Ta historia jest prawdziwa.
Wydarzyła się w moim mieście dwa lata temu.
Wiele osób zginęło w niej w dziwnych okolicznościach.
Ale nie trąbi się o tym w wiadomościach,
bo policji i ważniakom tak było wstyd,
że nie dali rady rozwikłać sprawy, że ją zataili.
Ale ci, którzy przyjadą i zapytają,
usłyszą to, co wam zaraz opowiem.
Zaczęło się w mojej szkole.
Do Maybrook chodzi się od zerówki do piątej klasy.
Była środa, dla całej szkoły jak każda inna.
Od niedawna mieliśmy nową nauczycielkę.
Nazywała się Justine Gandy.
Tego dnia szła do swojej klasy,
jak każdego ranka.
Ale tego dnia było inaczej.
Tego dnia dzieci nie przyszły.
W innych klasach siedziały wszystkie dzieciaki.
Nawet w innej trzeciej klasie, u pani Belt, byli wszyscy.
Ale w sali pani Gandy nie było nikogo.
Znaczy, niezupełnie.
W ławce siedział jeden chłopak.
Nazywał się Alex Lilly.
Z 18 uczniów tylko on przyszedł tego dnia do szkoły.
A wiecie dlaczego?
Siedział w sali sam,
dlatego że poprzedniej nocy, dokładnie o 2.17
pozostałe dzieci się obudziły,
wyszły z łóżek,
zeszły po schodach,
otworzyły drzwi wejściowe
i wyszły przez ogrody w mrok.
I już nie wróciły.
ZNIKNIĘCIA
Rodzice i pracownicy szkoły chodzili smutni i zdenerwowani.
Policja ustaliła, że dzieci wyszły o 2.17,
bo w co drugim domu powłączały się wtedy alarmy.
Niektóre dzieciaki widać nawet na nagraniach z kamer.
Ale nagrało się tylko to, jak wychodziły na ciemne ulice.
Nie to, dokąd poszły.
Policjanci dużo gadali z Aleksem.
Zapytali, dlaczego koledzy tak zrobili,
ale odpowiedział, że nie wie.
Zapytali, czy dzieci miały plan,
a on, że jeśli tak, to o nim nie słyszał.
Zapytali, czy nie leciał serial, w którym dzieci uciekały,
a on, że jeśli tak, to go nie oglądał.
Dużo rozmawiali z panią Gandy,
ale ona też nic nie wiedziała i nie pomogła.
Przez ich śledztwo
szkoła prawie miesiąc była zamknięta.
Ale potem musieli ją otworzyć,
żeby dzieci, które nie zaginęły, mogły wrócić do nauki.
Dzień przed otwarciem w szkole odbyło się ważne zebranie.
Przyjechali jacyś psychologowie,
chyba pomóc ludziom zrozumieć, co czują i posmucić się razem.
I tu naprawdę zaczyna się ta historia.
Co ważne, żal nie podlega ocenie.
Można doświadczać niechcianych emocji.
Emocji innych niż smutek.
Musimy pozwolić sobie odczuwać emocje takie jak złość.
Złość jest zdrowym etapem żałoby.
Bywa szczególnie silna, gdy zostajemy opuszczeni.
Często gęsto...
Co to znaczy?
„Szczególnie silna, gdy zostajemy opuszczeni”?
Mamy być źli na Matthew?
Nie odbiegałoby to od normy.
Dla pana to „opuszczenie”, dla mnie nie.
Nie postrzegam tak tego.
Widzę zajście, które nie ma najmniejszego sensu.
Zniknęło 17 dzieci z jednej klasy.
Co tam się wydarzyło?
Dlaczego z jej klasy? Tylko z jej?
Właśnie!
Wyczuwam silne emocje, i bardzo dobrze.
Pan wybaczy, ale nie interesują mnie
pańskie dalsze wywody.
Chcę posłuchać Justine Gandy.
Słusznie.
Siedzi tutaj. Niech powie, co dokładnie robiła.
Pragnę...
Po pierwsze...
Pragnę powiedzieć, że bardzo mi przykro,
że do tego doszło.
Wiem, żadne słowa nie przyniosą państwu ulgi.
Przysięgam, chcę poznać prawdę równie mocno jak państwo.
- Kłamczucha. - Suka.
Uwielbiam te dzieci.
- Wiem... - Dobrze wiesz, co się stało.
Wiem, że nie...
Zamknąć ją, dopóki nie powie, co się stało.
Czegoś takiego nie dopuszczamy.
Nie żartuję.
Panią Gandy dotknęło to tak jak resztę społeczności.
- Ona też cierpi. - Jesteś w to zamieszana!
Gandy, gdzie nasze dzieci?
Wystarczy. Dajcie nam odetchnąć.
Proszę was. Siedzieliśmy do późna.
Wyśpijmy się, wstaniemy ze świeżymi głowami.
Ktoś zostanie z tobą na noc?
Wracaj prosto do domu i nie wychodź.
Może się zrobić bajzel.
ALKOHOLE
Zbieram na bilet, żeby jechać do brata.
- Ma pani drobne? - Nie. Przykro mi.
Słucham?
- Kto to? - Pilnuj się,
bo dziś w nocy...
Zbieram na bilet, żeby jechać do brata.
- Ma pani drobne? - Nie.
Dziękuję.
ZipString podąża za ruchem.
Wyrzuca sznurek z prędkością 35 mil/h,
a nie jest niebezpieczny.
Patrzcie na ten trik. Nazywa się wir.
A to korkociąg.
Przejście przez pętlę.
Wyrzut!
Przed wami portal!
ZipString leci...
Ktoś tam jest?
Tak?
Jezu! Czego, kurwa?
Kto tam?
Jest tam kto?
Kurwa!
WIEDŹMA
Zachowasz ubezpieczenie zdrowotne, i pozwolę sobie dodać,
że pakiet obejmuje konsultacje z psychologami. Niektórzy...
Muszę normalnie pracować.
Wypełnić wolny czas...
Muszę pracować.
Justine, wczorajsze zajście dowodzi,
że wielu rodziców daje się ponieść emocjom.
Lepiej będzie oddalić się od tego środowiska,
dopóki ludzie nie dojdą do siebie.
Jak ma się Alex?
Dobrze.
Doszedł do klasy pani Belt, doradzono nam,
że najlepiej zrobi mu uczęszczanie na lekcje.
Życie w normalny sposób.
Chciałabym z nim pogadać.
Przerabialiśmy to. Nie ma takiej możliwości.
Po rozmowie z nim poczułabym się lepiej.
- Właśnie. - Co?
W tym rzecz. Ty poczułabyś się lepiej.
Prasa nie daje mu spokoju.
Śledczy przetrząsają mu dom.
Ma traumę.
Myślmy o Aleksie, dobrze?
Sugerujesz, że nie obchodzi mnie Alex albo uczniowie?
Nie chodzi o to, kto cię obchodzi.
A to, że powielasz schemat
i spoufalasz się z uczniami.
Boże. Znów to samo. Nie spoufalam się.
Wiesz, że nie tuli się uczniów.
Przytuliłam zapłakanego chłopca. Wsadź mnie za kratki.
Odwożenie uczennic do domu jest nieprofesjonalne.
Uciekł jej autobus.
- Mieszka blisko mnie. - To niestosowne.
Rozumiem, że wynika to z troski.
Wiem, że nie zagrażasz dzieciom,
ale musisz zrozumieć,
że nie jesteś rodzicem, a nauczycielką.
Różnica jest duża.
I dlatego nie możesz porozmawiać z Aleksem Lillym.
Chodzi o to...
Zostaliśmy tylko my.
- Nie wierzę. - Patrz.
Tak. Nie schodzi, co?
Poza tym ktoś do mnie wydzwaniał.
- Groził mi. - Tak?
Możliwe, że to sprawka tej osoby?
Nie wiem. Może, może nie.
No cóż...
Nieważne kto to, zgłosimy wykroczenie.
Na moje to pewnie dzieciaki.
Wie pani, też rozrabiałem jako uczniak.
Psikusy z papierem, dzwonienie do drzwi.
Nie bazgrałem po autach,
ale kolega rozsmarował własne...
Przytulas?
Jasne, że tak. Chryste.
Co ci się stało w rękę?
Durny wypadek w pracy.
- To nic. - Pijesz?
Pewnie.
Tony?
Zaraz przyjdzie.
Spoko. Nie śpieszy mi się.
Nie spodziewałam się, że przyjdziesz.
Miło, że napisałaś.
Często o tobie myślę.
Chciałem zadzwonić,
ale nie wiedziałem, czy jeszcze nie pogorszę.
Nie jestem delikatnym kwiatuszkiem,
który zwiędnie, kiedy zadzwonisz.
Nie twierdzę, że jesteś.
Tony. Kolega poprosi drinka.
Cześć.
- Zamawiaj. - Jak leci?
Witam. Colę, poproszę.
- Colę? - Tak.
Dobra. Jak tam chcesz.
Co słychać? Co u ciebie?
Ludzie mają mnie za wiedźmę.
Nieprawda.
Spójrz na mój samochód.
Chyba nie przyjechałaś?
A to dlaczego?
Dlatego...
Zaraz...
- Nie pouczaj mnie. - Nie pouczam.
Nie pouczam cię, tylko się martwię.
Nie musisz. Wsadź sobie to zamartwianie.
Nie jestem pijana.
W porządku.
Co jest? Ktoś ci zniszczył samochód?
Napisał „wiedźma” na drzwiach.
Oświecę cię, ludzie mają mnie za wiedźmę.
Tak że, tak.
- Cola. - Dziękuję.
Przyjmiesz może...
- Twardą miłość? - Nie.
Radę od kogoś, kto cię bardzo dobrze zna.
- Mogę? - Tak.
Spróbuj uspokoić głowę.
Ludzie wcale się na tobie nie skupiają.
Miasto nie jest przeciwko tobie.
Tu się chyba mylisz.
Często dramatyzujesz, myślisz „biedna ja”
i wpadasz w paranoję.
I wiem, że to nigdy nie pomaga.
To? Czyli co?
Zapijanie smutków w samotności.
Nie jestem samotna.
Siedzisz ze mną.
Wiesz, o co mi chodzi. I nie mogę zostać.
Donna wie, gdzie jesteś?
Nie.
- Serio? - Tak.
Niezbyt nam się układa.
Nie wyolbrzymiaj.
Jesteś niemożliwa.
Patrzcie. Promieniejesz.
Dawaj. Wypij drinka.
- Nie. - Wypij. Proszę cię.
Proszę?
Nie.
Przestań, proszę cię.
Nic się nie zmieniłaś.
Co masz dziś na tapecie?
Pracę.
Pracuję. Cały dzień. Do późna.
Wierzę ci. Jezu.
Co?
Nie martw się.
Nie będę wypisywać dniami i nocami. Wyciągnęłam wnioski.
Mówię tylko, że pracuję. Nic więcej.
Jak w pracy?
W porządku. Nijak.
Mam nadzieję, że nie taki macie klimat.
W sensie?
Zaginęło 17 dzieci
i wolałabym, żeby ci, którzy ich szukają,
nie mieli wywalone na pracę.
Po pierwsze, nie jestem śledczym. Nie wiem, czy wiesz.
Po drugie, męczy mnie kac-gigant.
Nie wiedziałem, że będziesz mnie przesłuchiwać.
Nie. Nie przesłuchuję.
Myślę, czy nie muszę sama rozwiązać sprawy.
Działamy.
- Działacie? - Tak.
Co za ulga.
Działacie.
Naprawdę musisz odpuścić.
Nie obijamy się.
Nie zachowuj się...
Jak typowa Justine?
Śledztwo zostaw śledczym.
Fajnie cię było zobaczyć.
Ciebie też.
Wal się na ryj.
Jest tam kto?
Zaznaczyłem, że masz nie kontaktować się z Aleksem.
Zasadniczo kontaktu nie było.
Poszłaś za nim do domu.
Dzwoniłaś do drzwi i zaglądałaś przez okno.
Możemy skupić się na tym, że ten dom jest dziwny?
Jeśli nie wyraziłem się jasno, zrobię to teraz.
Masz mu dać święty spokój.
Dlaczego okna były zaklejone? Nie dziwi cię to?
Może dlatego, że wścibscy ludzie
przez nie zaglądają?
- Ale... - Żartujesz?
Zrobię ci grzeczność
i zapomnę, że ta rozmowa się odbyła.
- Pojebało? - Dymałaś się z nim?
Donna?
- Dymałaś? - Nie. Nie dymałam się.
- Wiem, że tak. - Nie.
Mówił, że nie jesteście razem.
Kłamczucha!
- Upiłaś go. - Donna, przestań.
Chciał cię wesprzeć, a ty go upiłaś.
- Nie! - Przestań.
Patrz, co narobiłaś!
Co narobiłaś!
Wiem, że nie najlepiej zaczęliśmy
tą sytuacją w jacuzzi,
ale sprawiłeś...
Boże.
Cześć, Alex. Jak leci?
Chciałam się przywitać, bo często o tobie myślę.
- Sprawdzam, jak się masz. - Dobrze.
Na pewno?
Mnie, na przykład, jest bardzo ciężko
i nie potrafię sobie wyobrazić, jak ty się...
Muszę iść.
Zaczekaj, proszę cię.
Sprawdzam tylko, czy nic ci nie jest.
Nie łaź za mną!
To ja, pani Gandy. Chciałabym porozmawiać.
Proszę państwa!
Wiem, że jesteście w domu.
Idę do pracy.
Wydzwaniam od rana.
Dojazd mi się skomplikował.
Jak wam idzie?
Od rana dość chaotycznie.
- Tak? - Ano.
Merc pojechał po siding, ale nie mieli,
bo nie złożono zamówienia.
Szlag. Cholera jasna.
Przepraszam.
Właściciel wpada w piątek na oględziny.
I dalej będzie widać szkielet.
Dałem ciała. Moja wina.
Potem zobaczyłem, że Alvin pomalował drzwi
farbą, którą zamówiłeś.
I co?
Chcieli zieleń, jest czerwień.
Jak to?
W mordę. Czekaj. Przysłali nie tę?
Sprawdziłem, taką zamówiliśmy.
Przysłali to, co zamówiliśmy.
Wiem. Zjebałem.
Tę oddam. Załatwię dobrą farbę.
Pan Graff.
Już.
Badamy każde zgłoszenie.
Zapewniam, że funkcjonariusze z pełnym zaangażowaniem sprawdzają
wszystkie podsuwane tropy.
A federalni? Mają coś nowego?
Uczciwie wymieniamy się informacjami.
Powiem z pełnym przekonaniem,
że oni też z zaangażowaniem sprawdzają tropy.
Co z jednostkami K-9?
Od dawna nie wracają z raportami.
Bo nie raportują do pana.
Proszę pana, rozumiem zdenerwowanie.
I nie przeszkadzają mi te rozmowy,
bo gdyby chodziło o moje dziecko, też domagałbym się wyjaśnień.
Ale musi się pan zdać na nas.
Tamta nadal milczy?
Ona wie.
Z tym się nie zgadzam.
Z zaangażowaniem sprawdzacie tropy,
a ona sobie chodzi po mieście, jak wolny człowiek.
Prześwietliliście ją w ogóle?
Dokładnie. Tak.
Znacie jej przeszłość? Bo trochę pogrzebałem.
I sporo odkryłem.
Dwa lata temu jeździła po pijaku. Nie wiecie?
Z poprzedniej szkoły ją zwolniono
za niestosowne zachowanie. Też nie wiecie?
Chodziło o osobę z kadry.
Ona ma zaburzenia, nieprawdaż?
Co pańskim zdaniem wie?
Czego pańskim zdaniem nie mówi?
Te dzieci wyszły z domów. Nie wyciągnięto ich.
Nie przymuszono.
Nic nie wskazuje, że ta kobieta miała z tym związek.
Widzi pan więcej niż ja?
Widzę zajście, którego nie rozumiem.
Tak!
Zniknęło 17 dzieci z jednej klasy.
- Nikt nic nie mówił? - Właśnie.
Siedzi tu tylu rodziców i żaden tego nie przeczuł?
Żądam wyjaśnień. Co się wydarzyło w tej klasie?
Dlaczego z jej klasy? Tylko z jej?
- Gdzie nasze dzieci? - Wychodzicie?
Wystarczy. Dajcie nam odetchnąć.
Proszę.
Wyśpijmy się, wstaniemy ze świeżymi głowami.
Ona wie!
ALKOHOLE
Zbieram na bilet, żeby jechać do brata.
- Ma pani drobne? - Nie.
Matthew?
Matthew.
Matthew!
Stój!
Zaczekaj.
Matthew?
Matthew, gdzie jesteś?
Gdzie się podziałeś?
Odezwij się.
Odezwij się!
Przepraszam.
Przepraszam, że nie umiałem...
Że nie umiałem...
Tyle razy chciałem to powiedzieć.
Ciągle chcę to mówić, bo ciągle to czuję.
Tak bardzo cię kocham.
Co, do chuja?
Gdzie jest nasz dom?
Tutaj.
Gdzie wieża nadawcza? Wieża.
Pokaż mi.
No dalej.
Dzień dobry.
- Witam. - Jak leci?
- Archer Graff. Tata... - Poznaję.
To fajnie. Nie rozmawialiśmy osobiście.
Widujemy się często w...
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Wiesz.
Biorąc pod uwagę sytuację.
Nie poddaję się.
Nie możemy, prawda?
Tak.
Słuchaj, wybacz, że tak bez zapowiedzi, w ciągu dnia.
Nie wiem, czy wiesz,
ale na nagraniu z kamery widać, jak Matthew wychodzi.
U was chyba było
tak samo z Bailey?
Zgadza się.
Na pewno też pokazaliście nagranie policji,
ale...
zastanawiam się, czy nie pozwoliłabyś mi go obejrzeć.
- Nie skopiuję go. - Nie odpowiada mi to.
Dobrze. Rozumiem.
Gary?
Archer Graff. Jak się masz?
Dobrze.
Tata Matthew.
Tak. Oczywiście.
Co słychać?
Mam do ciebie dziwne pytanie.
- Trudno się to ogląda. - Czekaj.
Przewiń do zejścia na chodnik.
Dobrze.
Tutaj.
Co widzisz?
Jeden, dwa, trzy, cztery...
pięć, sześć, siedem.
Przepraszam.
No już. Na co patrzę?
Porozmawiajmy.
Nie mamy sobie nic do powiedzenia.
- Myślę, że pani ma dużo. - Wszyscy tak myślicie.
Proszę mi wierzyć, dotarło to do mnie.
Ze mną jest problem. Jasne.
Wreszcie powiedziała pani coś szczerze.
- Tak jest. - Chce pan to wykrzyczeć?
- Grozić mi? - Nikt pani nie grozi.
Oskarża pan nie tę osobę.
Na sztuczkę z robieniem z siebie ofiary
mogła się nabrać policja i szkoła...
- Nie o sobie! - Marcus?
Porozmawiamy sobie...
I leż tam.
Hotel masz ładny?
Może być.
To nie Ritz, ale nie oczekuję, że się wykosztują.
Śpisz tam tylko sześć nocy, nie?
Właściwie to trzy.
Nie muszę być na wielkim zamknięciu,
więc wracam w czwartek.
- Fajnie? - Tak. Spoko.
W piątek mam owulację, więc może w tym miesiącu się wstrzelimy.
Spoczko. Tak. Dobrze.
Czułam, że się ucieszysz.
Przekażesz dziś mojemu ojcu,
że wracam na weekend i możemy urządzić rocznicowy lunch?
- Dam mu znać. - Ucieszy się.
Zaczynasz służbę?
Tak.
I potem idziesz na mityng?
Nie planowałem.
A nie powinieneś?
Pójdę, jak czas pozwoli.
Paul, będziesz teraz więcej sam,
więc to ważne, żebyś chodził regularnie.
Nie zapiję. Czuję się dobrze.
Jak mi się pogorszy, pójdę na mityng.
Dobrze, kotku.
Super. Muszę lecieć.
Tylko powiedz tacie o weekendzie.
Jasne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chryste Panie.
Ed.
Cześć, kolego.
Donna wraca w piątek, więc możemy umówić się na niedzielę, na lunch.
Wraca wcześniej?
Chyba jej odpuścili,
mam dać znać, że jesteśmy wolni.
Dobra. Miło.
Lunch z okazji rocznicy?
Tak.
Fajnie. Gratuluję.
- Dzięki. - Kupa lat razem.
Że niby stary jestem?
Nie. Skądże.
- Dlaczego mnie obrażasz? - Nie obrażam.
Zgrywam się.
Zaczynam służbę.
Przyjąłem.
W poniedziałek minie 30 dni
od zaginięcia 17 dzieci z hrabstwa McCarren.
Za pomoc w ich odnalezieniu
wyznaczono 50 tys. dolarów nagrody.
Podejrzane osoby lub zajścia należy zgłaszać...
Stać. Policja.
W dupę.
Stój, bo cię porażę!
Stary, proszę cię. Przestań.
- Morda. - Proszę. Pracuję tam.
Zgubiłem klucze. Proszę cię.
Zgubiłem klucze. Proszę.
- Nic ci nie jest? - Nic, panie władzo.
Zdrowo zaryłeś. W porządku?
Panie władzo, pan dzwoni do magazynu.
Numer jest w necie. Komórka mi nie działa.
Kajdanki nie za ciasno?
Dobrze jest, panie władzo.
- Do radiowozu. - Nie.
- Na trzy. - Proszę, panie władzo.
- Jak ci na imię? - James.
Dobrze. Stań tutaj, James.
- Masz przy sobie broń? - Nie.
Nie? Narkotyki? Masz?
Nie.
Ostre przedmioty, którymi mogę się pokaleczyć?
Nie, panie władzo.
Na pewno? Nie chcę się skaleczyć.
Nic nie mam.
Dobrze. Stój nieruchomo.
Nie ucieka się przed policją.
Kurwa.
Oby to było nic.
Cholera.
Dobra. Siadaj. Prosto.
Słyszysz mnie?
Kontaktujesz?
Co jest, kurwa?
Zajebałeś mi, stary.
Powiem ci, jak będzie.
Zdejmę ci kajdanki. Dobra?
Wsiądę do radiowozu. Odjadę.
Słuchasz?
Więcej się tu nie pokazuj.
Ja potraktowałem źle ciebie, a ty mnie.
Zapominamy o sprawie.
Ale jak cię tu kiedyś zobaczę, inaczej sobie pogadamy. Tak?
Tak?
Nie żartuję.
Zostałeś pouczony. A teraz wstawaj.
Rozkuję cię. Jeden, dwa...
To już jest zupełnie inna sprawa.
Powiedzcie facetowi, że nie tylko jego dziecko zaginęło.
Zaginęło 17. Wszystkie...
Posłuchaj.
Jeśli tego nie zgłosi,
nagranie poleży sobie na dysku,
a za miesiąc nagranie się nadpisze.
Jeśli zasraniec nie zjawi się w ciągu miesiąca
i nie złoży skargi, po sprawie nie będzie śladu.
Ale jeśli złoży...
będziesz miał poważne kłopoty.
Lekarz oglądał dłoń?
Kurwa!
Przytulas?
Jasne, że tak. Chryste.
No cześć.
Paul?
Cześć.
- Gdzie byłeś? - Wróciłaś.
Tak.
Ktoś się rozchorował i odesłali cały nasz zespół.
Gdzie byłeś?
Na mieście.
Gdzie?
Paul.
Ty śmieciu.
Lunch gdzieś indziej czy nie?
- Pizza? - Ty stawiasz?
Widziałem to.
Ja jebię.
Co ci mówiłem?
Co mówiłem?
Co, kurwa? Gnojek.
Chujek!
Kpina, kurwa. Co za szmelc.
Proszę.
Tutaj. Właśnie tu.
W mordę. Ja jebię!
Kurwa.
Szmelc. Tak. Pierdzielone.
Proszę.
Kurwa. Szybciej. Pierdolone. Grzej się.
Tak. Do cholery.
Pierdolone!
Kurwa.
Yo, mam nowy telefon.
To ja, stary.
Dostałem wczoraj robotę.
Tak, dziękówa, stary.
Mam tylko maleńki problem.
Nie mogę iść bez nowych butów.
I całej stylówki. Wiesz, tam jest elegancja.
Czekaj. Nie. Zaraz. To akurat dobrze.
Dostałem robotę i się ogarniam.
Możemy się ustawiać.
Oddam mamie, ale nie mam jak,
dopóki nie załatwię kasy na ciuchy,
żeby zarobić hajs i spłacić mamę.
Halo?
Kutas jeden.
Kurwa.
Chyba nieumiejętnie wyjaśniłem,
jak ważna jest ta drobna kwota,
żeby kupić ubrania do pracy i dostać tę pracę.
Oddzwoń, żebym mógł to wyjaśnić.
Dzięki. Kocham cię.
Zajebiście!
NAGRODA 50 TYS.
Nie.
Nie?
Nie chcę.
Jak to? To dobry sprzęt.
Dobry sprzęt. Są warte z 50 dolców.
Nie.
Dwadzieścia.
Dziesięć.
Pięć.
Proszę cię, stary.
Kurwa.
Stać. Policja.
Chujnia.
Ja potraktowałem źle ciebie, a ty mnie.
Zapominamy o sprawie.
Ale jak cię tu kiedyś zobaczę,
inaczej sobie pogadamy. Tak?
Dobra. Zostałeś pouczony.
Podnieś dupę.
Kurwa.
Jebaństwo.
Co tu się odjebało?
Cholera.
Kurde.
Kurwa, Willow.
Kurwa mać.
Przepraszam.
Halo?
Nic ci nie jest?
Kurwa, skąd to?
Przepraszam. Kurwa.
Przepraszam.
Kurwa.
Co jest? Do kurwy nędzy.
W dupę.
Szlag by to. Szajs.
Co za chujnia. Kurwa.
Kurwa mać. Do cholery.
Ja jebię. Proszę.
NAGRODA 50 TYS.
20, 40, 60, 80, 100.
Ja w sprawie 50 tys. za informację o dzieciach.
Wiem, gdzie są.
Raczej wszystkie. Sporo ich było.
Stoją w piwnicy, w jednym domu. Po prostu stoją.
Nie wiem. Stoją w piwnicy i tyle.
I jest tam para pojebów. Chora akcja.
Jak to jest? Jak odbiorę pieniądze?
Nie. Jestem śmiertelnie poważny.
Mogę pokazać gdzie. Pokażę.
Ale nie chcę przychodzić.
Ktoś może podrzucić mi gotówkę?
Nie lubię komisariatów.
Przerażają mnie. Mam fobię.
Co ci mówiłem? Co, kurwa?
Co ci mówiłem? Co mówiłem?
No co? Jestem groźnym gliną.
Nic ci nie jest.
Przywidziało ci się.
Już dobrze.
Kurwa.
Kutasie. Dźgnąłeś mnie.
Przepraszam. Przypadkowo.
Niechcący. Przepraszam.
Czekaj.
Wiem, gdzie są dzieci. Dlatego szedłem.
- Walisz ściemę. - Wcale nie.
Słowo. Wiem, gdzie są. Daję słowo.
Gdzie?
W domu, niedaleko, w piwnicy.
Co ty pierdolisz? W którym domu?
Pokażę ci. To kawalątek stąd.
Ja pierdolę.
Masz AIDS?
AIDS, ciulu. Masz AIDS?
Raczej nie.
Żółtaczkę? Inny syf?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Tamten ciemny. Na końcu ulicy.
Przepraszam.
Nie chcę być niegrzeczny,
ale skąd mam wiedzieć, że nie przywłaszczy pan sobie nagrody?
Funkcjonariuszu?
Panie władzo?
Lipa.
Kurwa, no jak?
Co tu się odjebało?
Co jest, kurwa?
Kurwa, dałby wysiąść. Niech to szlag.
Dziękuję.
Co jest?
Chryste. Co oni?
Cały jesteś? Chryste, ziomek.
Puszczaj.
Odpierdol się.
Kurwa!
Ratunku! Niech ktoś mi pomoże!
Mówię ci. Widziałam na własne oczy.
W tym domu dzieje się coś bardzo dziwnego.
- Nie wierzysz? Sprawdź. - Przestań.
Przejdę do sedna.
Alex odchorowuje wydarzenia z ostatnich dwóch miesięcy,
- ty na pewno też. - Marcus...
Dlatego zrobię ci grzeczność
i zapomnę, że ta rozmowa się odbyła.
Jeśli dobro dziecka jest zagrożone, prawo nakazuje ci
zawiadomić OPS.
Takie prawo.
Tak chcesz to rozegrać?
Stawiasz mnie pod ścianą?
Zajrzyj do tego domu. Po prostu podjedź.
Nie mam prawa składać wizyt w domach.
Masz obowiązek to zgłosić. Musisz.
Zrobię tak.
Zaproszę rodziców. Porozmawiamy.
Na żywo. W szkole.
Urządza cię to?
Tak, dziękuję. Będę bardzo wdzięczna.
Dobrze. Nie ma za co. Żegnam.
Proszę.
Przyszła mama umówiona na drugą.
Dobrze.
Zaproś do gabinetu, Marge.
Tędy, proszę pani.
Panie dyrektorze, jestem Gladys.
Tak. Dzień dobry.
Zapraszam.
Proszę usiąść.
Dziękuję.
Dzięki, Marge.
Dziękuję, że pani przyszła.
Wiem, że ludzie żywo się państwem interesują.
I raczej nie jest to państwu na rękę.
Tu zawsze przyjdę chętnie.
Proszę wybaczyć...
Nie poznaliśmy się?
Nie, nie wydaje mi się.
To dobrze.
Byłem prawie pewien, że bym zapamiętał.
Poznałem ojca Aleksa.
Jestem ciotką Aleksa,
starszą siostrą jego mamy.
Więc nie jest pani opiekunką prawną.
Nie, są nimi jego rodzice, rzecz jasna.
W takim razie...
Proszę się nie gniewać, ale muszę porozmawiać z rodzicami.
Zmartwię pana,
ale rodzice podupadli na zdrowiu,
dlatego u nich pomieszkuję i zajmuję się Aleksem.
Poważna sprawa.
Nic poważnego. Nic nieuleczalnego.
Niegroźne suchoty.
„Niegroźne suchoty”?
Tak.
Wie pani co?
Wstyd się przyznać, ale nie wiem, co to za choroba.
Skojarzyła mi się z osadnikami na szlaku oregońskim.
Co to? Gruźlica?
Nic im nie będzie, ale muszą zostać w domu.
Liczyłem, że porozmawiamy osobiście,
bo sprawa jest niezręczna.
Złożono skargę dotyczącą zaniedbania rodzicielskiego.
I niestety, muszę się skontaktować z opiekunami prawnymi dziecka.
Nie ma od tego odstępstw.
Muszę osobiście porozmawiać z rodzicami.
Rany boskie.
Podjadę do domu, jeśli tak będzie łatwiej.
Nie chciałbym w to mieszać OPS.
- Ale, szczerze... - OPS?
na pewno nie dzieje się nic złego.
Kto złożył tę skargę?
Nie wolno mi mówić.
Bardzo to wszystko przykre.
Całkowicie pozbawił ją wolnej woli.
Mrówka porusza się, lecz nie kieruje nią jej umysł.
- Tutaj widzimy uścisk śmierci. - Mniam.
Proszę.
Ciało mrówki dalej żywi pasożytniczy Cordyceps.
Obrzydlistwo.
Dochodzi do wypuszczenia szypułki.
To z niej będą rozsiewane zarodniki...
Kto to?
...infekujące kolejne mrówki.
- Dobrze, że pan jest. - Kto to?
Przepraszam, że w sobotę. Wybaczy mi pan?
Siedzimy i się lenimy.
Autobus podjechał na nie ten przystanek.
Za późno się zorientowałam,
że to ja stoję na niewłaściwym rogu.
Uciekł mi, zanim to sobie uzmysłowiłam.
I dreptałam tutaj pieszo przez całe miasto.
Bardzo mi przykro...
Wybacz, kochanieńki, ale zaraz dostanę zapaści.
Poratujecie szklanką wody?
Obawiam się...
Oczywiście, że damy pani wody.
- Dziękuję. - Niestety, nie możemy.
Jestem Gladys, bardzo mi miło.
Witam.
Przepiękny dom.
I żyrafa, i chińska lampa. Oryginalna. Założę się.
Cudowna kuchnia.
Gładkie, białe szafki. Pozazdrościć.
Wiem, że pora jest nieodpowiednia,
ale zależało mi, żeby wrócić do wczorajszej rozmowy.
Marcus, sięgnij szklankę.
Salaterkę, poproszę.
Salaterkę?
Tak, salaterkę. Takie moje skrzywienie.
Nawet nie próbuję go racjonalizować.
Salaterka wody. Dobrze.
Dziękuję.
Rozmawiałam z ojcem Aleksa,
który chorzeje, jak wspomniałam,
i mam dobre wieści. Z przyjemnością
przyjedzie w poniedziałek, siądzie z panem i wszystko wyjaśni.
Doceniam, że przyszłaś, ale nie trzeba było.
Nie musimy zawiadamiać władz?
Co do tego...
Tak, obejdzie się.
Nie kontaktował się pan z nimi?
Gladys, będę zmuszony cię już...
To moja wstążka?
Nie kontaktowałeś się z nimi?
Nie. Co tu się dzieje?
Boże drogi!
Co ja narobiłam? Boziulku.
Po co to zrobiłaś?
Przez przypadek, oczywiście.
Dość mocno krwawi.
Przynieś alkohol
i apteczkę.
Nie. Nie ma sensu.
Podasz ściereczkę, skarbie?
Obcięła mi włosy!
- Wzywam policję. - Obcięła mi włosy!
Co ona zrobiła?
Marcus?
Cóż...
Patrzcie!
Ty, pogrzało cię?
Boże.
Proszę myśleć o dzieciach.
- Nie o sobie! - Marcus?
Porozmawiamy sobie...
I leż tam.
Stój. Nie.
Boże.
Pomocy, proszę.
Boże. Nie.
Boże drogi.
- Wynocha ze sklepu. - Pomóż, kurwa!
Odjebało mu?
Ja pierdolę.
Biegnij, gnoju.
Dobrze się pani czuje?
Raczej tak.
Jestem trochę...
podrapana.
A pan?
Tak samo.
Chcę podziękować.
Nie, naprawdę. Dziękuję.
Drobiazg.
Co miałem zrobić?
Nie panował nad sobą.
Jak z nim rozmawiałam, miał się dobrze.
Naprawdę dobrze.
W życiu czegoś takiego nie widziałam.
Ja widziałem.
Co pan wygaduje?
Ten rodzaj biegu. Już go widziałem.
Mogę pani coś pokazać?
Ich córeczka biegła tak jak Matthew.
W tej samej pozycji, identycznie.
Tak jak Marcus dziś za panią.
Zrobiono z niego żywą broń.
Coś jakby pocisk kierowany, a pani była celem.
Proszę spojrzeć. To jest mój dom.
To dom Bailey Kramer.
Załóżmy, że biegli w linii prostej
do jakiegoś celu
i że oboje mieli ten sam cel.
Linie przetną się gdzieś tutaj.
Boże jedyny.
- W tym obszarze coś się dzieje. - Alex.
Co?
W tym domu mieszka Alex Lilly.
Kto poda przykład pasożyta?
Ktokolwiek?
- Lisa? - Tasiemiec.
Tasiemiec! Bardzo dobrze!
Ohydny, prawda?
Żyje w jelitach i żywi się naszym jedzeniem.
Przestań.
„Przestań”.
Jak tam, Axe Man?
Opowiadaj. Jak było w szkole?
- Dobrze. - Całowałeś się z supermodelkami?
Nie.
Nie? To nic.
Ważny dzień, kolego.
Ciocia Gladys przyjeżdża, pamiętasz?
Dlaczego musi u nas mieszkać?
Rozmawialiśmy o tym.
Jest chora i nie ma gdzie się podziać.
Ale ja jej nawet nie znam.
Rozumiem cię. Też jej nie znam.
Szczerze? Nie wiem, czy mama dobrze ją zna.
Ale to członek rodziny. Ktoś ważny.
Musimy sobie pomagać.
Znalazłem młodego.
Moi mężczyźni wrócili.
Cześć.
Fajnie było w szkole?
- Tak. - To dobrze.
Chciałabym wysprzątać dom
przed przyjazdem cioci.
Ogarnij dla mnie pokój, zanim siądziesz do lekcji.
Chyba nie będzie do mnie wchodzić?
Lubię mieć w domu czysto. W twoim pokoju też, więc leć.
Rozumiem. Ciężko sprząta się po sobie.
W porządku?
Cześć. Wejdź.
- Trzymasz drzwi? - Tak.
Jeszcze schodek.
Mówię tylko, że wygląda fatalnie.
Nie wiem, czy powinna u nas...
U nas albo na ulicy, Stephen.
To nie hospicjum, kochanie.
Wiem o tym.
Nie mamy odpowiednich warunków.
Nie widzieliśmy tej kobiety 15 lat.
Nie była na ślubie...
Mama by to dla niej zrobiła, więc zrobię to dla niej.
Mógłbyś mnie wesprzeć. A jeśli poczujesz...
Alex, miśku, co tam?
Jeść mi się chce.
Jeść. Dobrze.
Pójdziemy na dół, zjemy i umyjesz zęby. Dochodzi 7.30.
Tylko cicho. Ciocia Gladys śpi.
Ile u nas zostanie?
Trudno powiedzieć.
Chyba jej się nie poprawia.
Czyli zostanie na zawsze?
Nie.
Myślę, że nie dłużej niż miesiąc.
Dobra, kolego.
- Będę o drugiej. - Narka.
Narka.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
KTÓRA GODZINA?
Koniec. Odkładamy ołówki.
Matthew!
- Kazała pani odłożyć. - Na korytarz.
Alex, w porządku?
Tak.
Matthew, idziemy. Weź plecak.
To było dla beki. Boże.
- Autobus ci uciekł? - Nie szkodzi.
Na pewno?
Mamo, tato, gdzie byliście?
Cześć, Axe Man. Jak w szkole?
Co wam jest?
Alex?
Witaj w domu.
Jak się czujesz, kochanie?
Niech no ci się przyjrzę.
Nie widziałam cię, odkąd byłeś bobaskiem.
Co jest rodzicom?
Nic, skarbie. Mają się świetnie.
Mamo.
Cześć. Jak było w szkole?
Mówiłam, że nic jej nie jest. Nie martw się.
Alex.
Nie bądź niegrzeczny.
Siądziesz do stołu? Robię kolację.
Spytałabym co, ale cię nie było,
więc będzie makaron z serem.
Tato!
Alex, dość.
Marsz na górę, umyj buzię, zęby i do łóżka.
Bez kolacji.
Nie żartuję. Marsz.
Chodź. Usiądź.
Alex.
Siadaj.
Nie martw się o rodziców. Odpoczywają.
Zanim pójdziesz do szkoły, masz mi obiecać,
że żywej duszy nie powiesz, że tu jestem,
ani że rodzice tak odpoczywają.
Słyszałeś?
Patrz.
Patrzysz?
Przestań.
Przestań, tato.
Alex.
Siadaj.
Tak jak mówię, nie wolno ci opowiadać
o mnie i o rodzicach.
Rozumiesz, co się stanie, jeśli złamiesz obietnicę?
Mogę sprawić, że rodzice coś sobie zrobią. Albo jedno drugiemu.
Albo że jedno zje drugie, jeśli zechcę.
Czy tego chcę?
Wierzysz mi?
Obiecaj, że nie powiesz o mnie innym. Powiedz to.
Obiecuję.
Zorientuję się.
Już, do szkoły. Jedź autobusem.
Nie opowiadałeś.
Grzeczny chłopczyk.
Musisz nakarmić rodziców. W szafce jest zupa.
Jutro dam ci więcej.
Alex.
Alex?
Podejdź, kochanie.
Jestem ciężko chora.
Chcesz wody?
Woda mi nie pomoże.
Jestem zbyt chora.
I to od bardzo dawna.
Co by ci pomogło?
Miałam nadzieję, że twoja mama i tata,
ale nie widzę zbytniej poprawy.
Chcesz jechać do szpitala?
W szpitalu mnie nie wyleczą.
Ale może ty byś mógł.
Mógłbyś pomóc.
Jak?
Gdy będziesz w szkole,
weź rzecz każdego dziecka z klasy i wróć z nią do domu.
Może to poskutkuje.
Jak to cię wyleczy?
Może właśnie tego mi trzeba.
A jak ci się poprawi, wrócisz do domu?
Jeśli mi się poprawi...
wrócę do domu.
Alex.
Co robisz?
Nie chce mi się bawić
i czegoś zapomniałem.
Dobrze się czujesz?
- Tak. - Na pewno?
Strasznie mało się dziś odzywasz.
Mniej niż zwykle.
Jak się czujesz?
Dobrze. Tylko czegoś zapomniałem.
W porządku.
Alex, wiesz o tym,
że gdybyś chciał z kimś pogadać, zawsze możesz ze mną.
Wiesz o tym?
Wiem.
Możemy pogadać, o czym tylko chcesz.
Chcę już wrócić.
Dobra. Leć się bawić.
Co robisz?
Nie...
Stephen przebył niedawno udar,
dlatego nie mówi.
Tymczasowo opiekuję się rodziną.
Cieszę się, że przyjechaliście.
Alex, jak się miewasz?
Dobrze.
Zadamy ci kilka pytań na temat zdarzenia w szkole.
Jutro przyjdą tu ludzie.
Przeszukają dom...
więc musimy się przygotować.
Detektywie, zapraszam!
Dzień dobry.
- Jak się pani ma? - Dobrze.
- Miło panią widzieć. - Wzajemnie.
- Pamięta pani Colberta? - Tak.
Przyjechaliśmy na chwilę rozejrzeć się po domu,
sprawdzić, w jakich warunkach mieszka Alex.
Zorientować się, jaka dynamika panuje w rodzinie.
- Dobrze. - Dziękuję.
Cześć, Alex. Jak leci?
- Małomówny dziś jest. - Tak, to fakt.
Halo?
Spakuj się, jutro wyjeżdżamy.
Nie przechodź przez linię z soli.
Gliny przyjechały. Co to znaczy?
Nie wiem.
Pukamy? Wracamy?
Może zapukamy?
I co powiemy? Jak to wyjaśnimy?
- Nie wiem. - Coś się dzieje.
O co tu chodzi?
To gliniarz?
To Paul.
- Zna go pani? - Tak.
Jest tu kto?
Paul?
Paul,
- co tam robisz? - Chwila.
Kurwa!
Nie zbliżaj się!
Paul.
Przestań.
Przestań!
Boże.
Niech to szlag.
Ty popaprańcu...
Paul. Proszę cię.
Proszę.
Matthew?
Matthew!
Nie.
Matthew.
Nie.
Matthew?
No nie.
Matthew?
Kto...
Dobrze. Właśnie tak.
O to chodzi.
Nie.
Boże!
Złaźcie ze mnie!
Matthew?
Wyjrzyj. Patrz, jak zniszczyli ogródek.
Wszędzie leży szkło.
Znajdź jej but! Boże!
W kuchni jest jakiś facet.
Alex?
Matthew?
Znalazłem cię.
Rodzice Aleksa nadal są karmieni zupą.
Ale nie przez niego.
On zamieszkał w innym mieście, z inną ciocią.
Ta podobno jest miła.
Wszystkie dzieci z klasy wróciły do rodziców.
Niektóre nawet w tym roku znów zaczęły mówić.
ZNIKNIĘCIA
Napisy – Jakub Kowalczyk
ZNIKNIĘCIA