WITAMY W SAMDAL-RI
Naprawdę to zrobiłaś…
przeze mnie?
FOTOGRAFKA NA ŚWIECZNIKU ZA NADUŻYCIA
Wystraszyłeś mnie.
Co jest?
Na co patrzysz?
Tylko na…
Co to?
Idź do domu, dobra? Czemu ciągle tu siedzisz?
Chyba pójdę.
Dobra.
Idę do domu. Na razie.
Do widzenia. Wychodzę.
Na razie.
Co za idiota.
Chwila. Co ona robi?
Co? Nie, zaczekaj.
Chyba chodzi tam pić.
Wybacz spóźnienie.
Przychodź na czas. Chcę już do domu.
- Przepraszam. - Pa!
Pa.
ODCINEK 6 SNY WEDŁUG CHO YONG-PILA
O rany.
O nie. Zaczyna padać.
O rany.
Co?
Sang-do.
Co tu robisz?
Wyłysiejesz, jeśli zmokniesz.
Nie zapowiadano dzisiaj deszczu.
Zasiedziałaś się na stałym lądzie.
Mieszkańcy Czedżu nie wierzą prognozie.
O matko.
Sang-do, mój życzliwy przyjaciel.
Pół życia spędziłam na stałym lądzie.
- No tak. - Osiemnaście lat. Jestem miejscowa.
Spoko, możesz być z lądu.
Wiedziałaś?
Co?
Podobały mi się kobiety z lądu.
Naprawdę?
Moment. Ja jestem ze stałego lądu.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Powiedzmy, że to telepatia.
Co ty mówisz?
Dokąd idziesz tym razem?
Będzie padać! Opuść dach!
Sang-do, masz przemoknięte ramię!
Nie szkodzi. Byle nasza celebrytka była sucha.
Weź. Będziesz mnie winił, jak się przeziębisz.
Przechyl na swoją stronę.
Zbliż się, zmieścimy się oboje.
No dobra.
Yong-pil.
Hej.
Co za niespodziewane spotkanie.
Dokąd idziecie?
A ty?
Czemu biegasz w deszczu?
Jesteś przemoknięty.
Ja?
Zachciało mi się biegać, więc…
Co?
Czemu nie masz parasolki? Masz.
Dobrze.
Czemu masz dwie?
Co?
Pomyślałem…
że może wpadnę na kogoś, kto będzie potrzebował parasolki.
Sprawdzi się.
O czym ty gadasz?
Lepiej popracuj nad prognozą. Miało nie padać.
Mówiłem, że będzie, ale mi nie uwierzyli.
Musisz zdobyć ich zaufanie.
Nie ufają ci, więc cię nie słuchają.
Nieprawda. Przygotowuję najlepsze prognozy.
Akurat. Pewnie są innego zdania.
Wiem, że pani Cho by tego nie zrobiła.
Raz zapytała o nasz program wymiany zagranicznej.
Chciała wysłać Eun-ju.
To dlaczego miałaby to robić?
Nawet nie mów.
Nie fair, że zerwali kontrakt na podstawie słów Eun-ju.
Porozmawia pani z magazynem w naszym imieniu…
Są ostrożni. Prawda nie ma znaczenia.
Firmy muszą uważać na kontrowersje.
A może zrobi pani wywiad i obroni panią Cho?
Dziewczyny.
Poszukajcie pracy w nowym studiu.
Wiem, że pani Cho by tego nie zrobiła, ale…
nigdy nie wiadomo.
Pójdę już. A tak w ogóle,
projekt Magazine X
Eun-ju dostała dzięki Chung-giemu.
Bardziej nie mogę wam pomóc.
Zdradził ją, więc go upokorzyła.
Żałosne, że jeszcze się mści.
Ta redaktorka też słabo zareagowała.
Pani Cho odmówiła innym magazynom, by z nią pracować.
Nawet dostała za to awans.
Czemu nie broni pani Cho?
Nie chodzi tylko o nią.
Każdy teraz unika problemów.
Swoją drogą,
czemu pani Cho nic nie robi?
Może pozwać Eun-ju o zniesławienie czy coś.
Dlaczego siedzi z założonymi rękami?
Kto wie?
Chodźmy.
Dobra.
Co?
Co robisz?
To prace pani Cho.
Co?
Kim jesteście?
Czemu ruszacie moje rzeczy?
Przepraszam, ale to portfolio z naszego studia.
Co?
Jest nasze.
Poznaję małpi gaj.
Pani Cho wybrała do projektu motyw placu zabaw.
To jest to portfolio.
Co?
PROJEKT MAGAZINE X FOTOGRAFKA: BANG EUN-JU
Złodziejka.
Jak mogła nas okraść?
Wtedy przyszła po swoje rzeczy.
Chyba mają dzisiaj spotkanie.
Od wczoraj nie widziałem tego reportera.
Założę się, że musi milczeć.
Właśnie.
Po co się wtrąciłaś, skoro uciekłaś tu przed reporterami?
Wciąż jesteś narwana.
Nie zmieniłaś się.
Nie, Yong-pil?
Ani trochę.
Co? No tak.
Spotykałam się z facetami i zarabiałam dziesięć razy więcej.
Zmieniłam się.
Ludzie się zmieniają.
Przestań udawać, że wszystko o mnie wiesz.
Ludzie łatwo się nie zmieniają.
Moim zdaniem jest taka sama.
Gdyby ludzie się zmieniali, byliby Transformerami.
Ej, Sang-do.
Nieprawda. Nie jestem narwana.
Proszę cię. Zawsze taka byłaś.
Kiedyś tak.
Już taka nie jestem. Wydoroślałam.
Wszystko poszło zgodnie z planem.
Planowałam walczyć o swoje.
Zaplanowałaś to? Nagranie z kamerki też?
Wszystko? Jesteś niesamowita.
Tak, to było zaplanowane!
Sang-do, na razie.
Co jej jest?
Narwana jak zwykle.
Ludzie są tacy sami.
Drażliwa jest.
Nie znoszę Yong-pila.
Też nic się nie zmienił.
Jest taki nieznośny.
ASYSTENTKA KO EUN-BI
Eun-bi.
Co mi wysłałaś?
To portfolio placu zabaw.
Eun-ju je ukradła.
Używa pani portfolio do projektu Magazine X.
Jest niemożliwa.
Eun-ju kłamała jak z nut.
Chciała buchnąć pani pracę i zająć pani miejsce!
Nie do wiary!
Sang-do!
Czemu wróciłaś?
Podrzucisz mnie na lotnisko?
Po co?
Muszę wracać do Seulu.
Tak nagle?
Muszę coś sprawdzić.
Coś się stało? Co sprawdzić?
Wszystko.
Każdą rzecz.
Chyba w końcu mogę porozmawiać z Eun-ju.
Leć do Seulu.
Lećmy razem.
Polecę z tobą. Możesz być w niebezpieczeństwie, nie?
Zapomnij. Po co chcesz lecieć?
- Polecę. - Co jest z tobą?
Kto wie, co się stanie?
Sang-do, po prostu jedź.
Chciałbym, ale silnik nie działa.
Mogłeś dać kluczyki, zamiast mnie odwozić.
Ty też.
Mam dużo czasu.
Tylko mnie podrzuć.
Sam-dal.
Chyba nie uciekłaś tu przed reporterami?
Dlaczego w ogóle się rozstali?
Hej!
Nie chcę się…
Szlag.
Błagam!
Matko kochana!
O co chodzi?
Boże.
Nie wierzę, że świętowałam jej narodziny.
Rety.
Wariatka.
Zatrzymaj się.
Wysiądź z auta!
Stój, gnido!
No weź, mamo!
Mówiłam, że nie chciałam tego robić!
Nie chciałam!
Poważnie.
Cholera.
Poczekaj.
Moment.
W czym problem? Co się stało?
Porozmawiaj ze mną. Jak dasz sobie radę, jeśli odejdziesz?
Hej.
Pewnie masz mnie za niedołęgę, bo tak się musiałam tu zachowywać.
Jestem Cho Jin-dal, pamiętasz?
Linie lotnicze się o mnie biją.
Nie o to mi chodziło.
Ta rodzina…
Posłuchaj.
Od teraz
będę kierować się sercem.
Nie zrobię nic,
czego nie chcę.
MASKOTKA SAMDAL-RI
Też jesteś Samdal?
To imię mojej cioci.
Też musisz mieć ciężkie życie.
Jesteś Ha-yul?
Córka Hae-dal?
O rety. Ale wyrosłaś.
Nosiłyśmy ją na baranach, kiedy była taka mała.
Nie pamiętam, ale dziękuję.
Hae-dal sama ją wychowała.
Całkiem sama. Biedaczka.
Mogli odprawić rytuał.
Ale pani Ko odmówiła.
Masz rację. Szamanka to zasugerowała. Mówiła, że ojciec długo nie pożyje.
Trzeba zważać na słowa szamanki.
Tak. Mogli odprawić rytuał.
Proszę pani?
Mój tata umarł przez babcię?
Co? Nie.
Skądże.
Tak pani powiedziała.
Tata umarł, bo babcia nie odprawiła rytuału.
O rety.
Kochanie, nie to miałam na myśli.
Tata szybciej odszedł, bo skończył mu się czas.
Nikt nie zawinił.
Babcia byłaby bardzo smutna,
gdyby usłyszała, że tak mówicie.
Ha-yul, przepraszamy.
Mogłyśmy tak nie mówić.
Przepraszamy.
Co myśmy sobie myślały?
Przepraszamy. O rety.
Widział pan kiedyś delfina?
Cześć.
Czemu używa pan lornetki, żeby oglądać delfiny?
Widać je bez niej.
Bo bym ich nie odróżnił.
Ryby też pan odróżnia, zanim je zje?
Delfiny są takie same.
Ej, mała.
Nie jestem mała. Chodzę do drugiej klasy.
Mała z drugiej klasy. Delfiny różnią się od ryb.
Ich IQ wynosi 90,
a EQ mają tyle, co ludzie.
Potrafią współczuć i rozumieć tak samo jak ty i ja.
Rozumiem.
Widziałaś, jak skoczył? To Namchun.
A obok niego Palbong.
Są parą.
Jak się przyjrzysz, zobaczysz delfinka Oryonga.
To ich synek.
Rozumiem.
Oryong?
Namchun jest żwawy.
Oryong pewnie też.
Musi być pan blisko z Namchunem.
Oczywiście. Przyjaźnimy się.
Cha Ha-yul!
Mała. Uważaj.
Miłego obserwowania rodzinki Namchuna.
Pa.
Kto to był?
Taki lekki dziwak.
Miałaś się nie zadawać z dziwakami.
Chodźmy.
- Bilet do Gimpo. - Bilet do Gimpo.
Proszę dać dwa.
Co robicie?
Też lecicie?
- Jutro mam wolne. - Ja mam dużo wolnego czasu.
Dobrze. Dziękuję.
Idźcie, dopóki jestem miła.
Zapłacisz za mnie? Przeleję ci kasę. Buziaki.
Hej…
Dobrze. Dziękuję.
PROJEKT MAGAZINE X FOTOGRAFKA: BANG EUN-JU
Wspaniały koncept.
Taki milenijny klimat.
Kolory się wyróżniają.
Zmienimy kolory małpiego gaju, by pasowały do strojów.
- Świetnie. - Jejku, Eun-ju.
Znaczy się, pani Bang.
Nie sądziłam, że jest pani tak dobra.
Jest pani zdolna. Trzeba było wcześniej się usamodzielnić
Wymyśliłam to w ostatniej chwili.
I jest aż tak dobrze? Teraz to się pani przechwala.
Jest skromna.
- Zbyt skromna. - Tak.
- Wspaniały koncept. - Tak.
Ten koncept naprawdę…
jest twój?
Jasne, że jest.
No tak.
Naprawdę?
O co chodzi?
Myślisz, że go ukradłam?
Nie.
Eun-ju, nie zapomnij kawy.
Ja…
Postawię na biurku.
Zjeżdżalnię wypełnię kwiatami.
Podoba mi się.
Dodam różne kwiaty, żeby było kolorowo.
- Aha. - Tak.
Te same kolory?
Podobne do tych na tym zdjęciu.
To Cho Eun-hye?
- Tak. - To ona.
- Yong-pil. - Tak?
Nie, zapytam później.
Powinniśmy byli wejść razem z nią?
Nie ma potrzeby.
Da radę. To jest Seul. Nie jest dzieckiem.
No nie?
To była Cho Eun-hye?
Też ją widziałam.
Po co tu jest?
Przez redaktora Cheona Chung-gi?
Niemożliwe.
Masz rację.
- Ta asystentka z nim pracuje. - Tak.
Może stawi im czoła.
- Przepraszam. - Tak?
Gdzie znajdę pana Cheona?
W tamtej sali.
Dziękuję.
Po co mówiłaś? Eun-ju tam jest.
Co mam zrobić? Zatrzymać ją?
Co z fryzurą modelki, makijażem i dodatkami?
Możecie zdecydować.
- Co? - Co?
Momencik.
Powinna pani zdradzić ogólny koncept.
Właśnie.
Zostawię to wam.
Dacie sobie radę.
Zaraz. Dlaczego musimy sami wymyślić…
Ma pani pomysły…
O matko.
Pani Cho?
Cho Eun-hye.
Szmat czasu.
Co panią tu sprowadza?
Miałam kilka pytań…
ale na jedno już znam odpowiedź.
Zapytam o coś innego.
- Eun-ju… - Pani Cho!
Proszę się uspokoić…
Eun-hye, wyjdźmy stąd.
Nie mieszaj się.
Nie rób tu scen.
Scen?
Przepraszam.
Plac zabaw, małpi gaj, zjeżdżalnia, kwiaty.
Coś ci to mówi?
No więc…
No wiesz…
Ludzie mogą mieć podobne pomysły.
I podobne wyobrażenie…
O co chcesz zapytać?
Pani Cho.
Czemu nie odbiera?
Oni tu pracują?
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Nie wierzę, że mieli romans i ukradli jej pomysł.
Sang-do, sprawdź tam, a ja tu.
Dobra.
No co?
Myślisz, że ukradłam twoją pracę?
Pewnie myślisz, że nie dorastam ci do pięt.
Też mam dobre pomysły.
Potrzebowałam…
materiału.
Materiału do pracy.
Chcesz mi wygarnąć?
Nie dlatego tu jestem.
Mam pytanie.
Naprawdę…
chciałaś się zabić
przeze mnie?
Co?
O to chciałaś zapytać?
Czemu teraz?
„Czemu?”
To chyba oczywiste. Ktoś się chciał
przeze mnie zabić.
Naprawdę przeze mnie?
Bo dawałam ci w kość?
Powinnaś znać odpowiedź.
Tak.
Znam.
To nie przeze mnie.
Nie traktowałam cię źle.
Nieważne, ile o tym myślę,
nie znajduję u siebie niczego,
co popchnęłoby cię do tego.
Cały czas się zastanawiam,
czemu to zrobiłaś.
Czemu?
Naprawdę zawiniłam?
Nikt cię nie słucha, więc będziesz tak siedzieć?
Wracaj do Seulu i ją pozwij. Możesz za zniesławienie.
Czemu nic nie robisz? Nie gnębiłaś jej.
Nie.
Ale…
kto wie?
„Naprawdę przeze mnie?”
„Gnębiłam ją i nawet nie wiedziałam?”
„Czy moje słowa ją do tego pchnęły?”
„Co, jeśli to prawda?”
„Co, jeśli…
próbowała się zabić przeze mnie?”
Gdybym była niewinna,
nie miałabyś powodu, żeby mi to zrobić.
Aż mi w głowie huczało.
Wtedy…
zobaczyłam, że ukradłaś mój pomysł,
i zaczęłam inaczej myśleć.
Może chciałaś…
mnie sponiewierać i zająć moje miejsce.
Ma to w ogóle znaczenie?
Nikt nie chce cię teraz słuchać.
Nie chodzi o to, że nikt mi nie uwierzy.
Powinnam znać prawdę, Eun-ju.
Naprawdę zawiniłam?
Naprawdę chciałaś…
zabić się przeze mnie?
Nie.
Eun-ju, tak nie może być.
Porozmawiajmy. Dobrze?
Bang Eun-ju.
To nie przez ciebie.
Nie sądzę…
Powinieneś tam wejść?
Co robić?
Hej!
Eun-hye!
Co zrobiłaś?
Jak mogłaś?
Jak mogłaś mi to zrobić?
- Jak mogłaś? - Hej.
Zostaw ją!
Chodź.
Kim jesteś?
Nie dotykaj mnie, gnoju.
Bo zginiesz.
To nie przeze mnie.
Nie zrobiła tego przeze mnie.
Przyznała się.
Nie zawiniłam.
To nie przeze mnie.
Znalazł ją czy nie?
Lubisz to?
A zęby myjesz, bo lubisz?
Robisz to, bo musisz.
Hej, jesteś w drugiej klasie.
Zobacz.
Nie musisz rozwiązywać zadań z trzeciej klasy.
Muszę.
Ciocia Sam-dal mi kazała.
Powiedziała, że muszę ciężko pracować, żeby spełnić marzenia.
Nie mówiłaś, kim chcesz zostać.
Przeczytam twój pamiętnik, jak zaśniesz.
Mamo!
No to powiedz.
Kim chcesz zostać? Mama powinna wiedzieć.
Nie.
Dlaczego nie?
Powiem ci, jak przyjdzie czas.
Nie znoszę ludzi, którzy tylko dużo gadają.
Nie chcę taka być.
O rety.
Aleś uparta. Niech ci będzie.
Przestań. Nie męcz jej, jak się uczy.
Nie męczę jej.
O rety, trudne pytania.
Mądrala z ciebie.
Co dzisiaj robiłaś, Ha-yul?
Byłam na spacerze.
Naprawdę?
Musiałaś obejść całą okolicę.
Było cicho i miło?
Nie, nie lubię naszej okolicy.
Co?
Dlaczego nie?
Bo nie mamy takich sal zabaw dla dzieci?
Jestem na nie za duża.
To dlaczego?
Dlaczego nie lubisz okolicy?
O co chodzi?
- Dziadku. - Tak?
Wszyscy sąsiedzi mi współczują, jak mnie widzą.
Dlatego.
- Skończyłaś? - Co?
- Tak.
Przepraszam.
Hej!
Nie wiedziałem, że tu jesteście.
Tak, wpadliśmy na siebie.
Jasne.
Masz.
Połóż na oczy.
No tak.
Możesz wypić.
Dobra.
Wracajmy na Czedżu, jeśli to koniec.
- Wracajcie. Ja jeszcze zostanę. - Co?
Sam-dal.
Gdzieś słyszałem jego głos.
To teraz aż tak ważne?
Wkurza mnie, jak się gapił.
Wiedziałeś o tym?
Doprowadzę projekt do końca.
Udam, że pierwsi na to wpadliśmy.
Ale ukradłaś. I jest na to dowód.
Powiedz, że ukradła mój pomysł.
- I poszłam się przekonać. - Ale to…
Po co miałabym kraść?
Co? Co się dzieje?
I kim był ten facet?
To gość z…
Masz więcej pytań?
Nie, chcę coś powiedzieć.
Tak samo jak jego,
to też ci oddam.
Weź mój koncept.
Użyj tego samego aparatu, światła i personelu.
Spróbuj.
Że niby polegnę?
Eun-ju,
nigdy nie uważałam,
że jesteś mniej kompetentna ani że nie masz dobrych pomysłów.
Ale teraz jednak tak myślę.
Co?
Jak długo tak pociągniesz?
- Ile potrwa twój związek? - Po co mnie…
Nawet teraz się przechwalasz.
Nie robiłabym tego.
Straciłaś swoje kontakty.
I dalej się wymądrzasz?
Masz rację.
Straciłam wszystko dzięki tobie.
Jest mi naprawdę ciężko.
Ale nieważne, jak jest ciężko
i że nie idzie po mojej myśli,
bo będę mieć czyste sumienie.
Dzięki.
Wiele się nauczyłam dzięki tobie.
O tobie,
o nim
i o wszystkim innym.
Wszystkim!
Gdyby nie ty, nie wiedziałabym, że to wszystko bujda.
Użyj mojego konceptu, zobaczymy, jak daleko zajdziesz.
Tylko daruj sobie kwiaty na zjeżdżalni. Są trochę tandetne.
Proszę poczekać!
- Ktoś tam jest. - Słucham?
Sprawdziłem. Wszyscy wyszli.
Ktoś tam wszedł i jeszcze nie wyszedł.
Właśnie.
Może wyszedł tyłem.
- Jest więcej wyjść. - Ale…
Co robimy?
Gdzie są tylne drzwi?
Tylne są zamknięte. Gdzie ona poszła?
I nie odbiera.
Może jest w domu albo w studiu.
Wątpię. Koczują tam reporterzy.
Nie ma dostępnych lotów, więc nie wróciła.
Nie znam Seulu, nie mam pomysłów.
Wiesz, gdzie może być?
BANK W SEULU
Poczekaj.
- Czemu? - Dzwoń, jak ją zobaczysz.
Ej, Yong-pil!
Gdzie tym razem polazła?
Mamo, proszę.
Kupisz mi aparat?
Chcę zostać fotografką.
Mamo, obiecuję,
odniosę sukces i będzie ci się lekko żyło.
Mamo, proszę.
Kup mi aparat. Będę ciężko pracować.
Zrobię, co w mojej mocy. Kup mi, proszę.
Proszę!
Widzisz? Mówiłam, że umiem.
Nawet na uniwersytecie mnie docenili.
To dzięki ocenom, a nie talentowi.
Jak będziesz konkurować z tymi mądralami z lądu?
Nie wygłupiaj się.
Fotografka Seo Hui-ju jest z prowincji Gyeongsang Południowy.
BANK CZEDŻU SARANG
Hej, Sam-dal.
Co jest? Czemu płaczesz?
Kto cię zasmucił?
Chcę do domu.
Chcę wrócić do Czedżu.
Nienawidzę tego miejsca. Jest za ciężko.
Nie płacz. Chodź do mnie.
Nie mogłam spać przez trzy dni.
Ale codziennie dostaję burę. Nie mam nawet czasu jeść.
Aparat mi się zepsuł. Co mam zrobić?
Yong-pil, chcę do domu.
Wiem. Nie płacz.
Wracajmy.
Zapomnij o wszystkim tutaj.
Zapomnij. Odejdź.
Po co tak cierpisz?
Dajesz się dręczyć?
Nie myśl, żeby zostać głupią fotografką!
Zostawiłaś rodziców, żeby tylko tu cierpieć?
Sam-dal, wiesz co?
Jestem gotowy wrócić z tobą do Czedżu.
Odpuść sobie bycie głupią fotografką.
Jaki to ma sens? Zostaw to głupie marzenie.
Nie jest głupie.
Więc zostaniesz głupią fotografką?
Tak.
Zobaczysz.
Zrobię, co mogę, żeby zostać dobrą fotografką.
Naprawdę dobrą, głupią fotografką.
A myślałem, że w końcu wrócę do Czedżu.
Mówiłam ci, że nie ma szans.
Patrz. Nie wracam do Czedżu.
Powiedz.
Płakałaś, bo tęskniłaś za mamą?
To nie dlatego.
Nie kłam.
Płaczesz, bo za nią tęsknisz.
- Nieprawda. - Nie?
W porządku.
Przygotowałem coś dla naszej beksy Sam-dal.
- Dobra? - Co?
Siedzimy przed bankiem Czedżu. Cho Yong-pil, duma Czedżu.
Co robisz?
Przybyłem do wspaniałego miasta
Śniłem o nim wcześniej
Yong-pil, przestań! Nie śpiewaj!
Zimne i groźne miejsce
Co ty robisz?
Kiedy zgubiłem drogę
Roniłem łzy pod drzwiami
Uśmiechnij się.
Ładnie.
Ej, Cho Eun-hye!
Odpływasz w pracy?
Przepraszam.
Pakuj się, jak chcesz spać. Wypad!
Przepraszam.
- Eun-hye! - Tak, pani Seo?
- Więcej światła. - Dobrze.
Cho Eun-hye.
Dobra, idę.
O nie! Rety!
Co teraz?
To nie może zmoknąć.
Tak, pani Seo.
Czemu nie odbiera?
Gdzie on się podział?
To niedorzeczne.
„Odda ci mnie”?
Jakbym był rzeczą.
Nienawidzę jej.
Straciła wszystko. Czemu jest taka wyluzowana?
Łatwo się nie nakręca.
Cho Eun-hye jest niedorzeczna!
Czemu jest taka wyluzowana, kiedy nic nie ma?
O rety.
CHEON CHUNG-GI
Kim jesteś?
Ty draniu!
- Czemu to robisz? - Kim jesteś?
Bratem Cho Eun-hye, draniu!
Wezwij gliny.
Powinienem…
Ty mały…
Trzymaj się od niej z dala.
Albo nie żyjesz.
O co mu chodzi?
Ten mały…
No i?
Wróciłaś i ich zniszczyłaś?
Co jest? Wyglądałaś, jakbyś chciała im dać nauczkę.
Mogłaś to zrobić.
Nie zrobiłaś? To do ciebie niepodobne.
Niepodobne?
A co jest podobne?
Wytarganie ich za kłaki i nakręcanie się?
Gdybym tak robiła,
nie zaszłabym tak daleko.
Ciągle tłumiłam gniew.
Udawałam pewną siebie i że wszystko gra.
Dlatego tyle osiągnęłam.
Potem zdałam sobie sprawę,
że bardzo się zmieniłam.
Bałam się stawić czoła Eun-ju.
Czemu? Bo mogłaś być winna?
Tak.
W razie, gdybym zrobiła coś nieświadomie.
Przecież mówiłaś, że nadal jesteś sobą.
To prawda. Tylko pomyśl.
Możesz się zmienić, ale nadal będziesz Cho Sam-dal.
Ale wiesz co?
Cho Sam-dal
nie rani innych.
Więc się nie martw.
Zaufaj sobie.
Czemu robisz taką minę?
To świetna rada.
Poważnie.
Nie mówię tego, żeby ci poprawić humor.
Mówię prawdę.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Nie pamiętasz?
Siedziałaś tu, zaciskając zęby, mówiąc, że nie wrócisz na Czedżu.
Tak?
No co?
Tylko tu czujesz się jak w domu?
Jasne, że nie.
Przypomina mi o mnie.
Co masz na myśli?
Bank Czedżu Sarang w sercu Seulu dziwnie wygląda.
Ludzie pewnie się zastanawiają, czemu tu stoi.
Może i bank czuje się nieswojo.
Zobacz, stoi sobie bezwstydnie.
Nie ma na kim tu polegać.
Szkoda mi go.
Taka jesteś?
Wtedy taka byłam.
Może teraz też.
Zrobiłam, co w mojej mocy, by przetrwać,
ale nadal nie mam na kim polegać.
Redaktorka, z którą pracowałam 13 lat,
przestała odbierać po wybuchu afery.
Nawet celebryci, którzy pracowali tylko ze mną,
odwrócili się ode mnie.
Ponad dekadę razem pracowaliśmy.
Nie zapytali, czy to prawda, i nie chcieli mnie wspierać.
Nie spytali, co u mnie.
Mieli mnie gdzieś.
Nie odnoszę już sukcesów, więc mnie nie potrzebują.
Harowałam jak wół, żeby to osiągnąć.
A teraz wszystko straciło sens.
Dziwne.
Wydaje się takie puste.
Miasteczko?
Jest takie samo.
Mylisz się.
Jakby ktoś opuścił wyspę. Sang-do dzisiaj nie przejeżdżał, co?
- Zepsuło mu się auto. - Co?
- Zostawił je w deszczu. - Hej.
Musiało je zalać.
Dobrze mu tak. Za głośne to auto. A Yong-pil?
Poleciał do Seulu. Miał wolny dzień.
Wiedziałem. Po co?
Yong-pil? Po co tam poleciał?
- Dzień dobry. - Hej.
Nie wiem. Mówili u niego w pracy.
Mamo, zrobisz mi ramyeon?
Doprawdy?
RAMYEON
Po co Yong-pil poleciał na ląd?
Nie mam pojęcia.
Po co mógł polecieć?
Do widzenia.
Mamo, chciałem ramyeon.
Ignorujesz mnie?
ZROZUMIEĆ FOTOGRAFIĘ
Osiągnę swoje cele i będę inspirować innych.
Tylko patrzcie! Do roboty!
Poświęciłam fotografii 20 lat życia.
Teraz to przepadło i błądzę.
Nie wiem, co robić, kiedy się budzę.
Nie wiem, o czym rozmawiać z ludźmi.
Nie pamiętam, co robiłam…
zanim zostałam fotografką.
Sam-dal.
Poszukajmy jej. Damy radę.
Poszukajmy Cho Sam-dal,
nie Cho Eun-hye.
Co?
Tylko pomyśl.
Twoje marzenie przepadło, ale ty nadal jesteś.
Znajdźmy ją.
Prawdziwą Cho Sam-dal, a nie fotografkę Cho Eun-hye.
Mamo, jestem głodna!
Gdzie byłaś całą noc? Teraz jesteś głodna?
- Nic nie jadłaś? - Nie.
Nie było gdzie.
Sam-dal, byłaś w Seulu?
Czemu grzebiesz mi w rzeczach?
Po co tam pojechałaś?
To wczorajsza data.
Pilnuj swojego nosa.
To nic takiego. Musiałam coś zrobić.
Pojechałam i świetnie się bawiłam.
Dobrze. No to jedz.
Chcesz coś jeszcze?
Dokładkę ryżu.
Zabroniłaś przysyłać jedzenie, kiedy byłaś na stałym lądzie.
Apetyt dopisuje, bo nie jest ci lekko?
To nie tak.
Nie zaprzeczaj.
Groziłaś, że nic mojego nie zjesz. Mówiłaś, że wyrzucisz.
O rety.
Nie, że nie chciałam jeść. Nie mogłam.
Nie miałam czasu.
Wieczór w domu to był fuks, a co dopiero posiłki.
Serce mi pękało, jak marnowało się jedzenie.
Nie masz pojęcia.
Daj więcej. Zjem wszystko.
Nadrobię to, czego nie mogłam zjeść.
Co to?
Co?
Tato!
Mieliśmy nie dotykać swoich rzeczy.
Rety. Ja też mam grzebać w twoich podczas sprzątania?
Co? Grozisz mi?
Czemu to masz?
Nie musisz wszystkiego o mnie wiedzieć.
W życiu tyle się dzieje.
Pilnuj swoich spraw i nie wchodź mi do pokoju.
Tato!
Mówiłem ci, że to nie są śmieci.
Rety.
Nie wyrzucaj tego! Tej czerwonej…
Czerwonej wełny.
KARTA POKŁADOWA
Co w niego wstąpiło?
O rety, pani Ko.
Yong-pil kazał ją zostawić.
Niech pani zostawi.
Yong-pilowi będzie przykro.
Zużyła się. Trzeba ją zdjąć.
A gdzie on w ogóle jest? Nie widziałam go od wczoraj.
Yong-pil?
Poleciał na stały ląd.
Wziął wolne.
- Co? - Tak.
Po co brał wolne i tam poleciał?
Nie wiem.
Eun-u słyszał w pracy. Też nie wie.
- Tak powiedział? - Tak.
Myślałam, że Power Rangers wszystko o sobie wiedzą.
A ja, że nic.
O rety. Wystraszyła mnie pani. O co chodzi?
O nic.
Będę się zbierać.
Dokończcie i idźcie do domu.
Co?
- Idzie pani? - Pani Ko!
Co się dzieje?
Sam-dal, gdzie…
Co się dzieje?
Poleciał na ląd. Wziął wolne.
- Co robisz? - Co?
Czemu dobijasz ośmiornicę?
Twoja mama przywiozła żywą,
a ty ją tak szybko zabiłeś.
- Przesuniesz się? - Witam.
Dzień dobry.
Tu możecie usiąść.
Yong-pil.
Hej.
Co robisz?
Niedawno przyszedłem.
Twój pracownik chciał zjeść, więc go zastąpiłem.
Po co?
Przecież wróci.
Chodzi o to…
Mogę się napić kawy?
Chciałem mu dać w pysk.
„Wezwij gliny”.
Po co go bić?
Szkoda energii. Dobrze zrobiłeś.
Kawa z twojego automatu jest smaczna.
Jakiś pracownik w nim siedzi?
Co ty mówisz?
Gdzie była wczoraj Sam-dal?
Chodzi w jedno miejsce.
Nadal wszystko o niej wiesz.
Mamo, to ty?
Co robisz?
Czemu to masz?
Mogę o coś spytać?
O co?
Wczoraj…
Skąd wiedziałeś, że Sam-dal nie ma parasolki?
Czemu nie masz parasolki? Masz.
Dobrze.
Nadal ci nie przeszło, co nie?
KARTA POKŁADOWA SEUL
Sam-dal.
Nadal coś czujesz do Yong-pila?
WITAMY W SAMDAL-RI
KOREA ŚPIEWA – CZEDŻU
Yong-pil.
Powinieneś wysoko mierzyć i nie zadowalać się czymkolwiek.
Weź.
A co w tym złego? Yong-pil, jestem taki sam.
Lubię Czedżu.
Tak, może być.
Nie musisz jeszcze marzyć. Nie spiesz się.
Mamo, lubię to, co jest teraz, ale też mam marzenie.
Doprawdy?
O czym marzysz?
O tobie i Sam-dal.
Co?
Jesteśmy twoim marzeniem?
Tak. Nie zawsze trzeba marzyć o zawodzie.
Jesteście moim marzeniem.
Jak wasze się spełnią, to moje też.
Być może marzeń nie powinno się spełniać,
tylko trzeba je chronić.
Być może
moje marzenie…
jeszcze nie przepadło.
Hej, co robisz?
Szukam Sam-dal zamiast Eun-hye.
Szlak Olle? Tam poszła?
- Żebym go nie widziała. - Kochanie!
Co u ciebie?
Przepraszam! Masz 500 wonów?
Więc może mi się podobać? Zawsze mi się podobała.
Sam-dal wróciła?
Zamieszka na Czedżu?
Nie mów mojej mamie, że polecieliśmy razem na Czedżu.
Sam-dal i Yong-pil do siebie wrócili.
Co?
Co robisz?
Napisy: Joanna Kazimierczak