WITAMY W SAMDAL-RI
LOTNISKO CZEDŻU 2005
Dziękuję.
- Dzięki. - Proszę.
Dzięki.
- Legitymacja studencka? Jesteś za stary. - Co?
Od miesiąca mówiłam ci, żebyś zabrał swój dowód.
Przecież mam legitymację.
Miesiąc temu jeszcze byłem studentem.
Rany.
Zaczekaj.
Hej, mamo.
Właśnie kupiliśmy bilety.
Yong-pil? Jest tu ze mną.
Nie puszczę jej ani na krok!
Nie martw się!
Wciąż tego nie rozumiem. To ja chcę robić karierę w Seulu.
Czemu musi lecieć ze mną?
Halo? Mamo?
Rozłączyła się.
Lepiej traktuj mnie dobrze, jeśli chcesz zostać w Seulu.
Inaczej wrócę na Czedżu.
A wtedy i ty będziesz musiała wrócić…
Oż ty…
- Szlag. - Hej, Cho Sam-dal.
Miałeś nazywać mnie Cho Eun-hye.
Cho Sam-dal.
A plaster na chorobę lokomocyjną?
Nie potrzebuję.
- Hej. - Co?
Zmienię imię na Eun-hye. Pamiętaj.
Po co?
„Cho Sam-dal” brzmi doskonale.
Po co miałabyś je zmieniać? Już.
Też potrze…
Co?
- Nasze bilety! - Ej!
- Szlag! - Ej!
Łap go! Mam cię, gnido!
- Wiedziałeś, że to ja? - Co jest?
- Musiałeś? - O co chodzi?
- Szlag. - Co wy odwalacie?
Co z wami nie tak? Nie wierzę!
- Rety. - O co wam chodzi?
Oddajcie bilety.
- Dawaj. - No już.
Przyszliście się z nami pożegnać?
- Jasne, że nie. - Wariat.
My też…
Lecimy.
- Mogliście powiedzieć. - Tak szybko biegłeś.
- Dobra. - Masakra.
- Myślisz, że są z Seulu? - Z Gangnam?
Gangnam?
Gyeong-tae, co ty robisz?
Mama zapisała cię na dodatkowe zajęcia.
Właśnie.
Kto tak robi?
Myśli, że nie zdam. Zero zaufania w tej rodzinie.
Polecę do Seulu
i otworzę sklep.
Niby jak? Nie masz pieniędzy.
Mam.
Wcale nie.
Nie mów nikomu.
Znalazłem u mamy w szafie.
- Co? Oszalałeś? - Oszalałeś?
- Hej! - Co za menda!
Jak mogłeś ukraść jej ciężko zarobione pieniądze?
Wysiadka.
- Precz. - Precz!
Teraz już za późno. Nic nie ukradłem. Tylko pożyczyłem.
- Bez jej wiedzy. - To właśnie kradzież. Idiota.
- A ty nie dostałeś się na uniwerek? - Co?
Nie zostanę komiksiarzem, jeśli będę studiował.
Ponoć kilka lat w Seulu to gwarancja sukcesu.
Nieważne. Jesteśmy nierozłączni. Jak Power Rangers.
Osiągniemy sukces tylko razem.
Od lat nie byliśmy Power Rangers.
Jedna osoba już odpadła.
Nie wspominajmy o Sang-do.
Nie mógł lecieć. Nie ma kasy na bilet.
Jaka rodzina nie ma pieniędzy na bilet?
Kiedy osiągniemy sukces, zadbamy o niego.
Lećmy do Seulu, nacieszmy się widokiem z góry Namsan,
a potem żyjmy pełnią życia. Dalej!
W porządku.
Tak jest!
Panie pilocie, lecimy!
Byliśmy jak ptaki migrujące zimą w poszukiwaniu ciepłego powietrza.
W trakcie poszukiwania marzeń
chroniła nas zbroja młodości.
Musimy wcześniej kupić bilety.
Są za darmo.
Głupek. Wcale nie.
W Seulu nic nie jest za darmo.
UNIWERSYTET HANKOOK
Przepraszam.
Chwila. Chcę wyjść!
- Stolik siódmy, dwa steki. - Okej.
- Przepraszam. - Tak?
Mogę przyjąć zamówienie?
Poproszę dwie carbonary.
Oczywiście.
Nie jesteś u siebie. Wstawaj.
Ileś ty wypiła?
Niedobrze mi.
- Przepraszam. - Nic nie szkodzi.
Proszę na siebie uważać.
Mama po ciebie przyjechała.
A trzecia runda?
Nie.
Ej.
Muszę przejść dalej.
To żyje.
MAKRELA Z CZEDŻU
Wszystkiego najlepszego, synu!
Zjedz sobie swoją ulubioną makrelę.
Dzięki. Właśnie jem.
LOTNISKO CZEDŻU 2011
LOTNISKO CZEDŻU 2015
Ptaki migrujące, by spełnić marzenia,
w końcu wróciły…
na Czedżu, do domu.
ODCINEK 3 MARZENIA DZIKICH PTAKÓW
Szkoda mi ciebie, Eun-hye.
Nikt nie chce wiedzieć, co u ciebie.
Musiałeś wszędzie szukać?
Prawie nie spałem.
Nie możemy się obijać.
- Mam tego dość. - Jestem wykończony.
Swoją drogą,
Sam-dal nie zrobiłaby czegoś głupiego?
Na przykład?
Wszyscy ją teraz krytykują.
- Mogła pójść nad rzekę i… - Ej!
Ej!
Nie gadaj bzdur.
Czemu mówisz coś takiego?
Ona by tego nie zrobiła.
Jasne, że nie.
Chwila. Co ona robi?
Co? Nie, zaczekaj.
Cho Yong-pil!
Nic ci nie jest?
Wszystko gra?
Otwórz oczy. W porządku?
Nic ci nie jest?
Po co skakałeś, skoro nie umiesz pływać?
- Szlag. - Wszystko gra?
Wstawaj.
- Wstań. - Nie.
Co się dzieje?
- Idź. - Co?
Idź sobie.
Boli cię coś?
Pokaż.
- Nie, ja… - Otwórz oczy.
Nie, wracaj do domu.
Nie zostawię cię w tym stanie.
Na pewno nic ci nie jest?
Spójrz na mnie. Otwórz chociaż oczy.
Nie.
Nie mogę.
Nie możesz otworzyć oczu?
Dzwonię na pogotowie.
Nie.
- Nie dzwoń. - Czemu?
- To nie tak. - Co?
Mogę otworzyć oczy.
Ale nie chcę.
Czemu?
Co mówisz?
Co?
Bo jestem zażenowany!
Co za upokorzenie! Szlag!
Co za wstyd. Idź już.
Co za upokorzenie.
Nie chcę nikogo widzieć.
Ale wstyd.
No tak.
Nie martw się, rozumiem.
Przepraszam.
Po prostu idź.
Jesteś pewien,
że wszystko gra?
Idź już.
Dobrze, idę.
Poradzisz sobie, prawda? A ja pójdę.
Idę.
Cześć.
Szlag.
Ale wstyd.
Co za upokorzenie!
Za bardzo się wychyliłem i straciłem równowagę.
Prawie zginąłem.
Nie strasz mnie tak.
Co tu jeszcze robisz?
Wybacz, muszę ci coś oddać.
Co takiego?
Nie nabijaj się ze mnie.
Tak zrobiłeś.
Nie do wiary.
Co to miało znaczyć?
Masakra.
- Kiedy wróciłaś? - Jestem tu tylko na chwilę.
- Niedługo wracam. - Jasne.
Rozumiem.
Nie ciekawi cię, co tu robię?
Przyjechałaś do rodziny.
- To wystarczający powód. - Co?
No tak.
Przyjechałam do rodziców.
- Na długo? - Nie zaliczyłam porażki.
Żebyś wiedział.
To nie tak.
Nie mów innym, że tu jestem.
Jasne.
Nie jesteś kimś, kto wróciłby do domu po porażce.
Jasne, że nie. Nie uciekłabym.
Moje siostry tak, ale nie ja.
Rozumiem.
Właśnie,
twoje siostry też tu są.
- Co? - Co?
Patrz.
- Ale mi wyszło. - No.
Czemu chowają piwo na zewnątrz?
Też przyjechały na jakiś czas?
Tak.
Niedługo wracamy.
Jesteśmy na chwilę.
No to dobranoc.
Hej, Sam-dal.
Czego on chce?
Co jest?
Wszystko gra?
Zdjęcia są gotowe, dlaczego chce pan się wycofać?
Proszę o cierpliwość. A reszta…
Proszę poczekać! Chwileczkę!
AKTOR JANG SEOK-JUNG PREZES KANG JAE-YUN
REDAKTOR JOO HYEON-SEON MODEL YEOM JEONG-U
Co masz na myśli?
Rozumiem. Musiałeś o mnie czytać.
Dużo się o mnie ostatnio mówi.
To nic takiego.
Pa.
Zimno mi!
Ale ziąb.
Sam-dal podobno nadużyła władzy wobec podopiecznej.
Wywołało to ogromne poruszenie.
Możecie stąd wyjść?
Już!
Ale…
Czemu nas wywaliła?
Możliwe,
że jest na coś zła.
To jeszcze nie koniec.
Ciocia Sam-dal nadal w tym tkwi.
- No tak. - Racja.
Ha-yul, jesteś taka mądra.
Chodźmy spać.
- Dobrze. - Idziemy.
SZKOŁA PODSTAWOWA SAMDAL
Hej, to Sam-dal!
Sam-dal.
Wszystko gra?
Czemu prowokowałaś Jin-dal?
Nie pytaj. To takie wkurzające.
Wszystko gra?
- Co się stało? - Co?
Wszystko gra?
Proszę.
Pij.
Znowu?
Nie.
Znowu to samo.
- Biega w kalesonach. - Skarbie!
Przepraszam.
Nie chciałem tego przed tobą ukrywać.
Nie chciałem, żebyś znowu cierpiała.
Włóż coś na siebie.
Skarbie!
Si-yun.
Pokażcie adiabatyczną sprzed trzech godzin.
- Jasne. - Dzięki.
ŚWIATOWA TRASA PARIS MAGAZINE ODWOŁANA
Z POWODU NADUŻYCIA WŁADZY PRZEZ CHO EUN-HYE
INTERNAUCI OBURZENI JEJ ZACHOWANIEM
RZĄDZI SIĘ I PRZYNOSI NAM WSTYD
Piszą tak tylko dlatego, że są anonimowi.
Nie mają żadnych dowodów.
TO ONA POWINNA SIĘ ZABIĆ
Nie mogła zrobić czegoś takiego.
Co tu robisz tak wcześnie?
Oddałem prognozę krótkoterminową panu Kangowi.
Hej.
Jedziesz, tak?
- Do domu. Mam wolne. - Nie o to mi chodzi.
Mówię o centrali.
No tak, centrala.
Właśnie,
czemu pan tego nie wyrzucił?
Pójdzie do recyklingu?
Co za oszczędność. Pewnie zebrał pan tak fortunę.
- Jest pan najlepszy. - Ej!
Mówiłeś, że chcesz jechać.
To dla ciebie żart?
Cholera.
OSTATNIE 15 LAT CHO EUN-HYE OTO JA
Mijałam dom pani Cho. Wciąż mnóstwo tam dziennikarzy.
Nie poddają się.
Dobrze, że poleciała na Czedżu. To się szybko nie skończy.
Niestety.
Rety, te zdjęcia…
Harowała jak wół, żeby przygotować wystawę.
CHO YONG-PIL
Eun-ju też nie oddzwania?
Nie. I nie odbiera.
Chcę usłyszeć jej wersję.
Może zaprosimy dziennikarzy, żeby obronić panią Cho?
Już się broniła, nic to nie dało.
Nas też nie będą słuchać.
Wrócił ten facet.
Mówiłyśmy mu, że nigdy nie nadużywałaś władzy,
ale był zawzięty.
Może źle to zrozumiałyście.
Myli się pan.
Może i pani Cho wygląda groźnie,
ale na pewno o nas dba.
Rozumiem.
Jest groźna.
Kiedy bywa groźna?
Krzyczy na pracowników?
Na was na pewno też.
Kiedy bywa groźna?
Kiedy zrobimy coś nie tak.
Tylko wariat dręczyłby niewinnych.
Nie interesowało go, jaka pani jest naprawdę.
Liczył, że usłyszy to, co chce.
To nieuczciwe, pani Cho!
Właśnie! Nieuczciwe!
Spokojnie. Nie denerwujcie się.
U mnie wszystko gra.
Dzięki, że zajęłyście się wystawą.
Wracajcie do domu, zobaczymy, co dalej.
Dobrze.
Proszę jeść regularnie.
Jasne. Cześć.
BANG EUN-JU
Może.
Abonent czasowo niedostępny. Proszę zostawić wiadomość.
Sam-dal!
- Co to było? - Sam-dal!
- Yong-pil? - Sam-dal!
Poważnie?
Miałeś nikomu nie mówić!
- Samdal! - Ktoś szuka Sam-dal?
Sam-dal!
O co chodzi?
To nie Yong-pil?
Niemożliwe.
Serio?
Skarbie.
Nie do wiary.
Co tu robicie?
Rany.
Skarbie!
- O co chodzi? - Leż.
Milutko tu.
Cudownie.
Rety.
Sam-dal!
Ej! Za co?
Co ty wyprawiasz?
Mówisz wszystkim, że tu jestem. To miała być tajemnica!
Nic nikomu nie mówię.
Doprawdy?
Myślisz, że co robię?
Jak to…
Krzyczysz na całe gardło!
O czym ty mówisz? To boli.
Sam-dal!
Ej!
Sam-dal!
Chodź.
Gdzieś ty uciekła bez smyczy?
Kundlu ty.
Pobiegłaś do Kkakkunga w Namdal-ri, co?
Rety, Sam-dal.
Co to za imię dla psa?
Ma na imię Sam-dal, bo jest stąd. Co w tym złego?
To moje imię. Czemu nazywa się jak ja?
Ja mam na imię jak ten piosenkarz.
Ale on nie jest psem.
Zmień jej imię.
Nie mogę.
Całe miasteczko się nią opiekuje.
Nie reagowałaby na nowe imię.
Nazwiska macie inne. Ty „Cho”, a ona „Pies”.
Pies…
Muszę zmienić imię.
Jeszcze nie zmieniłaś?
Myślałem, że to będzie proste.
Z jakiegoś powodu mi nie pozwolili.
Nie mów nikomu…
Nie martw się. Będę milczał.
Yong-pil!
Sam-dal, co teraz?
Gdzie ona zniknęła?
- Jest tu Sam-dal? - Co?
Jest!
Rety.
Nasz kundelek.
Co to za spuchnięta mordka?
Znowu byłaś u Kkakkunga?
Rety, Sam-dal.
Nie możesz sobie odpuścić.
Co za drań…
- Hej. - Co?
Czytałeś artykuł o Sam-dal?
- Co? - Piszą,
że według asystentek zawsze była groźna.
A w komentarzach mnóstwo hejtu.
Piszą same bzdury.
Dziwię się, że jeszcze nie wróciła na Czedżu.
Hej.
- Co? - Dokąd idziesz?
Chcesz mnie wyręczyć?
Jasne. Nie możesz robić wszystkiego sam.
Co ci jest?
Co?
Zachowujesz się, jakby Sam-dal gdzieś się tu chowała.
O Boże! Co to?
Co…
Hej.
- Przepraszam. - Chodź.
- Hej, Gyeong-tae. - Co?
Kopę lat. Co u ciebie?
Hej, Sam-dal.
Co robisz w śmietniku?
Wróciłaś?
Nie. Przyjechałam w odwiedziny.
Pomyślałam, że wpadnę.
Na Czedżu?
Tylko w odwiedziny.
Do zobaczenia.
- Ej. - Co?
Wróciła, prawda?
Chyba tak.
- Sam-dal… - Czekaj.
Już sobie poszła. Czemu za nią idziesz?
Co ty! To Sam-dal. Nie cieszysz się, że ją widzisz?
No tak. Może i się nie cieszysz.
Chwila.
Czemu nie jesteś zaskoczony?
Co? Jestem.
Wiedziałeś?
Właśnie się dowiedziałem.
- Dziwnie się zachowujesz. - Co takiego?
Spotykacie się znowu…
Słuchaj, powinieneś…
Kiedyś tego pożałujesz.
Rety.
Halo? Sam-dal wróciła.
Nie pies. Cho Sam-dal.
Co? Cho Sam-dal?
Wróciła?
Teraz wszyscy się dowiedzą.
Szlag.
Mama dowiedziała się, czemu wróciłyśmy.
Hae-dal i ja się ukrywamy.
No nie.
PRZEZ CHO EUN-HYE GOTOWA BYŁAM PORZUCIĆ SWOJE MARZENIE
Niepotrzebnie uczyłaś babcię, jak czytać wiadomości w internecie.
Babcia powinna wiedzieć.
Czemu wszyscy tak lubią plotki?
No nie?
Tato, czemu mama biega w samych kalesonach?
Nie wiesz? Nawet ja to wiem.
To menopauza.
Ponoć czujesz się jak w ogniu.
To nie dlatego.
Tylko dlatego, że jest wkurzona.
Kto ci powiedział?
Babcia.
Raz była wściekła na ciebie,
a raz na ciebie.
Tym razem chodzi o ciocię Sam-dal.
Musiałyście przyjechać wszystkie naraz?
Pod naszym domem czatują dziennikarze.
Zdradzili nawet nasze tożsamości.
Mówili, że Jin-dal była synową prezesa AS Group,
a ja jestem samotną matką. Oczerniają nas.
Samotną matką?
To nieprawda.
I co z tego, że Jin-dal miała bogatego męża?
To coś złego?
Mówią, że Jin-dal wytykała innym nadużycia władzy,
a jej siostra robi to samo.
AS GROUP TO PRZYSZŁOŚĆ
Podać panu coś jeszcze?
Poproszę szklankę wody.
Oczywiście.
Dawać mi alko!
Proszę o spokój.
- Rozwalę to. - Spokojnie.
- Proszę o spokój. - Więc dajcie mi alko!
- To ma być pierwsza klasa? - Proszę usiąść.
- Spokojnie. - Ruchy!
- Dawać alko. - Proszę usiąść.
Cholera.
Za kogo ty się masz?
O nie!
Zatrzymuję pana za złamanie zasad bezpieczeństwa.
Dajcie mi sznur.
Boli! Puszczaj!
Proszę pana.
No tak.
Pańska woda.
Dziękuję.
Co mam jej powiedzieć?
Czemu się przejmuję? Powiem jej, że to nieprawda.
To ja jestem ofiarą.
Mamo.
Posłuchaj, ja…
Wyjaśnię ci, co zaszło.
Rozwieś.
- Co? - Rozwieś pranie.
Dobrze.
Ale mamo…
Kiedy potrzebuję pomocy, nikogo nie ma.
Cholera…
Wiedziałam.
Gyeong-tae, ty skur…
Na pewno wróciła?
No pewnie.
Przywitaliśmy się.
Drzwi się otworzyły? To chyba była ona.
Może nie chce nas widzieć.
Była zachwycona, że mnie widzi. Powiedziała nawet: „Do zobaczenia”.
To niby oznacza, że była zachwycona?
Gdzie ona jest?
Chętnie się z nią zobaczę. Minęło osiem lat.
Wszystko przez Yong-pila.
Musiał spotykać się z przyjaciółką, a potem z nią zerwać?
Przez niego i my ją straciliśmy.
Nie zerwał z nią, bo tego chciał.
Co ty tam wiesz? Nigdy z nikim nie byłeś.
Zaczekajmy.
Powiedziała „do zobaczenia”. Chce się ze mną jeszcze zobaczyć.
Czyżby?
Gyeong-tae mógłby w końcu się ogarnąć.
Powiedziałam „do zobaczenia”. Więc dlaczego mnie śledzi?
Dajmy sobie spokój.
Pani Ko biega w kalesonach. To nie jest dobry moment.
To ty chciałeś zobaczyć Sam-dal.
I cały czas chcę.
Ale w takiej sytuacji
nawet ja wolałbym zostać sam.
Ale…
- Idziesz sobie? - Chodź na piwko.
Nie ma jej w domu?
- Myślałem, że zaraz wyjdzie. - Daj spokój.
Hej, Sang-do!
Sam-dal wróciła!
Kto?
Cho Sam-dal.
Dziwny facet.
- Nie! - Nie rób tego.
Rety.
Sang-do!
- Widziałyście mojego syna? - Widziałyśmy?
Która godzina?
Chcę gae!
- Masz gae! - Masz gae!
Udało się.
Co ja tu robię?
Rety, zimny ten koc.
No nie.
Rety.
Szlag.
Wciąż tam są?
Poszli już.
Dajcie mi po prostu spokój,
zanim sobie pojadę.
Gyeong-tae pewnie wróci.
Szlag.
Wszystko przez Yong-pila.
Szlag!
O rany!
Kim jesteś?
O rany! Kto tam jest?
To ty,
Sam-dal?
Bu…
Sang-do?
Hej!
To naprawdę ty.
Prawie dostałam zawału!
Sam słyszałeś. Powiedziała mi „do zobaczenia”.
Chce się spotkać.
Dorośnij w końcu.
Co ty…
Hej, Sang-do! Chodź.
Pojechałeś do Sam-dal? Widziałeś ją?
- Tak. - Co? Serio?
Tak.
Trzeba było na nią zaczekać!
Tylko my jej nie widzieliśmy!
- Rany. - Yong-pil, też ją widziałeś?
Tak, wpadliśmy na siebie.
Rozumiem.
Wszystko gra?
Co wy?
Jasne, że wszystko gra.
Nie przesadzajcie.
Właśnie.
Minęło ponad osiem lat.
- Idziesz już? - Tak.
Chodźmy.
- Dokąd idziesz? - Do Sam-dal.
- Daj spokój. - Ty psycholu!
- Ej. - Wystarczy!
Już całe miasteczko o niej gada.
Chcesz pogorszyć sprawę?
- On ma rację. - Co ja zrobiłem?
Jest jej ciężko. Wyobraźcie sobie, jak musi się czuć.
Przestanie się dręczyć, jeśli trochę ją powkurzam.
- Co? - Okej?
Też przez to przeszliście.
Kiedy wracaliśmy do domu,
wszyscy mówili, jakimi jesteśmy porażkami.
Ona ma jeszcze gorzej.
Nie czepiajcie się mnie.
Poszedł sobie.
- Siadaj. - Chodź.
Dobra, pijemy. Niech tu wraca.
Gdzie się podziało całe piwo?
Ile one chleją?
Pani Ko dziś nie będzie?
- Co? - Rety.
Ona nie przyjdzie. Znowu biega w kalesonach.
- Rany. - No tak.
Czyli pisali prawdę?
- Co? - Co?
Sam-dal naprawdę nadużywała władzy?
Nie wiem.
Przecież nie zapytamy.
Ale nie pasuje mi to do niej.
- Fakt. - Fakt.
Możecie odkryć tajemnice oceanów,
ale nigdy nie poznacie ludzkiej duszy.
Jeśli to prawda, to współczuję pani Ko.
Gdyby Eun-u
zrobił coś takiego…
- Rety. - Matko!
Ojej.
Jeśli Sam-dal też wróci,
to żadnemu dzieciakowi nie wyszło w Seulu.
- Racja. - Tak.
- Fakt. - Tak.
A jeśli Sam-dal wróci na dobre?
Pani Ko byłaby załamana.
Po tym, co spotkało Jin-dal i Hae-dal,
mogła liczyć już tylko na Sam-dal.
Jeśli Sam-dal tu wróci,
pani Ko będzie wstydziła się pokazać na ulicy.
Czyli to prawda?
Przez Sam-dal jej asystentka popełniła samobójstwo?
Próbowała popełnić!
Samobójstwo…
Wszyscy o tym mówią, musi być w tym ziarno prawdy.
Rety.
Nieważne.
Co za ludzie.
Nie jestem porażką.
To nie tak.
CHEON CHUNG-GI
Czemu nie odbierasz?
To prawda? O tych nadużyciach?
Mów!
A co ty taki ciekawski?
Gdybyś tylko tyle wysiłku wkładał w pracę…
MASKOTKA SAMDAL-RI DOMEK SAM-DAL
Na co się gapisz?
Śmiejesz się z mojej porażki?
Idź sobie.
Nie gap się.
Odwróć się. Idź sobie.
Co ty wyprawiasz?
Wystraszyłeś mnie.
Czemu wyładowujesz się na Sam-dal?
Co?
Nie wyładowuję się.
Czemu tak się ukrywasz? Zdejmij kaptur.
Wyglądasz w nim jeszcze bardziej podejrzanie.
Zajmij się sobą i daj mi spokój.
Nie mam nawet chwili, by w spokoju pomyśleć.
Posłuchaj.
Będąc sama ze swoimi myślami,
nie poznasz odpowiedzi, których i tak nigdy nie było.
Zrobisz jeszcze coś głupiego.
Sam-dal.
Wszyscy przechodzimy trudności.
Nie możesz za każdym razem mieć takich myśli.
Jakich myśli? O czym ty mówisz?
Wiem, że wczoraj
chciałaś skoczyć do wody.
Oszalałeś?
Nie jestem wariatką.
Źle to zrozumiałeś.
Tak?
Nie próbowałaś skoczyć?
Nie. Chwiałam się, bo byłam pijana.
I tak bym nie utonęła. Wiesz, że świetnie pływam.
Tak, wiem.
Nie zrobiłabyś tego.
Oczywiście, że nie.
Ale w twojej sytuacji uznałem, że to możliwe.
Czemu piłaś nad wodą, skoro to niebezpieczne?
- Nie twoja sprawa. - Chodź.
Dokąd?
Pijemy z chłopakami. Dołącz do nas.
Nie chcę, by wiedzieli, że tu jestem.
Nawet pies o tym wie.
Nie przyjechałaś na tarczy.
Jasne, że nie.
Więc chodź.
Sama im powiesz.
Idziemy.
Ja idę.
Spotkanie z kolegami
urazi twoją dumę?
Nie obchodzi nas, czemu wróciłaś.
Cieszymy się, widząc przyjaciółkę.
Nie wróciłam na stałe.
Wiesz co?
Cieszę się.
Że cię widzę.
Byłem ciekaw,
jak sobie radzisz.
Opowiedz.
Rozstaliśmy się,
nie powinniśmy cieszyć się na swój widok
ani zastanawiać się, co u nas.
Fakt.
Racja.
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Chcesz mnie o coś zapytać?
Nie.
Rozumiem. W porządku.
Znasz Sam-dal. Jest bardzo dumna.
- Pewnie nie chce nas widzieć. - Wiem.
Myślałem tylko, że możemy jej pomóc.
Bądźmy szczerzy. Nikomu z nas się nie udało.
- Ona miała gorzej, no ale wiecie. - Rety.
Wiecie co?
W głębi duszy cieszę się, że jej się nie udało i wróciła.
- No nie? - Hej!
Sam-dal.
Cho Sam-dal.
- On chciał powiedzieć… - Cieszysz się,
że mi się nie udało.
- Sam-dal… - Chodziło mu…
Strasznie chciałeś zobaczyć moją porażkę.
To nie tak.
Przykro mi,
ale jestem tu tymczasowo.
Nie wróciłam na tarczy.
Nie jestem porażką.
Mam już dość tego miasteczka.
- Zaczekaj! - Czekaj, Sam-dal!
Cholera.
Hej, Sam-dal.
Sam-dal, zaczekaj.
Porozmawiajmy.
Hej, Gyeong-tae.
Cieszysz się, że jej się nie udało? Poważnie?
Nie o to mi chodziło.
Tak bardzo mi jej brakowało,
że nie obchodzi mnie, czemu wróciła.
Po prostu się ucieszyłem, że tu jest.
Mogłeś tak to powiedzieć…
Rety.
Kurczę.
Serio…
Zaczekaj!
Sam-dal, poczekaj.
To było nieporozumienie.
Jakie nieporozumienie?
Jesteś taki sam.
Też się cieszysz. Ciekawi cię, czemu zawiodłam.
O czym ty mówisz?
Jesteś ciekaw, jak sobie radzę?
Codziennie piszą o mnie artykuły.
Naprawdę ciekawi cię, jak sobą radzę?
Jak myślisz? Myślisz, że radzę sobie dobrze?
Przyjaźnimy się?
Gdybyście byli moimi przyjaciółmi,
nie obchodziłoby was, że mi się nie udało.
Zastanawialibyście się,
czy naprawdę ktoś próbował się przeze mnie zabić.
Czemu miałabym zrobić coś takiego.
Powinniście być ciekawi.
Ludzie, którym nie muszę się tłumaczyć, ciągle pytają.
Ale ci, z którymi chcę rozmawiać, nie chcą mnie wysłuchać.
O nic nie pytają.
Przyznaje pani, że znęcała się nad Park?
- Nigdy tego nie robiłam. - Czemu to pani robiła?
Mylicie się. Nigdy się nie znęcałam.
Czy to prawda?
To prawda? Nadużyła pani władzy?
To prawda?
Mamo.
Posłuchaj, ja…
Wyjaśnię ci, co zaszło.
Rozwieś.
- Co? - Rozwieś pranie.
Ale mamo…
Co jeszcze chcesz wiedzieć?
Chcesz mnie o coś zapytać?
Nie.
To nieprawda.
Nie zrobiłam tego!
Artykuły kłamią.
Jestem niewinna!
Czemu mnie nie pytacie?
Czemu nie chcecie wiedzieć?
Jestem niewinna. Nic nie zrobiłam!
Wszystko gra?
Jesteś pewien?
Jesteś pewien, że Sam-dal jest niewinna?
Oczywiście.
Pokłóciła się nią przez byłego chłopaka.
Zapytaj ją, zamiast się zamartwiać.
Za bardzo się bałam.
A nuż by się przyznała.
Jesteś jej matką.
Znasz ją.
Nie było jej tu 18 lat, skąd miałabym wiedzieć?
Nie powinnam była jej tam puszczać.
Jestem niewinna!
Czemu nikt mnie o to nie pyta?
Czemu?
Jestem niewinna. Nie zrobiłam tego!
Naprawdę.
Czemu nikt mnie nie pyta?
Dlaczego?
Naprawdę jestem niewinna.
WITAMY W SAMDAL-RI
EPILOG
Dzięki. Właśnie jem.
- Co tak cuchnie? - Ale smród!
Zupki w proszku. Co tam robisz?
- Zamykaj drzwi. Serio. - Co tu tak ciemno?
Znowu zupka? Daj trochę.
- Nie jedz tego. - Ej!
Nie jedzcie. Zrobię zupę z wodorostów.
Co tu robicie?
A jak myślisz? Przyszliśmy jeść.
Patrz. Makrela z Czedżu.
- Jest droga! - Dlatego mamy tylko jedną.
Czemu jest droga? Na Czedżu jest tania.
Mogliśmy kupić więcej. To nie wystarczy.
- Eun-u! - Nie jedz tego.
- Czemu? - Co jest?
To wystarczy na cały rok.
Ile tu jest wodorostów?
- Cała paczka. - Nie znasz wodorostów?
Nie sypiesz wszystkiego jak do zupki.
- Gotowałam pierwszy raz! - Wodorosty na parze.
Bez przesady.
Wodorostom będzie przykro.
- Oplułeś mnie. - Sorki.
- Ohyda. - Kluskami…
- Zjemy dużo. - Spróbujmy.
Niech nam żyje Cha Eun-u
Niech nam żyje sto lat
Zdmuchnij świeczki!
Dostałeś jakieś prezenty?
Nie.
- Serio? - Co tam masz?
- Co to? - Co tam masz?
Nie wierzę! Kupiłeś mu coś?
- Co to? - Nie poznaję cię!
Kretyn.
To dla ciebie.
- Rety. - Dupek.
Na bank go ukradł.
To nielegalne.
Skąd go masz? Z dworca?
Nie ukradłem go. Wiecie, jak się naszukałem?
Wszystkie rolki były zużyte. Trudno znaleźć pełną.
Jestem spłukany. Mam nadzieję, że ci się podoba.
Szorstki. Od takiego boli tyłek.
- Cholera. - Eun-u, nie bądź oblechem.
- Ma delikatną pupcię. - Szlag!
Nie mów tak. To obrzydliwe.
Kto to?
- Spodziewasz się kogoś? - Nie.
Otwórz.
- Patrzcie. - Ja pierdzielę, Sang-do!
Ile tego tu jest!
Dla biedaczka z Seulu.
To dla ciebie.
- Fakt. - Sto lat.
Hej, Sang-do!
- Dzięki! - Sang-do!
- Mamy rybkę! - Jak się masz?
Ile tego jest?
- Jak się masz? - Gdzie małże?
Czedżu jest bogata w ryby.
Co słychać, Sang-do?
Podoba wam się nocny krajobraz Seulu?
Nawet nic nie mów. Zbiera mi się na wymioty.
Jeden z moich klientów dziś wymiotował.
Nie mówmy o pracy. Wciąż żadnej nie mam.
Właśnie, nie o pracy.
Mam już dość. Sang-do.
Powinienem wrócić na Czedżu? Nie daję już rady.
Czy ty się przechwalasz?
Niby jakim cudem?
Życie w Seulu jest nie do zniesienia.
Mnie za to się tu podoba.
- Masz mój adres. - Cicho.
Sang-do, przyjedź do nas!
Byle szybko!
- Spotkajmy się! - Dzięki za rybę!
Nie idźcie za mną, łajzy.
- Pamiętasz wczorajszy wieczór? - Nie.
- Powiedz im. - Dokąd idziemy?
- Mamo. - Pokłóciła się z tą Bang Eun-ju…
- Co? - Mamo!
Nie sądzisz, że źle zrobiłeś?
- Przepraszam. - Kto…
- Czemu z nim jesteś? - Co?
Dostałam projekt od Magazine X.
Chodzi o coś innego. O co?
Rzuciłam cię osiem lat temu?
- Do domu. Szybko. - To ty mnie rzuciłeś.
Jakie to ma znaczenie?
Cholera.
Ale bałagan.
Napisy: Jakub Jadowski