Igła.
Nici.
Kowadło.
Czoło.
Dziękuję. Zrobione.
A co tam znowu tatusiowi z torby zwędziłaś?
Ćśś.
I co tam słyszysz?
Piosenkę. To ty śpiewałeś!
Tato!
Dobrze.
Witam.
Coś się stało?
Czytaj.
Nie tu.
Tutaj. No.
Czytaj, czytaj.
„Hrabina Karnkowska będzie mogła tańczyć”.
To o pacjentce, dobra. Coś tam, coś tam, spadła z konia i…
Teraz słuchaj: „Na szczęście trafiła na profesora Dobranieckiego”.
Nie masz jeszcze profesury.
„Po skomplikowanej operacji kolana”…
Operowaliśmy biodro.
Biodro, kolano – czy to ważne? Ważne, że napisali.
Stary był zachwycony. Rozmawialiśmy dziś rano i obiecał…
To znaczy dał do zrozumienia, ale brzmiało jak obietnica.
No, powiesz wreszcie?
Patrz.
Rano obiecał?
- Dał do zrozumienia. - Jak zdążyłeś zamówić tabliczkę?
Rok temu zamówiłem. Dobry lekarz musi być przewidujący.
Ubieraj się. Ruszamy w miasto. Trzeba to uczcić.
Polecenie ordynatora.
Może nie obiecał, ale wyraźnie dał do zrozumienia.
No bo patrz. Maliszewski idzie na emeryturę.
Kalinowski? Przecież stary go nie znosi. No to kto? Wurtz?
Jest zasłużony.
Bardzo zasłużony i z ogromnym dorobkiem.
Ale kto tam nie jest zasłużony.
Hausman, Kopeć, Koperski. Sami zasłużeni.
Ale pamiętasz, co mówił dyrektor, jak obejmował klinikę?
Chce stawiać na młodych, zdolnych, z potencjałem. Jak ty.
Młody już nie jesteś, ale zdolny, genialny chirurg.
Tylko brakuje ci jednej rzeczy. Nie masz potencjału.
Wiesz dlaczego? Bo nie potrafisz gadać z prasą.
W ogóle mało rozmowny jesteś.
- Ponury mruk sponsorów nie przyciągnie. - Kurier Warszawski!
Dlatego masz mnie.
- Wydanie poranne! - Ej, mały. Chcesz zarobić?
No.
- Masz więcej Kuriera? - Mogę mieć.
- Wezmę dziesięć. - Mamo!
Chcesz sobie gabinet wytapetować?
Śmiej się, śmiej. Ale lepiej się mnie trzymaj.
Zobaczysz. Niedługo będziesz takie operacje przeprowadzał,
że w całej Europie będzie o nas głośno.
Uważaj!
Prrrr! Stój!
Stasiu! Synku!
Synku!
Ostrożnie. Jestem lekarzem.
Niech się pani odsunie.
Czy syn ma ubezpieczenie? Ubezpieczenie czy macie? Mąż pracuje?
Co?
Co z nim?
- Rafał? - Żyje.
- Szpital miejski? - Za daleko.
- Klinika. - Jak to klinika?
Wołaj anestezjologa. Przygotować salę operacyjną.
Mamy krwotok wewnętrzny.
Stasieńku…
Kocher.
Jeszcze serweta.
Ciśnienie spada.
- Zwalnia. - Więcej tlenu.
Duży klem.
- Serweta. - Zatrzymał się.
Przejmij.
Więcej soli.
Sól.
Rafał, on tego nie przeżyje.
Kontynuuj.
Sprawdź.
Brak tętna.
Nie poddawaj się, Staś.
Walcz, chłopie.
Czekaj.
Jest tętno.
Kontynuujemy.
Prrrrr.
Wio!
Pani u siebie?
Odkąd jaśnie pan łaskawie zdecydował się ożenić z panią,
pani zawsze jest u jaśnie pana.
Dobranoc.
Ćśś.
Dlaczego nie potrafisz być ze mną szczęśliwa?
- Gdzie Staś? - Matka go zabrała.
Kto pozwolił?
- Kto podpisał wypis? - Doktor Dobraniecki.
Muszę go przywieźć z powrotem.
To jest prywatna klinika. Stary cię zabije.
Zapłacę.
- Wiesz, ile tutaj kosztuje dzień pobytu? - Zapłacę!
W tamtej suterenie.
Masz.
Obłoki, obłoki. Zabierzcie z tego dziecka Stasia te uroki.
Chłopskie pod czapeczkę, babskie pod czepeczek.
Żydowskie pod warkoczyk. Proszę!
- Proszę Matkę Boską do pomocy! - Proszę stąd wyjść.
Niech te boleści idą na lasy, na góry, na pola, na chmury.
- Na rozstajne drogi… - Natychmiast!
Niech mu pomoże! Oby ci pomogło!
Aby ci pomogło.
- Jaśnie pan się fatygował niepotrzeb… - Ćśś!
Ale panie!
Jemu i tak nic nie pomoże. Cud chyba tylko!
Wołaj dorożkę!
Za kogo pan się uważa?
Odbierać dziecko jego prawowitym opiekunom? Siłą?
Staś wymagał natychmiastowej pomocy, a w takiej sytuacji…
Jeśli wspomni pan Hipokratesa, wyrzucę pana za drzwi.
Rozmawiałem z zarządem.
W naszej ekskluzywnej klinice jest również miejsce…
Nie ma miejsca.
- Nie ma, ale powinno być. - Chcielibyśmy, żeby było.
Dokładnie tak.
Chcielibyśmy, by w naszej klinice znalazło się miejsce dla biednych dzieci.
Robimy wszystko, co w naszej mocy, ale to zależy od hojności sponsorów.
Panie dyrektorze, znachorstwo i ciemnota powodują,
że w Polsce rocznie umiera…
A daj pan spokój z ciemnotą.
- Chociaż o znachorstwie można wspomnieć. - Ale nie za dużo.
Parę słów. A poza tym raczej optymistycznie.
Ale niby komu mam o tym wspomnieć?
Tym samym bez niebagatelnego wsparcia Ministerstwa Zdrowia Publicznego
otwieramy specjalny oddział chirurgii dziecięcej
przeznaczony dla młodych pacjentów z ubogich domów.
Tak oto spełnia się przysięga Hipokratesa.
Nie doszłoby do tej wspaniałej inicjatywy bez zdecydowanie wspaniałej postawy,
zaangażowania, pracowitości pana profesora Rafała Wilczura,
który odtąd, jako główny ordynator,
będzie zajmował się całą naszą kliniką. Brawo!
Brawa również dla pana ministra!
Piękna sprawa taki oddział dla biednych dzieci.
Dzięki takim ludziom jak pan postawimy naszą służbę zdrowia na nogi.
Nie ja jestem ważny, tylko cały zespół.
Piękna sprawa taka skromność.
Panie doktorze, Kazimierz Szabłowski, Kurier Polski.
Chciałbym spytać o doktora Wilczura.
Niech pan gazety poczyta. Wszędzie teraz o nim piszą.
A może wieczorem do Ziemiańskiej by pan wpadł?
Świetny pomysł.
- Niestety nie mogę. - Może jednak?
Parę osób by pan poznał, wielce wpływowych.
- Urodziny córki, panie ministrze. - Aaaa!
Pani w jakim nastroju?
Wołaj Marysię.
Świeczki!
Świeczki i talerzyki.
To od pani.
Pani powiedziała, że się…
odezwie, jak się urządzi.
Beata!
Ej, lubisz tańczyć?
Cięgiem by ino tańcował. Żaden pożytek.
Jak się nazywasz?
Michał. Nie zaczepiaj jaśnie państwa.
Wio. Dalej, koniku.
Będziemy mieszkać w lesie?
- W leśniczówce. - Spodoba ci się.
- Jestem Jan. - A ja Marysia.
Chodźcie.
Jerzy Dobraniecki, słucham.
- Zostawiła mnie. Uciekła. - Co?
Pamiętasz, gdzie mieszkała Beata przed naszym ślubem?
- Czekam tu. Przyjedź. - Dobrze.
Zaraz tam będę, już jadę do ciebie.
Poczekaj.
- Znasz Beatę Olszańską? - Nie.
Poczekaj. Nie bój się, nic ci nie zrobię.
Jej ciotka Helena tu mieszkała. Przeprowadziła się gdzieś?
Chodź pan.
Witaj, maleńki.
Chodź tu!
Nie żyje?
Napad rabunkowy z pewnością.
Powinniście przesłuchać mieszkańców.
Zakładamy samobójstwo.
Jak to?
Profesora Wilczura opuściła żona, zabrała dziecko.
Prawdopodobnie się załamał.
Zostawiła list.
Dlaczego pan sądzi, że to był napad?
Nie wiem. Przeczucie.
Ale nie stwierdziłem kategorycznie…
Ależ właśnie to pan powiedział.
Samobójstwo najlepszego chirurga nie brzmi dobrze.
Kiedy możemy odebrać ciało?
Ale ciała nie ma. Znaleźliśmy tylko płaszcz nad brzegiem Wisły.
Ciało… na pewno kiedyś wypłynie.
To teraz już nie masz nikogo? Żadnej rodziny?
Sierotka Marysia.
Ożeniłbym się z tobą, ale… Przykro mi.
- Ciesz się, że w ogóle jakaś cię chciała. - No właśnie. A co z tobą?
Słuchaj.
Kuzyn mojej Justysi, całkiem przystojny.
Ma trzy hektary, konia.
Chcesz mnie wydać za konia?
Nie szukam męża. Potrzebuję pracy.
Mamie obiecałam, że skończę studia.
Jak?
Zarobię.
Nie znasz kogoś, kto chce kupić pianino?
W Radoliszkach?
Pięknie. Zejer szejn.
Bardzo pięknie. A, no, cymes!
Tylko… ja poszeter jid jestem, prosty Żyd.
Grać nie umie.
Z całym uszanowaniem, ale mnie pianino kupić nie trzeba.
To świetnie, bo ja wcale nie chcę pianina sprzedawać.
To jaki jest panienki geszeft, że panienka tu do mnie pianino przyniosła?
Przyniosłam, bo chcę je panu podarować.
- Podarować? - Mhm.
A za ile?
Za darmo.
Mnie już niepotrzebne. Domu nie mam, nie mam gdzie go postawić.
O! Tam by mogło stać.
Kupujesz, tato, pianino?
No właśnie panienka chce nam oddać. Ich farszteje niszt.
Tylko po co panu pianino, jak pan grać nie umie.
Szkoda.
Szkoda, bo jakby muzyka była, to ludzie by siedzieli i słuchali.
A jakby przychodzili, toby jedli, pili.
Mhm.
Ale muzyk teraz drogo kosztuje. Bardzo drogo.
Pani umie grać.
Mogłabym wziąć trochę taniej.
Przy okazji pomogłabym w kuchni albo przy barze.
Potrzeba nam kogoś do pracy.
Ty mnie interes robić nie ucz! Goście czekają!
Dos iz a mecyje.
To ile ja muszę stracić, że mi panienka to pianino podaruje?
Dalej.
Prrr!
To tutaj.
Będziesz pracować w austerii? Co ludzie powiedzą?
„Dwie wódki i piwo” powiedzą. I żeby panienka coś zagrała.
Nie zostanę tu długo.
- Odłożę na studia i jadę do Warszawy. - Do dupy na raki.
Dzień dobry!
- Chodź tutaj. Chodź. - Ćśś.
Przestań. Ćśś.
Och!
Ej, powiedz mi…
Co ja mam do tego protokołu wpisać, co?
„Nie pamiętam, nie pamiętam”. Nic nie pamiętasz!
A ty wiesz, kto nie pamięta?
Ten, kto ma coś na sumieniu.
Może mam. Nie pamiętam.
A pamiętasz, ile razy siedziałeś za włóczęgostwo?
Z dziesięć.
Ale ja się nie włóczę.
Nie? A co ty robisz?
Szukam.
Czego ty tak szukasz, co?
- Problem w tym, że… - „Nie pamiętam!”
Zabieraj mi go stąd! Ale już!
Tak jest!
Żebym cię więcej nie widział.
♪ W polu lipeńka ♪
♪ W polu zielona ♪
♪ Listeczki opuściła ♪
♪ Pod nią dziewczyna ♪
♪ Pod nią jedyna ♪
♪ Parę wianuszków wiła ♪
♪ Pod nią dziewczyna ♪
♪ Pod nią jedyna ♪
Prrrrr!
♪ Parę wianuszków wiła ♪
O Jezu!
Hrabia, psia jego mać!
Tylko bez macanek.
Jak chce macanek, to na zabawę do Radoliszek niech jedzie.
- Jak jechać, jak koło odpadło. - Weź ty się zamknij.
Co za lebiega.
Ludzi zawołać trza. Sami podnieść wozu nie damy rady.
Wszystkie ludzie na zabawie.
Ja pomogę.
Częstujcie się.
Maryś, Marysiu. Siadaj z nami!
No to zatańcz ze mną.
Rutę poproś.
No a ja nie chcę Żydówki.
- A ty kto jesteś? - No, Polak!
Pijak!
No ale ja ciebie chcę!
Szolem Alejchem!
Witam państwa. Proszę, szanowne państwo.
Panie hrabio, panie baronie, proszę.
Mam dla państwa specjalny stół.
Przegrałeś, mój drogi.
Panowie, tędy proszę!
Miejscowy dziedzic. Hrabia Czyński.
Poruszaj palcami.
Kości są całe. Ale nastawić trzeba.
A co ty, lekarz jakiś?
Leczyć nie leczę, ale pomóc mogę.
Kładź się.
Czego się drzesz?
Bo nie boli.
Jak Boga kocham – przeszło.
Jak widzisz, życie na wsi też ma swoje uroki.
Tak? Gdzie dostrzegasz te uroki?
Załóżmy się o coś. Postawisz motor, jeśli…
Wygrałem wyścig. Mało ci?
W Monte Carlo grałem kiedyś tydzień bez przerwy.
Marysia, chodź. Zostaw to.
Dawaj!
Gotowe.
Proszę.
Jak cię wołają?
Antoni. Antoni Kosiba.
Zofia.
Zofia? Myślałby kto.
- Jak bark? - Co?
Pytam, jak ręka.
W domu trzeba by temblak założyć.
Najlepiej kilka tygodni nosić. Albo chustę trójkątną.
- Umiesz to zrobić? - A ty?
Ja idę… do Radomia.
- A po co do Radomia? - Nie wiem.
To może wcale nie idziesz do Radomia.
Może idziesz do Rzeszowa albo… Krakowa.
Może tak być.
To może do mnie idziesz.
Do młyna. Roboty nie szukasz?
Już nie pamiętam, czego szukam.
Tydzień i będzie moja.
Chcesz się założyć? O motor.
- O twoją Girouette. - O moją klacz? Wiesz, ile jest warta?
- Co panom podać? - Stoi.
Trzy kieliszki. Jak ma pani na imię?
- Marysia. Tylko kieliszki? - Tak, mamy swój koniak.
Może napije się pani z nami?
Pozwoli pani, że się przedstawię. Nazywam się hrabia Leszek Czyński.
Mój przyjaciel, baron Krzeszowski.
- Baron jest znawcą… - Przyniosę kieliszki.
Co ci mówił?
Prosił o kieliszki.
Co powiedział Zenek? Rozmawiałaś z nim.
Daj sobie z tym gojem spokój. Nie zasługuje na ciebie.
To ja mam taki pomysł. Jak przegrasz zakład,
to będziesz tu przez cały dzień pracował jako kelner.
- Ty chcesz mnie obrazić? - Zakład to zakład. Ja stawiam klacz.
Można postawić klacz. Pałac można postawić.
Ale honoru się nie stawia.
Jak chcesz.
Nie.
Spodobałaś mu się.
Może ja jestem tu najlepszym tancerzem, ale to nie na mnie się gapił.
Idzie. Hrabini.
Zachwyciła mnie pani. Jestem oczarowany.
Tańcem.
Dziękuję.
Pan hrabia chce się rozliczyć. Za dwa puste kielisz…
Reszty nie trzeba.
Pan Rosenstein będzie zachwycony. Proszę częściej nas odwiedzać.
Możesz być tego pewna.
Klaczy pan nie wygra. Przykro mi, panie Czyński.
Odprowadzę.
Nie trzeba.
To tak sobie będę szedł tylko.
Co? Iść chyba wolno każdemu.
A jak sobie wymyślę, że będę skakać, to będę skakać.
No co? Skakać chyba też wolno.
- Przestań, Zenek. - Jak za mnie wyjdziesz, to przestanę.
No co ci szkodzi?
Pieniędzy nam nie zabraknie.
Po ślubie na mnie ojciec zakład rymarski przepisze.
A krzepę mam taką, że cię na rękach będę nosił.
Maryś.
Matula mojego ojca też nie kochała. Nawet go nie znała.
Ale poszedł do dziadka, dał krowę, dwie jałówki
i są najlepszą parą na świecie.
Wpierw koń, teraz krowa. Kto ja jestem, koza na wydaniu?!
Gra Zośka w szachy?
Mąż kupił, świętej pamięci. Grać nie umiał, ale lubiał mieć.
Dawno umarł?
Na świętego Rocha będzie siedem lat.
Słabowity był.
We młynie to Zośka sama robiła. Nawet jak komu w mordę trzeba było dać.
Zaraz tobie dam.
Słabowity był.
Ale książki kupował, języków się uczył, o!
Wie Antoni, co znaczy matricaria chamo…
O, no. I po co to komu?
Chłop to powinien postawić dom, zasadzić drzewo i dzieci robić.
To se zrób.
Jakby Zośka zechciała.
Antoni siada.
Na zdrowie.
Matricaria chamomilla. To znaczy „rumianek”.
To może Antoni księciem jest.
Albo baronem. Może ma jakieś posiadłości zamorskie.
Może tak być.
A może jestem przestępcą i zamordowałem kogoś.
W złości każdemu może się zdarzyć.
A jak Antoni ma żonę?
Albo, co gorsza, księdzem jest?
Ksiądz też człowiek.
Ksiądz to Antoni raczej nie jest.
Kto to widział księdza, co własnymi ręcami umiał coś zrobić?
♪ Sowa na dachu siada I słucha, co kto gada ♪
♪ Podsłuchała raz dwoje Młodziusieńkich oboje ♪
♪ Nie gadaj Kasiu z Jasiem Bo ci zaszkodzi czasem ♪
Aua!
♪ Co ci sowa do tego Do gadania naszego ♪
♪ Sowa na dachu huka Kasia kołyski szuka ♪
♪ Ach, sowa, moja sowa Spełniły się twe słowa ♪
♪ Sowa na dachu siada I słucha, co kto gada ♪
♪ Podsłuchała raz dwoje Młodziusieńkich oboje ♪
♪ Młodziusieńkich oboje ♪
Przyszłam zapytać, czy Antoniemu czego nie trzeba.
Dziękuję.
Mam wszystko.
Dobranoc.
Wczoraj zupełnie niechcący sprawiłem pani przykrość.
Nie jest mi przykro.
W każdym razie…
naraziłem na szwank pani honor.
Gdybym mógł sam siebie wyzwać na pojedynek…
Mi się wydaje, że to swój honor naraził pan na szwank.
To pan wyszedł na prostaka i to…
panu powinno być przykro.
Jeśli jest sposób, w który mogę pani to wynagrodzić…
Po prostu odczep się pan.
Nie chciałem Zośki urazić.
Kiedy?
Pytałam tylko, czy Antoniemu czego nie trzeba.
Niech se Antoni nie wyobraża.
Zośka!
Co?!
Zośka! Michała przygniotło! Drzewo na niego spadło!
- Na wieki wieków, amen. Żyje? - Ludzie mówią, że żyje.
Taki dobry chłopak.
Gdzie to?
Na wycince.
Nie gapić się! Za patrzenie się nie płaci. Mówiłem: uważać!
Myśli taki o niebieskich migdałach i nieszczęście gotowe.
Masz. Kup mu leki.
Przecież to nawet na lekarza nie starczy. Jego trzeba operować.
- Nie podoba się? Oddawaj. - Nie, dziękujemy panu bardzo.
No i załatwione. Do roboty! Pan hrabia darmo nie płaci.
Jego trzeba do szpitala!
A ty tu czego?
Nic wielkiego się nie stało. Do wesela się zagoi.
Muszę się zobaczyć z hrabią Stanisławem Czyńskim.
- Panienka była umówiona? - Nie.
- Państwo spożywają podwieczorek. - Gdzie?
Ale tak nie można! Ja muszę zaanonsować!
Nie można tak!
Ale panienko, tak nie wolno!
Przepraszam, że przeszkadzam, ale…
w waszym tartaku doszło do strasznego wypadku.
„W waszym tartaku”? Co to za język?
Doszło do wypadku, jeśli po polsku pani nie rozumie.
Człowiek, który od lat dla was pracuje, ma połamane nogi.
Wymaga… To są biedni ludzie.
Macie obowiązek…
Akcent słaby. Zupełnie nieparyski.
A jeśli chodzi o sprawę, którą zakłóciłaś rodzinny posiłek,
powiem jedno.
- Natychmiast opuść pałac. - Mamo.
Józefie!
Wsiadaj!
- Nie jesteśmy na „ty”. - Leszek.
Chcesz pomóc temu człowiekowi czy nie?
Doktor Pawlicki to naprawdę świetny specjalista.
Był przy śmierci dziadka. Mama go uwielbia.
Wiele stwierdzić nie mogę w tych warunkach.
Pochwalony.
- Mogę zobaczyć? - Jest pan lekarzem?
Nie, lekarzem nie jestem. Ale mogę pomóc.
Znachorstwo jest zabronione.
Proszę wyjść.
Za to można pójść do więzienia, nie rozumie pan?
Przepraszam.
Pan hrabia raczy pomóc?
Cóż panienka? Pan hrabia w swojej łaskawości zgodził się zapłacić.
Pomogę.
Dziękuję.
- Hej. - Będę chodził?
Będziesz tańczył. Obiecuję.
Zaraz po operacji do was zadzwonią i powiedzą, jak poszło.
Obawiam się, że nie mają tu telefonu.
Racja. Straszna tu bieda.
Dziwne, prawda?
Michał od trzech lat pracuje dla hrabiego i jakoś się nie dorobił.
Może jednak należy mi się jakieś „dziękuję”.
Mam pana hrabiego pocałować w rękę?
To twój pracownik.
Harował na twój motor, pałac.
Te twoje spodnie z Paryża.
Z Mediolanu. Mam krawca w Mediolanie.
To może powiedz temu twojemu krawcowi, żeby ci uszył takie portki,
w których nie będziesz się bał wejść do wiejskiej chałupy.
- Jakiś taki model. - Dobra, już.
Zadzwonię do Pawlickiego i wszystkiego się dowiem, obiecuję.
- Podwieźć cię? - Nie.
Kino przyjeżdża! Może pójdziemy razem?
Proszę.
A co grają?!
♪ Trudno serce okłamywać ♪
♪ Bo mądrzejsze jest niż ty ♪
♪ Trudno sercu się sprzeciwiać ♪
♪ Gdy wyrywa się i drży ♪
♪ Jeszcze nie wiesz, kto on taki ♪
♪ Ten twój miły, ten twój ktoś ♪
♪ A już miłość daje znaki ♪
♪ Że się w życiu stało coś ♪
♪ Pierwszy znak, gdy serce drgnie ♪
♪ Ledwo drgnie, a już się wie ♪
♪ Że to właśnie ten, tylko ten ♪
♪ I tylko oczy zamglone pokaż ♪
♪ Wtedy na pewno ♪
♪ Już wiem, że kochasz ♪
♪ Na pierwszy znak, gdy serce drgnie ♪
♪ Ledwo drgnie, a już się wie ♪
♪ Że to właśnie ten ♪
♪ Tylko ten ♪
O niej myślisz? O tej dziewczynie?
- Tak. - Podoba ci się?
Nie, nie o to chodzi.
To po co się tak na nią gapiłeś? Znasz ją?
Nie wiem, nie pamiętam.
Raz ją widziałem.
U Michała groziła, że zamknie mnie w więzieniu.
Za co?
Za znachorstwo.
Chuchro takie, a się sadzi.
Raz bym ją trąciła, to nawet Antoni by jej nie poskładał do kupy.
- Podobało ci się? - No.
Lubisz filmy o miłości.
Nie za wiele widziałam.
Moja mama je uwielbiała.
Wszystkie filmy lubiła, ale o miłości najbardziej.
Zmarła rok temu.
Niedawno odszedł tata.
Przykro mi.
Mama była bogata, wiesz?
Miała dom, futra, nawet fortepian.
I kiedy poznała mojego tatę, to w jednej chwili wszystko to zostawiła.
Nawet jednej sukienki nie zabrała i pojechała za nim na koniec świata.
- To znaczy gdzie? - Niedaleko.
Do Puszczy Kozienickiej.
Tata był leśniczym.
Czemu trafiłaś akurat do Radoliszek?
Przypadek. Michał mnie tutaj przywiózł.
Przyjaźnimy się od dziecka.
Poza nim nie mam nikogo.
A ja?
Ty jesteś z innego świata.
No i co z tego?
Przed chwilą mówiłaś o mamie, że rzuciła…
To był naprawdę piękny wieczór i…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć.
- Co ty tu robisz? - Odwiedzam Michała.
Pan hrabia przywiózł jakieś te…
„Ostryga tłusta wpada mu w usta, potem langusta, potem chablis.
Otwiera paszczę, językiem mlaszcze, po brzuszku się głaszcze i dalej ji”.
Jak ty się masz?
Będzie dobrze.
Pewnie, że będzie.
Prawie nie boli, tylko trochę swędzi.
Cały czas tam grzebie.
Gotowe.
Jemy.
Owoce morza mają dużo białka, poza tym witaminy i minerały.
- Dobrze robią na mózg i serce. - Mnie bardziej nogi dolegają.
Spróbuj chociaż.
Mmm.
Bardzo dobre.
Zawieź mnie gdzieś jeszcze!
Nie mogę! Obiecałam Rosensteinowi.
- Jak to się wyłącza? - Tutaj.
Po co ci ta karczma? Rzuć to!
Niektórzy muszą sami zarobić na studia.
Poza tym…
lubię tę pracę.
Daj spokój.
O co chodzi?
Pamiętasz, jak z baronem przyjechaliśmy tu na zabawę?
Wtedy, jak się poznaliśmy.
- Tak, jak się założyłeś o konia. - O klacz.
Zresztą nieważne. Do zakładu nie doszło.
Kto cię tam wie.
Nie wierzysz? Nie było żadnego zakładu.
Ten dureń wymyślił sobie, że jeśli wygra,
ja mam być tu kelnerem przez cały dzień.
Ty co na to?
Hrabia Czyński kelnerem w żydowskiej austerii?
Wyobrażasz sobie?
Nie wyobrażam.
Oj, Marysiu, nie o to mi chodziło.
Przepraszam.
Nie twoja wina, że jesteś hrabią, a ja kelnerką.
Nic z tego nie będzie.
Walczakowa. Coś słabo wyglądasz.
- A co, słabo? - To po co tu jesteś?
Zdrowych nie przyjmujemy.
- Coś mnie w krzyżu łupie. - Już ja wiem, co cię łupie.
Ty tym łupaniem trzech mężów do grobu wpędziłaś.
A ty co? Lepsza?
A ja u siebie. I znachor też mój.
Jak się tobie chłopa zachciało, to do Radomia jedź!
Pod latarnią stań!
Dziękuję, panie Kosiba.
Następny proszę.
Zbiję Zośce damkę.
Niech bije.
A Walczakowej to co dolega?
Zdrowa jak byk.
To na co Antoni ją bada?
No, jakbym jej nie zbadał, to skąd bym wiedział, że zdrowa?
Zośka chyba nie jest zazdrosna?
A co to, Antoni mój?
Wolny człowiek.
Ale Walczakowa niech więcej nie przyłazi.
Jak chce się leczyć, to niech idzie do doktorów.
Od badania zdrowych są lekarze, a nie Antoniemu głowę zawraca.
Zadziabię koguta.
Chce Antoni koguta na kolację?
Co to, Zośka? Nowego parobka sobie wzięłaś?
Może wzięłam, może nie wzięłam.
Ty się tak nie gap. Bo se oczy zwichniesz.
Ty się o mnie nie martw.
Ty się lepiej martw, by się ksiądz dobrodziej nie zaczerwienił,
jak się będziesz spowiadać.
O moje grzechy się nie bój.
- Cztery worki ci wystarczą? - Mhm.
- Na ile wyjeżdżasz? - Na długo. Może na zawsze.
Z tą kelnerką?
Nie widzę nic złego w byciu kelnerką, to równie dobra praca jak każda inna.
I właśnie tak zamierzasz zarabiać na życie?
Jeżeli zhańbisz nazwisko Czyńskich, będziesz musiał opuścić pałac.
- Właśnie opuszczam. - Wydziedziczę cię!
Dokąd zabierasz ten but?
To mój but. Kupiłem za swoje.
To młody organizm, trzeba być dobrej myśli.
Zostaw!
Twoja żona była u mnie.
Ludzie mówią, że w więzieniu pan siedział.
Że po świecie się pan włóczy i grosza szuka.
Czego szukam, to nie wiem.
Nie moja sprawa. Ale pan jeden jest tu obcy.
Swój nie pomoże, a obcemu…
Co takiemu zależy? Nawet mnie pan nie zna.
Do niczego.
Nie ma się co gapić.
Już lekarze patrzali, i to tacy po szkołach.
Palcem możesz ruszyć?
I co z tego? Zgiąć nie mogę, chodzić nie mogę.
Jak dotykam… czujesz?
Czuję! Taką złość, taki żal, że normalnie jakbym…
O nogę pytam.
Czyli czujesz.
Żona na targ poszła.
Za dwie godziny wróci.
Sam nie dam rady.
Do rzeki się nie dowlokę, pętli na drzewo nie założę.
To wszystko, co mam.
Zrobi to Antoni?
- Proszę! Zrobi to? - Głupi jesteś, schowaj to.
Proszę. Nie… Proszę.
Będzie bolało?
Bardzo?
Bardzo.
Nożem?
Młotkiem i dłutem.
Co pan robi?
Wzywam policję.
Nie mieszaj się!
Rozumiesz? Mam dosyć ciebie i twoich rad!
- Ale Michał… - Prosiłem, żeby mnie zabił.
Właśnie to robi!
Pan umie…?
Kiedykolwiek operował pan człowieka?
Nie wiem, nie pamiętam.
Chcesz pomóc?
Pan oszalał.
Jak nie chcesz, to wyjdź. To nie jest miejsce dla ciebie.
- Michał… - Słyszałaś? Wynoś się.
No już!
Weź to.
Obróć się.
Tylko piwo, panie Wancerz?
Jak zawsze, jaśnie panie hrabio.
Kelner!
Wódka!
Służę panu.
Tylko zmrożona. I szybko!
No rusz dupę, ile będę czekał?
Zenek!
Co?!
Klient jest pan.
Siadaj.
Ej, jaśnie panie!
On jest meszuge. Panie hrabio, przepraszam.
- Zenek! - Nic się nie stało.
- Pokaż. - Zostaw!
Chciałem cię przeprosić. Masz rację. Żadna ujma być kelnerem.
Mam ci się rzucić na szyję?
Wyjeżdżam.
Leć.
Lojf.
On cię kocha.
No, lojf nah im!
Całkiem nieźle mi szło.
Tylko zamiast „garçon” wołali do mnie „panie hrabio”.
Nawet na kelnera się nie nadajesz.
Muszę dobrze się ożenić. Wyjdziesz za mnie?
Za kelnera z jednym butem?
Zgodzisz się zostać moją żoną?
Powiesz coś wreszcie?
Tak.
Tak, powiesz coś wreszcie, czy tak…
wyjdziesz za mnie?
Tak.
Ucieknijmy stąd.
Dokąd?
Na koniec świata.
A gdzie to jest?
Całkiem niedaleko.
Mała kapliczka w lesie.
Znam księdza, udzieli nam ślubu.
♪ Zakowała zieziula w gałązkach ♪
♪ Zapłakała Kasieńka we wstążkach ♪
♪ Oj, kujże ty, zieziula, tak głośno ♪
♪ Ej, płaczże ty, Kasieńko, załośno ♪
Zośka!
Gdzie Lesień?
Biegnij, niech woła doktora!
No już!
Tutaj!
Tu!
Tędy.
Jaśnie państwo zachodzą.
Leszku, Boże mój.
Ma złamaną nogę i pęknięty obojczyk.
Cały czas jest nieprzytomny, ale jego życiu nic nie zagraża.
Proszę nie przeszkadzać i opuścić izbę!
My jesteśmy u siebie.
Jemu nic nie będzie.
Niech pan ją ratuje, proszę.
Błagam, ratuj ją!
Nie płacę panu za badanie kelnerki! Stanisław!
Pęknięta czaszka.
To wiem. Trzeba operować natychmiast.
To jest agonia. Nie dożyje świtu.
- Operuj. - Gdzie, tutaj?
Jestem lekarzem, nie cudotwórcą. Tutaj doktor Dobraniecki by nie pomógł.
W takim razie zabierzcie ją do tego Dobranieckiego.
Zapłacę. Całe życie będę pracował i zapłacę.
Mogę tylko podać jej morfinę i zmniejszyć jej cierpienie.
- Zabierzcie ją do szpitala. - Ale doktor Pawlicki…
Nie jestem lekarzem, ja tu tylko…
Panie doktorze, jedźmy już.
Panowie, nosze!
- Ja pomogę. - Mamo?
Jestem, syneczku.
Co z Marysią?
Z Marysią koniec, nie żyje.
- Ściśle mówiąc, stwierdziłem… - Że nie żyje.
Nie żyje.
No co?
Ukradłam.
Nie, ja…
Nie potrafię. Nie mogę.
Skąd wiesz? Przecież nic nie pamiętasz.
Skalpel.
Lesień.
Ta…
Marysia.
To jej szukałeś?
Nie wiem.
Nie pamiętam.
Będzie żyła?
Bez lekarza nie przeżyje.
- Panie ordynatorze, nie wiem, co robić. - Przepraszam. Panie doktorze, błagam.
- Pomocy. - Przepraszam, ale…
Pani Jadziu, niech nas pani zostawi samych.
Proszę.
Dziękuję.
Pan jest…
największym geniuszem medycyny, sławnym lekarzem i…
tylko pan może pomóc.
Ja się nazywam Antoni Kosiba i przyjechałem tu z Radoliszek.
To jest taka niewielka miejscowość…
Przepraszam, jak się pan nazywa?
Antoni Kosiba.
Ja jestem biedny, ale…
Ta dziewczyna umrze.
Ja sam próbowałem, ale…
bez pańskiej pomocy ona umrze.
Proszę się nie wygłupiać, proszę…
Proszę nie robić scen. Niech pan wstanie, panie…
Panie Kosiba.
Puka się. To nie obora.
Zdaje się, że ktoś wczoraj przywłaszczył sobie moje narzędzia.
Nie mówię, że celowo.
Ma pan jakiś dowód?
Dowód? Tu leży dowód!
Ktoś przeprowadził kraniotomię.
- Niemożliwe. - No przecież widzę!
Osobiście wolałbym nie angażować w to policji.
Doktór powiedział, że tu się nie da zrobić takiej operacji.
Powiedział to przy świadkach. Inaczej by chyba chorej
bez opieki nie zostawił.
I co się gapi?
Idź! Opowiedz wszystkim, że młynarzowy parobek zabrał ci narzędzia
i dziewczynie życie uratował!
- Mogę zobaczyć pacje… - Nie!
Mógł pan wczoraj zobaczyć.
Tera do niej przyjedzie doktor Dobraniecki.
Kobieto, oszalałaś?
Profesor Dobraniecki nie fatyguje się nawet do państwa hrabiów.
- Wczoraj musieliśmy pojechać do Warszawy! - Do mnie się pofatyguje.
Uprzedzam, ja tego tak nie zostawię.
A!
Jeszcze jedno.
Ten cenny klejnot należy do rodziny Czyńskich.
Hrabina prosiła, żebym go zabrał.
Marysia żyje.
I jeśli będzie chciała, sama odda.
Skąd pan pochodzi?
Nie pamiętam.
Rodzinę jakąś pan ma?
Nie wiem.
Pracuje pan gdzieś teraz?
Tak, we młynie.
We młynie.
A po godzinach, że się tak wyrażę, leczy pan ludzi?
Czasami komuś pomogę.
Gdzie się pan tego nauczył?
Nie wiem, nie pamiętam.
A w tym młynie to tak na stałe pan mieszka?
Chciałbym.
Leszek.
Żyje.
Dzięki Bogu.
Gdzie Leszek?
Mieliście…
wypadek na motorze, pamiętasz?
Może oszczędźmy jej teraz tych emocji.
Żyje?
Hrabia Czyński? Tak.
Poturbowany, ale nic mu nie jest.
Spędzi parę dni w klinice na obserwacji i będzie mógł wracać do domu.
Za to pani…
cudem uniknęła śmierci.
Wypiszę lekarstwa.
To, co jest teraz ważne, to to, żeby pani obserwowała wszelkie zmiany.
Marysia jest pod świetną opieką.
Mówię o panu Kosibie.
Amnezja często utrzymuje się do końca życia.
Szczególnie jeżeli wywołał ją uraz głowy, a tak zapewne było w jego przypadku.
Zdarza się jednak, że chory zaczyna coś sobie przypominać.
Rozumiem.
I wtedy dobrze by było, gdyby towarzyszył mu jednak lekarz.
Więc…
gdyby pan Kosiba jednak coś sobie przypomniał,
to proszę mieć na uwadze, że jestem do dyspozycji.
O każdej porze, nawet w nocy.
Tak, tylko…
Panie doktorze, niech pan mnie źle nie zrozumie, ale…
ja bym wolała, żeby Antoni sobie nie przypomniał.
Jest szczęśliwy. A o to w życiu chodzi, prawda?
Po co mu to?
Rozumiem panią. Bardzo dobrze panią rozumiem.
Nic się nie martw. Przecież słyszałaś.
Powiedział, że z Leszkiem wszystko dobrze. Niedługo przyjedzie.
Jeszcze razem zatańczycie.
Nic nie wziął.
- Jak żeś to zrobił? - Ćśś.
Po prostu – dobry człowiek.
Załatwiłam miejsce w klinice w Lozannie.
Co ty na to?
Do wesela się zagoi. À propos…
Panna Lena. Księżna Wielopolska, pamiętasz?
Wyobraź sobie, odmówiła baronowi Sułkowskiemu.
To znaczy, że wciąż jest wolna.
Pomyślałam sobie…
Czy ty mnie słuchasz?
Zabiłem ją.
To był wypadek.
Policja twierdzi, że ktoś przeciął jakąś część.
Ja się nie znam na motocyklach…
- Zabiłem. - Zabiłeś. Tak.
Ależ…
duszko!
Co „duszko”? Zabił. Takie są fakty.
Tak się kończą romanse z kelnerkami.
Gdybyś jej nie zawrócił w głowie, to by żyła.
Więc wyciągnij wnioski i ustatkuj się wreszcie.
A ty zrób coś w końcu.
No…
Tak.
No już.
Marysiu.
Ja sama.
Nie przyjeżdża.
Wszystko się jakoś ułoży.
Jedz, jedz.
Najpierw musisz wyzdrowieć.
Masz stalówkę i kałamarz?
Dzień dobry.
Pan hrabia ciągle przebywa w Szwajcarii.
Nie zna pan adresu?
Ja pisałam, ale…
Pani kazała nie przekazywać adresu.
Rozumiem.
- Dziękuję. - Panienko?
Proszę nie spodziewać się odpowiedzi.
Niech panienka nie czeka.
Przepraszam za wtedy.
Po prostu nie wierzę.
Rozumiem. Miałaś prawo.
Wierzę w naukę.
Chcę iść na medycynę.
Piękna sprawa.
Studia muszą dużo kosztować.
A Leszek, co z nim?
Zaniosłam mu wczoraj list.
Nie pytam, co napisałaś.
Nic nie napisałam.
Nic?
Nic.
Zrozumie.
Józefie!
Łącz z Lozanną.
Czy mógłby tata powtórzyć?
To samo. To, co napisała.
„Leszku najdroższy, żyję.
Żyję dzięki Antoniemu i naszej miłości.
Najbardziej by mi pomógł list od ciebie.
Tęsknię.
Dni bez ciebie dłużą się…
niemiłosier…”
O. Mama przyszła.
- Może chcesz z nią zamienić… - Nie.
Powiedziałeś mu.
Ciągle mi powtarzasz, żebym coś zrobił.
„Nie siedź tak, Stanisław. Wreszcie coś zrób!”
- No to… - Powiedziałeś.
Wspomniałem.
Moja przyszła żona. Hrabina Czyńska, z domu Oksza.
Piękna.
Dzień dobry, pani Marysiu.
Oj wej, panno Marysiu!
Pianino jest, czeka, nie sprzedałem. Chociaż kupiec był.
A ja mówię: „Geszeft jest geszeft. A jak panna Marysia wróci?”.
To jak ja jej w oko spojrzę?
Wrócę. Na pewno wrócę, tylko…
Antoni kazał mi się jeszcze oszczędzać.
Ojej! Panna…
Ruta!
Panno Marysiu, dobrze, że panią widzę.
Bo tak se pomyślałem,
że jakby na tego Czajkowskiego pismo napisać, że on dzieci głodzi,
no to może mnie by te dwie sporne morgi przepisali.
Panie Wancerz, podanie to co innego.
Mówiłam już, że donosów nie będę pisać.
A co to szkodzi?
Panienka tak piękne ostatnie pismo nasmarowała…
Leszek jest młody.
Zapalczywy w uczuciach.
Hrabiowie romansują z kelnerkami, to się zdarza.
Ale żenią się z majątkiem i dobrym nazwiskiem.
Tak to wygląda w naszych kręgach.
Leszek wspominał,
że marzysz o studiach.
Tak myślałam.
Serce mówi jedno, a rozum podpowiada drugie.
Ale z doświadczenia wiem, że zawsze wygrywa rozum.
Leszek mnie kocha.
Inaczej nie proponowałaby mi pani takiej sumy.
Wyjedź i zapomnij o nim.
Tak będzie lepiej dla wszystkich. Szczególnie dla Antoniego.
Co Antoni ma z tym wspólnego?
Ukradł narzędzia chirurgiczne.
Poza tym nielegalna operacja. Może nawet niejedna.
Grozi mu więzienie. Pięć lat, może więcej.
Nie wiem nic o żadnych narzędziach.
Ukradł narzędzia, by ratować ci życie.
Pawlicki nie dawał żadnych szans.
On naprawdę pomaga ludziom.
Żeby leczyć, trzeba mieć dyplom.
Wyjedź i zapomnij o Leszku.
Wtedy Antoni nie pójdzie do więzienia.
Wio!
Gdzie? Kolejka jest!
I jeszcze powiedziała, że za to grozi kilka lat więzienia.
A Marysia nie wzięła tych pieniędzy?
- A gdzie ona teraz jest? - Nie wiem.
Nie rozmawiałyście?
Marysi to ja już w życiu w oczy nie spojrzę.
Co się stało?
Nie słyszał pan?
Zenek się przyznał.
To on uszkodził motor.
Kanalia, mało jej nie zabił.
A ja durna…
Nie wiem, co sobie wyobrażałam.
Żegnaj, skarbie.
Antoni ukradł narzędzia.
To prawda?
Czemu Antoni to zrobił?
Nie było wyjścia.
Dlaczego Antoni dla mnie ryzykował?
Za to idzie się do więzienia.
Ćśś.
Niech się Antoni nie martwi.
Będzie dobrze.
Antoni?
Widziałeś Antoniego?
Jak wstałem o trzeciej, to już rąbał drzewo.
Po co?
Mówił, że na zimę.
Nie było zgłoszenia.
To są narzędzia doktora Pawlickiego. Ukradłem je.
A potem wielokrotnie…
Ale ja wiem, co pan robił.
Pan mojej żonie zdrowie uratował.
- Proszę mnie aresztować. - Nie było zgłoszenia.
Ja zgłaszam. Przyznaję się do kradzieży
i że ludzi…
Że pomagałem bez żadnych papierów.
Pan jest pewien?
Tak, jestem pewien.
Nazwisko.
Panie Kosiba.
Nie nazywam się Kosiba.
Te dokumenty…
kupiłem od jednego złodzieja.
Pewnie śpi.
Wciąż jest bardzo osłabiona.
Marysiu?
Marysia!
Do leśniczówki?
Po co miałaby tam wracać?
Oksza nie żyje, pani Beacie też się zmarło.
Więc gdzie jest Marysia?
Nie wiem.
Ja na jej miejscu szukałbym ojca.
Nie rozumiem.
No bo Oksza nie był ojcem Marysi.
- Nie? - Nie.
To kto?
Nie wiem.
O tym się w leśniczówce nie mówiło.
„Ciemnota nie jest usprawiedliwieniem,
wręcz przeciwnie – jest zbrodnią”.
Słowa te wypowiedział wybitny autorytet medyczny,
świętej pamięci profesor Rafał Wilczur.
Wiedział, o czym mówi, bo sam pomagał najbiedniejszym.
Ale pomagał, a nie narażał ich życie, jak to czynił Antoni Kosiba.
Operacje przeprowadzone za pomocą młotka i dłuta to zbrodnia.
Oskarżony tak uwierzył w swoje… medyczne talenta,
że posunął się do kradzieży narzędzi chirurgicznych dr. Pawlickiego.
Dlatego oskarżenie domaga się kary
pięciu lat bezwzględnego pozbawienia wolności.
Pięć lat? Zenek za próbę zabójstwa dostał trzy!
- Proszę zamilczeć. - Antoni, powiedz coś, błagam!
Każę panią usunąć z sali!
Czy oskarżony przyznaje się do popełnienia zarzuconych mu czynów?
Tak, wysoki sądzie.
Proszę głośniej.
Przyznaję się.
Czy oskarżony chce złożyć wyjaśnienia?
Sąd ustala termin rozprawy na jutro na godzinę 14.
Ile jeszcze chcesz jej szukać?
Aż ją znajdę.
Kim był jej ojciec?
Stać go było na futra, fortepiany. Musiał być bardzo bogaty.
To czemu rzuciła go żona? Może wszystko przegrał?
Rzuciła go, bo pokochała innego.
Kochać można, ale po co od razu skandal robić?
Skandal.
Jasne, że skandal.
Jest tu gdzieś telefon?
Panie doktorze!
Co tam w wielkim świecie?
Zobacz, Stasiu. Był tutaj, pamiętasz?
Stanisław, podaj mi okulary.
Nie.
Nie będę dłużej wykonywał twoich rozkazów.
Co to jest za ton?
Jesteś nadętą, zarozumiałą pukwą.
Mam nadzieję, że go nie skażą.
Nie ja go oskarżyłam, ile razy mam ci powtarzać?
Panicz dzwoni.
Halo?
Ze względu na dawne relacje
pozwoliłem sobie niepokoić panią…
Tak? Słucham.
Słyszała pani może o Janie Okszy?
Nie interesuję się skandalami.
Po prostu proszę panią o pomoc.
Przepraszam. Szukam kogoś.
Znasz może tę dziewczynę?
Może znam, może nie.
Dzień dobry. Jakiś frajer rozpytuje o panienkę.
Jak mnie znalazłeś?
Dzięki mojej matce, wyobraź sobie.
Pamiętała o słynnym skandalu. I tak znalazłem ten adres.
A co u Antoniego, zdrowy?
Widziałeś go?
Nic nie wiesz?
Trwa proces.
Proszę wstać, sąd idzie.
- Gdzie jest ten sąd? - W Radomiu.
Masz samochód?
Kazał mi się położyć. Złapał tutaj.
Tu postawił nogę i tak szarpnął.
Matula moja mieli na nodze takiego czyraka…
Od roku nie chodzili. Niech sama pokaże.
Matka. Pokaż wysokiemu sądowi.
Jak co komu złego się działo, to od razu do Antoniego.
I wiadomo, że tam pomoc zawsze się znalazła.
I pieniędzy nie brał – nic.
Choć Zośka, młynarzowa, to pewnie i by chciała.
Żyła z nim w grzechu, bez ślubu!
Na widoku.
- Co, nieprawda? - Cichaj, babo!
Wszystko było widać, jak go na pokuszenie wiedzie!
Dlaczego nie powiedziałaś, że Jan Oksza nie był twoim prawdziwym ojcem?
Był.
To znaczy…
Mój biologiczny ojciec nazywał się Rafał Wilczur.
Ale nawet go nie pamiętam.
Popełnił samobójstwo.
Nigdy nie znaleziono ciała, tylko płaszcz.
Skąd o tym wiesz?
Słynna historia, wszystkie gazety o tym pisały.
Matka mi powiedziała.
Dokonał pionierskich operacji mózgu.
Podobno był geniuszem.
Możesz szybciej? Szybciej!
Dziękujemy. Wystarczy.
Jestem pod wrażeniem, panie mecenasie.
Ale czego to dowodzi?
Chcę udowodnić, że oskarżony być może jest lekarzem.
Cierpi jednak na amnezję i nie przypomina sobie swojej przeszłości.
Dobrze, ja poproszę o dowód, a nie o przedstawienie.
Oczywiście.
Wysoki sądzie, czy mogę powołać kolejnego świadka?
Starczy. Wiemy już, co potrafi oskarżony.
Ale prawo jest prawem.
Żeby wykonywać zawód lekarza, potrzebne są uprawnienia.
Dura lex, sed lex.
Jeśli jednak wysoki sąd pozwoli,
chciałbym, żeby głos w tej sprawie zabrał profesor Jerzy Dobraniecki,
wybitny lekarz, prezes Polskiego Towarzystwa Chirurgicznego…
Wiemy, kim jest profesor Dobraniecki.
Panie profesorze, czy jako biegły
chciałby pan coś dodać w sprawie oskarżonego?
Sądzimy Antoniego Kosibę.
Ale przecież ten człowiek nie jest Antonim Kosibą.
To jedno wiemy na pewno.
Być może jest lekarzem. Wiele na to wskazuje.
Niestety na skutek urazu głowy stracił pamięć.
Ale nowatorskie metody, jakimi dysponuje nasza klinika,
zarówno te farmakologiczne,
jak i te najnowocześniejsze, związane z elektrowstrząsami,
a w ostateczności być może i…
nawet zabieg chirurgiczny, mogłyby pomóc.
Sąd rozumie, co ma pan na myśli. Dziękujemy, panie profesorze.
Myślisz, że ten Wilczur, profesor, potrafił przeprowadzić kraniotomię?
Tak pisali.
Kocham cię.
Słyszał pan pytanie.
Pan profesor proponuje panu terapię.
Co pan na to?
- Proszę o spokój! - Marysia?
Proszę o spokój!
Kim pani jest?
Nazywam się Maria Jolanta Wilczurówna.
A to jest mój ojciec.
Proszę o ciszę!
Ja też pamiętam oskarżonego.
Uratował mi życie.
Co to za bzdura? Nie mogłeś pamiętać.
Ile miałeś lat?!
Panie Dobraniecki, dziesięć.
I co z tego? Nigdy tego nie zapomnę.
Profesor Wilczur nie żyje!
Żyje.
Mazl tov! L’chaim! Mazl tov!
Gorzko!
Miejsce dla pani profesorowej.
Leszek będzie bardzo szczęśliwy.
Chyba ma pan rację, panie baronie.
Proszę się nie ruszać!
♪ Sowa na dachu siada I słucha, co kto gada ♪
♪ Podsłuchała raz dwoje Młodziusieńkich oboje ♪
♪ Nie gadaj Kasiu z Jasiem Bo ci zaszkodzi czasem ♪
♪ Co ci sowa do tego Do gadania naszego ♪
♪ Sowa na dachu huka Kasia kołyski szuka ♪
♪ Ach, sowa, moja sowa Spełniły się twe słowa ♪
♪ Sowa na dachu siada I słucha, co kto gada ♪
♪ Podsłuchała raz dwoje Młodziusieńkich oboje ♪
♪ Młodziusieńkich oboje ♪