WITAMY W SAMDAL-RI
Pospieszmy się.
Dobrze.
- Gdzie? Tu? - Tak.
- Chodźmy. - Szybko. Dalej.
Chodźmy.
- Zagotuj wodę. - Dobra.
CHO YONG-PIL I CHO SAM-DAL URODZILI SIĘ W 1986 ROKU
Ale ładne.
To nie synek?
Czemu to dziewczynka?
Dokładnie.
Myślałam, że mają mieć córkę,
a to chłopiec.
Miał być generał, a to księżniczka.
Jest na odwrót.
Straciłaś moce?
Przestańcie.
Kiedy powiedziałam, że to chłopczyk?
Mówiłam, że będzie generałem.
Od kiedy tylko mężczyźni to generałowie? Kobiety też nimi są.
Czułam, że to dziewczynka.
A to chłopiec.
- Widać, że buntownik. - Wiem.
Mamy kobietę generała i buntownika.
Masz rację.
Jesteście jak papużki nierozłączki.
- Dlatego razem rodziłyście? - O rety.
Jakby byli bliźniakami.
Ale żeby urodzić w tym samym czasie?
Wiem. Nie da się tego zaplanować.
Fascynujące.
Jak mają na imię nasza generał i buntownik?
Yong-pil. Cho Yong-pil.
Ona to Sam-dal. Cho Sam-dal.
O matko.
Chyba są sobie przeznaczeni.
Masz rację. To bratnie dusze.
O rety.
ODCINEK 2 HISTORIA BRATNICH DUSZ
Poważnie? Frajerka z ciebie.
Nie jesteś gotowa.
Jesteście dla mnie kupą na bucie.
Bang twierdzi, że doświadczyła przemocy werbalnej,
kiedy była asystentką fotografki Cho.
Dokonała nieudanej próby samobójczej.
I przebywa w szpitalu.
- To Cho Eun-hye! - Tam jest!
Przyznaje pani, że znęcała się nad Park?
Nigdy tego nie robiłam.
Czemu to pani robiła?
Mylicie się. Nigdy się nie znęcałam.
Co pani robi w szpitalu?
Przyznaje się pani?
Pani Cho!
- Pani Cho! - Przeprosiła pani?
- Nie ma pani wyrzutów? - Pani Cho!
- Prosimy o komentarz!
Pani Cho!
Eun-ju, tak nie może być.
Nie możesz mi tego robić!
Porozmawiajmy. Dobrze?
Eun-ju. Bang…
- Przeprosiła pani? - Przyznaje się pani?
Prosimy o komentarz.
Bang jest w stanie stabilnym, ale szpital twierdzi, że…
Gdzie jest ten szpital?
Myślałam, że pokłóciłyście się o faceta.
Po co wykorzystała nagranie?
Nie do wiary.
Sam-dal, chodź. Jedziemy do szpitala.
Wstawaj!
Chodź.
I co tam zrobicie?
Cholera!
Co z tobą? Nie przesadzaj.
Przesadnie reagujesz.
Przesadnie?
Myślisz, że w tej sytuacji mogę być spokojna?
Cho Jin-dal, starsza siostra fotografki,
rozwiodła się z Jeon Dae-yeongiem, prezesem AS Group, w 2019 roku.
Była synowa ujawniła nadużycia władzy bogatej rodziny.
- Innych demaskuje… - Wara od rodziny.
Jak on śmie?
Czemu podał moje nazwisko?
Sam-dal, prowadź.
Najlepiej będzie nic nie robić.
Sam-dal, opamiętaj się. Nie siedź z założonymi rękami.
Chodźmy. Wstań.
Odkryto, że najmłodsza siostra to samotna matka.
- Ma 29 lat i dziewięcioletnią córkę. - Cała rodzina to bagno.
Boję się o przyszłość małej.
Jaka samotna matka?
Wspomnieli o mojej córce!
- Gdzie szpital? - Miałam nie przesadzać.
Jak mam nie przesadzać?
Cicho. Daj mi pomyśleć.
Kurde.
Pani Cho, reporterzy znają pani adres. Są w drodze.
- O nie! - Co jest?
Jadą tu.
- Reporterzy. - Co?
Pani Cho!
Co?
Twój adres domowy wyciekł do sieci?
Czemu ten kraj nie szanuje prywatności?
Co robimy?
Co mamy zrobić? Sprawa szybko nie ucichnie.
Nie wiem. Ucieknę.
Hej!
Wiedzą, kim jestem. Jadę z tobą.
Zostawisz mnie i Ha-yul? Oszalałaś?
- Masz pracę. - Mam to gdzieś.
No dobra! Wszystkie wyjedziemy.
- Pakować się! - Dobra. Jazda.
- Chodźmy. - Cha Ha-yul!
Wstawaj… Zaraz.
Co jest?
Dokąd pojedziemy?
Może…
GRATULUJEMY NOWEJ PRACY
Muszę odejść, nie mam wyboru
Cenię sobie te wspomnienia
Pozostanę…
Jesteś Moną Lisą
…by żałować
Czy nie zaakceptujesz mej miłości?
Nie jesteś zajęty?
Nie widzisz? Wykończę się.
Muszę iść do pracy. Pomóż mi.
Właśnie o tym mówię.
Czemu śpiewasz na każdym festynie, skoro nie masz czasu?
- Jesteś urzędnikiem. - A ty staromodny.
To moje alter ego.
Alter ego.
Jestem Cho Yong-pil, duma Czedżu. To moje alter ego.
- Alter ego? - Tak.
Czaję. Masz wielkie ego.
Nieważne. Po co ja się przejmuję?
- Kurde. - Nieważne.
O czym ty mówisz?
- Hej. - No co?
A po co byłeś na stałym lądzie?
Po ci miałbym jechać?
Ktoś cię widział na lotnisku.
Po co poleciałeś? Byłeś w Seulu?
Nie mam po co tam lecieć.
Spotkałem się z kimś na lotnisku.
Suń się.
- Byłeś tylko na lotnisku? - Tak.
Rany…
Skąd to rozczarowanie?
Mówisz tak, jakbym miał powód lecieć na stały ląd.
No co ty. Miałem na myśli…
Myślałem, że się z kimś spotkałeś.
Z kim miałbym się spotkać w Seulu?
Yong-pil!
Tak?
Nie mogę śpiewać. Muszę jechać do pracy.
- Nie o to chodzi. - A co?
Co z jutrem?
Organizuje pan kolejny festyn?
Nie, będzie jutro padać?
- Muszę popryskać plony. - Padać? Sprawdzę.
No tak.
Nie będzie padać.
- Co? - Może pan pryskać.
- Naprawdę? - Tak.
- W porządku. - Jadę.
- Pa. - Kochani! Zbieram się!
- Pa! - Na razie!
Wróć do nas!
Hej, Eun-u.
Co?
Zadzwoń do Sam-dal, jak się martwisz.
Mną się nie przejmuj.
Nie o to chodzi.
Nie mam jej numeru.
Przepraszam.
Nie wierzę. Co to jest?
No już.
Hej!
Ej, zatrzymaj się!
Dokąd jedzie?
Yong-pil, widziałeś?
- Otwórz okno. Widziałeś? - Rety.
Widziałeś. Reporterzy wybrali najbrzydsze fotki.
Źle to wygląda.
Opuść szybę. Szybko.
Opuść… Wysiadasz? Dobra.
Co tym razem? Czego chcesz?
- Nie czytałeś? - Czego?
O Cho Sam-dal.
Mówią, że nadużyła władzy. Jest też nagranie.
Naprawdę to zrobiła? Wiesz, jak było?
Gyeong-tae…
Naprawdę to zrobiła? Wiesz?
A niby skąd mam wiedzieć? Nie do wiary.
Zamknij to.
Wiesz co?
Brak ci poczucia moralności.
Mnie?
Manier też.
- Mnie? - I inteligencji.
Tylko…
Jesteś jej przyjacielem, a dopiero potem byłym.
- Nie martwisz się? - Pilnuj bramy!
Bo ktoś tu wjedzie!
Jest otwarta, baranie! Mam na nią oko!
Będzie mi mówił, jak mam pracować.
Co tu się wyprawia?
Może do niej zadzwonię?
UPADEK FOTOGRAFKI! CHO EUN-HYE PODEJRZANA O NADUŻYCIA
KOREAŃSKA SŁUŻBA METEOROLOGICZNA NOMINACJA PRACOWNIKÓW
Buntujesz się?
Kazałeś mi to wyrzucić. Nagle zmieniłeś zdanie?
O czym pan mówi?
No bo…
Będzie pan nalegał, a wyjadę.
- Proszę cię. - Jasne?
Kiedy musiałbym jechać?
Mogę się od razu przenieść do Seulu?
Poważnie? Odmieniło ci się?
Hej!
Możesz lecieć nawet jutro rano.
A tak się przed tym broniłeś. Czemu zmieniłeś zdanie?
Nie mówię, że się wybieram.
Tylko pytałem.
Teoretycznie.
Wybiera się czy nie?
W Seulu jest chyba ktoś, kogo unika, nie?
Cześć.
Ale orzeźwiająca!
Na pewno.
Jak dobrze wrócić do domu.
- Fajnie. - Co nie?
- W domu najlepiej. - Usiądź.
Dobrze.
Nie odwiedzacie nas nawet w święta.
Czemu nagle się zjawiłyście?
Babciu, bo widzisz…
Przyjechały odpocząć.
Ha-yul też ma wakacje.
- Tak! - Tak!
Ha-yul ma ferie.
Tak, ma rację.
Ha-yul tęskniła za dziadkami.
- Dlatego się wybrałyśmy. - No tak.
Mamo, no weź.
Co za mama pyta, czemu dzieci ją odwiedzają?
Wiem. Jest niemożliwa.
O rety.
Dokładnie. Przyjechały odpocząć.
Ale nie rozumiem, po co wam tyle walizek.
Wszystkie macie wolne.
- Tak! - Zgadza się!
- No tak! - Tak się złożyło!
- No tak! - Tak!
Kiedy zobaczyłam bagaż, miałam…
Jak to się mówi?
To jest…
- Kiedy ci się to śniło. - Rendez-vous?
- To „déjà vu”. - Właśnie.
Takie mam wrażenie.
Nic dobrego to nie zwiastuje.
Mamo…
Jestem w ciąży.
Mamo. Tato.
Rozwiodłam się.
Te przywiezione walizki…
Jak to się nazywa?
„Trauma”.
Tak. Trauma.
Znowu kogoś uderzyłaś?
Mamo, proszę cię!
Znowu jesteś w ciąży?
Przestań, mamo.
Ty…
Straciłaś pracę?
Co…
Mamo, co ty mówisz?
Przestań, mamo.
Która z was?
Która z was jest winna?
Mówcie! Która?
Co?
Tato, co z tobą? Cicho bądź.
Zrugała podopieczną? Co zrobiła? Zbiła ją?
Jasne, że nie. Mówią na to…
„nadużycie władzy”.
Ale to nieprawda. Pokłóciły się.
Powinna temu zaprzeczyć.
Tak zrobiła. W swojej wersji zapewniła o niewinności.
- I? - Nic to nie dało.
Był artykuł z jej wersją, ale go zignorowano.
Jak to?
Ludzie mają to gdzieś.
Wolą źle mówić o wziętej fotografce,
że nadużywa władzy.
Wierzą, w co chcą.
Jak to? Nie rozumiem.
Sam-dal jest niewinna. Skąd ta krytyka?
Powinni dojść do sedna sprawy.
Ludzie z lądu są tak nierozważni?
Nie w tym problem.
Ludzie z branży jej unikają, żeby uniknąć kłopotów.
Tyle przeszła, żeby zostać fotografką.
Mama nie może się dowiedzieć.
Oczywiście.
Znowu się załamie, jak się dowie.
„Znowu”? Jak to?
Chodzi mi, że będzie w szoku.
Co robisz?
Wystraszyłeś mnie.
O czym rozmawiałeś z dziewczynami?
Tak tylko…
Chciałem im pomóc się rozpakować.
Co ci powiedziały?
Przez którą tu przyjechały?
Też tego nie wiem.
Daj im spokój. Życie na lądzie musi być trudne.
Co to było?
Co?
Pusta puszka?
Kurde. Co za baran śmieci?
Sam wyrzucę.
Ej!
Wypij, zanim rzucisz. Nie marnuj piwa.
O rany.
Widzisz? Dużo zostało.
Pełno artykułów o moich nadużyciach
i tylko jeden z moją wersją?
Mówiłam ci. Mogłaś powiedzieć, że uwiodła ci chłopaka.
Czemu nie powiedziałaś?
W życiu.
- Ego by ucierpiało. - Słuchaj.
- Twoje ego jest mało ważne. - Czemu powiedziałaś tacie?
Musi wiedzieć, żeby bronić nas przed mamą.
Jeśli mama pozna powód twojej wizyty,
znowu włoży kalesony.
Boże! Oby nie.
Oby do tego nie doszło.
Szkoda mi Sam-dal, ale pani Ko musi być załamana.
Znowu zacznie nosić kalesony?
Włożyła je, kiedy Jin-dal się rozwiodła i kiedy Hae-dal zaszła w ciążę.
Kiedy coś idzie źle, biega w kalesonach.
Masz rację.
Upiorna Trójka zawsze coś narozrabia,
więc pani Ko nie ma chwili spokoju.
Ej, Man-su. Czas na przerwę.
Czemu zawsze pracujesz?
Niełatwo pracować dla innych. Muszę zasłużyć na wypłatę.
Proszę cię, jest łatwo.
Odpocznij i pogadaj z nami, kiedy nie ma szefa. Usiądź.
Jesteś synem szefa.
Synem, a nie szefem. I jesteśmy sobie obcy.
Usiądź i odpocznij.
Zjedz coś. Wcinaj.
I się napij.
Wyluzuj.
Upiorna Trójka?
Kto to?
Pewnie ich nie poznałeś, bo jesteś tu od zeszłego roku.
Nie znasz ich.
Są legendą tej okolicy.
Upiorna Trójka.
Ta silna.
Ta szalona.
Ta zadziorna.
Silna jest najstarsza.
Od dziecka się wyróżniała.
Legenda głosi, że używała łyżki,
kiedy inne dzieci piły z butelki.
Wiek i płeć nie miały znaczenia. Nikt nie mógł jej pokonać.
- Kontrolowała całą wyspę. - Przepraszam.
O nie. Przepraszam.
- O jejku. - To nie oni.
Wszystkie automaty bokserskie w Czedżu i Samdal-ri
miały to samo ostrzeżenie.
CHO JIN-DAL MA ZAKAZ GRANIA
Druga córka.
Ta szalona.
Przepraszam, Sam-dal.
Już nie żyjesz.
Miała paskudny charakter.
Szalała i męczyła każdego, kto ją wkurzył, aż była usatysfakcjonowana.
WŁASNOŚĆ CHO SAM-DAL PRZECZYTASZ I NIE ŻYJESZ
Miałeś nie czytać.
Koniec z pamiętnikami!
- O rety. - Wszystko podrę!
Czemu czytałeś?
Ta zadziorna.
Pójdziesz do sklepu i kupisz mi makgeolli?
Sobie też coś kup.
Policja?
Jakiś mężczyzna prosi dzieci, żeby kupiły mu alkohol.
Hej, młoda!
Nieprawda.
O rety, wybacz.
- Możesz iść. - Ta dziewczyna…
- Do widzenia. - W nosie miała starszych.
Miała własne zasady.
Co myślisz?
Szok, nie?
Cała okolica żyła w strachu przez te trzy siostry.
- Stąd ksywka „Upiorna Trójka”. - Rozumiem.
A gdzie on teraz są?
- Co? - Nie zobaczysz ich tu.
Dobrze im się żyje na stałym lądzie.
Nie zgadzam się. Jin-dal i Hae-dal miały kłopoty.
A teraz Sam-dal.
Ale muszą sobie dobrze radzić, skoro nie wróciły.
Nam nie wyszło w Seulu i wróciliśmy.
Tylko one odniosły sukces.
To prawda.
Chyba sobie radzą, skoro nadal są w Seulu.
DUMA SAMDAL-RI! PRZYBYŁ CHO YONG-PIL!
Na co patrzysz?
Kiedy wyjeżdżają?
Dopiero co przyjechały. Nie bądź taka surowa.
Co?
Yong-pil nie pojechał do pracy?
O co chodzi? Boisz się, że na nią wpadnie?
Mieszka naprzeciwko. Na pewno ją zobaczy.
Głupia.
Ciekawe, z jakim frajerem była, że wróciła do domu.
- Co? - Są tu przez Sam-dal.
Skąd wiesz?
Znowu zerwała z chłopakiem.
Jakim cudem w tym wieku nie umie wybrać kogoś porządnego?
Dobre pytanie.
Musi bardzo cierpieć.
Nie gniewaj się.
Nie będę się gniewać na własną córkę.
Poza tym jest najnormalniejsza.
Wstawać!
Wstawać na śniadanie…
Ty mała…
Cho Sam-dal!
Co? Co się stało?
- Przyjechałaś tu pić? - Mamo!
- Tak? - To boli!
Ile puszek wypiłaś?
- Mamo! - Sama wszystko wydoiłaś?
Jin-dal i Hae-dal mi pomogły. Sama tego nie wypiłam.
- Śniło jej się. - Nie piłyśmy.
Piłyście. Co to ma być?
- Puść! - Sama miałabym tyle wypić?
- Powiedziałam coś! - Puść!
Wariatki!
Mamo!
- Mamo! - Nie jesteście już dziećmi!
- Powariowałyście. - Mamo!
- Czemu jest taka silna? - Co z tobą?
Mamo, posłuchaj.
Wysłuchaj mnie.
Mamo, słuchaj.
Gotowe.
Ktoś się tam kłóci?
Ale hałas.
Może pies szczeka.
Dobrze. Twoje śniadanie.
Wygląda podejrzanie znajomo.
Odgrzałeś to, co wczoraj zrobiłem?
Nawet przystawki te same.
Jak możesz podejrzewać o to własnego syna?
Popatrz. Jakim cudem to to samo?
Wczoraj były smażone grzyby. A to jest…
To są smażone grzyby na ostro.
No nie? Popatrz na to.
Sezam. Twoje danie nie miało, a moje ma.
Tylko dodałeś chili i podsmażyłeś.
Musisz przestać tak robić.
Czemu tak wybrzydzasz przy śniadaniu?
Nie bądź dzieckiem. Jedz, bo dobre.
Rety.
Kiedy masz wolne w tym miesiącu?
A co?
Chcesz spędzić trochę czasu z synem?
Najstarsza córka sołtysa wioski rybackiej ma 28 lat.
Uczy w podstawówce.
Nauczycielka.
Nie lubię nauczycieli. Mam na nich alergię.
Na lekcjach czułem się zmęczony i śpiący
i od najmłodszych lat się bałem, że dostanę w głowę kredą.
Więc nie masz zamiaru się żenić?
Może ty się ożenisz?
Tato, a może umówię cię z tą sprzątaczką w moim biurze?
Jest śliczna.
Jak ty mówisz do ojca?
Rety.
Hej, Sang…
A to drań.
Co za dziwak.
Zobaczmy.
Gdzie to było?
Hej, Bu Sang-do!
Ten to nie ma poczucia moralności.
Nie ma moralności, ale kasę owszem.
Nowobogacki.
- Nowobogacki. - O czym była mowa?
Że głos decyduje o bratnich duszach.
Los, a nie głos.
To los połączył Yong-pila i Sam-dal.
Przez pierwsze 30 lat byli nierozłączni.
- Za szybko mówię? - Idealnie.
Pokochali się. Nie ma przyjaźni damsko-męskich.
Przyjaciele zakochali się w sobie?
Tak się stało.
Sam-dal pojechała na stały ląd za karierą,
a za nią Yong-pil, bo się martwił.
Wtedy zrodziło się uczucie.
Ta szalona para zapisze się na kartach historii.
Przyjaźń i miłość. Wspaniale.
- Akurat. - Czemu nie są już razem?
Zerwali ze sobą.
Miała studiować za granicą i go rzuciła.
Yong-pil był…
Wtedy wyglądał jak zombie.
- Jak co? - Zombie. Tak wyglądał.
Zombie.
Pewnie miał złamane serce, nie?
„Miał”?
„Miał”? Myślisz, że to przeszłość?
Od ośmiu lat nie był na ani jednej randce.
A jest przystojny. Głupek.
Co? Osiem lat?
Nadal ją kocha?
Skąd mam wiedzieć?
- Co się na mnie złościsz? - Wybacz.
Szkoda mi go.
Mnie siebie bardziej. Końca nie widać.
Powinieneś był wysłać to na czas.
Taka bryka na wiosce?
Pospiesz się.
No weź!
Dlatego nie znoszę tu wracać.
Ciężka praca to nie dla nas.
Harujemy przy każdej wizycie.
Mamo, jest gorąco!
Cicho bądź.
Pani Ko, powinna pani wszystkich zagonić do roboty.
Czemu nie ma tu Sam-dal?
To boli!
Mamo. Czekaj…
Pani Ko.
- Widzisz… - Sam-dal.
Tak?
Powinnaś zostać w domu.
Sąsiedzi pomyślą, że wróciłaś, bo ci się nie udało.
Tak!
- To nie fair. - Mamo!
- Ha-yul mnie potrzebuje. - Co…
- Mamo… - Mamo!
- Ona… - Chodźcie tu.
Wiadomo. Mama nie chce, żeby spotkała Yong-pila.
No tak. Nie powinna.
A tak w ogóle
to czemu z nim zerwała?
Był w niej zakochany.
Kto wie? Może się odkochał.
Sam-dal miała ciężko.
Dobrze, że wyjechała na studia.
Gdyby została,
nic by nie osiągnęła.
Mogła ruszyć dalej tylko dlatego, że została bezdusznie rzucona.
To prawda.
Łatwiej zapomnieć o kimś, kto rzucił ciebie, a nie ty jego.
- No tak. - Tak.
KONTROWERSJE Z WYKSZTAŁCENIEM CHO
Zmyślać to oni umieją.
Nadużycie władzy to wstyd. Giń.
Powinna się zabić.
Kanalia miała mieć wystawę? Jest skończona.
Cho Eun-hye, czemu żyjesz?
To takie wkurzające.
To prawda?
Cholera.
CHEON CHUNG-GI
Jestem taka wkurzona!
Gorące!
Cholera.
Na litość boską…
Czemu nie działa?
Bateria się wyczerpała?
Zobaczmy.
Jest.
Znalazłem.
Gdzie ona jest?
Co?
Powinna być w domu, jeśli nie łowi.
Zobaczymy.
AKT WŁASNOŚCI
Kurde.
No dalej. Gdzieś tu muszą być.
Gdzie są baterie?
Kurde.
Gdzie jesteście?
Mamo!
Mamo, boja w środku?
Gdzie ją położyłaś?
Cho Yong-pil?
Co on tu robi?
Cholera.
Mamo!
Wchodzę.
Po co chce wejść do mojego domu?
- Mamo. - Co mam zrobić?
Pani Ko!
Czyli jednak jesteś w domu.
Mamo.
A może to pan Cho?
Panie Cho.
Mamo.
Twoja boja…
Co to?
Co to jest?
Co…
Dalej. Czemu utknął?
Co się dzieje?
Wiem, że ktoś tam jest.
Kto tam? Odezwij się.
- Zaraz oszaleję. - Nie wygłupiaj się. Otwórz!
Nie zgrywaj się, tylko otwórz.
Przyszedłem po boję…
Co jest?
Co?
Jasne.
Dokąd idziesz, Gyeong-tae?
Dawaj to.
Pilnuj sklepu.
- Szybko! - Idę!
Kurde.
Kazałam im zamknąć bramę.
Zaraz oszaleję.
Czemu się ukrywam? Nie zrobiłam nic złego.
No właśnie. Wyjdę.
Na pewno choć raz się spotkają.
Co zrobimy?
A co możemy? Nie da się tego uniknąć.
Oby chociaż ładnie wyglądała, kiedy się spotkają.
A nie brzydko.
Przecież nic do niego nie czuje.
To bez znaczenia.
Hej.
Rzucił ją. Powinien tego żałować.
Co u licha?
Wyglądam okropnie.
Ty złodzieju.
Już nie żyjesz, mendo.
Draniu.
Cholera. Ty mendo.
Otwieraj.
- Skąd ma klucz? - Nie otwiera się?
Jak śmiesz okradać panią Ko?
Mam cię, draniu.
Rany, silny jesteś.
Dalej.
Otwieraj.
Idź już, wariacie.
Kim jesteś?
Pytam, kim…
Rozstańmy się.
Już mi się nie podobasz.
Już cię nie potrzebuję.
Powinniśmy zerwać.
Dlaczego nagle zrywamy?
Cho Sam-dal!
Rozstańmy się.
Nie potrzebuję cię.
Yong-pil, możesz wyjść? Proszę?
Nie dam rady.
Nie dawaj mi odejść.
Kopę lat.
Czemu tu jesteś?
To mój dom.
Masz rację.
- Wyłaź, draniu! - Cicho! Bo złodziej ucieknie!
Jest więcej osób? Kazałeś im przyjść?
Tak. To Eun-u i Gyeong-tae.
Po co tu przyszli?
To…
Co za upokorzenie.
Nie chcę nikogo widzieć.
Zobacz, wyglądam okropnie.
Ale wstyd.
Czemu to się dzieje?
Zostań tak na chwilę.
Jakoś ich pogonię.
- Gdzie jesteś? Wyłaź! - Pokaż się!
- Rety. - Gdzie on?
- Nie ma go. - To znaczy?
- Uciekł. Idźcie już. - Groził ci?
- Zajmę się tym. - Wyjdź.
- Nie ma go. Wyjdźcie. - Nie masz siły.
- Nie kłam. - Idźcie już.
Związałeś go?
Co się dzieje?
- Idźcie już. - Idziemy.
- Pogadamy z nim. - Hej.
- Coś widziałem. - Dom pusty.
- Wymiękłeś, nie? - Idźcie już sobie.
- Idźcie sobie. - Tylko go zobaczę.
Co jest z tobą?
- Jestem w tym dobry. - Coś widziałem.
- Nie ma go. - Wy tam.
Co u was słychać?
- Witam. - Dziwny jest.
Spójrz tylko.
- Dzień dobry. - Hej.
Gyeong-tae nie pracuje.
- No nie. - Zawołałeś go.
- Dokąd pani idzie? - Do pani Ko.
- Ugotowałam coś. - Zaraz.
- Co? - Nie może pani.
- Znaczy… - Co?
Pani Ko nie ma w domu.
Nikogo nie ma.
Naprawdę?
Jest w sadzie?
- Zostawię w środku. - Nie.
Co?
Teraz tak sobie myślę,
że dom wychodzi na południe.
Jedzenie się zepsuje. Zmarnowałoby się.
Proszę zajrzeć wieczorem.
Masz rację.
O tej porze zawsze jest u niej ciepło.
- Nawet zimą. - Tak.
No dobrze. Wpadnę wieczorem.
- Do widzenia. - Pa.
- Do widzenia. - Sklep nie jest pusty.
- Man-su tam jest. - Yong-pil! Eun-u!
Pa.
- Do widzenia. - Mamo.
- Dziwny jesteś. - Czemu?
Mówiłeś, że jest złodziej, a teraz go nie ma.
Wyszedłem z pracy. Co tu się wyprawia?
A ja pilnowałem dziecka.
Nikogo nie ma.
Co?
Myślałem, że jest złodziej,
ale nie było.
Przestań się zgrywać.
- Sprawdźmy. - Właśnie.
- Nie ma złodzieja. - Mówiłeś…
Nie wierzycie mi?
Pilnowałeś dziecka? A ty sprzątałeś sklep?
To wracać do roboty.
- Ale… - Idźcie.
- Rety. - Pa.
- Ale… - No idźcie już.
- Idźcie. - Wariat.
- Zdurniał. - Kazał nam przyjść.
- Trzymajcie się. - Wydawało się pilne.
- Później zadzwonię. - Rety.
Pa.
Ty…
Dobrze wyglądasz.
Nie martw się.
Yong-pil, jesteś najgorszym…
Dlaczego…
Dlaczego to zrobiłeś?
Ale ze mnie frajer.
Witam.
Fotografka jest z Czedżu. Maniaczka, co kogoś zabiła.
- To chyba nieprawda. - Użyj karty.
Prawda. Myślisz, że się przyzna do zarzutów?
To oczywiste.
Co za suka.
- Hej. - Tak?
Nie widzisz tego?
Nie zapłaciłeś.
Migasz się od zapłaty?
Nie wiedziałem.
- Nie migałem się. - Jasne, że migałeś.
Ktoś, kto chce jechać za darmo,
nie przyzna się, że nie zapłacił.
Czemu się pan czepia?
Zaprzeczyła oskarżeniu. Czemu jej nie wierzy?
Nigdy nikogo nie zabiła.
Niech uważa, co…
- Cholera! - Rety!
Wystraszyłaś mnie!
Tak porządnie.
Wyglądasz jak duch.
Przyszłam się tylko napić wody.
Dokąd idziesz?
Hej, Sam…
Cho Sam-dal.
Wystraszyłam się. Usiądę.
SŁYNNY SANGDO
- Sang-do! - Tak?
Ciężko spotkać się z Sang-do.
Jest zajęty restauracją.
Przynajmniej wiemy, że żyje, bo codziennie piłuje silnik.
Szuka uwagi.
To jest wieś. Komu imponuje jego bryka?
Pokazuje, jaki jest nowobogacki.
Nawet Yong-pil to wariat.
Czemu nie mamy normalnych przyjaciół?
Jasne, że mamy. Sam-dal.
Jedyna normalna z naszej piątki.
No tak. Czemu się złościsz?
Dzwoniłeś do niej?
Nie.
Wiesz co? Nie mogłem się zebrać, żeby zadzwonić.
Zawsze była taka dumna.
Nie chcę jej urazić, nawiązując kontakt.
Nie mogłem.
Nie masz jej numeru.
To prawda.
Nie mam.
Głupek.
Chodźmy. Nikogo tu nie ma.
Chodźmy w tamtym kierunku.
Ty idź. Ja poświecę.
- Pospiesz się. - Poświecę. Idź.
Zapach morza…
Nie znoszę go.
Dość już, dobra?
Pani Cho, czy w artykule piszą prawdę?
Czemu pani to zrobiła?
Szkoda mi pani. Dzieciaki są straszne. Trzeba uważać.
To prawda? Nadużyła pani władzy?
Szkoda mi ciebie, Eun-hye.
Nikt nie chce wiedzieć, co u ciebie.
Nie wierzę, że chciała się zabić.
Poważnie? Frajerka z ciebie.
Nie wiń mnie za swoją samoocenę.
Musiałabyś być gotowa. Tylko bym ryzykowała.
Nie jesteś gotowa.
Kim jesteś, by o tym decydować?
Myślisz, że jesteś gotowa?
Wlazłaś kiedyś w kupę? Kiedy to zauważysz, jesteś wściekła.
Ale nie możesz przejmować się tym cały dzień.
Jesteście dla mnie kupą na bucie.
MOŻEMY POROZMAWIAĆ? TAK NIE MOŻNA
EUN-JU, ODBIERZ, PROSZĘ CZEMU TO ROBISZ?
PRZEPRASZAM. ODBIERZ.
Naprawdę to zrobiłaś…
przeze mnie?
ZABRANIA SIĘ NOCNYCH POŁOWÓW NA TERENIE WIOSKI RYBACKIEJ
ZABRANIA SIĘ ZBIORÓW OWOCÓW MORZA
Dobry wieczór, pani Ko.
Proszę skosztować.
O rety.
Pospieszcie się!
Zapraszam!
- Szybko! - Chodźcie!
Dużo osób przyszło łowić?
Jak najbardziej.
Do tej pory sześć grup.
O jejku.
Muszą spędzać urlop na Czedżu.
- W porządku. - Mogą przyjść.
Przywalę im tym hakiem.
Zabijesz ich.
I migusiem trafisz za kratki.
W porządku. Wcinajcie.
Dzięki za waszą ciężką pracę.
Pani pracuje najciężej.
My się zmieniamy co drugi dzień,
ale pani codziennie przynosi jedzenie.
O mnie się nie martwcie. Pilnujcie naszego źródła utrzymania.
- Tak jest! - Tak!
Miło, że pani się uśmiecha.
Bałam się, że zacznie pani biegać w kalesonach.
Bardzo się martwiłam.
Co macie na myśli?
Dlaczego miałabym tak robić?
Co?
Rozumiem.
Widziałyście Jin-dal i Hae-dal?
Są w odwiedziny, bo Ha-yul ma ferie.
Mamy na myśli Sam-dal.
Podobno to coś poważnego.
To znaczy?
Nie wie pani, co się stało?
Sam-dal podobno nadużyła władzy wobec podopiecznej.
Wywołało to ogromne poruszenie.
Co?
O rety. Pani naprawdę nie wie.
Naprawdę?
Co robimy?
Po co o tym mówiłaś?
Byłam aż tak ostra wobec niej?
Woda jest głęboka.
Yong-pil!
WITAMY W SAMDAL-RI
EPILOG
- Ten bierzemy? - Ten?
Ten.
BRATNIA DUSZA
Znowu Bratnia Dusza?
Tak.
Muszę oszczędzać na lot na stały ląd.
Starczy nam tylko na te cukierki.
Rozumiem.
Musieli je nazwać na waszą cześć.
Proszę.
Dasz mi smak „bratni”?
Wolę truskawkowy.
Jestem starsza.
Dlatego ja mam „bratnią”, a ty „duszę”.
Jesteśmy w tej samej klasie.
Wszyscy są w tym samym wieku.
To nieprawda.
Gwang-sik i Gwang-tae to bliźniacy.
- Jak Gwang-tae mówi do brata? - „Starszy”.
Właśnie. Bo Gwang-sik urodził się dwie minuty wcześniej.
A ja pięć minut przed tobą.
Rozumiem.
Czaisz? Masz.
Dzięki.
Pszczoły!
Biegiem!
- Czekajcie! - Uciekać!
Spadajcie!
Co mam zrobić?
Yong-pil, powinieneś był uciec.
Użądliła cię.
Nic mi nie jest.
Czemu nie uciekłeś jak wszyscy?
Przecież…
nie mogłem cię zostawić.
FOTOGRAFKA CHO EUN-HYE
WYSTAWA PRZEDSTAWIA OSTATNIE 15 LAT FOTOGRAFKI
- Przepraszam. - Tak?
Ta wystawa została odwołana.
Nie wolno tu być.
Dobrze. Przepraszam.
Przepraszam.
Zwykle na wystawach jest księga gości.
No tak.
To ta tutaj?
Tak.
Mogę…
wpisać swoje nazwisko?
Wyrzucę ją, skoro wystawę odwołano.
Ale mimo to…
Przynajmniej jedna osoba ją zobaczyła.
No cóż…
CHO YONG-PIL
TRASA ŚWIATOWA PARIS MAGAZINE PIERWSZA FOTOGRAFKA 2023, CHO EUN-HYE
OSTATNIE 15 LAT CHO EUN-HYE OTO JA
- Sam-dal! - Miałeś nikomu nie mówić!
- Hej! - Może Sam-dal wróciła
i się ukrywa.
Co to?
Wrócił ten facet.
To nie dlatego.
Tylko dlatego, że jest wkurzona.
Kochanie!
Pojechałeś do Sam-dal?
- Widziałeś ją? - Tak.
Kto to? Kim jesteś?
W artykule piszą prawdę? Sam-dal naprawdę…
A jeśli Sam-dal wróci…
Cieszysz się, że mi się nie udało.
To nieporozumienie.
Jakie nieporozumienie?
Napisy: Joanna Kazimierczak