(สู่อ้อมกอดซัมดัลลี)
เธอทำแบบนั้น…
เพราะฉันจริงๆ เหรอ
(ช่างภาพโชอึนฮเยถูกสื่อรุม หลังถูกกล่าวหาว่าใช้อำนาจกดขี่)
ตกใจหมด
มีอะไร
มองอะไร
ก็แค่…
อะไรล่ะ
กลับบ้านไปได้แล้ว ยังมาอยู่ตรงนี้อยู่ได้
เอ้อ กลับบ้าน
โอเค
ผมจะกลับบ้าน เจอกันครับ
ไปก่อนนะครับ
อืม
ไอ้นี่
เดี๋ยว ทำอะไรน่ะ
เฮ้ย เดี๋ยว
ดูท่าจะเจอที่ดื่มประจำแล้วสินะ
ขอโทษด้วยครับที่มาสาย
มาให้ตรงเวลาหน่อย ฉันอยากกลับบ้านจะตายแล้ว
- ขอโทษครับ - ไปละ
เจอกันครับ
(ตอน 6 "ฝัน" โดยโชยองพิล)
โอ้
อะไรเนี่ย ฝนตกเหรอ
อุ๊ย
อ้าว
บูซังโด
มาทำอะไร
เปียกฝนเดี๋ยวก็หัวล้านหรอก
พยากรณ์ไม่เห็นบอกเลยว่าวันนี้ฝนจะตก
กลายเป็นคนแผ่นดินใหญ่ไปแล้วนะเนี่ย
คนเชจูไม่พึ่งพยากรณ์อากาศกันหรอก
แหม
บูซังโด เพื่อนที่เคยใจดีกับฉัน
ฉันไปอยู่แผ่นดินใหญ่มาครึ่งชีวิต
- อืม - สิบแปดปีก็ทำให้ฉันเป็นคนที่นั่นไปแล้ว
ได้ เป็นก็เป็น
แล้วนี่รู้ไหม
อะไร
ฉันเคยชอบผู้หญิงแผ่นดินใหญ่
จริงเหรอ
เดี๋ยวนะ ฉันเป็นผู้หญิงแผ่นดินใหญ่นี่
รู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่
ใจส่งถึงกันมั้ง
พูดอะไรของนาย
จะไปไหนอีกล่ะเนี่ย
ฝนใกล้จะตกนะ ปิดหลังคารถด้วย
บูซังโด ไหล่เปียกหมดแล้ว
ไม่เป็นไร ขอแค่วีไอพี จากแผ่นดินใหญ่ของเราตัวแห้งก็พอ
จะอะไรก็ช่างเถอะ เดี๋ยวเป็นหวัดก็มาโทษฉันอีก
เอาไปฝั่งนายอีกนิดสิ
หรือไม่เราก็เอาตัวเข้ามาใกล้ๆ กัน
อ้อ โอเค
โชยงพิล
ไง
ไม่คิดว่าเธอจะอยู่ที่นี่
จะไปไหนเหรอ
นายล่ะ
วิ่งไปไหนเนี่ย ฝนตกแบบนี้
ตัวเปียกหมดแล้ว
ฉันเหรอ
วันนี้อยากวิ่งน่ะก็เลย…
ฮะ
อากาศแบบนี้ ทำไมไม่พกร่มล่ะ เอานี่ไป
โอเค
ทำไมนายมีร่มสองคันล่ะ
ฮะ
ฉันก็แค่…
พกไว้เผื่อเจอคนที่ต้องใช้ร่มตอนออกมาวิ่งน่ะ
ดีออก
เอาที่สบายใจ
พยากรณ์อากาศผิดนะ นายบอกว่าฝนจะไม่ตก
นี่ ฉันบอกว่าฝนจะตก คนพวกนั้นไม่เชื่อฉันต่างหาก
นายต้องทำให้เขาไว้ใจสิ
คนเขาไม่เชื่อนายไงถึงได้ไม่ยอมฟัง
ไม่จริงหรอก ฉันพยากรณ์แม่นจะตาย
ใช่สิ แต่ก็เขาไม่เห็นด้วยกับนายไง
แน่นอนอยู่แล้ว ฉันรู้ว่าคุณโชไม่มีทางทำแบบนั้น
เขาเคยถามเราเรื่องโครงการแลกเปลี่ยน ต่างประเทศของนิตยสารเรา
เขาอยากส่งคุณอึนจูไป
ทำไมเขาจะต้องกดหัวคุณอึนจูด้วย
ก็นั่นสิคะ
ไม่แฟร์เลยที่ทางนั้นยกเลิกสัญญา จากแค่คำพูดของรุ่นพี่อึนจู
ช่วยคุยกับทางนิตยสารให้เราหน่อยได้…
มันเป็นประเด็นอ่อนไหว ไม่สำคัญว่าความจริงเป็นยังไง
แค่เห็นแววอื้อฉาว ทุกบริษัทก็ต้องระแวงแล้ว
งั้นอย่างน้อยก็ช่วยให้สัมภาษณ์ แก้ต่างให้คุณโชได้ไหมคะ
สาวๆ
แทนที่จะมาตามเรื่องนี้ พวกเธอควรหางานใหม่กับสตูดิโออื่นนะ
ฉันรู้ว่าคุณโชไม่มีทางทำแบบนั้น แต่ว่า
เราก็ไม่รู้หรอก
ฉันต้องไปแล้ว อ้อ
เรื่องโปรเจกต์แม็กกาซีนเอ็กซ์
ชอนชุงกิเป็นคนช่วยบังอึนจูจริงๆ
ฉันช่วยได้แค่นี้
ชอนชุงกิเสียหน้าเรื่องที่นอกใจคุณโช
ทำไมถึงได้ใช้วิธีแก้แค้นน่าสมเพชแบบนี้
ยัยบ.ก.นั่นก็เหลือเกินจริงๆ
คุณโชเคยยกเลิกนิตยสารอื่นหมด เพื่อจะได้ทำงานกับเขาแท้ๆ
งานนั้นทำให้เขาได้เป็นหัวหน้าทีมด้วย
แล้วไม่ยอมแก้ต่างให้คุณโชได้ไงกัน
ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่ทำตัวแบบนี้
ทุกคนต่างก็เงียบเพราะไม่อยากมีปัญหา
ว่าแต่
ทำไมคุณโชถึงอยู่เฉยๆ ไม่ทำอะไร
ฟ้องรุ่นพี่อึนจูข้อหาหมิ่นประมาทก็ได้นี่
ทำไมเขาไม่ทำอะไรเลย
ใครจะไปรู้
ไปกันเถอะ
ค่ะ
ฮะ
อะไรเหรอ
นี่ของคุณโชนี่
อะไร
คุณเป็นใคร
มาแตะของของฉันทำไม
ขอโทษด้วย แต่นี่เป็นพอร์ตจากสตูดิโอของเรา
อะไรนะ
ของเราต่างหาก
ฉันจำเครื่องเล่นเด็กนั่นได้
คุณโชเลือกธีมสนามเด็กเล่น ให้โปรเจกต์แม็กกาซีนเอ็กซ์
พอร์ตอันนั้นเลย
อะไรนะ
(พอร์ตโปรเจกต์แม็กกาซีนเอ็กซ์ ช่างภาพบังอึนจู)
ยัยหัวขโมย
ขโมยจากเราไปได้ยังไง
นั่นวันที่เข้ามาเก็บของนี่
วันนี้มีประชุมคอนเซ็ปต์ไม่ใช่เหรอ
ไม่เห็นนักข่าวเมื่อวานเลย
คงบอกใครไม่ได้แล้วว่าฉันอยู่นี่
จริง
เมื่อวานเธอเข้ามายุ่งทำไม เธอหนีมาที่นี่เพื่อหลบนักข่าวแท้ๆ
เธอยังโกรธง่ายเหมือนเดิมเลย
ไม่เปลี่ยนเลย
ใช่ไหม ยงพิล
ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด
ฮะ อ้อ
ทายซิว่าพอคนเรามีประสบการณ์ความรักมากขึ้น เงินเดือนสูงขึ้นจะเป็นยังไง
เราเปลี่ยนไป
คนเราเปลี่ยนไป
เลิกทำเหมือนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันได้แล้ว
คนเราไม่ได้เปลี่ยนกันง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก
ฉันก็คิดว่าซัมดัลไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด
ถ้าคนเราเปลี่ยนทุกสถานการณ์ ก็คงเป็นทรานส์ฟอร์มเมอร์สกันหมด
นี่ บูซังโด
ไม่จริงซะหน่อย ฉันไม่ได้โกรธง่ายขนาดนั้น
แหม เธอหัวร้อนง่ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
นั่นมันฉันคนเก่าย่ะ
ตอนนี้ฉันโตแล้ว ไม่หัวร้อนแบบเมื่อก่อน
ตอนนั้นฉันไม่ได้โมโหนะ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน
ฉันวางแผนไว้ว่าจะปกป้องตัวเอง
เป็นแผนเหรอ กล้องหน้ารถนั่นก็ด้วยเหรอ
วางแผนไว้หมดเลยเหรอ ไม่น่าเชื่อ
ก็เออดิ ฉันวางแผนไว้หมด
เจอกันนะ ซังโด
เป็นอะไรของมัน
ยังโกรธง่ายเหมือนเดิม
คนเราไม่เปลี่ยนหรอก
ขี้โมโหชะมัด
ทนอีตายงพิลไม่ไหวแล้ว
อีตานี่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ยังน่าถีบเหมือนเดิม
(ผู้ช่วยโคอึนบี)
อึนบี
ส่งอะไรมา
พอร์ตสนามเด็กเล่นน่ะค่ะ
บังอึนจูขโมยไป
เขาเอาพอร์ตของคุณ ไปทำโปรเจกต์แม็กกาซีนเอ็กซ์
ไม่อยากเชื่อเลย
บังอึนจูโกหกหน้าด้านๆ เรื่องที่ว่าคุณใช้อำนาจกดขี่กลั่นแกล้ง
เขาแค่เล่นละครเพื่อจะได้แย่งงาน กับตำแหน่งของคุณต่างหาก
ไม่อยากเชื่อเลย
ซังโด
อ้าว กลับมาทำไม
โทษนะ ช่วยพาฉันไปส่งสนามบินหน่อยได้ไหม
ไปทำไม
ฉันต้องกลับโซล
ทำไมกลับกะทันหันล่ะ
มีอะไรต้องไปดูหน่อย
ดูอะไร มีอะไรหรือเปล่า
ทุกอย่าง
ดูหมดทุกอย่าง
ฉันว่าฉันมีจังหวะให้ถามบังอึนจูได้แล้ว
ไปสิ
ไปด้วยกัน
ฉันจะไปด้วย เธอไปมันก็จะยังอันตรายอยู่ไม่ใช่เหรอ
ไม่ต้องหรอก ไปทำไม
- ฉันจะไปด้วย - อะไรของนาย
ใครจะไปรู้ เผื่อมีเรื่องอะไร
ซังโด ไม่ต้องสนมัน ไปเลย
ก็อยากไปอยู่หรอก แต่รถสตาร์ทไม่ติด
เอากุญแจรถให้ฉันก็ได้ ไม่เห็นต้องขับมาส่ง
นายก็ด้วย
ฉันมีเวลาว่างเยอะ
ไปส่งฉันที่สนามบินก็พอนะ
ซัมดัล
เธอไม่ได้มานี่เพราะหนีนักข่าวใช่ไหม
ทำไมสองคนนั้นเลิกกัน
นี่!
ฉันจะห่วงไม่ได้…
เวร
โธ่เอ๊ย
แม่หล่น
อะไรของแก
ให้ตายสิ
ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะฉลองที่คลอดแกมา
อีลูกบ้า
หยุดรถ
ลงมา
หยุดตรงนั้นนะ ไอ้เวร!
โธ่เอ๊ย แม่
บอกแล้วว่าไม่อยากทำไอ้งานบ้าๆ นี่
ไม่อยากทำ
จริงๆ เลย
เวรเอ๊ย
เดี๋ยวๆ
เดี๋ยวก่อน
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
คุยกับผมสิ ไปแบบนี้แล้วจะเอาเงินที่ไหนกิน
นี่
คงคิดว่าฉันทำอะไรไม่เป็น เพราะฉันทำตัวแบบนี้ที่นี่ล่ะสิ
ฉันโชจินดัลนะ ลืมแล้วเหรอ
ไม่รู้เหรอว่ามีกี่สายการบินที่รุมแย่งตัวฉัน
ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
บ้านนี้…
ฟังให้ดีๆ
จากนี้ไป
ฉันจะทำตามใจอยาก
ฉันจะไม่ทำอะไร
ที่ฉันไม่อยากทำ
(มาสคอตซัมดัลลี - บ้านซัมดัล)
ชื่อซัมดัลเหมือนกันเหรอ
ชื่อเหมือนป้าฉันเลย
ชีวิตแกคงลำบากเหมือนป้าฉัน
หนูฮายูลใช่ไหมจ๊ะ
เป็นลูกสาวแฮดัลใช่ไหม
ตายจริง โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
เราอุ้มเขาขึ้นขี่หลังที่จุดพักตอนยังเล็กๆ อยู่เลย
หนูจำไม่ได้ แต่ขอบคุณค่ะ
ไม่น่าเชื่อว่าแฮดัลเลี้ยงเขาคนเดียว
อยู่ตัวคนเดียว น่าสงสารจัง
บ้านนั้นน่าจะทำพิธีกัน
แต่คุณโคไม่เอาด้วย
นั่นสิ ร่างทรงแนะนำมาแท้ๆ บอกว่าคนพ่ออยู่ได้ไม่นาน
คำแนะนำจากร่างทรงนี่ไม่เชื่อไม่ได้นะ
นั่นสิ เขาน่าจะทำพิธี
คุณยายคะ
ยายหนูเป็นสาเหตุให้พ่อหนูตายเหรอคะ
ฮะ เปล่า
ไม่จริง
แต่คุณยายเพิ่งพูดไปเมื่อกี้เองนี่คะ
บอกว่าพ่อหนูตายเพราะยายหนูไม่ได้ทำพิธี
ตายแล้ว
หนู ยายไม่ได้หมายความแบบนั้นจ้ะ
พ่อหนูแค่จากไปเร็วเพราะเวลาหมดแล้ว
ไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้น
ยายหนูจะเสียใจแค่ไหน
ถ้าได้ยินที่คุณยายพูดกัน
หนูจ๋า เราขอโทษนะ
เราไม่น่าพูดแบบนั้นเลย
เราขอโทษ
เราน่าจะระวังคำพูดมากกว่านี้
ขอโทษนะจ๊ะ
คุณลุงไม่เคยเห็นโลมามาก่อนเหรอคะ
หวัดดี
ทำไมผู้ใหญ่อย่างคุณลุงต้องใช้กล้องส่องดูโลมาด้วย
ดูตาเปล่าก็ได้นี่
ดูตาเปล่าก็แยกไม่ออกน่ะสิ
ก่อนกินปลา คุณลุงแยกด้วยเหรอว่า ตัวไหนเป็นตัวไหน
โลมาก็เหมือนกันหมดแหละ
นี่ เด็กน้อย
หนูไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว หนูอยู่ป.สองแล้ว
โอเค ยัยหนูป.สอง โลมาไม่เหมือนกับปลานะ
มันมีไอคิว 90
ส่วนอีคิวก็เหมือนคนเลย
มันมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ แล้วก็เข้าใจอะไรได้เหมือนเรา โอเคไหม
อ๋อ
เห็นโลมาที่กระโดดขึ้นมาเมื่อกี้ไหม นั่นนัมชุน
ตัวข้างๆ คือพัลบง
เป็นคู่รักกัน
ถ้าดูดีๆ จะเห็นลูกโลมาชื่อโอรยง
เป็นลูกชาย
อ๋อ
โอรยง
นัมชุนขี้เล่นมากเลย
โอรยงคงขี้เล่นได้พ่อแน่
คุณลุงคงสนิทกับนัมชุนมาก
ก็แหงสิ เราซี้ปึ้กเลย
ชาฮายูล
นี่ ยัยหนู ระวังนะ
ดูครอบครัวนัมชุนให้สนุกนะคะ
บายนะ
ใครเหรอ
ก็แค่คุณลุงเพี้ยนๆ คนนึง
นี่ แม่บอกแล้วไงว่าอย่าคุยกับคนเพี้ยน
ไปเถอะ
- ขอตั๋วไปคิมโพค่ะ - ขอตั๋วไปคิมโพครับ
สองใบเลยครับ
พวกนายทำบ้าอะไร
จะไปด้วยเหรอ
- พรุ่งนี้ฉันหยุดอยู่แล้วน่ะ - ส่วนฉันก็มีเวลาว่างเยอะ
ขอบคุณค่ะ
ไปซะตอนที่ฉันยังพูดดีๆ ด้วยอยู่
จ่ายให้ก่อนนะ เดี๋ยวโอนให้ทีหลัง รักนะ
นี่…
ครับ ขอบคุณครับ
(พอร์ตโปรเจกต์แม็กกาซีนเอ็กซ์ ช่างภาพบังอึนจู)
ฉันชอบคอนเซ็ปต์นี้มาก
ใช่ ให้ความรู้สึกแบบยุควายทูเคดีนะ
สีก็จะได้โดดเด่นด้วย
สีเครื่องเล่นจะเปลี่ยนไปตามชุดค่ะ
- ฟังดูดีมาก - โห คุณอึนจู
ไม่สิ ช่างภาพบัง
ไม่รู้เลยว่าคุณเก่งขนาดนี้
เก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ฉายเดี่ยวให้เร็วกว่านี้ล่ะ
ฉันรีบเตรียมมาเพราะเป็นงานด่วนค่ะ
แล้วยังออกมาดีขนาดนี้เลย คุณโม้แล้ว
ก็แค่ถ่อมตัวน่ะ
- คุณถ่อมตัวเกินไปแล้ว - นั่นสิ
- ฉันชอบคอนเซ็ปต์นี้มาก - ฉันก็ชอบมาก
เรื่องคอนเซ็ปต์นั่นน่ะ มันเป็น…
ของเธอหรือเปล่า
ก็ใช่สิ
โอเค
จริงเหรอ
ทำไม
คิดว่าฉันขโมยมาเหรอ
เปล่า
อึนจู อย่าลืมกาแฟสิ
ฉัน…
เอาวางบนโต๊ะให้นะ
ฉันจะใส่ดอกไม้เต็มกระดานลื่น
ชอบนะ
ฉันจะใช้ดอกไม้หลายๆ ประเภทให้มีสีสันมากขึ้น
- อ๋อ - อ๋อ
ใช้สีเดียวกันเลยไหมคะ
ค่ะ จะยังคล้ายๆ รูปนี้
นั่นโชอึนฮเยไม่ใช่เหรอ
- จริงด้วย - ใช่แล้ว
- ยงพิล - อะไร
ช่างเหอะ ไว้ฉันค่อยถาม
บางทีเราน่าจะเข้าไปด้วยนะ
ไม่ต้องหรอก
มันไม่เป็นไรหรอก นี่โซล แล้วมันก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว
เหรอ
เมื่อกี้นี้โชอึนฮเยไม่ใช่เหรอ
ใช่ เห็นเหมือนกัน
เขามาทำไม
เพราะบ.ก.คนนั้นหรือเปล่า ชอนชุงกิ
ไม่จริงน่า
จริงด้วย
- ผู้ช่วยคนนั้นทำงานกับเขา - อืม
สงสัยมาประจันหน้าแน่
- โทษนะคะ - คะ
บ.ก.ชอนชุงกิประชุมที่ไหนคะ
ห้องประชุมทางนั้นค่ะ
ขอบคุณค่ะ
บอกทำไม บังอึนจูก็อยู่ด้วยนะ
ทำไงดี ต้องไปห้ามไหม
แล้วเสื้อผ้าหน้าผม แล้วก็พร็อพของนางแบบล่ะ
อันนั้นแล้วแต่คุณค่ะ
- ฮะ - อะไรนะ
เดี๋ยวนะ
อย่างน้อยคุณควรบอกคอนเซ็ปต์รวมๆ มาก่อน เราจะได้เตรียมตามนั้น
นั่นสิ
แล้วแต่เลยค่ะ
ฉันรู้คุณจะทำได้ดี
เดี๋ยว เราก็ยังต้องรู้คอนเซ็ปต์อยู่ดีนะ…
มีไอเดีย…
อุ๊ย
ช่างภาพโช
โชอึนฮเย
ไม่ได้เจอนานเลย
มาที่นี่ทำไมเหรอ
ฉันมีอะไรจะถามหน่อย
แต่ฉันรู้คำตอบแล้ว
งั้นขอถามคำถามอื่น
- อึนจู… - คุณโช
ใจเย็นนะคะ
ไปคุยกันข้างนอก
ไม่ต้องมายุ่ง
อย่ามาก่อเรื่องตรงนี้
ก่อเรื่องเหรอ
ขอโทษนะคะ คุณชอน
สนามเด็กเล่น เครื่องเล่นเด็ก กระดานลื่น ดอกไม้
พอจะคุ้นๆ ไหม
เอ่อ…
คือ…
คนเราก็คิดคล้ายกันได้
จินตนาการอะไรคล้ายๆ กันได้…
จะถามอะไรฉันคะ
ช่างภาพโช
ทำไมไม่รับนะ
สองคนนั้นทำงานที่นี่เหรอ
- นายรู้ไหม - ไม่
ไม่อยากเชื่อเลย เป็นชู้กันแล้ว ยังมาขโมยผลงานอีก
ซังโด ไปดูฝั่งโน้นไป ฉันจะดูฝั่งนี้
โอเค
ว่าไงคะ
คิดว่าฉันขโมยงานคุณมาเหรอ
ยังคิดว่าฉันเก่งเทียบคุณไม่ติดสินะ
ฉันก็มีไอเดียดีๆ ได้เหมือนกัน
นั่นมันก็แค่…
การอ้างอิง
ก็แค่การอ้างอิง…
จะมาประจันหน้ากับฉันเรื่องนี้เหรอ
ฉันไม่ได้มาเพราะแบบนั้น
ฉันแค่มีคำถาม
เธอพยายาม…
ฆ่าตัวตาย
เพราะฉันจริงเหรอ
อะไรนะ
มาถามเรื่องนั้นเนี่ยนะ
ถามทำไมตอนนี้
ทำไมงั้นเหรอ
มันยังชัดเจนไม่พอเหรอ มีคนพยายามฆ่าตัวตาย
เพราะฉันนะ
เป็นเพราะฉันจริงๆ เหรอ
เพราะฉันใจร้ายกับเธอเหรอ
คุณก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
อืม
ฉันรู้
ไม่ใช่เพราะฉัน
ฉันไม่เคยทำไม่ดีกับเธอ
ไม่ว่าจะย้อนกลับไปคิดหนักขนาดไหน
ฉันไม่เคยทำอะไรให้เธอ
อยากฆ่าตัวตาย
ฉันเอาแต่คิดกับตัวเองว่า
"ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น"
ทำไม
เป็นเพราะฉันจริงๆ เหรอ
จะไม่บอกให้คนพวกนั้นรู้ความข้างแกเลยเหรอ
กลับไปโซลแล้วฟ้องยัยนั่นซะ แม่ได้ยินมาว่าฟ้องข้อหาหมิ่นประมาทได้
ทำไมอยู่เฉยแบบนี้ล่ะ ไหนบอกว่าไม่เคยกลั่นแกล้งยัยนั่น
ใช่ หนูไม่ได้ทำ
แต่…
ใครจะไปรู้
"เป็นเพราะฉันจริงๆ เหรอ"
"ฉันรังแกเขาโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเหรอ"
"คำพูดฉันเมื่อวันนั้นทำร้ายจิตใจเขา จนเขาต้องทำแบบนั้นเหรอ"
"แล้วถ้ามันจริงล่ะ"
"ถ้า…
เขาพยายามฆ่าตัวตายเพราะฉันจริงล่ะ"
ถ้าไม่ใช่เพราะฉันจริง
เธอก็คงไม่มีเหตุผลให้ทำแบบนั้น
ฉันคิดจนหัวแทบจะระเบิด
แต่…
พอฉันเห็นเธอขโมยผลงานฉัน
มันทำให้ฉันคิดอีกอย่าง
ว่าอาจเป็นเพราะ…
เธอแค่อยากเหยียบหัวฉันขึ้นไป
รู้เรื่องนั้นแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้
ไม่มีใครยอมฟังคุณแล้วตอนนี้
ต่อให้คนอื่นไม่ยอมฟังมันก็ไม่เกี่ยวแล้ว
อย่างน้อยฉันก็ควรได้รู้ความจริง อึนจู
เป็นเพราะฉันจริงๆ เหรอ
เธอพยายาม…
ฆ่าตัวตายเพราะฉันจริงๆ เหรอ
เปล่านี่
อึนจู ทำแบบนี้ไม่ถูกนะ
มาคุยกันก่อน
อึนจู บังอึนจู
ไม่ใช่เพราะคุณหรอก
ผมว่าไม่…
ไม่เข้าไปหน่อยเหรอ
ทำไงดี
นี่!
เฮ้ยๆ
โชอึนฮเย
พี่ทำอะไร
เธอทำแบบนี้ได้ไง
เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
- ทำได้ยังไง - นี่
ปล่อยนะ
ไปกันเถอะ
คุณเป็นใคร
อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ไอ้สวะ
ถ้าแกไม่อยากตาย
มันไม่ใช่เพราะฉัน
เขาไม่ได้ทำเพราะฉัน
เขายอมรับแล้ว
ไม่ใช่เพราะฉัน
หาเจอยังเนี่ย
สนุกไหม
แม่แปรงฟันเพราะสนุกหรือเปล่าล่ะ
แม่ทำก็เพราะต้องทำ
นี่ อยู่ป.สองอยู่เลยนะ
ดูนี่
ไม่เห็นต้องทำแบบฝึกหัดของป.สามเลย
ต้องทำค่ะ
ป้าซัมดัลบอกแบบนั้น
ป้าบอกว่าหนูควรขยันกว่าคนอื่น ถ้าอยากทำความฝันให้เป็นจริง
ไม่เห็นเคยบอกเลยว่าโตมาอยากเป็นอะไร
ไว้แอบอ่านไดอารี่ตอนหลับก็ได้
แม่อะ
งั้นก็บอกมาสิ
โตมาอยากเป็นอะไร แม่ควรได้รู้นะ
ไม่
ทำไมล่ะ
ถึงเวลาสมควรแล้วหนูจะบอกเอง
หนูเกลียดคนที่ดีแต่พูด แต่ไม่ลงมือทำ
หนูจะเป็นแบบที่ตัวเองเกลียดตัวเองไม่ได้
ตายๆ
ดื้อจริงๆ เลย ก็ได้ ไม่บอกก็ไม่บอก
นี่ อย่ากวนลูกตอนอ่านหนังสือสิ
ไม่ได้กวนซะหน่อย
โห โจทย์ยากนะนั่น
หลานตาฉลาดจังเลย
วันนี้ทำอะไรมาเหรอ ฮายูล
ไปเดินเล่นมาค่ะ
จริงเหรอ
คงเดินไปทั่วหมู่บ้านเลยสินะ
เงียบสงบดีไหม
ไม่ค่ะ หนูไม่ชอบหมู่บ้านเรา
หือ
ทำไมล่ะ
เพราะที่นี่ไม่มีสนามเด็กเล่นในร่ม แบบที่หลานชอบเหรอ
หนูโตเกินกว่าจะไปที่แบบนั้นแล้ว
ถ้าอย่างนั้น
ทำไมถึงไม่ชอบที่นี่ล่ะ
มีอะไร
- คุณตาคะ - หือ
ทุกคนในหมู่บ้านเห็นหนูแล้วก็สงสารหนู
หนูถึงไม่ชอบ
- ร้องไห้เสร็จยัง - ฮะ
- อ้อ
ขอโทษ
นี่
ไม่รู้ว่าอยู่นี่กัน
บังเอิญเจอกันพอดีน่ะ
อ้อ
เอานี่ไป
เอาประคบตา
อ้อ
ส่วนนายก็ดื่มไป
อ้อ
ถ้าเสร็จธุระที่นี่แล้วก็กลับเชจูกันเลยเถอะ
- พวกนายไปกันก่อน ฉันยังไม่เสร็จธุระ - ฮะ
นี่ ซัมดัล
สาบานว่าเคยได้ยินเสียงหมอนั่นมาก่อน
เรื่องนั้นสำคัญด้วยเหรอตอนนี้
ก็มันจ้องหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ
รู้เรื่องนี้ไหม
ยังไงฉันก็จะทำต่อจนจบ
ทำเป็นว่าเราคิดก่อนมัน
แต่เธอขโมยมานะ มีหลักฐานด้วย
บอกสิว่ามันขโมยไอเดียฉัน
- บอกว่าฉันไปที่นั่นเพื่อยืนยัน - แต่นั่น…
ทำไมฉันจะต้องขโมยไอเดียเธอด้วย
อะไร นี่มันเรื่องอะไร
แล้วไอ้คนเมื่อกี้นี่ใคร
ใช่คนที่มาจาก…
มีอะไรจะถามฉันอีก
ไม่มี แต่ขอพูดอะไรหน่อย
เหมือนที่ฉันให้เขากับเธอ
ฉันจะให้นี่กับเธอด้วย
เอาคอนเซ็ปต์ฉันไปเลย
ใช้กล้อง ใช้แสง ใช้สตาฟทีมเดียวกับฉัน
ลองดู
คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ
อึนจู
ฉันไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่า
เธอฝีมือด้อยกว่าฉัน หรือคิดว่าเธอคิดไอเดียดีๆ ไม่ได้
แต่หลังจากวันนี้ มันก็ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะคิดแบบนั้น
อะไรนะ
คิดว่าจะใช้ไอเดียที่ขโมยมาได้อีกนานแค่ไหน
- ความสัมพันธ์ของเธอจะนานแค่ไหน - ทำไมต้องลากผม…
ไม่อยากเชื่อเลย แม้แต่ตอนนี้ก็ยังโอ้อวด
คุณไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดแบบนั้นแล้ว
คุณเสียคอนเนคชั่นดีๆ ไปหมดแล้ว
ยังจะทำตัวมั่นหน้าอีกเหรอ
อืม
เพราะเธอไงฉันถึงเสียทุกอย่าง
ตอนนี้ฉันลำบากมากเลย
แต่ไม่ว่าทุกอย่างจะแย่แค่ไหน
หรืออะไรๆ ไม่เป็นไปตามที่ฉันหวัง
แต่ฉันก็ยังมีสติรู้ชอบชั่วดีเสมอ
ขอบใจนะ
เพราะเธอ ฉันเลยได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง
ตั้งแต่เธอ
ไปจนถึงเขา
และเรื่องอื่นทั้งหมด
ทุกอย่างเลย
ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงไม่รู้ว่าทุกอย่างมันปลอม
เอาเลย ใช้คอนเซ็ปต์ฉันพิสูจน์ฝีมือ
อ้อ เอาดอกไม้ตรงกระดานลื่นออก จะดีกว่านะ มันดูไม่มีรสนิยม
เดี๋ยวก่อนครับ
- ยังมีคนอยู่ข้างใน - ว่าไงนะครับ
ผมเพิ่งดูมา กลับกันหมดแล้วนะครับ
มีคนเข้าไปก่อนหน้านี้สักพัก ยังไม่ออกมาเลยครับ
ใช่ครับ
ออกไปทางประตูหลังหรือเปล่า
- มีประตูอื่นอีกเหรอ - แต่…
ทำยังไงดี
ประตูหลังอยู่ไหนล่ะ
ประตูหลังก็ปิด ซัมดัลไปไหนล่ะเนี่ย
โทรหาก็ไม่รับ
หรือว่ากลับไปแล้ว หรือไปสตูดิโอ
ไม่น่าใช่ ที่นั่นมีนักข่าว
ตอนนี้ไม่มีเที่ยวบิน ยังไม่น่ากลับ
ไม่ค่อยรู้จักโซลเท่าไหร่ด้วยสิ
พอจะรู้ไหมว่าไปไหนได้บ้าง
(ธนาคารโซล)
รออยู่นี่ก่อนนะ
- ฮะ - เจอแล้วบอกด้วย
เฮ้ย โชยงพิล
ออกไปไหนนะดึกดื่นป่านนี้
แม่อะ
ซื้อกล้องให้หนูนะ
หนูอยากเป็นช่างภาพจริงๆ นะแม่นะ
แม่ หนูสัญญา
หนูจะประสบความสำเร็จให้ได้ หนูจะทำให้แม่มีชีวิตสุขสบาย
นะแม่นะ
ซื้อกล้องให้หนูนะ หนูจะพยายามให้มากๆ
หนูสัญญาว่าหนูจะทำให้ดีที่สุด ซื้อให้หนูเถอะนะ
นะแม่
เห็นไหม บอกแล้วว่าหนูถ่ายรูปเก่ง
ขนาดมหาวิทยาลัยยังยอมรับ ความสามารถของหนูเลย
เป็นเพราะเกรดของแกต่างหาก ไม่ใช่ความสามารถ
แล้วจะไปแข่งกับเด็กเก่งๆ ที่แผ่นดินใหญ่ยังไง
ตลกน่าแม่
ขนาดคุณซอฮีจูยังมาจากจังหวัดคยองซังใต้เลย
(ธนาคารเชจูซารัง)
ซัมดัล
เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม
เป็นอะไร ใครทำเธอร้องไห้
ฉันอยากกลับบ้าน
ฉันอยากกลับเชจู
ฉันเกลียดที่นี่ มันโหดร้ายเกินไป
ไม่ต้องร้องนะ มานี่
สามวันมานี้ ฉันไม่ได้นอนด้วยซ้ำ
แต่ฉันก็ยังโดนด่าทุกวัน ไม่มีเวลากินอะไรเลย
กล้องฉันก็มาพัง ทำยังไงดี
ยงพิล ฉันอยากกลับบ้าน
รู้แล้ว ไม่ต้องร้องนะ
กลับบ้านกัน
เลิกให้หมดนั่นแหละ
ไม่ต้องเอามันแล้ว
จะทนทุกข์อยู่ทำไม
ปล่อยให้พวกนั้นทรมานทำไม
ไม่ต้องเป็นมันแล้ว ช่างภาพโง่ๆ
ทำไมจะต้องจากพ่อแม่เธอมา เพื่อทนทุกข์ทรมานด้วย
ซัมดัล รู้ไหม
ฉันพร้อมกลับเชจูกับเธอตลอดนะ
ไม่ต้องเป็นมันแล้ว ช่างภาพเนี่ย
มันจะมีประโยชน์อะไร ล้มเลิกความฝันงี่เง่าซะเถอะ
ไม่ใช่ความฝันงี่เง่านะ
งั้นจะยังเป็นช่างภาพโง่ๆ อยู่อีกเหรอ
ใช่
คอยดูเถอะ
ฉันจะทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้เป็นช่างภาพเก่งๆ ให้ได้
ช่างภาพโง่ๆ แต่เก่งไง
ไอ้เราก็นึกว่าจะได้กลับเชจูจริงๆ แล้วนะเนี่ย
บอกแล้วไง ไม่มีทางซะหรอก
คอยดูนะ ฉันไม่กลับไปเชจูหรอก
แล้วนี่
ร้องไห้เพราะคิดถึงแม่เหรอ
เปล่าซะหน่อย
ไม่ต้องโกหกเลย
ร้องไห้เพราะคิดถึงแม่ละสิ
- เปล่านะ - จริงเหรอ
โอเค ถ้าอย่างนั้นฉันก็เตรียม
ของพิเศษมาให้ซัมดัลเด็กขี้แยด้วย
- รู้ไหม - อะไร
ณ หน้าธนาคารเชจูซารัง โชยงพิล ความภาคภูมิใจของเชจูมาแล้ว
จะทำอะไรน่ะ
ฉันมายังเมืองที่น่าตื่นตาตื่นใจ
หลังจากใฝ่ฝันถึง
หยุดเลยนะ หยุดร้อง
เมืองที่อันตรายและเหน็บหนาว
ทำอะไรน่ะ
หลังจากหลงทาง สองขาก็พามายืนอยู่หน้าประตูโทรมๆ
เศร้าตรมจนหลั่งน้ำตา
ยิ้มหน่อยค่ะ
สวย
โชอึนฮเย
ผล็อยหลับในที่ทำงานได้ไง
ขอโทษค่ะ
อยากหลับก็เก็บกระเป๋าไป ออกไปเลย
ขอโทษค่ะ
- อึนฮเย - ค่ะ ช่างภาพซอ
- ขอแสงเพิ่มข้างบนนี้ - ได้ค่ะ
โชอึนฮเย
ไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ
ตายแล้ว
ทำไงล่ะเนี่ย
อย่าเปียกนะ
ค่ะ คุณซอ
ทำไมไม่รับสาย
อยู่ไหนนะไอ้ยงพิล
บ้าชะมัด
ให้เธอเอาฉันไปงั้นเหรอ
ทำอย่างกับฉันเป็นสิ่งของ
ฉันเกลียดมัน
ทำไมเสียทุกอย่างไปแล้ว มันยังทำตัวสบายๆ
ก็เขาไม่ใช่คนเครียดง่ายสักหน่อย
ยัยโชอึนฮเยงี่เง่าสิ้นดี
ขนาดเสียทุกอย่างไป ยังทำตัวสบายๆ อยู่ได้ จริงไหม
อ้าวเฮ้ย
(ชอนชุงกิ)
ใครเนี่ย
ไอ้ชอนชุงกิ ไอ้เลว
- คุณเป็นใคร ทำแบบนี้ทำไม - คุณเป็นใคร
ฉันเป็นพี่โชอึนฮเย ไอ้เลว
โทรแจ้งตำรวจ
มันต้องโดน…
ไอ้…
อยู่ห่างๆ น้องฉันไว้
ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่
อะไรของมัน
ไอ้…
ไง
ได้กลับเข้าไปถล่มพวกนั้นไหม
เป็นไรล่ะ เห็นเธอดูแน่วแน่ จะสั่งสอนพวกนั้นให้ได้
เธอก็น่าจะเอาซะหน่อย
ทำไมไม่ทำ ไม่ใช่นิสัยเธอเลย
ไม่ใช่นิสัยฉันเหรอ
แล้วนิสัยฉันเป็นยังไงล่ะ
เกรี้ยวกราดแล้วดึงผมน่ะเหรอ
ถ้าฉันทำอะไรแบบนั้น
ฉันคงมาไม่ได้ไกลขนาดนี้หรอก
ฉันระงับความโกรธไว้ตลอด
ฉันแกล้งทำเป็นว่าฉันโอเคและมั่นใจ
ฉันถึงได้มาไกลขนาดนี้
แต่จากนั้นฉันก็รู้ตัว
ว่าฉันเปลี่ยนไปเยอะมาก
ฉันเลยกลัวที่จะเผชิญหน้ากับบังอึนจู
ทำไมล่ะ กลัวว่าเผื่อเธอจะผิดจริงงั้นเหรอ
อืม
เผื่อว่าฉันทำอะไรลงไปโดยที่ไม่รู้ตัว
เธอพูดไม่ใช่เหรอ ว่าเธอยังเป็นเธอ ถึงเธอจะเปลี่ยนไป
จริงนะ คิดดูสิ
จะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้ แต่เธอก็ยังเป็นโชซัมดัล
แต่รู้ไหม
โชซัมดัล
ไม่ใช่คนที่ทำร้ายคนอื่น
เพราะงั้นไม่ต้องกังวลไป
เชื่อมั่นในตัวเอง
ทำหน้าแบบนั้นทำไม
กำลังให้คำแนะนำดีๆ นะ
จริงๆ นะ
ไม่ได้แค่พูดให้เธอรู้สึกดี
ฉันแค่พูดความจริง
รู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี่
จำไม่ได้เหรอ
เธอชอบมานั่งกัดฟันตรงนี้ตลอด บอกว่าจะไม่กลับไปเชจูเด็ดขาด
เหรอ
ทำไมเหรอ
นี่เป็นที่เดียวในโซลที่รู้สึกเหมือนบ้านเหรอ
ใช่ที่ไหนกันล่ะ
มันแค่ย้ำเตือนให้ฉันคิดถึงตัวเอง
หมายความว่าไง
ก็มันดูแปลกๆ นะ ที่ธนาคารเชจูซารังมาอยู่กลางโซล
คนในโซลก็คงสงสัยว่าธนาคารนี้มาอยู่ทำไมตรงนี้
แล้วธนาคารเองก็คงรู้สึกอึดอัด
ดูมันตั้งอยู่ตรงนี้อย่างเด็ดเดี่ยวสิ
ไม่มีใครในโซลให้มันพึ่งพิง
ฉันสงสารมัน
แล้วเธอเป็นแบบนั้นเหรอ
เมื่อก่อนก็ใช่
อาจจะตอนนี้ด้วย
ฉันพยายามอดทนยืนหยัด อย่างเด็ดเดี่ยวเต็มที่แล้ว
แต่ก็ยังไม่มีใครให้พึ่งพิง
บ.ก.ที่ทำงานกับฉันมา 13 ปี
ไม่รับสายฉันทันทีที่มีข่าว
ขนาดคนดังที่อยากร่วมงานกับฉันคนเดียว
ก็ยังหันหลังให้ฉันเลย
เราทำงานด้วยกันมามากกว่าสิบปี
แต่ไม่มีคนไหนถามฉันเลย ว่ามันจริงไหมหรือให้กำลังใจฉัน
ไม่มีใครถามสารทุกข์สุขดิบ
ไม่มีใครใส่ใจพอที่จะถามเลยแหละ
ไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวกับฉัน เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้ประสบความสำเร็จแล้ว
ฉันทำงานตัวเป็นเกลียวเพื่อให้ได้มาไกลถึงจุดนี้
แต่รู้สึกว่าที่ทำมามันเสียเปล่า
แปลกจัง
ทำไมรู้สึกคนโล่งๆ
แถวนี้เหรอ
ก็เหมือนเดิมนี่
ไม่ใช่
รู้สึกเหมือนมีคนหายไปจากเกาะ วันนี้ซังโดยังไม่ขับรถผ่านมาเลย
- รถมันเสีย - หือ
- เปิดหลังคารถตากฝน - นี่
น้ำไม่ท่วมรถเหรอนั่น
สมน้ำหน้า รถเสียงดังเกิน ไอ้ยงพิลล่ะ
เห็นว่าไปแผ่นดินใหญ่เมื่อวาน วันหยุดมัน
กะแล้วเชียว ไปทำไม
ยงพิลเหรอ เขาจะไปแผ่นดินใหญ่ทำไม
- สวัสดีครับ - จ้ะ
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินจากที่ทำงานมันมา
แม่ ขอรามยอนห่อนึงหน่อย
เหรอ
(รามยอน)
ยงพิลไปแผ่นดินใหญ่ทำไมกัน
ไม่รู้ครับ
ไปที่นั่นทำไมนะ
สวัสดีครับ
แม่ ผมขอรามยอนไปนะ
เห็นผมเป็นอากาศธาตุเหรอ
(เข้าใจการถ่ายภาพ)
ฉันจะทำความฝันให้เป็นจริง และเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นให้ได้
ทุกคนรอดูล่ะ ลุย
ฉันอุทิศชีวิต 20 ปีให้กับการถ่ายรูป
แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว ฉันรู้สึกเคว้งคว้าง
ฉันไม่รู้ว่าจะทำอะไรตอนตื่นขึ้นมา
ไม่รู้ว่าจะคุยกับคนอื่นเรื่องอะไร
ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเคยทำอะไร
ก่อนจะมาเป็นช่างภาพ
นี่ ซัมดัล
ตามหาเธอคนนั้นกัน เราทำได้
ไม่ใช่ช่างภาพโชอึนฮเย
แต่เป็นโชซัมดัล
อะไรนะ
คิดดูสิ
ฝันของเธอหายไปแล้วก็จริง แต่เธอยังอยู่
ตามหามันกัน
ตามหาโชซัมดัลตัวจริง แทนที่จะตามหาช่างภาพโชอึนฮเย
แม่ หนูหิว
แกหายหัวไปทั้งคืน แล้วมาร้องเรียกหาข้าวกินเอาตอนนี้เนี่ยนะ
- ไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ - อือ
ไม่รู้จะไปกินที่ไหน
โชซัมดัล เธอไปโซลมาเหรอ
ค้นข้าวของฉันได้ไงเนี่ย
แล้วตกลงว่าเธอไปที่นั่นทำไม
บนตั๋วคือวันที่เมื่อวาน
สนใจเรื่องของตัวเองก็พอน่า
ไม่มีอะไรหรอก หนูแค่มีธุระต้องจัดการ
ก็เลยไปสนุกที่โน่นมาน่ะ
เออ งั้นก็กินข้าวไป
เอาอะไรอีกไหม
ขอข้าวอีก
แกบอกแม่ว่าไม่ต้องส่งเครื่องเคียงไปให้ ตอนที่แกอยู่แผ่นดินใหญ่
พอตอนนี้ลำบากกลับกินเป็นแร้งลงเชียวนะ
ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย
ไม่ต้องมาปฏิเสธ
แกขู่แม่ว่าจะไม่กินอะไรที่ส่งไปให้ บอกว่าจะโยนทิ้งให้หมด
ยัยลูกคนนี้
ไม่ใช่ว่าหนูไม่อยากกินหรอก หนูกินไม่ได้ต่างหาก
ไม่มีเวลากิน
ได้กลับบ้านตอนกลางคืน ก็ถือว่าโชคดีแล้ว กินข้าวฝีมือแม่นี่อย่าหวัง
แม่คิดว่าหนูรู้สึกดีทุกครั้งที่ต้องทิ้งอาหารบูดเหรอ
แม่ไม่รู้หรอก
เอาอีก จะกินทุกอย่างเลย
ชดเชยที่กินไม่ได้ที่โน่น
อะไรเนี่ย
ผ้าอะไร
หือ
โธ่ พ่อ
ไหนตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่ยุ่งข้าวของกัน
ให้ตายสิ ถ้าพ่อทำตัวแบบนี้ ตอนทำความสะอาด ผมก็จะค้นของของพ่อบ้าง
ว่าไงนะ นี่แกขู่พ่อเหรอ
แล้วทำไมแกถึงมีผ้านั่น
พ่อต้องปล่อยให้ผมมีความลับบ้างสิ
ชีวิตเรายุ่งจะตายอยู่แล้ว
พ่อสนเรื่องตัวเองพอ ไม่ต้องมาทำห้องผมแล้ว
โธ่ พ่อ
ผมบอกแล้วนี่ว่ามันไม่ใช่ขยะ
เฮ้อ
อย่าทิ้งไอ้นี่นะ ไหม…
ไหมพรมแดง
(บัตรโดยสาร)
จู่ๆ เป็นอะไรของมัน
ปัดโธ่ คุณโค
ยงพิลบอกให้เก็บผ้านั้นไว้นะ
ไม่ต้องเอาออกหรอก
เดี๋ยวยงพิลมาเห็นจะเสียใจ
ก็มันขาดหมดแล้ว เอาออกดีกว่า
ว่าแต่ วันนี้ยงพิลอยู่ไหน ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ยงพิลเหรอ
ยงพิลไปแผ่นดินใหญ่เมื่อวาน
ลางานครึ่งวัน
- ฮะ - จริง
ทำไมต้องลางานครึ่งวันไปที่นั่นด้วย
ก็ไม่รู้เนี่ย
อึนอูได้ยินมาจากที่ทำงานเขาอีกที อึนอูก็ไม่รู้
- อึนอูบอกเหรอ - อืม
ก็นึกว่าแก๊งพาวเวอร์เรนเจอร์ รู้เรื่องทุกอย่างของกันซะอีก
ฉันว่าไม่รู้อะไรของกันเลยต่างหาก
ตกใจหมด มีอะไรเหรอ
เปล่า
ฉันต้องไปก่อนแล้ว
เก็บของให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับนะ
ฮะ
- ทำไมไปแล้วล่ะ - คุณโค
อะไรของเขา
ซัมดัล ไป…
อะไรเนี่ย
ยงพิลไปแผ่นดินใหญ่เมื่อวาน ลางานครึ่งวัน
- ทำอะไรน่ะ - ฮะ
ฆ่าปลาหมึกนั่นทำไม
แม่แกลำบากแทบแย่กว่าจะเอามาแบบเป็นๆ ได้
แกกลับฆ่ามันซะงั้น
- เขยิบหน่อย - สวัสดีครับ
สวัสดีครับ
นั่งรอตรงนี้ก่อนครับ
โชยงพิล
ไง
ทำอะไร
ฉันเพิ่งมาเมื่อกี้
พนักงานของนายไปกินข้าว ฉันเลยมาช่วย
ไม่ต้องก็ได้
เดี๋ยวก็กลับมากันแล้ว
ก็แค่…
ขอกาแฟสักแก้วได้ไหม
โคตรอยากตื้บมันเลย
"โทรแจ้งตำรวจ"
จะตื้บมันไปทำไม
เปลืองแรงเปล่าๆ ดีแล้วที่ไม่ได้ทำ
ว่าแต่ กาแฟจากเครื่องขายอัตโนมัติ ที่ร้านนายนี่รสชาติดีมาก
จ้างพนักงานมาทำงานในเครื่องด้วยหรือเปล่าเนี่ย
พูดอะไร
เออนี่ เมื่อวานซัมดัลอยู่ไหนเหรอ
มีที่หนึ่งที่มันชอบไป
นายนี่ก็ยังรู้จักมันดีไม่เปลี่ยน
แม่มาเหรอ
แม่ทำอะไร
ทำไมมีนั่นด้วย
ขอถามอะไรได้ไหม
อะไรล่ะ
เมื่อวาน…
รู้ได้ยังไงว่าซัมดัลไม่มีร่ม
อากาศแบบนี้ ทำไมไม่พกร่มล่ะ เอานี่ไป
โอเค
ยังรักมันอยู่สิท่า
(บัตรโดยสาร - โซล)
บอกแม่หน่อย
แกยังรักยงพิลอยู่ไหม
(สู่อ้อมกอดซัมดัลลี)
(เกาหลีประชันเพลง - เชจู)
ลูก
ฝันให้ใหญ่เข้าไว้นะ อย่าพอใจกับลำธารเล็กๆ
ไม่หรอกน่าพี่
ลำธารเล็กๆ ไม่ดีตรงไหน ยงพิล ลุงก็เหมือนเธอนี่แหละ
ลุงชอบเชจู
ใช่ ไม่เห็นเป็นไรเลย
ยังไม่ต้องมีความฝันตอนนี้ก็ได้ ไม่ต้องรีบ
แม่ ผมบอกว่าผมชอบลำธารเล็กๆ ไม่ได้หมายความว่าผมไม่มีความฝันนะ
อ้าวเหรอ
แล้วลูกมีความฝันอะไรล่ะ
แม่กับซัมดัลไง
ฮะ
เราเป็นความฝันของลูกเหรอ
ครับ ความฝันไม่จำเป็นต้องเกี่ยวกับอาชีพเสมอไป
แม่กับซัมดัลเป็นความฝันของผม
ถ้าฝันของแม่กับซัมดัลเป็นจริง ฝันของผมก็จะเป็นจริงด้วย
บางทีความฝันอาจไม่ได้มีไว้เพื่อไขว่คว้า
แต่มีไว้เพื่อปกป้อง
และบางที
ความฝันของผม…
อาจยังพอมีหวังที่จะออกมาสวยงาม
จะไปไหนน่ะ
ก็ไปตามหาโชซัมดัลแทนโชอึนฮเยไง
เส้นทางโอลเลเหรอ ที่มันไปน่ะนะ
- อย่าให้เขาเห็นเลย - ที่รัก ผม…
สบายดีหรือเปล่า
โทษนะครับ พอจะมีสัก 500 วอนไหม
งั้นฉันก็ชอบมันได้ใช่ไหม ฉันชอบมันมาตลอด
ซัมดัลกลับมาแล้วเหรอ
มาอยู่เชจูน่ะนะ
อย่าบอกแม่นะว่าเราไปโซลด้วยกันมา
ซัมดัลกับยงพิลกลับมาคบกันแล้ว
อะไรนะ
ทำอะไรอยู่
คำบรรยายโดย พิชชาพงศ์ ทองเพ็ญ