยู่กับคนที่ทำให้คุณสบายใจได้มั้งคะ
นี่ ฉันก็สบายใจตอนอยู่กับพวกเธอนะ
- จริงเหรอ - จริงสิ
- เรื่องจริงนะคะ - ดื่มให้หน่อย
หนาวเนอะ
- ก็ว่างั้นค่ะ - หนาวเหรอ เดี๋ยวนะ
ใช้อันนี้ได้ครับ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณนะคะ
อะ ผ้าห่ม
อะไรเหรอ
หือ
เปล่า
แล้วนี่
ผมเดาว่าคุณสองคน ไม่ได้ไปหางานทำที่สตูดิโออื่นสินะ
ที่อื่นเสนองานให้เราเพียบอยู่แหละ
เพราะได้ทำงานกับคุณโช โปรไฟล์เราเลยดีมาก
ครับ
แล้วทำไมถึงยังรอฉันอยู่ล่ะ ไม่รู้ฉันจะกลับไปทำงานเมื่อไหร่นะ
หางานอื่นได้แล้ว
ไม่เอาหรอก
เราอยากทำงานกับคุณคนเดียว
บ้านคุณที่นี่ดูกว้างขวางมากเลย
เราดูแลให้ได้
- ฉันเอาด้วย - จะบ้าเหรอ
จะทิ้งงานถ่ายภาพทำไม อย่าเลิกนะยะ
ไม่เลิกหรอกค่ะ จะเป็นผู้ช่วยคุณต่อไปไง
ฉันก็เหมือนกัน
จริงๆ เลย
ใครสอนให้พูดอะไรซึ้งๆ แบบนี้เนี่ย
ชน
(ลัคกี้มาร์ท)
พี่ซังแท
อ้าว แดซอง จะไปไหนเหรอ
ไปร้าน
- เอาเงินทอนไปให้ - อ๋อ
ดื่มคนเดียวอีกแล้วเหรอ
ดื่มด้วยกันสิ เดี๋ยวขอเอาเงินทอนไปให้ที่ร้านก่อน
พี่นั่งดื่มตรงนี้รอนะ
- อืม - ครับ
โอเค
ไสหัวไปซะ ก่อนจะโดนอัดน่วม
ยงพิลกับซัมดัล
ไม่เคยเจอหน้ากันเลยตลอดแปดปี ไม่มีสักครั้ง
อย่ามายั่วโมโหฉัน
แต่พวกเขาก็ไม่เคยเลิกชอบกัน
พ่อเป็นยังไง ลูกก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
ว่าไงนะ
แกอยากตายนักหรือไง
เออ อยากตาย
พี่นึกถึงแต่เมียที่ตายไป
ไม่สนลูกชายที่ต้องเจ็บปวดมาตลอดแปดปี
อะไร
กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้
พี่จะเอาอะไรอีก
เมียผมนอนร้องไห้ใต้ผ้าห่มทุกคืนมาตลอดสิบปี
หลังจากที่เมียพี่เสีย รู้บ้างหรือเปล่า
- ฮะ - ไอ้…
เขาปริปากบอกใครไม่ได้เพราะรู้สึกผิด
ถึงต้องนอนคลุมโปงร้องไห้
กล้าดียังไง โชพันชิก
อยากตายคืนนี้จริงๆ เหรอฮะ
- ฮึ่ย - ไอ้เวร
ไอ้พันชิก ไอ้…
อย่างแกจะไปรู้อะไร
แล้วพี่ล่ะ
ทีพี่ล่ะ พี่รู้อะไรบ้าง
ไอ้พันชิก…
แกกล้าดียังไง
ทะเลาะกันทำไม
หน็อยแน่…
แกไม่รู้อะไร
ตาฉันมัวขึ้นทุกวัน
ความจำก็เริ่มถดถอย
บางวัน
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมียฉันหน้าตาเป็นยังไง
ฉันเลยต้องนั่งจ้องรูปเขาทั้งวัน
แล้วแกจะรู้อะไร
แกไม่รู้อะไรเลย
เรียบร้อย
กินสิ ส้มช่วงนี้น่าจะกำลังอร่อยเลย
เรียบร้อยแล้ว ขอตัวจากแขกไม่ได้รับเชิญได้แล้ว
เขานี่แหละใช่ไหม
โชยงพิล แขกคนเดียวที่มาดูงานปารีสแม็กกาซีน
ไม่รู้เลยว่าคุณเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก แถมยังทำนิทรรศการด้วยกันอีก
อย่าบอกนะคะว่าคุณสองคนคบกัน
นี่
คุณโชหนีมานี่เพราะเรื่องที่ชอนชุงกิทำนะ
คิดเหรอว่าคุณโชจะอยากมีแฟนอีก
- ก็จริง - เออ
ขอโทษด้วยค่ะ
วันนี้เราพอแค่นี้นะ
ดึกแล้ว อันนี้เอาไว้นี่แหละ เข้าไปข้างในเถอะ
- ได้เหรอคะ - ได้สิ
ค่ะ
อากาศหนาว เอาถุงนอนห่อตัวแน่นๆ เลยนะ
ฝันดี
เดี๋ยวค่ะ คุณโช
- ฮะ - นักพยากรณ์โชอยู่ในนั้นไม่ใช่เหรอ
ใช่ แต่เต็นท์นี้สำหรับสองคน ฉันเลยจะนอนในนี้
ฮะ
เรารู้จักกันมา 38 ปีแล้ว ไม่เป็นไรหรอกน่า
พวกเธอไปนอนพักผ่อนเถอะ โอเคนะ
ไม่ดีมั้งคะ
เราตัวผอมกันหมด นอนด้วยกันก็ได้
ฉันชอบนอนตะแคงอยู่แล้ว
จะไปเบียดกันทำไม นอนให้สบายๆ เถอะ ไม่เป็นไร
อย่าทำให้ตัวเองลำบากสิคะ
- นอนด้วยกันเถอะ - พวกเธอ
ไม่เป็นไรจริงๆ
- เราก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน - แต่ฉัน…
- ไม่ - ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรจริงๆ
- ไม่เป็นไร - พวกเธอ
เราเป็นแฟนกัน
เราคบกันอยู่
เพราะงั้นไม่เป็นไร
โอ๊ย
ขอโทษ
ก็ไม่รู้นี่ว่าสองคนนั้นจะมา
ขอโทษนะ
พวกนั้นมีปัญหาอะไร
ก็บอกแล้วว่าคบกันอยู่ จะมาเป็นก้างขวางคอทำไม
ไหงต้องขัดขวางกันด้วย
ฉันบอกพวกนางไปว่า เราเพิ่งเป็นแฟนกันได้แค่สองวัน พวกนางเลย…
ไม่สำคัญหรอกว่าจะสองวันหรือกี่วัน
ฉันอุตส่าห์เอาไวน์ไป อุตส่าห์ติดไฟ ปกติฉันไม่ทำงี้แท้ๆ
ฉันจัดเต็มเลยนะ
ก็บอกแล้วไงว่าขอโทษ
ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน ขนาดถุงประคบร้อนยังตั้งใจไม่เอามาเลย
ทำไมไม่เอามา
เพราะฉันคิดว่านายจะทำให้ฉันอุ่น
เอาไว้วันหลังนะ โอเคไหม
ก็ได้
แต่สองคนนั้นจะตามไปอีกไหม
ไม่แล้ว ยังไงฉันก็จะทิ้งพวกนางไว้ให้ได้
จริงนะ
ดี ทิ้งไว้เลย
เอาไปทิ้งไว้ที่เขาฮัลลาซานให้กวางไล่ขวิดเลย
รู้ว่าพวกนางหัวช้ากันไปนิด
แต่ฉันรักพวกนางมาก
พอดูรู้อยู่
สองคนนั้นชอบเธอมากเลย
ก็ชอบแหละ
พวกนางประเสริฐขนาดนี้
ฉันก็ยังทิ้งพวกนางไว้อยู่ดี
ขึ้นรถเมล์สาย 7780 ไปบงซาน แล้วลงซัมดัลลีนะ
สวัสดีค่ะ คุณลุง
ทั้งที่พ่อ
ค้านหัวชนฝาแท้ๆ
แกก็ยังจะดันทุรังคบกับแม่นั่นให้ได้สินะ
ครับ
เพราะอะไร
เพราะโชซัมดัล…
เป็นคนที่ใช่สำหรับผม
เหมือนที่แม่เป็นคนที่ใช่สำหรับพ่อ
ผมอยู่ไม่ได้
ถ้าไม่มีโชซัมดัล
สำหรับพ่อ บูมีจาเป็นผู้หญิง ที่พ่อจะรักและจดจำไปตลอดชีวิต
สำหรับผม ผู้หญิงคนนั้นคือโชซัมดัล
เพราะงั้น
ถึงผมจะไม่ใช่แม่
พ่อก็ช่วยนึกถึงผมบ้างได้ไหม
นั่น…
ไปทำอะไรกับหัวมาน่ะ
ก็แบบโชยงพิลไง
ทรงเดียวกับโชยงพิลเลยใช่ไหมล่ะ
เพื่อนรัก…
เห็นแล้วคันมืออยากทุบ บ้าไปแล้วหรือไง
ไม่เห็นเหมือนเขาสักนิด
จริงเหรอ
แย่จัง ผมเสียเงินแต่งทรงไปตั้งเยอะ
นี่ คุณโชซังแท
ชอบฉันที่ตรงไหนนักหนา
ไม่รู้สิ แค่เป็นคุณ ผมก็ชอบทุกตรง
ชอบตั้งแต่หัวจรดเท้า ชอบทุกอย่างเลย
จะชอบใครต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ
หัวใจฉันเป็นของพี่โชยงพิลแล้ว
ในนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคุณหรอกนะ
ถึงเป็นงั้นก็ไม่เป็นไร
เพราะในใจผมมีคุณอยู่แล้ว
ต่อให้ตอนนี้ในใจคุณจะมีแต่โชยงพิล
ท้ายที่สุด ผมก็อาจมีโอกาส
ได้เข้าไปนั่งในใจคุณบ้าง
ถ้าเกิดว่าคุณไม่มีโอกาสเลยล่ะ
งั้นก็…
ช่วยไม่ได้จริงๆ แหละ
ชาฮายูล ไปกัน…
อ้าว
หายไปไหน
ชาฮายูล
ทำไมออกมาจากในนั้น
แม่ใส่สิ
นี่มันของป้าจินดัลนี่
ทำไมเอามาให้แม่
แม่ต้องใส่สร้อยคอด้วยสิ
เหรอ
งั้นแม่ใส่ของแม่ก็ได้ แม่ก็มี
ใส่เส้นนี้เถอะ
มันสวยดี
(ศูนย์โลมาเชจู)
ตั้งใจวาดอะไรอยู่นะ
(ความฝันของฮายูลคือ…)
บอกแล้วว่าฮายูลจะต้องสนุก
ขอบคุณนะ
โอ๊ะ สร้อยคอสวยจัง
นี่เหรอ
นี่…
ขอบคุณนะ
นั่นอะไรเหรอ
นี่เหรอ
ของขวัญให้ฮายูล
ป้ายที่ฮายูลทำครั้งก่อนคนชอบกันมาก
ทุกคนอยากถือบ้าง
ผมว่าฮายูลมีพรสวรรค์ด้านศิลปะ
จริงเหรอ
งั้นเขาก็ใช้ความสามารถถูกที่แล้ว
- งั้นอันนี้ก็ให้ฮายูลเหรอ - อืม
ทีแรกผมอยากทำป้ายคัดค้านการสร้างสวนสนุก
แต่เห็นว่าย้ายกลับไปนัมดัลลีแล้วใช่ไหม
อืม
ถอนหายใจทำไม ย้ายกลับไปไม่ดีเหรอ
ได้ยินว่าแฮนยอโหวตไม่เอากันหมด
ถ้ามีสวนสนุกสร้างขึ้นที่นี่ แม่ฉันก็จะได้ไม่ต้องดำน้ำอีกน่ะสิ
อ้อ
แม่ฉันเป็นโรคหัวใจเลยไม่ควรดำน้ำแล้วน่ะ
แต่แม่ก็ยังดื้อจะดำอยู่
ถ้ามีสวนสนุก แม่ก็จะไปดำน้ำไม่ได้
อ๋อ
ไม่รู้เลยว่าแม่คุณเป็นโรคหัวใจ
อืม
แล้วคุณล่ะ คุณต่อต้านเพราะโลมาใช่ไหม
ใช่แล้ว
เสียงดังเป็นอันตรายต่อโลมา
แล้วงานก่อสร้างก็ต้องมีเสียงดังแน่นอน
แม่ฉันก็ดื้อสุดๆ เลย
มันอาจจะเกิดอันตรายได้ตอนดำน้ำ
แต่แม่ฉันก็ยังไม่สนเลยว่าลูกจะเป็นห่วง
ทำไมไม่ไปดำน้ำกับแม่เลยล่ะ
ฮะ
ถ้าคุณเป็นห่วงแม่ คุณก็ไปดำน้ำกับแม่ได้นี่
ยังไงก็เคยเป็นนักว่ายน้ำ
อ้อ ก็จริงนะ
ไม่สิ มันแปลกๆ ฉันไม่ใช่แฮนยอนะ
งั้นก็หัดเป็นสิ ไม่มีใครห้ามคุณซะหน่อย ไหนว่าคุณเป็นห่วงแม่ไง
ก็จริงนะ
แม่
ฮายูล
มานั่งนี่มา
โอเค
เอ้า ให้หนูนะ
เป็นรางวัลที่วาดป้ายได้สวยมาก
อ๋อ ขอบคุณค่ะ
หนูอยากโตเร็วๆ ใช่ไหมล่ะ
กินซะจะได้ตัวสูงๆ
ค่ะ
แม่อยากให้ลูกสาวแม่ตัวเล็กๆ แบบนี้ไปตลอด
ไม่อยากให้หนูโตไวนักหรอก
แม่ ถ้าหนูตัวเท่านี้ไปตลอดก็น่ากลัวสิ
(สมัครเข้าร่วมองค์การอุตุนิยมวิทยาโลก)
แหม รู้นะว่าอยากไปใจจะขาด
รีบสมัครเลยสิ
ช่างเถอะครับ ผมไม่ไปหรอก
ไม่เสียดายเหรอ เอาความสามารถมาเสียเปล่าอยู่ที่เชจูนี่
เดี๋ยวก็แก่เกินแล้ว จะไปไม่ได้แล้วนะ
ก็บอกว่าช่างมันไงครับ ผมไม่ไป
มีอะไรจะเสียล่ะ ลองดูก่อน
ฮัลโหล
ครับ หวัดดีครับ
คุณโชขอลากะทันหัน แล้วก็ไม่มาทำงานวันนี้น่ะค่ะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ
อะไรนะครับ พ่อผมเหรอ
พ่อ
อะไรนะ
แล้วมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
พอจะรู้ไหมว่ามีที่ไหนที่เขาจะไปได้บ้าง
ยงพิล
ฉันรู้แล้วว่าอยู่ไหน
พ่อน่าจะไปหาแม่แหละ
งั้นก็หมายความว่า
อยู่ที่วัดเหรอ
อืม
ฉันเพิ่งโทรไปเช็ก
ทางนั้นก็บอกว่าพ่ออยู่นั่น
คิดว่าคงจะเก็บของออกไปเมื่อเช้า
รู้ไหม
ฉันหวังไว้สูงเกิน
ฉันคิดว่าในที่สุดพ่อจะแคร์ความรู้สึกฉัน
แต่ฉันคิดผิด
ลุกขึ้นมา ไปรับพ่อนายกัน
ไม่รู้จะทำไงดี
พ่อสร้างกำแพงใหญ่ขึ้นมารอบๆ ตัว
ยังไงมันก็ไม่ยอมทลายลง
ตอนนี้
ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้ว
ยงพิล
มีอะไร
ถ่อมาให้ลุงด่าถึงนี่คนเดียวเลยเหรอ
ลุงจะด่าหนูก็ได้ค่ะ
ไม่โกรธลุงหรือไง
ไม่กลัวเหรอ
ไม่ค่ะ
หนูไม่เคยโกรธหรือกลัวลุงเลย
เพราะอะไร
เพราะหนูรู้ว่าลุงไม่ได้เกลียดหนูจริงๆ
ลุงแค่…
รักป้ามีจามากๆ ก็เท่านั้นเอง
หนูยังจำได้อยู่เลยว่าลุงเคยเอ็นดูหนูมาก
ตอนเด็กๆ ลุงจะพูดกับหนูตลอดว่า "มาเป็นลูกสาวลุงนะ ซัมดัล"
ลุงเคยพูดแบบนั้น
สิ่งที่ทำให้หนูเสียใจ
คือการที่คนที่เคยเอ็นดูหนูมากขนาดนั้น
กลับกลายเป็นเกลียดชังหนูในชั่วข้ามคืน
ลุงเปลี่ยนไปแบบนั้นแหละ
ทำเอาหนูใจสลายเลย
ไม่ได้มาโน้มน้าวลุงหรอกเหรอ
หนูแค่มาระบายความในใจค่ะ
แค่บอกเล่าสิ่งที่หนูอยากจะบอกลุงอยู่แล้ว
ลุงจะโกรธจะเกลียดหนูก็เชิญ แต่หนูทำแบบนั้นกับลุงไม่ได้หรอก
หนูรู้ว่าทำไมลุงถึงรู้สึกแบบนั้น
เพราะฉะนั้นหนูจะรอ
หนูจะจับมือยงพิลให้แน่นๆ และรอลุงค่ะ
หนูจะรอลุงนะคะ
ซัมดัล
คะ
เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มียงพิลจริงเหรอ
ลุงรู้คำตอบอยู่แล้วค่ะ
หนูมีใจให้ยงพิลแค่คนเดียวเสมอมา
และหนูก็คงจะรักเขาแค่คนเดียวตลอดไป
จนวันตายนั่นแหละ
เห็นต้นแฮกเบอร์รี่นี่ไหม
คิดซะว่าเป็นผมละกัน
หมายความว่าไง
ถึงจะไม่มีชาวบ้านมาสนใจมัน
มันก็ยังช่วยป้องลมและให้ร่มเงากับเรา
ก็เหมือนต้นแฮกเบอร์รี่ต้นนี้ ต่อให้คุณไม่รับรักผม
ผมก็จะยังรักคุณตลอดไป
พูดจริงเหรอ
จริงสิ
ผมจะรักคุณตลอดไปจนวันตายเลย
ผมจะทะนุถนอมคุณ
และรักคุณ
แต่เพียงผู้เดียว
โธ่เอ๊ย
ไม่น่าเลย
ซัมดัล
มาทำอะไรที่นี่
มาหาพ่อฉันเหรอ
อืม
ซัมดัล
คุณลุง
ขอให้
รักกันยืนนานนะ
คะ
ลุงอนุญาตให้คบกันแล้ว
เอาเลย
(สู่อ้อมกอดซัมดัลลี)
(บทส่งท้าย)
โชซัมดัล…
(โชซัมดัลได้เป็น ช่างภาพนิทรรศการสภาพอากาศ)
สวัสดีค่ะคุณนักข่าว
สบายดีไหมคะ
- คุณโช - คุณโช
ทำยังไงกับงานนิทรรศการดีคะ
ไม่รู้พวกนักข่าวรู้ได้ยังไง แต่ตอนนี้วุ่นมากเลย
- แต่ถ้ายกเลิก… - ฉันจะไม่จัดแล้วค่ะ
ฉันไม่จำเป็นต้องทำหรอก
เจอแล้ว ฉันเจอแล้ว
แอคสำรองของบังอึนจู
เธอซวยแล้วละ แยกกันตรงนี้เหอะ
- แยกกันเหรอ - พี่ครับ…
- ช่วยผมด้วยเถอะ - บ้าไปแล้วหรือไง
ทำไมถึงยอมเป็นแกะดำเพื่อช่วยฉัน
เพราะผมรักคุณ
ผมรักคุณครับ
ถิ่นตัวเองแท้ๆ ทำไมต้องยอมแพ้ด้วย
มาจัดนิทรรศการที่นี่กัน
- ที่นี่เหรอ - อือ เอางั้นนะ
อย่ายอมแพ้เลย
คำบรรยายโดย พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ