WITAMY W SAMDAL-RI
Fale znikają
Podobnie wspomnienia
Dziewczyna
Tańczyła
Była młoda
Pewnego dnia morze
Stało się matką
Moje łzy
Mi-ja! Ko Mi-ja!
Moje uśmiechy
Wszystko wzięło na siebie
Jestem morzem
Jestem matką
Podzielisz się?
Potem.
Jestem dziewczyną
Jestem haenyeo
OPOWIEŚĆ O DWÓCH MI-JACH, HAENYEO, KOBIETACH
ODCINEK 9 HISTORIA DWÓCH MI-JII
BU MI-JA
Ona jest ze stałego lądu, wyszła za Pan-sika,
syna Suk.
Suk nauczy ją nurkować. Zaopiekujcie się nią.
Pan-sik pojechał na stały ląd zrobić prawko
i wrócił z żoną?
- Tak. - Właśnie.
Też muszę to nosić?
Wygląda głupio.
- Jak opona. - Co?
- Opona? - Śmieszy cię to?
Ej, ty.
Jestem Ko Mi-ja.
O czym ona mówi?
Nie podawaj jej ręki, Mi-ja.
Też masz na imię Mi-ja?
Tak. Też jestem Mi-ja.
Bu Mi-ja.
Rety, jak ty włożysz tę oponę? Nawet ośmiornicy boisz się dotknąć.
Czemu to zrobiłaś? Rety!
Oszalałaś?
Pod wodę!
Wracaj!
Już!
To przez tę oponę? Jest taka tępa.
Cicho.
Teraz będzie mieszkać z nami.
Macie się dogadywać.
A kto powiedział, że ja będę tu mieszkać?
Zamieszkam na stałym lądzie.
I wyjdę za Cho Yong-pila.
Za Cho Yong-pila, jasne.
Wyjdź za Cho Sang-tae, on za tobą szaleje.
Właśnie przyszedł.
Mamo!
Mi-ja zawsze mówi o Cho Yong-pilu.
Ale to Nam Jin jest koreańskim Elvisem Presleyem.
Co takiego?
Na Hoon-a jest koreańskim Elvisem Presleyem.
- Nie, Nam Jin. - Rety.
- Na tej zielonej łące - Zielonej łące
Że co?
Kwitły kosmosy
Na Hoon-a.
Największa gwiazda.
Nie, Nam Jin.
Mamo.
Nie zaprzyjaźnię się z kimś tak niemiłym.
Rozumiesz?
Co takiego?
Głucha jesteś?
Co powiedziałaś?
Cho Yong-pil.
To koreański Elvis Presley.
O co chodzi?
Nie wiem.
To on jest koreańskim Elvisem i największą gwiazdą.
Nie Nam Jin czy Na Hoon-a.
- Też jest jego wielbicielką? - Najwidoczniej.
Kiedyś pewna dziewczyna dała mi kwiaty
Tylko on zaśpiewa coś takiego.
Zgarnia wszystkie nagrody.
Miała krótkie włosy, pięknie uczesane Niczym trawa w deszczu
Yong-pil!
Nie, pod wodę!
Dobrze!
Raz, dwa…
Trzy.
Otwórz oczy.
Wyglądasz jak ja.
Kiedy w końcu coś złowisz?
Co robisz?
Z liczbą 983 głosów
zwycięża Cho Yong-pil!
Yong-pil płacze.
Dobrze. Spójrzcie na mnie.
- Spójrzcie w obiektyw. - Gratulacje.
Strona panny młodej patrzy na mnie.
Proszę!
Ja.
Yong-pil.
Co?
Co się stało?
Mamo!
Jesteście jak
papużki nierozłączki.
Dlatego razem rodziłyście?
Zawsze będziemy razem.
A kiedy one dorosną,
pobiorą się.
Prawda, rodzinko?
Nie wystarczy wam, że jesteście ze sobą tak blisko,
musicie jeszcze być rodziną?
Rety.
Mi-ja.
Zostaniesz teściową mojej córki?
Wtedy będziemy prawdziwą rodziną.
Oczywiście.
Myślisz, że kłamałam?
Będziemy rodziną,
zawsze blisko naszych dzieci,
chroniąc je już na zawsze.
A jeśli się nie zgodzą?
Mogą chcieć wyjść za kogoś innego.
Prawda.
Mogą się nie polubić.
W takim razie…
wychowujmy je wspólnie.
Wspólnie? Co to znaczy?
Mamami Yong-pila są Bu Mi-ja i Ko Mi-ja.
Mamami Sam-dal są Ko Mi-ja i Bu Mi-ja.
Czy to nie silniejsze niż więzi rodzinne?
Masz rację.
Jeśli dzieci będą miały dwie mamy,
a ja umrę pierwsza,
lub kiedy ty umrzesz pierwsza,
żadne nie zostanie bez mamy.
Fakt.
Czy jeśli umrę, zawsze będziesz przy Sam-dal?
Oczywiście.
Jin-dal też się zaopiekuję.
A jeśli to ja umrę,
opiekuj się Yong-pilem.
Oczywiście. W końcu to mój syn.
A to moja córka.
Yong-pil!
Mamo, nie przepracowuj się!
Nie słuchaj babci.
- Hej. - Co jest?
Babcia czepia się mamy, że łapie za mało ryb,
więc ta haruje. Prądy są silne i niebezpieczne.
Nie martw się.
Jest z nią Bu Mi-ja, najlepsza haenyeo.
Bu Mi-ja zawsze zadba o Ko Mi-ja.
Oczywiście. Przecież wiem.
Bu Mi-ja.
Ko Mi-ja.
- Jak się masz? - Dobrze.
Po prostu chodźmy.
Wyjdziemy, kiedy prąd będzie za silny.
Nie możemy. Mówiłam ci.
W taką pogodę prądy są szybkie.
Czemu tak naciskasz?
Wracaj szybko.
Do dzieła.
Posłuchaj jej. Morze wydaje się spokojne,
ale w każdej chwili może zrobić się groźnie.
Jutro też jest dzień.
Wczoraj też nic nie złapałam.
Ty wracaj.
Ja jeszcze popracuję.
Jeśli prąd będzie za silny, natychmiast wyjdę.
Rety.
Ona cię ochrzani.
Ej, Ko Mi-ja.
Zaczekaj na mnie.
Wracaj do domu.
Wyjdziemy, kiedy zrobi się groźnie.
Dobrze.
Załatwimy to szybko.
Sang-tae!
Chodź! Szybko!
Co się stało?
Natychmiast chodź nad morze!
Twoja żona…
Twoja żona!
Moja żona?
Co z nią?
Znaleźli ją! W morzu w pobliżu Samdal-ri.
Co z nią?
Powiedzieli, że została uratowana, więc żyje.
Ma trafić do szpitala Uniwersytetu Halla.
Dokąd…
Znowu to samo.
Wydamy zalecenia pogodowe?
Tak, dostaliśmy właśnie zgodę. Mamy ogłosić alert.
Czemu tak…
Na co się tak gniewasz?
Na alert pogodowy.
Wczoraj Cho przewidział, gdzie będzie sztorm,
i poprosił centralę o alert.
Kazali mu zaczekać.
Gdybyśmy wcześniej…
Co?
Rety. Znów będzie wariował.
POLICJA
Musiałyście się zmartwić.
Nic wam nie jest?
Co to za pytanie?
Mamy nadzieję, że z panią Ko wszystko w porządku.
Wczoraj też popłynęła na rafę.
Czemu nie była ostrożniejsza?
A czy wtedy morze zareagowałoby inaczej?
Zawsze boję się, kiedy dojdzie do wypadku.
Każdy nurek boi się morza.
Nieważne. Wstajemy.
Kto to?
Sang-tae?
Tak, to Sang-tae.
Rzadko tu przychodzi.
- Ciekawe, co tu robi. - Tak.
Kochanie, co tu robisz?
Czy morze znów kogoś zabrało?
Mamo, jest zimno. Czemu tu przychodzisz?
Przeziębisz się.
To Sang-tae, nie twój mąż.
Cho Sang-tae.
Twój zięć.
A ty kim jesteś?
Pójdę już.
Co się stało?
Nic. Proszę z nią iść.
Dobrze.
Ostrzegałem cię. Czemu nie słuchałaś?
Mama. Co teraz będzie?
Biedna mama!
Spokojnie.
Halo?
Sam-dal, gdzie jesteś? Gdzie mama?
Cóż.
Mama jest w drodze do szpitala.
Jest z nią tata.
- Sam-dal. - W karetce nie było miejsca…
Cho Sam-dal, nic ci nie jest?
- Weź się w garść. - Co?
Dobrze.
Sam-dal, posłuchaj.
Mamie nic nie będzie. Wszystko będzie dobrze.
Nie denerwuj się.
Sam-dal. Zaufaj mi.
Nic jej nie będzie.
Rozumiesz?
Jasne.
Mama! Co my teraz zrobimy?
Już dobrze, Hae-dal.
Będzie dobrze.
Choroba serca?
Niemożliwe.
Miała wypadek podczas nurkowania. Jaka choroba serca?
To chyba jakaś pomyłka.
Nie ma żadnej pomyłki.
Zgadza się.
Cierpi na chorobę serca.
Tato.
Chorobę serca?
Ma arytmię.
Jej serce
bije szybciej, niż powinno.
Co to było?
Zupełnie zapomniałem.
Co z jej lekami?
Brała leki na serce.
Tato, co to za choroba serca?
Mama jest chora?
Cicho!
Migotanie komór.
Bierze leki na arytmię.
Od ośmiu lat przyjmuje antykoagulanty.
Chodzi tu do kardiologa.
Nazywa się…
Doktor Kim Hyung-jun.
Proszę skontaktować się z nim i spytać, czy może przyjść.
- Dobrze. - Rety.
Pozwoliliście jej nurkować mimo choroby?
Przepraszam.
Jak czuje się mama?
Na razie dobrze.
Mogła być w niebezpieczeństwie,
ale na szczęście ratownicy wiedzieli o jej chorobie,
więc się nią zaopiekowali.
Pilnujmy jej EKG
i czekajmy, aż się obudzi.
Dziękuję.
- Panie doktorze. - Tak?
Nie wierzę.
Czy tylko my nie wiedziałyśmy o jej chorobie?
Czemu to…
Regularnie brała leki.
Mamo.
Śpisz?
- Mamo. - Czekaj.
- Mamo, nic ci nie jest? - Przepraszam.
Przepraszam panią.
- Zbadam ją. - Dobrze.
Słyszy mnie pani? Jesteśmy w szpitalu.
Jest przytomna.
Mamo.
Mamo, nic ci nie jest?
To rzeczy Sam-dal.
Dziękuję.
Musiała się martwić.
Przez całą drogę się trzęsła.
Starała się przy mnie nie płakać. Nawet nic nie mów.
Powiedziała, że mogę jechać, ale zostawiła telefon i rzeczy.
Mama śpi.
Jasne.
Proszę.
Dzięki.
Powinieneś już iść.
My tu zostaniemy.
Wszystko gra?
Rany.
Co u…
Co u pani Ko? Jak się czuje?
Nie wiemy. Tylko zawiózł ją do szpitala.
Chyba jest przytomna.
Nie znam szczegółów.
A co z Sam-dal?
Jest w szpitalu, prawda?
Dokąd idziesz?
Cała ich rodzina się martwi.
Tylko będziesz im przeszkadzał.
Chyba masz rację.
Yong-pil do nas zadzwoni.
Yong-pil z nimi jest?
Oczywiście. Od razu pojechał do szpitala.
Usiądź.
Nie zgrywaj bohatera.
Co takiego?
Co?
Ja zgrywam bohatera? A Yong-pil?
No wiesz.
Oni są ze sobą blisko.
Jak blisko? Sami robicie z nich nie wiadomo kogo!
Od wczoraj dziwnie się zachowuje.
Krzyczy, kiedy mówimy o Yong-pilu i Sam-dal.
Nie da się z nim gadać.
Co ty wyprawiasz, Bu Sang-do?
Ponoć nie wiedziałeś.
O niczym.
Zaginiona haenyeo
choruje na serce.
Sprawdźcie tętno, jak tylko ją znajdziecie.
Najpierw tętno.
Ale…
Dlaczego?
Przepraszam. Nie miałem wyboru.
Nawet w normalnych sytuacjach trudno mi cię zrozumieć.
Ale tego nie rozumiem kompletnie.
Czemu nie powiedziałeś, kiedy cię pytałam?
Nawet jeśli myślałeś, że jestem zbyt zajęta,
by dbać o własną matkę,
nawet jeśli wyglądałam ci
na złą córkę,
powinieneś był mi powiedzieć.
Jestem jej córką.
Nie dlatego ci nie powiedziałem.
- Widzisz… - A dlaczego?
Co?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Sam-dal?
Powiedziałeś jej?
Nie mogłem.
Wyraziłaś się jasno, bym jej nie mówił.
Ale mamo.
Czy twoje dzieci nie powinny wiedzieć?
Wyobraź sobie ich poczucie winy.
Proszę,
powiedzmy im.
Nie ma mowy.
Nie mów nikomu.
Mamo.
Sama zdecyduję, czy im powiedzieć.
Masz rację.
Wiem, że powinienem był ci powiedzieć.
Ale tu chodzi o mamę.
Nie mogłem sam o tym decydować.
Rozumiem.
Ale powinieneś był.
Nie powinna była nurkować.
Osoba z arytmią w morzu
jest jak bomba zegarowa.
Nikt jej nie powstrzymał. Ani ty, ani tata.
Codziennie szła nurkować, a to niebezpieczne.
Myślisz,
że nie próbowaliśmy?
Tak, jako jej córka, powinnaś była wiedzieć.
Rozumiem twoją złość. Ale wiesz co?
Gdybyś przyjeżdżała na święta
albo chociaż raz w roku,
wiedziałabyś, że mama jest chora.
Nie.
Powstrzymałabyś ją przed nurkowaniem.
Nie było cię.
Dlatego nie wiedziałaś.
Miałaś odnaleźć Cho Sam-dal.
Mama była jej częścią.
Nieważne. Chodźmy już.
Chodźmy. Mama…
Nie wiesz, czemu i przez kogo nie wracałam.
Halo?
Nie.
Nie potrzebuję.
Po co mi tu karta kredytowa?
Ciągle mnie namawiają.
Rany.
Zaraz zwariuję od tego czekania.
Przynajmniej jest przytomna. To znaczy, że nic jej nie grozi, prawda?
Tak.
Rety.
Nie wiem, czemu myślę dziś o mamie Yong-pila.
Hej.
Czemu o niej teraz wspominasz?
Co za bzdury.
Pani Ko nic się nie stało.
Ale i tak się boję.
Dwa lata temu Yeong-ae.
Wcześniej Jeong-sun i mama Yong-pila.
Czy wiedziałyśmy, co im grozi?
Kiedy próbuję zapomnieć, morze zabiera coraz więcej ludzi.
Co?
Ha-yul.
Twoja babcia i mama niedługo zadzwonią.
Zostań z nimi jeszcze trochę.
Dobrze.
W Seulu, kiedy mama i ciocie miały przyjść później,
często spałam u Byeol.
- Rozumiem. - Tak.
Nie musicie się o mnie martwić.
Na pewno?
Co za urocza dziewczynka.
Niedługo pojawią się delfiny, pójdę nad morze.
Jasne. Żaden problem.
Nie oddalaj się za bardzo.
Dobrze.
O rety.
Jesteś niemożliwa.
Nie mów takich rzeczy przy dziecku.
Skąd może wiedzieć, o czym mówię?
To tylko dziecko.
Rety.
O rety.
To dojrzałe dziecko. Jest praktycznie jak dorosła.
DELFINY TO NIE RYBY
Znowu tu jesteś?
Ha-yul, prawda?
Skąd wiedziałaś, że pojawią się delfiny?
Nie każdy o tym wie.
Moja babcia.
Moja babcia wie wszystko o morzu.
Rozumiem.
Pewnie jest haenyeo.
Masz szczęście.
Chciałbym poznać jakąś haenyeo.
Proszę pana.
Słucham?
Namchun chroni Oryonga jak matka.
Tak, Namchun jest jego mamą.
A co, jeśli
coś się stanie
i Namchun umrze?
Co się stanie z Oryongiem?
Kto będzie chronił Oryonga?
Co?
Cóż.
Butlonosy wychowują młode wspólnie.
Inne delfiny dbają o młode,
które zostały bez mamy.
Rozumiem.
A jeśli morze zabierze moją babcię,
kto zadba o moją mamę?
Co?
Nie przeżyję bez mamy.
A moja mama nie przeżyje bez babci.
Co jeśli morze…
Co jeśli morze zabierze moją babcię?
Co stanie się z moją mamą?
Dość już, skarbie. Nie będziesz mogła oddychać.
Babciu, jak wstrzymujesz oddech tak długo?
Ja nie wytrzymam nawet dziesięciu sekund.
Jestem haenyeo.
Wstrzymuję oddech na naprawdę długo.
Rety.
Nie boisz się morza?
Boję się.
Morze jest straszne.
Oczywiście, że się go boję.
Też boisz się morza?
Jesteś haenyeo.
Haenyeo też są ludźmi.
Morze to najstraszniejsza rzecz na świecie.
Morze odebrało mi teściową,
młodszą siostrę…
i…
moją długoletnią przyjaciółkę.
Bardzo się go boję.
Co jeśli morze zabierze moją babcię?
Co zrobi wtedy mama?
MIGOTANIE KOMÓR ARYTMIA
Dzień dobry.
Proszę pana,
dyrektor chce, żeby zadzwonił pan do doktora Cha.
Po co?
Prezes Jeon Dae-ho z AS Electronics połamał sobie żebra i leży w szpitalu.
Sekretarzu Ko,
od samego rana raczysz mnie świetnymi wiadomościami.
Uwielbiam to.
Ile żeber złamał?
Mam nadzieję, że więcej niż jedno.
Proszę pana.
Proszę nic nie mówić.
- Proszę zadzwonić. - Nie. Po co?
Wielokrotnie mnie upokorzył.
Powiedz ojcu, że dzwoniłem.
Dziad nawet tego nie sprawdzi.
Jak mnie nazwałeś?
Powtórz to.
- Dziad? - Tato…
Co robisz na wyspie Czedżu?
Ty idioto. Dlatego jesteś czarną owcą w rodzinie.
Kup kwiaty i jedź do szpitala!
Mamo.
Jeszcze nie.
To boli!
Nie hałasuj. Będą nas obgadywać.
Wczoraj prawie umarłaś!
Nigdzie nie idziesz. Musisz odpoczywać.
Co? Mam położyć się do grobu?
Zostając tu, poczuję się jeszcze gorzej.
Odpoczywać mogę w domu.
Mamo, jesteś chora.
Musisz brać leki na arytmię do końca życia.
Daj spokój.
W moim wieku wszyscy biorą jakieś leki.
Tata Gyeong-tae bierze leki na ciśnienie,
tata Eun-u na cholesterol, a mama Sang-do na tarczycę.
Wszyscy są skazani na jakieś leki.
Pewnie większość ludzi w moim wieku ma arytmię.
To nic poważnego.
Nie przesadzajcie.
Mamo, proszę!
To poważna sprawa!
Chodzisz nurkować, choć wiesz, że to niebezpieczne.
Hej.
Zostań jeszcze kilka dni.
Zrobią ci jeszcze kilka badań.
Na litość boską.
Mówiłam, znam swoje ciało najlepiej!
- Daj mi to. - Nie.
Mamo, czemu się tak zachowujesz?
- Mamo. - Nie dawaj jej tego.
- Co robisz? - Ej!
Ko Mi-ja!
Choć raz ich posłuchaj!
Korona ci z głowy nie spadnie, jak zostaniesz kilka dni!
Nie możesz tak traktować własnego ciała!
Nie upieraj się i posłuchaj córek. Całą noc nie spały,
bo tak się martwiły!
Posłuchaj własnego męża! Proszę!
Posłuchaj nas!
- Mamo. - Mamo.
- Przepraszam.
Zamknę drzwi.
Ostatnim razem podziałało.
KWIACIARNIA
Wystarczyłby jeden telefon.
Ma pan talent do komplikowania sobie życia.
Teraz musi pan odwiedzać wroga w szpitalu z kwiatami.
Nie masz oka do kwiatów.
JEON DAE-YEONG WRACAJ DO ZDROWIA
Chryzantemy i „wracaj do zdrowia”?
Oszalałeś? Czy to mój pogrzeb?
Kompletnie ci odbiło po rozwodzie?
Idź sobie.
Wynocha.
Co takiego?
Dopiero przyszedłem.
No dobrze, w takim razie idę.
Właśnie. Dae-ho.
To tylko żebra? Nic więcej?
A co?
Słucham?
Skoro już jesteś w szpitalu,
dobrze mieć więcej rzeczy do wyleczenia.
- Hej. - Pójdę już.
Chodź tu.
Co za psychol.
Moje żebra!
Sekretarzu Ko.
Widziałeś jego minę?
Mamo.
Cicho. Stój prosto.
Patrz do przodu.
Sekretarzu Ko.
Czedżu jest naprawdę mała.
A może to przeznaczenie?
Chodźmy.
ZMARŁA BU MI-JA
Taxi.
- Pa, tato. - Pa.
Uważajcie na mamę.
- Dobrze. - Jasne.
- Pa. - Wrócę szybko.
- Dobrze. - Jedź bezpiecznie.
Kto to?
Kto zapłacił rachunek za szpital?
Pewnie Yong-pil.
Yong-pil?
Czemu miałby płacić za mamę?
Ze względu na…
Przyjaźni się z mamą.
Widziałam, jak są blisko.
Mamo, słyszałaś, co mówił lekarz?
Musisz odpoczywać. Żadnego nurkowania.
Wiem.
Spływa to po tobie.
Mówię poważnie.
Mówiłam, że to Yong-pil.
Co? To nie byłem ja.
Dlaczego za mnie zapłaciłeś?
To nie ja.
Daj mi numer konta. Oddam ci.
To nie byłem ja. Nie słyszałaś?
Nie ja.
Ktoś musiał się pomylić.
Jaki idiota mógłby się tak pomylić?
Właśnie.
To nie byłem ja.
- Rety. - Już powinni tu być.
Tak.
- Wyszła ze szpitala. - Pani Ko!
- Rany! - Pani Ko!
O rety!
Ostrożnie.
Jak się pani czuje? Ostrożnie.
Proszę.
- Powoli. - Bardzo bolało?
Nic pani nie jest?
Nie spałam całą noc.
- Mimo to jestem wdzięczna. - Tak.
- Co za ulga. - Właśnie.
- Rety. - Nie przesadzajcie.
W tej chwili mogłabym złapać sześć ośmiornic.
- Nie mów tak! - Mamo!
Dopiero wróciłaś.
Właśnie.
Mają rację.
Nie może pani nurkować.
Proszę odpoczywać.
- Tak. - Proszę słuchać córek.
Gdzie Ha-yul?
Pani Ko!
- Hej. - Hej. Rety.
Nic jej nie jest.
O rety.
Jak się pani czuje?
Coś panią boli?
Nie.
Mam nadzieję, że byłaś grzeczna.
Nie jestem dzieckiem. Siedziałam cicho.
Mną się nie przejmujcie.
Nic mi nie jest, możecie wracać do pracy.
Jutro będzie dobry dzień na połów.
- Jasne. - Mamo!
- Przestań! - Mamo…
Dobra, dobra.
My się tym zajmiemy.
Pani niech odpoczywa.
Proszę ich słuchać.
- Właśnie. - Tak.
Rety.
I tak będzie nurkować.
Na pewno.
Lekarz od ośmiu lat próbuje ją powstrzymać.
Myślicie, że nas posłucha?
Jin-dal, co powinnyśmy zrobić?
Co takiego? Musimy ją powstrzymać.
- Rany. - No.
Musimy coś wymyślić.
Serio.
- Hej, Sam-dal. - Co?
Ty.
Yong-pil cię rzucił.
Dlaczego nagle o tym wspominasz?
Kiedy się rozstaliście,
mówiłaś, że cię rzucił.
Tak. Co z tego?
Nie rozumiem.
No tak.
Może żałuje, że ją rzucił?
Nieważne, jak na to spojrzę,
jego zachowanie i słowa wskazują na…
Na co?
- Na miłość. - Cholera.
Co ty wygadujesz?
Myślę, że wciąż coś czuje.
- Bzdura. - Pomyśl.
Odkąd wróciła, kręci się wokół niej.
Wziął tego palanta Chung-giego
za twojego chłopaka i zrobił aferę.
Poleciał za tobą do Seulu.
Jeśli to nie miłość,
to co innego?
- Mylę się? - Nie.
Wiedziałam od początku.
Tylko ona nic nie wie.
Co takiego?
Yong-pil pewnie żałuje, że cię rzucił.
A dlaczego?
Bo to strona rzucająca cierpi najbardziej.
Ona też była smutna.
Nie rozdrapujmy starych ran.
Ale niezręcznie!
- To nie tak! - Widziałaś?
Nie śmiejcie się.
Nic mi nie jest.
Wszystko gra.
Przepraszam.
Już nic mnie nie boli. Co z tobą?
Ale jestem Yong-pilowi wdzięczna.
Kiedy my sprawiałyśmy jej kłopoty, nie wiedząc, co jej dolega,
Yong-pil znalazł szpital i zaprowadził ją do lekarza.
Osiem lat temu też zabrał mamę do szpitala.
- To nasza wina. - Tak.
- Nasza. - Właśnie.
Nieważne.
Od teraz staramy się,
by nie wróciła do nurkowania.
- Zgoda. - Tak.
Musimy coś wymyślić. Zdrówko.
Zdrówko!
Może miesięczne kieszonkowe?
Proponowałam jej to, odmówiła.
- Odmówiła? - Dlaczego?
Mówiła, że na to nie zasługuje.
Zawsze tak mówi.
POTWIERDZENIE BUDOWY PARKU ROZRYWKI
Sekretarzu Ko.
Słucham?
Czemu nasz park ma powstać
akurat w Namdal-ri, kiedy wyspa jest taka duża?
Kto o tym zadecydował?
Pewnie dyrektor.
Rozumiem.
Są lepsze miejsca.
Powinniśmy się tak spieszyć?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Nikt jej nie powstrzymał.
Chodźmy. Mama…
Byłam wobec niego niemiła.
Tak.
Mogę być zła o to, że mi nie powiedział.
Ale powinnam być mu wdzięczna.
W końcu zajmował się mamą, kiedy nas nie było.
Powinnam mu podziękować.
CHO YONG-PIL
Ale czemu tu nie wracałam?
Nie mogłam, choć chciałam.
Właśnie. To przez niego.
Nie. Nie zadzwonię.
Hej, wyjdź z domu.
O rety!
Co tak szybko?
To telepatia.
O czym ty mówisz?
Cóż.
Skoro tu jesteś…
Możemy porozmawiać?
Dobrze, ale chodźmy gdzieś.
Co? Gdzie…
Synoptyku Kang.
Czemu dziś nie ma tej kwiaciastej boi?
Należy do haenyeo, która miała wypadek.
Naprawdę?
To dlatego Yong-pil tak…
Kojarzy pan boję głównej haenyeo?
To główna haenyeo?
Yong-pil jej strzeże.
- Co? - Co?
Zawsze obserwuje tę boję w kwiaty.
Dlatego tak szybko uratowali tę panią.
Zostałem synoptykiem, aby chronić swoich bliskich.
Chodź.
Rzuca się w oczy ta boja.
Piękna i unikatowa.
Co to?
Tato!
Mieliśmy nie dotykać swoich rzeczy.
Sang-tae, skończyłeś pracę?
Tak.
Ładna boja.
Czyja?
Pani Ko.
Kiedy miała wypadek,
popłynęła aż do Namdal-ri, więc ją przywiozłem.
Ktoś jeszcze ma taką kwiaciastą boję?
W Samdal-ri tylko pani Ko.
Do zobaczenia!
Cześć.
Rany, Yong-pil…
Zrobił jej taką boję, żeby ją obserwować?
Żeby się wyróżniała?
Tylko on wiedział o jej chorobie.
Musiał się martwić.
Czyli został tu z powodu pani Ko.
Czy Yong-pil wciąż czuje coś do Sam-dal?
Pytasz poważnie? Obaj znamy na to odpowiedź.
Zrezygnowałbyś z marzeń i został tu,
by chronić matkę dziewczyny, której nawet nie lubisz?
Przez osiem lat nie potrafił o niej zapomnieć.
Yong-pil naprawdę…
Musiała go rzucić, bo przestał jej się podobać.
Ale teraz?
Nie sądzę, by nic do niego nie czuła.
- No nie? - Tak.
Ale czemu tak kręcą?
Wkurza mnie to. Po prostu zacznijcie się spotykać!
Rany.
Coś między nimi jest,
ale tego nie widzimy.
Dziwne. Na podstawie prądów powinna być gdzieś tutaj.
Chodźmy do końca drogi.
Daj spokój. Mama już nie będzie nurkować.
Nie potrzebuje boi.
A czy ty pozbyłaś się aparatów, kiedy rzuciłaś fotografię?
Oszalałeś? Są drogie, dbam o nie.
Właśnie. To boja mamy, niezależnie od tego, czy rzuci pracę,
decyzja należy do niej.
Inaczej zacznie wariować
mimo swojego stanu.
- Hej… - Czy…
Czy dalej się…
na mnie gniewasz?
Jasne, że nie. Po prostu…
Przepraszam.
Nie powiedziałem ci o jej chorobie.
Przepraszam.
Też byłbym zły.
Ale wczoraj
za bardzo martwiłem się o mamę,
więc powiedziałem za dużo.
Przepraszam.
Ale…
to nie twoja wina.
To o tym myślałeś?
Oczywiście.
Musiałaś być zła i się winić.
Na pewno.
Dziękuję.
Jesteś mi wdzięczna, prawda?
Tylko ja cię rozumiem.
Nie.
Dziękuję, że byłeś przy mojej mamie.
Nieważne, czemu nie chciałeś powiedzieć,
jestem ci wdzięczna za wszystko.
Na moim miejscu…
Gdyby moja mama była chora, zrobiłabyś to samo.
Twoja mama to moja mama.
Moja mama to twoja mama.
Po tylu latach brzmi to zbyt żenująco?
W dzieciństwie słyszeliśmy to cały czas.
Właśnie.
Yong-pil, nie rób już tego.
Jej córki wróciły. Zajmiemy się mamą.
Nie musisz martwić się o moją rodzinę.
Jeśli dalej będziesz…
Jest między nami niezręcznie.
Jak możesz tak mówić?
Jesteś niemiła.
Taka niemiła.
No tak. Zapłaciłeś za szpital.
Czemu zapłaciłeś za moją mamę?
To naprawdę nie byłem ja.
Nie kłam. Podaj mi numer konta.
Teraz myślę, że powinienem był zapłacić.
W porządku. Zrób mi przelew.
- Podaj mi numer. - Zrób mi przelew.
Numer konta.
Mój numer konta…
Zamiast tego wezmę telefon. Mogę?
Oddaj go. Nie wygłupiaj się.
Wezmę go w ramach zapłaty.
Co ty wyprawiasz? Oddawaj!
Przecież chciałaś mi zapłacić.
To mój telefon. Oddawaj.
- Nie chcę. - Przestań.
Nie oddam ci go.
- Pożałujesz. - Wcale nie.
- Mówię ci. - Kupię sobie buty.
Mówiłam, że pożałujesz.
Było oddać po dobroci.
- Puść. - Dlaczego?
Dopiero zjadłeś swoje. To moje.
Nic nie jadłem.
- Zjadłeś! - Nie.
Moje.
Było oddać po dobroci.
Chodź tu.
Co mi zrobisz?
Mam cię!
Puść! Nie!
Oddawaj.
- Dawaj! - Przestań!
Park Ji-sung strzela. Gol!
Bramka!
Gol!
Chodź tu.
- Czemu uciekasz? - Cholera. Ej!
Co to jest? Mów.
Przecież widać.
To kawałek tkaniny.
Tkanina?
Po prostu?
Nie pochodzi z jej boi?
Tato, to…
Dlaczego zrobiłeś jej boję?
Nieważne. Pakuj się.
Natychmiast.
Jedź do centrali.
Będziesz pracował w Seulu!
O co pytałeś?
Czy wciąż mam do niej żal?
Tak.
Nienawidzę jej!
Aż do dnia,
kiedy zamknę oczy,
do dnia mojej śmierci,
będę jej nienawidził!
Ty jej nienawidzisz.
Ale czy ja też muszę?
Co?
Powinieneś.
Też powinieneś jej nienawidzić.
Twoja mama… Czemu umarła?
Z czyjej winy?
Z niczyjej!
Tato.
Mama nie zginęła z niczyjej winy! Wiesz, że to nieprawda!
Tato, ja…
Nigdy jej nie nienawidziłem.
Mimo śmierci mamy i rozstania z Sam-dal,
nigdy jej nie znienawidziłem. Nie mogłem.
Ty…
Nie widzisz mnie?
Do dziś cierpię, kiedy myślę o tamtym dniu!
Codziennie boli mnie serce!
A co ze mną?
Myślisz, że ja nie cierpię?
Ja też wszystko w sobie duszę.
Ściska mi gardło, ale to powstrzymuję.
Duszę to tutaj.
Każdego dnia.
Nie wolno mi tej jednej rzeczy?
Chcesz mi tego zabronić?
Rany.
Ty…
Nie mów,
że wciąż coś do niej czujesz.
O to chodzi?
Hej.
Minęło osiem lat.
No nie?
Przez osiem lat Cho Sam-dal
była w jego sercu.
Matko.
Nasz Yong-pil…
nie powiedział nam nigdy ani słowa.
Co za głupek.
Największy głupek na świecie.
Czemu jesteś taki nawalony?
Nieodwzajemniona miłość boli.
Nieodwzajemniona? Nie.
Miłość jest tylko wtedy, gdy jest widoczna.
On patrzył na nią w tajemnicy i cierpiał.
Chował się, znów spoglądał,
by cierpieć jeszcze bardziej. To nie miłość.
Ale…
Yong-pil nie widział Sam-dal
osiem lat.
Dlaczego?
Nie przyjeżdżała tu.
Nie odwiedzała nas.
Kochał dziewczynę, której nawet nie widział?
To zboczeniec.
Nie musiał jej widzieć.
Mężczyźni patrzą sercem, nie oczami.
Jest zboczony. Na pewno.
- Kto jest zboczony? - Nie strasz.
Czego się boisz?
Chwila.
Ja jestem zboczona?
Nie.
- Na pewno? - To nic.
Co cię tu sprowadza?
- Piwo. - Rozumiem.
Jeszcze wcześnie. Co z nim?
Jest pijany.
Cho Sam-dal.
Zwodziła faceta przez osiem lat.
Cho…
Jesteś narąbany. Idź spać.
Właśnie.
Nie kupujesz piwa?
Napiję się tu.
Lepiej, żeby mama nie widziała, jak piję w domu.
Jasne.
No więc…
- Sam-dal. - Tak?
Czemu przez osiem lat nie przyleciałaś na Czedżu?
Nie odwiedzałaś nawet rodziców.
Tak.
Często odwiedzali mnie w Seulu.
Rozumiem.
Pani Ko i Pan-sik często bywali u córek.
- Tak. - No jasne.
A czemu zerwałaś z nami kontakt?
Wiesz…
Nie zrobiłam tego celowo.
Po prostu byłam bardzo zajęta. Tak jakoś wyszło.
To nie dlatego, że nie chciałaś widzieć Yong-pila,
prawda?
No co ty.
Miałabym zerwać z wami kontakt przez Yong-pila?
- W życiu. - No nie?
Przez niego?
Posłuchaj, przez ciebie on
zrezygnował z pracy w centrali i utknął tu na osiem lat.
Serce…
Serce go bolało. Wiedziałaś o tym?
Położę go spać.
Nie. Zostaw go.
Co masz na myśli?
DUMA SAMDAL-RI, CHO YONG-PIL!
CHA EUN-U
Co zrobimy z Sam-dal?
Gyeong-tae zaczął paplać.
Co powiedział?
Że utknąłeś na Czedżu przez nią.
Jak to utknął?
Nasz romantyk Cho Yong-pil,
który był zapatrzony w Cho Sam-dal,
chciał chronić panią Ko,
więc porzucił swoje marzenie
o wyjeździe do Szwajcarii
i tu utknął.
O czym ty mówisz?
Zrezygnował z marzeń, żeby chronić moją mamę?
Boja w kwiaty.
Wiesz, czemu pani Ko ma boję w kwiaty?
Yong-pil kupował jej tkaninę przez osiem lat.
Dlaczego?
Żeby wyróżniała się na ekranie.
Zrezygnował ze swoich marzeń.
Robił to przez osiem lat.
Wszystko gra?
Co z tobą?
Czemu ciągle o to pytasz?
Czemu pytasz, czy wszystko gra?
Czemu?
Martwisz się?
Czemu…
Czemu zrezygnowałeś z marzeń dla mojej mamy,
by utknąć na Czedżu?
Dlaczego? Dlaczego to zrobiłeś?
Jesteś pijana. Opamiętaj się. Pogadamy później.
Nie, ty się opamiętaj.
Ty, Cho Yong-pilu.
Ty musisz się opamiętać.
Chcesz wiedzieć,
czemu nie odwiedzałam Czedżu?
Chcesz wiedzieć, kto mi zabronił?
Czemu zerwałam kontakt z Gyeong-tae, Eun-u i Sang-do
i odcięłam się od was?
Wiesz?
WANG GYEONG-TAE PIJEMY
CHA EUN-U ZAWSZE MIŁO ICH ZOBACZYĆ!
PRZESTAŃ OBSERWOWAĆ
Próbowałam o tobie zapomnieć.
Usunąć cię z moich wspomnień.
Czemu pytasz, co u mnie?
Czemu martwisz się o mnie
i opiekujesz się mną?
Czemu sprawiasz,
że cały czas się waham?
Ale wstyd.
Hej, Sam-dal.
Wszystko gra?
Znajdźmy prawdziwą Cho Sam-dal.
Zostaw ją!
Sam-dal, wszystko gra?
Zaufaj mi. Nic jej nie będzie.
Wszystko gra?
Co zrobisz, jeśli naprawdę ci zaufam?
Zaczekaj.
WITAMY W SAMDAL-RI
Cho Sam-dal, co powiedziałaś?
Czy to przez to…
co się wczoraj stało?
Zrobiliśmy to.
Widziałam coś niesamowitego.
- Co? - Że co?
Hej!
Myślicie, że znacie
Cho Jin-dal tak dobrze jak ja?
Sam-dal nadal mi się podoba.
Tym razem podążę za głosem serca.
Nie spotykaj się z nią.
nigdy nie zaakceptuję Sam-dal.
Wyznałaś mi.
Że ci się podobam.
A ty podobasz się mnie.
Napisy: Jakub Jadowski