…üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, dört…
1993'te Warner Bros gibi büyük stüdyolar benimle görüşmek için
mektuplar gönderip duruyorlardı.
Şaka herhâlde diye düşündüm
çünkü büyük bir Hollywood prodüksiyon şirketi benimle niye görüşsün?
Önemli biri değildim.
Ben de bu bilgiyi
Amerikalı bir avukat arkadaşımla paylaştım ve o da dedi ki
"Gidip onlarla tanışmaktan zarar gelmez."
Böylece mektuplarından birini kabul ettim ve Warner Bros'a gittim.
Neredeyse iki saat boyunca
o yetkili kişi beni hiç konuşturmadı.
Bana Hint sinema sektörünü
eksiksiz şekilde anlattı.
Her detayı biliyordu.
Nasıl film yaptığımızı,
bütçeleri, hasılatları,
nasıl hikâyeler yaptığımızı, oyuncuları, tüm sistemi yani.
Çok şaşırdım.
Döndüğümde bir arkadaşıma
"Oraya gittiğimde böyle oldu" diye anlattım.
O da bana tek şey söyledi, "Bay Bachchan,
ülkenize dönmelisiniz çünkü Amerikalılar geliyor."
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
BÖLÜM 4 "MİRAS"
"Bollywood" ismine ne diyorsunuz?
Bollywood denmesini hiç sevmedim.
"Bollywood" ismine ne diyorsunuz?
"Bollywood" kelimesi.
Sevmiyorum.
Nefret ediyorum.
Hayır, o kelimeyi sevmiyorum.
Sanırım "B", Mumbai'nin eski adı "Bombay"den geliyor.
Çünkü bir Hollywood var, bir de Bollywood.
Bollywood denmesini tek sevmeme nedenim
Hint sinemasının bir o kadar önemli
bir kısmını içermemesi.
Bengal, Telugu, Tamil, Malayalam, Pencap sineması.
Şunu anlamalısınız ki sektördeki çoğu kişinin
bu terime itibar etmeme nedeni
terimin kökenini bilmeleri.
Filmlerimiz ve Hollywood'un kötü bir versiyonu
olduğumuzla ilgili aşağılayıcı bir yazı.
Aşağılayıcı buluyor muyum?
Başta hoşuma gitmedi
ama sonra fark ettim ki
birçok isim aslında bir hakaret gibi başlıyor.
Mesela "Empresyonistler" de
aşağılayıcı bir terimmiş.
Şahsen ben öyle görmüyorum
ama pek çok kişi öyle görüyor, özellikle de Bay Bachchan.
Onun yanında asla "Bollywood" demem.
Ne zaman "Hint sinema sektörü" desem
hemen peşinden aklıma "Bollywood" kelimesinin
geleceğini bilirim.
Ama onu söylemek istemiyorum.
Ama "Hint sinema sektörü" tabirini seviyorum.
Bollywood'dan daha romantik bence.
Hepimiz başta onunla savaştık.
Bollywood değiliz, Hint film kardeşliği veya Hint sinemasıyız.
Doğrudan akla bizi getirdiği için
"Bollywood" demek daha kolaydı.
Hint sinemasını Bollywood sanıyorlardı.
"Şarkı söyleyip
dans eden Hintler" gibi göstermeye yönelik doğal bir eğilim var.
Öyle yaftalandığımızda özellikle Bollywood'a özgü bir şey vardı.
"O çok Bollywood." Ya da "Çok Bollywood tarzı."
Ama bence bu hızla değişiyor.
Şarkı ve dans bizim kimliğimiz
ve bence buna sahip çıkmalıyız çünkü bize özgü. Bizim ürünümüz.
Ama sadece bu da değil.
Mesela yeni bir Hindistan anlatan pek çok film var.
Şu an küresel bir izleyici kitlesine ulaşan ses de o.
YASH CHOPRA'DAN BİR FİLM VEER-ZAARA
Yurt dışında "Hindistan" derseniz
"Bollywood" derler.
Yabancılarla bir etkinlikteydim.
Bir lansmandı ve basın da gelmişti.
Bana Hindistan'ın Warner Bros'unun CEO'su diyorlardı.
2000-2009 YASH RAJ FILMS CEO'SU
İşte YRF bu konuma ulaşmıştı.
Bu marka işte böyle tanınıyordu.
Bu nedenle de çok uluslu şirketler şöyle dedi,
"Burada bir fırsat var mı?"
Ve hücum ettiler.
Sony Pictures geldi.
İlk kez bir Hollywood stüdyosu bir Hint filmi çekti.
Warner, Büyük Kurtarıcı'yı yaptı.
WARNER, BOLLYWOOD KUNG FU FRAGMANINI YAYIMLADI
O senaryolara kim onay verdi, bilmem ama hepsi berbattı.
SİNEMA MUHABİRİ
Ama sektörde yer bulmak istiyorlardı.
Milyoner'in prömiyerinde…
OYUNCU
…kartta "Anil Kapoor ve Fox herkesi davet ediyor" yazıyordu.
Yani sektöre giriyorlardı.
20th Century Fox'u duyduğumuzda çok heyecanlanmıştık…
OYUNCU
…çünkü hepimiz böyle büyük şirketlere film yapmak istiyorduk
ama tehdidin ve ne kadar tehlikeli olabileceğinin farkında değildik.
YÖNETMEN VE YAPIMCI
Başrol oyuncularına, film yapımcılarına ve projelere
büyük paralar veriyorlardı ki
piyasayı yönetebilsinler.
Bunun Adi'yi çok üzdüğünü biliyordum.
Dürüst olmak gerekirse
pek çoğu YRF'e birleşmek için yaklaştı.
Ama sorun şuydu ki Adi bunu kolayca kabul etmezdi
çünkü bu bir devir olurdu.
Film yapmayı anlatmak istiyorlar,
Adi dinlemek istemiyordu.
Gerçek şu ki hikâyenizi kimin anlattığı çok önemli.
Bence Adi'ye göre hikâyelerimizi kendimiz anlatmamız gerekiyordu.
Hikâyelerimizi biz anlatmalıyız.
90'lardaki liberalleşmeden sonra
bir sürü çok uluslu şirket geliyordu.
Hindistan, birleşmek isteyen çok uluslu şirketlerin gözdesi.
MICROSOFT HAYATI KOLAYLAŞTIRIR
Pek çoğu Hint şirketlerle ittifaklara giriyor.
Bunun sinema sektöründe de olacağını hissettim.
Stüdyo modeli de muhtemelen Hindistan'a gelecekti.
Bu gerçekleşirse tüm prodüksiyon şirketleri,
bizimki kadar tanınmışları bile sonunda o stüdyolara çalışacaktı.
YÖNETMEN VE YAPIMCI
YASH RAJ FILMS BAŞKANI VE İDARİ MÜDÜRÜ
Babam çok Hint, muhafazakâr bir adamdı.
Anlamadı. "Bir stüdyo kurmak mı istiyorsun?" dedi.
Dedim ki "Kurmak istiyorum ama o tuğla ve harç kısmı.
Bence dağıtım temas noktalarımızı kontrol etmeliyiz.
Ve o stüdyolar gelmeden önce…
BİLET GİŞESİ
…bizi satın almaya gelmeyecekleri, bizi kendilerine denk görecekleri
bir stüdyo olmak istiyorum."
Tüm film yapım sürecini geliştirmek istedim.
Tüm sektörü yükseltmek istedim.
İstedim ki insanlar
bize sadece sirk sanatçıları değil, kurumsal sektör liderleri olarak baksın.
Bir gün Yashji beni aradı.
"Vakil, bir stüdyo kurmamız gerek" dedi.
YASH RAJ FILMS ESKİ BAŞ YAPIMCISI
"Tamam, buna çalışayım" dedim.
Çalıştım ve "Finansal olarak elverişli değil" dedim.
Dedi ki "Evlat, elverişli veya değil,
bu stüdyoyu yapıp Adi'ye vermek istiyorum."
Yashji ve Adi stüdyo yapacaklarını ilk söylediklerinde…
OYUNCU
…içimden "Gerçekten mi?" dedim.
Yashji ve Adi için endişelenmiştim.
Demiştim ki "Bu işe çok para yatıracaklar.
Böyle bir şeyi çalıştırmak ekonomik olarak mümkün mü ki?"
Bence onlar bile paralarını çıkartırlar mı, bilmiyorlardı.
Gergin değildim
çünkü kendi paramı harcamıyordum.
Yashji mümkün olan en iyi stüdyoyu yapmamı istemişti.
Bunu niye takmadığımı söyleyeyim.
Çünkü bence
her şey yolunda gitmese bile üzerinde babamın adının yazılı olduğu
bu stüdyoyu yapabilirsek
en azından
onun yaptıklarını simgeleyen bir anıt yaratmış olacaktık.
Bundan daha değerli bir şey yok.
Yani bunun için ödenecek bedel sorun değil.
Stüdyonun inşaatına başladığımızda bile
fikir sadece bir hayaldi,
Düşler Tarlası gibi.
İnşa edersen gelirler.
RESSAM
2005 YRF STÜDYOSU AÇILIYOR
Stüdyo açıldığında o kadar mutluyduk ki
anlatamam.
2005'te hepimiz buraya geçtik.
Babamın abisi
B.R. Chopra'nın da katıldığı çok büyük bir açılış yaptık.
Harikaydı çünkü burada yaptıklarımızı
ilk gördüğünde
herkes buna hayran kalmıştı.
2000'li yılların başıydı…
YASH RAJ FILMS CEO'SU
…bu tesisi kurduğumuzda.
Stüdyo müdürü olduğum için
görmeye gelenlere ev sahipliği yapardım.
-Nasılsın? -Sen nasılsın?
OYUNCU
Mesela Hollywood'dan Hindistan'a gelenler
neler yapıldığını görmek isterdi.
Gezdirince hepsi çok şaşırırlardı.
MÜZİSYEN
Çünkü bir sürü kişi
buranın Burbank veya LA'deki çoğu tesisten daha iyi olduğunu düşünüyordu.
Harika. İyi ki buraya gelmişiz.
Burayı ilan etmek istedim.
Sinema dergilerine falan haber yolladım.
Adi dedi ki "Hayır, burası bizim için."
Sonuçta, aslında stüdyo ona yapılmıştı.
Peri masalı gibi geçen bir dönem vardı.
YASH RAJ FILMS'İN İŞLERİ TIKIRINDA.
ARTIK EĞLENCELİK FİLMLERİN DE USTASI HÂLİNE GELİYORLAR.
Birbiri ardına bir dizi film, her biri giderek daha başarılı oluyordu.
Sektörde bile YRF yanlış yapamaz, denilirdi.
Bir röportaj sırasında gazeteci şöyle demişti,
"Abinizde Midas dokunuşu var."
OYUNCU VE YAPIMCI, YASH CHOPRA'NIN OĞLU
"Umarım böyle sürer" demiştim.
Kaçınılmaz olan ne zaman oldu?
İşlerin bir anda yokuş aşağı
gitmeye başladığını söyleyemem.
Daha çok aşamalı bir şey gibiydi.
O süre zarfında yaşanan en önemli şey bence annemin sağlığıydı.
Kötüydü.
Kanser teşhisi konulmuştu.
Ve işte o zaman babam geri plana çekilmeye başladı.
Bunun dünyanın gördüğü peri masalı duygusuna
kapılmamızı engelleyen
çok önemli bir şey olduğunu biliyorduk.
O zaman, babamla ben kendi aramızda
bir ilişki kurmaya başlamıştık çünkü konuşacak birine ihtiyacı vardı.
Abim o dönemde çok yoğun çalışıyordu.
O yüzden benimle oturur ve bana "Korkuyorum" derdi.
Babamla resmen kardeş ilişkimiz vardı.
Abim de babamız gibiydi.
Babamla oturur sırlarımızı paylaşırdık,
"Adi'ye söyleme ama ben bunu yaptım" gibi.
Yani bir noktada
Adi ikimizin de babası gibi oldu.
2004'te zirveyi gördük.
2005 ve 2006'da güçlendik.
Ne yapsak yanlış olmuyordu.
Sonra 2007 geldi ve bir şekilde kaymaya başladık.
Başarısız olan birkaç yapımımız oldu.
Çok iyi bir finansal duruma bakmıyorduk.
Canım çok sıkkındı.
"İçgüdülerim neden işe yaramıyor?
Başarım bu kadar mıydı?" diyordum.
Ve film yönetmem gerektiğini fark ettim.
Yedi yıl yönetmenlik yapmadım çünkü çok tükenmiştim.
Açıkçası o ruh hâlindeyken yönetmenlik istemedim.
İstedim ki…
Yönetmenliği daha iyi koşullarda yaparım
diye düşünmüştüm.
Şirkete çok başarılı bir film vermem gerektiğini
fark ettim
ve filmi de benim yapmam gerekecekti.
Tanrı'nın yarattığı çift
Yaklaşık iki haftalığına Londra'ya gittim
ve yazacağımı söyledim.
Çok zayıf bir fikrim vardı.
RAB NE BANA DI JODI (2008) YÖNETMEN: ADITYA CHOPRA
Genç bir kızla görücü usulüyle evlenen
ve çok da havalı olmayan bir koca hakkında bir hikâye.
Ve kız…
Kız başta onunla evlendiği için mutlu değildi.
Adamın aşk hikâyesi bu.
Adam kızı kazanmak ister. Onu çok sever.
Onu kazanmak için de alternatif bir kişilik yaratır.
KÖTÜ ÇOCUK
Aynı oyuncu tarafından oynanacaktı.
Herkesin sorunu şuydu, "Kız onu nasıl tanımayacak?"
Yani bu film baştan sınıfta kalırdı.
Kahraman!
Merhaba. Ben Taani.
-Ben de kahramanınım. -Efendim?
Shah Rukh'u Londra'dan arayıp
"Senaryoyu bitirdim, üç aya çekimlere başlayalım.
Müsait misin?" dedim.
Çalıştığı film o dönemde iptal edilmişti.
"Garip ama film iptal, varım" dedi.
Film için anlaştığımızda 19 yaşındaydım.
İlk filmimdi.
Adi başrol oyuncusu olduğumu kimsenin bilmesini istemedi.
Yani her şey gizliydi.
OYUNCU
Ofiste kimse birbirine söyleyemiyordu.
O kadar büyük bir sırdı ki. Çok büyük.
Adi resmen şöyle demişti,
"Kimseye söyleyemezsin. Ailene bile."
Ben de dedim ki "Aileme söylemek zorundayım.
Annemle yaşıyorum. Nasıl söylemem?"
O yıl kişisel ve profesyonel olarak
hayatımın en zor yılıydı.
Çok baskı altındaydım.
Ama garip bir şekilde ne zaman Rab Ne setlerine girsem
sanki bir enerji her şeyi alıp götürüyormuş gibi oluyordu.
Sadece mutluluk kalıyordu.
Dünya için umursamaz bir edepsizim
Film çıkmadan önce
26 Kasım saldırısı oldu.
26 Kasım 2008 çarşamba akşamı
Hindistan'ın finans başkenti Mumbai
on silahlı kişinin saldırısına uğradı.
MUMBAI SALDIRILARI
Bunu takip eden 60 saat boyunca
TV ekranlarında gerçek hayattan bir aksiyon draması göz önüne serildi.
10 TERÖRİSTTEN 9'U ÖLDÜRÜLDÜ
İnsanlar bu otelden çıkabiliyor ve aileler için harika bir haber bu.
Pekâlâ.
Yere yat! Yere. Yere!
TAJ MAHAL OTEL KUŞATMA ALTINDA
Mumbai'deki terörist kuşatması sona erdi
ancak sonuçları muhtemelen çok uzun bir süre hissedilecek.
Mark Phillips'in hikâyesi.
Şehir âdeta felç olmuştu.
Rab Ne, 12 Aralık'ta çıkacaktı.
Tam anlamıyla iki hafta sonra.
RAB NE BANA DI JODI YAZAN VE YÖNETEN ADITYA CHOPRA
O yüzden hem şirket içinden
hem de dışarıdan pek çok kişi filmi ertelemeliyiz diye düşündü.
Burada gerçekten ruhani bir şey olduğuna inanıyorum.
Bence film başarılı olacaktı.
Daha da önemlisi, bence insanlar
filmi izlemek isterdi. Mutlu olmak isterlerdi.
Hayat dolu, iyi hissettiren bir film isterlerdi.
Bu riski alacaktım
ve tarihi değiştirmeyecektim.
RAB NE… SONUNDA YASH RAJ FILMS'E ALKIŞ GETİRİYOR
Bu aynı zamanda ülkemin insanlarına karşı doğuştan gelen…
SRK KARİZMASI, RAB NE'DE HARİKALAR YARATIYOR… REKOR KIRIYOR
…güven duygumdandı.
Hintleri hiçbir şey korkutamaz.
Biz çok dayanıklı insanlarız.
Ve gerçekten başarılı oldu, biz de…
Biz de iyiydik.
Geriye dönüp baktığımda,
YRF ile başardıklarımızla gurur duyuyorum.
Bugün aldığım kararlar yanlıştan çok doğru.
Yarın olmayabilir.
Odadaki en iyi fikir bana ait olmayabilir.
En iyi filmleri ben yapmayabilirim.
İyi filmlerden daha çok kötü film yapabilirim.
Asla seni seviyorum deme, je t'aime deme
BEFIKRE (2016) YÖNETMEN: ADITYA CHOPRA
Befikre filmim başarısız olunca
bir süre boyunca
biraz kalp kırıklığı yaşadım.
Muhtemelen ufacık da olsa
kalbimi hâlâ parçalar.
Ve motor!
Uzun zamandır aklımda olan bir filmdi.
Hint sinemasının temellerini taşımayan
çok hafif bir film yapmak istemiştim.
Dedim ki biz romantik komedi yapmayız.
Hindistan'da aşk hikâyeleri yaparız.
Sanırım artık arkadaşız.
Dedim ki "Bence Hindistan…"
Arkadaş mı?
"…güçlü bir duygusal konusu olmayan bir hikâyeye hazır."
Daha eğlenceli ve hafif.
Hayata devam etmemizi kutlamak için
bir yıl sonra işte burada şık bir şekilde "Hoşça kal" diyoruz.
Ayrılık yıl dönümümüzü kutlayalım.
Yok artık!
Ve onunla
çok özgürleşmiş bir Hint kızını anlatmak istedim.
Birlikte mi yaşamak istiyoruz?
Kesinlikle.
Sıkıcı çiftler gibi
balım, canım, cicim gibi aptalca laflar mı edeceğiz?
Asla.
Niye birbirimize "Seni seviyorum" demeyeceğiz?
Çünkü ilişki duygusal bir hâl alır. Eğlence biter.
Mükemmel.
Hindistan buna hazır sanmıştım.
Sanmıştım ki…
Muhtemelen benden izlemeye hazır değillerdi.
Aditya Chopra her zaman iki dünyayı
en rahat kucaklayan oldu.
Geleneksel ve modern.
Dilwale Dulhania Le Jayenge'de, Mohabbatein'de…
SİNEMA MUHABİRİ
…hatta Rab Ne'de.
Seyirci artık ondan başka bir şey talep ediyor.
Ülke gittikçe gençleşiyor
ve Aditya Chopra artık çok genç değil.
BEFIKRE SEVMEYE CESARET EDENLER
O zamanlar ciddi ciddi benden sonra YRF'e ne olacak
diye düşünüyordum.
YRF değerlerine sahip
ancak benim sesim olması gerekmeyen, kendi seslerini getirebilecek
bireysel yaratıcı yapımcılar yaratmalıyım.
YRF'de üç filmde asistanlık yaptım.
YÖNETMEN VE YAPIMCI
Fanaa, Aaja Nachle, sonra da Rab Ne Bana Di Jodi'de.
Ve sonunda ilk filmimi yönettim,
Band Baaja Baaraat.
Çok farklı bir şey.
Oturup birbirlerine bakıyorlar.
Adi ile ayak üstü konuşurken
ona "Senaryo yazan bir yazar var" dedim.
DUM LAGA KE HAISHA YAZAN SHARAT KATARIYA
"Görmek ister misin? Küçük bir film, belki…"
Göndermemi istedi.
Okudum ve bayıldım.
Bu filmi yapmalıyım, dedim.
Ertesi gün bana gelip dedi ki "Gerçekten beğendin mi?"
Evet, dedim. "Yapımcısı olsana" dedi.
"Gerçekten mi?" dedim.
Öyle bir planım yoktu.
İşte Dum Laga Ke Haisha böyle oldu.
YÖNETMEN: SHARAT KATARIYA YAPIMCI: MANEESH SHARMA
Dedim ki "Bu, yaratıcı şekilde üretecek kadar
iyi tanımadığım bir dünya.
Ama sen mükemmel olursun.
Bu filmin sorumluluğunu senin omuzlarına yüklüyorum."
Başrol aramak gibi büyük bir işim vardı.
Tek işim her gün bir sürü yetenekle görüşmekti.
Maneesh'e dedim ki "Kız zaten hazır."
Nasıl başlamak istersin?
Jab We Met'i yapmak ister misin?
Olur.
Hep oyuncu olmak istedim.
Ama tamamı…
Ama kimseye bunu söylememiştim.
Çok gizli bir sır gibiydi.
İyi kazanıyordum, yaptığım işte çok iyiydim.
OYUNCU
Film yapım sisteminin ayrılmaz bir parçası olmuştum.
Bhumi benim asistanım olduğu için benden çok korkardı
ve asla benimle seçmelere girmezdi.
ROL DAĞITIM YÖNETMENİ, YASH RAJ FILMS
Beni hep dışarı çıkartırdı.
Habersiz geldim, herkes beni durdurmaya çalışıyordu.
Ne? Bhumi seçmede mi, dedim.
İlk kez trenle yalnız seyahat etmiyorum.
Kapı aralıktı ve onu gördüm.
Elinde kamera
dört farklı kişiye replik veriyordu.
Tanrım. Artık çok oldun. Bugün çizgiyi aştın.
Adi Bey'e, "Bhumi çok iyi bir oyuncu" dedim.
O da güldü.
Çünkü biraz tombul bir kızdı.
Komik bir kız.
Sonra onu spor salonuna yollayıp dedim ki "Zayıflamaya başla canım.
Sen gerçekten…"
O da başladı.
O arada Adi Bey beni aradı ve dedi ki
"Bhumi oynayabilir mi?"
Kariyerim üstüne bahse varım, dedim.
Dedi ki "Tamam, bir film var da
bana kilolu bir kız gerek."
Hemen Bhumi'yi arayıp "Spor salonunu terk edip yemek yemeye başla" dedim.
-Ne oldu? -Anne, sarim açılıyor.
Sana iğneyle tuttur, dedim. Dinlemedin ki. Tut şunu.
Dum Laga Ke Haisha 1995 yılında Haridwar'da geçer.
Karnını içine çek.
Film, Prem adında hiçbir işe yaramayan
genç, amaçsız bir adamla başlar.
Bence oğlan ve kız kendilerini tanıtmalı.
Kesinlikle.
Ailesi onu Sandhya adında tıknaz bir kadınla evlendirir.
Sandhya, Prem'e hiç çekici gelmez.
Ebatlarını gördün mü? Dev gibi.
Dev mi?
Sen de film yıldızı değilsin seni lise terk herif!
Ve kızın geleneksel olarak iyi görünmemesi
adamın güvensizliğini artırır.
Yaşlı ve huysuz görünen bir adam değil
Gelinin o mu?
Ev işlerinde usta olan bir adamdır
Kilolu bir kadın başrol olarak çıkış yaptım.
Hindistan'da duyulmamış şey,
hem de aşk hikâyesinde hiç duyulmamış.
Bana şişko inek falan dedi anne.
-Ne yani? Öyle değil misin? -Kapa çeneni!
Bir sürü kişi bana ulaşıp
"Bizim yaşadıklarımızı anlatıyorsun" dedi.
Pek çok insan bu stüdyoda
böyle bir filmin çekilmesine çok şaşırdı.
OYUNCU
Şişman eş ve ezik adam.
Ama benimle diğer YRF kadın kahramanları arasındaki ortak nokta
kendimize çok güvenmemizdi.
Kendimize çok inanıyorduk.
Ve doğru olanı savunduk.
Sandhya ile bir gece yat.
-Dinle. -Sonra görürsün cehennemi.
Onunki de kızarmış.
Bak.
Dum Laga Ke bana Maneesh'i bir yaratıcı yapımcı olarak
yaratma fırsatı verdi.
Yapmaya başlamak istediğim şey de buydu.
Benden başka alternatif yaratıcı yapımcılar yaratmak.
Böylece bu stüdyoya para kazandıran
sadece benim yaratıcılığım olmayacaktı.
Şöyle bir kafadaydım, "Yaratıcılığı nasıl kurumsallaştırırım?"
Profesyonel bir oyuncu olarak sette 100 gün geçireceksem
bir Yash Chopra setinde geçirmeyi tercih ederim.
Çünkü bence Yash Chopra ile sette çalışmak…
OYUNCU
…en büyük mutluluk.
Açıkçası, sette Adi'den daha gençti.
Daha enerjik.
DIL TO PAGAL HAI'NİN YAPIMI
Yash Amca her zaman çok sosyaldi, sevgi doluydu.
Ziyaretine gitmeyi severdim, ciddi bir film yapımcısıyla
görüşmek gibi olmazdı.
Tavsiyeler veren babacan bir adamla görüşmeydi.
Çok komik şakalar yapardı.
OYUNCU
Tek cümlelik boş şakalar, hareketler.
Sette çok enerjikti. Bağırarak, mutlu çığlıklarla.
Setteki en yüksek ses Yash Chopra'nınkiydi.
Hazır mı?
Arkayı boşaltın.
Genelde size ne istediğini hissettirirdi.
Kız oradan yürür.
OYUNCU
Çok heyecanlı bir şey olmalı ya da çok tatlı, romantik.
Sadece oyuncularla değil, herkesle öyle bir atmosfer yaratırdı.
Spotçudan ışıkçılara, kameramanlara.
Ellerinden geleni yaparlardı.
Motor lütfen.
Asla monitörden izlemezdi.
Kameranın hemen yanında ya da tam önünüzde olurdu.
Bazen kameramanlar şöyle derdi.
OYUNCU
"Pardon Yashji, kaysan… Kareye giriyorsun."
Dediklerinin yarısını anlayamazdım.
OYUNCU
Çok hızlı konuşurdu.
Çok hızlı. Aşırı hızlı.
"Böyle yap."
"Şöyle yap."
Şeydi…
"Ne dedi?" derdim.
Setlerdeki insanlar arkalarını dönerdi, "Ne konuşuyorlar?"
Shah Rukh da derdi ki
"Sen evet de. Ben sana anlatırım."
Babam ve abimin film yapma yaklaşımları
çok farklıydı.
Babamın film yapma ahlakı ve felsefesi hiç kurumsal değildi.
Onun zamanında her şey bir telefon görüşmesinde oluyordu.
Birkaç gün içinde gerçekleşirdi.
Kurumsal yapı yoktu.
Film finansmanı tamamen farklıydı.
Para koyan bir arkadaşın olurdu.
Ya da kendi paranı koyup film yapardın.
Karınıza veya oyuncunun karısına
kostümleri yaptırır ya da kostüm işini çözdürürdünüz.
Çok anne baba türünde bir gösteriydi.
Bütün bu modernleşme sürecinden
pek memnun değildi.
Herkesin katkıda bulunduğu, herkesin bir aile olduğu
eski film yapım tarzıyla daha mutluydu.
"Bugün film yapımında ne var?" dedi.
YASH CHOPRA'NIN EŞİ
"O bunu yapacak, o şunu yapacak.
Peki yönetmen ne yapacak?"
Kostümlere bakacağım ama başka bir yönetmen yardımcısı
"Ben sana kostümleri getiririm" diyor.
Okuma yapacağım, "Hayır, biz hazırlarız" diyorlar.
SENARİST
Derdi ki "Yönetmen kim? Siz mi ben mi?"
Şunu daha çok söylemeye başladığını hatırlıyorum.
"Ben film yapmıyorum, bu son filmim."
JAB TAK HAI JAAN (2012) - YÖNETMEN: YASH CHOPRA - YAPIMCI: ADITYA CHOPRA
En fazla bombayı etkisiz hâle getiren
Binbaşı Samar Anand mı bu?
Evet, 97 bomba.
Jab Tak Hai Jaan, Adi'nin önerdiği
başka bir film yerine seçtiğim bir filmdi.
"Hayır, Yashji çekiyorsa rol alırım" demiştim.
-Singh, çarşıyı açın. -Tamam efendim.
Jab Tak Hai Jaan'ı yapma tutkusu,
ilk filmine yeni başlayan biri gibiydi.
Yashji'nin o sette
film çekerkenki mutluluğunu görebiliyordunuz.
Ekiple oturur, birlikte yemek yer,
sabah sete ilk gelen ve son çıkan kişi olurdu.
Çok film yapmam ama Adi gelince "Bunu yapmalıyız" dedim.
Onunla çalışmak çok cazipti.
Tabii ki hepimiz yaşlanmıştık.
Ne yapıyorsun?
Ve…
Oraya gittim, çekimi yaptık.
Çekimin bittiği an…
OYUNCU
…Yashji ile göz göze geldik.
Onun da benim de gözlerim dolmuştu.
Birbirimize baktık
ve bir sürü anı gözümde canlandı.
Ladakh'ta çok zor koşullarda çekim yapıyorduk.
En iyimiz oydu. Ben ölesiye titriyordum.
18, 19 yaşında asistanlarımız hasta oldu.
Ama 80 yaşındaki o adam dimdik ayaktaydı.
Bazıları dağa tırmanmasına, aşağı inmesine yardım etmek istedi.
Dedi ki "Hayır. Yardım almayacağım.
Öldüğümde beni kaldırabilirsiniz."
Yani o hep öyleydi.
Keşmir'de çekimdeydim. Sonra gelip dedi ki
"Filmin tamamlandı."
Nasıl yani, dedim.
"Son çekimdi, başka kalmadı. Film bitti."
Ve çok duygusallaştı.
Sonra ağlamaya başladı.
"Bu son çekimimiz olabilir" dedi. "Niye son?" dedim.
"Hayır, başka çekimin kalmadı" dedi.
"Evet ama yeni film yaparız" dedim.
"Bu son… Son çekim."
Sanırım bunun son filmi olacağına
karar vermişti
ama kimseye söylememişti.
Çünkü herkesin onu vazgeçirmeye çalışacağını biliyordu.
Size sormak istiyorum, bir sonraki film ne zaman?
Bir daha beni ne zaman çağıracaksınız?
Ben tamamım, siz bana kadın başrolü söyleyin yeter.
Hikâyeyi Adi'den dinlerim.
Yeni film ne zaman?
Çünkü muhteşem bir deneyimdi ve bunu tekrar yapmak istiyorum.
2012 YASH CHOPRA'NIN SON SÖYLEŞİSİ
Shah Rukh, hayatımı hiç hesap makinesinin önünde geçirmedim.
Hesaplı bir hayat sürmedim.
Tanrı beni nereye götürürse rüzgâr gibi, deniz gibi aktım.
Hayatımı kalbimi dinleyerek geçirdim.
Kalbim bir şey söylediğinde insanların ne dediği umurumda olmaz.
Kalbim artık yeter diyor.
Jab Tak Hai Jaan'dan sonra film yönetmeyeceğim.
Hiç haberim yoktu.
Söyleşi sırasında sesli bir şekilde "Ne?" dedim.
Bana baktı ve gülümsedi.
Yash Chopra ile geçirdiğim zamana dair en çok
onunla geçirdiğimiz son on yıl hatırımda.
Mumbai'de olduğumda…
OYUNCU
…her sabah onunla kahvaltıya giderdik.
Bana kalbini açtı,
sevinçlerini, mutluluklarını,
Adi'yle duyduğu övüncü, Uday'e sevgisini,
Pam'e aşkını görmeme izin verdi.
Bir yaştan sonra
insanın içine bir miktar yalnızlık sızar.
Ve bu yalnızlığın dünyanın sana nasıl davrandığıyla ilgisi yoktur.
…çok mutlu, huzurlu ve uzun bir yaşam dilerim.
Doğum gününüz kutlu olsun Bay Bachchan.
Amitji'nin doğum günüydü.
70'inci yaşı kutlu olsun.
Yashji'ye sarılmaya gittim.
Titriyordu. Ateşi vardı.
Ve dedi ki "Bu merasim gecikti. Şimdi gelmişsin."
Çekimden geliyorum, dedim.
"Ateşim var" dedi.
Sonra ben yemek yemeye falan gittim.
Ertesi akşam hastanedeydi.
Babam hastanedeyken
Şikago'da Dhoom:3 çekimlerindeydim.
Abimi arayıp duruyordum.
"Hastanede ama endişelenecek bir şey yok" dedi.
Beni endişelendirmemeye çalışıyordu.
Durumun ciddiyetini bilmiyordum.
Adi şöyle demişti, "Hayır, o iyi.
Hastaneye önlem amaçlı götürüyoruz."
Bir gece bir rüya gördüm.
Babam burada stüdyoda.
Simsiyah bir takım elbiseyle oturuyor,
ben de yanındayım ve bana "Sen niye burada değilsin?" diyor.
Gecenin yarısı kalktım ve bir şeylerin yanlış olduğunu anladım.
Abim önemsiz gibi gösteriyordu.
Yönetmen Yash Chopra dang humması teşhisi konulduktan sonra
cumartesi gününden beri hastanede.
11 Ekim'de hafif bir huzursuzluk hissetmiş.
Hastaneye kaldırıldığını duydum.
Dang olduğunu duydum. Adi, "Şimdi gelme.
Olay büyümesin" dedi, ben de anladım.
21 Ekim'de tek başıma ofiste oturuyordum.
Aradım, Pam yenge telefonu açtı.
"Pam yenge, Yash amca nasıl?" dedim.
Sesi çatlıyordu.
"İyi değil Karan. Gel artık" dedi.
Ve ondan birkaç gün sonra…
OYUNCU
Bunu…
Tanrım, dürüst olmak gerekirse hatırlamak pek iyi değil.
Haber alır almaz hepimiz stüdyoya geldik.
Naaşı hastaneden buraya getirilmişti.
Tüm sektör burada, alt kattaki avludaydık.
O gün çok ağladım. Çok.
Krematoryumda Shah Rukh'a "Babamı kaybettim" dedim.
O da "Yalnız değilsiniz Vakil Bey. Ben bile babamı kaybettim" dedim.
Aynen böyle söyledi. O da onu babası gibi görüyordu.
Aileyi ve stüdyoyu o bir arada tutardı.
Yash olmadan Yash Raj Films nedir ki?
OYUNCU, ADITYA CHOPRA'NIN EŞİ
Sanırım çok ani olduğu için çok yıkıcıydı.
Ve filmin ilk kopyasını bile görememesi…
Dinle,
hiçbir şey için dua etme.
Sadece beni sev.
Bırak bombayı,
Tanrı bile sana dönmemi engelleyemez.
Biliyorum.
Çok dürüstçe söylemeliyim ki
ağlamayacağıma dair kendime söz vermiştim.
Ama filmi izlediğimde, son 15 dakikasında
öyle bir ağladım ki.
Sonra Adi, canım Adi yanıma geldi ve dedi ki
"Bak anne, babam hep ölene kadar çalışacağını söylerdi."
Hep ağzındaydı. Bir ya da iki kez değil, her gün
"Benim için en ideali ölene kadar çalışmak" derdi
ve tam olarak öyle oldu.
YASH CHOPRA - HİNT SİNEMASINDA 50 YIL
Tek tesellim,
babamın yaşlılık dönemi yaşamamış olmasıydı.
O yüzden de kaybını
her gün hissetsem de
üzülmem.
Bence tam bir hayat yaşadı.
Bence hayat boyunca başarılabilecek her şeyi başardı.
Kalmasını istememiz
kendi bencilliğimiz olur.
O işini yaptı.
Bizi hazırladı, her şeyi verdi, işi bitti.
Gitmesine izin vermeliyiz.
Bence Adi hepimiz gibi babasını her gün özlüyor.
Ama Uday'i anlatamayacağım şekillerde etkiledi bence.
Onu rüyamda çok görürüm.
Hep aynı rüya,
şu ya da bu durumda babamla konuşuyorum,
birlikte harika zaman geçiriyoruz.
Belki bir şey yiyoruz
ya da bir yerde oturup gülüyoruz, eğleniyoruz ve sonra aniden
onun hayatta olmadığını fark ediyorum.
O vefat edene kadar harika bir ilişkimiz vardı.
Sahip olduğum en iyi ilişkiydi.
O yüzden evet, onu çok özlüyorum.
Evet ve kesinlikle onu çok düşünüyorum.
2012 JAB TAK HAI JAAN'IN PRÖMİYERİ
Elli yıllık bir kariyere sahip olmak
ve zirvede olmak kolay değil.
İlk filmi büyük bir hit oldu ve son filmi de büyük bir hit oldu.
İlk filmini 1959'da, son filmini 2012'de çekti.
Bir şey söylemek ister misiniz?
Anlattığım sıra dışı hikâyeler
Mutlu ve hüzünlü rüyalarım
Şarkılarım Bazıları melodik, bazıları değil
Karakterlerim Bazıları iyi, bazıları değil
Hepsi benim, hepsinin içindeyim
Onları unutmayın
Beni unutmayın
Yaşadığınız sürece
Nefes aldığınız sürece
Hanımlar ve beyler,
benim için bir ayrıcalık, bir şerefti.
Kibarlığınız için çok teşekkürler Yashji. Eksik olmayın.
Babamın vefatından sonra
bir boşluk hisseden pek çok kişi vardı.
YASH CHOPRA
Farkına vardım ki
o boşluğu artık benim doldurmamı istiyorlar.
Ben doğam gereği babamdan çok farklıyım.
Ben sosyal biri değilim, bunu geliştiremedim.
Babamınki gibi ilişkilerim yok.
O becerilere sahip miyim, bilmiyorum.
Kuşkusuz, o olamam.
Mümkün değil.
Ama onu temsil etmek için
kendimi geliştirmem gerekecek.
En azından bana gerçekten
ihtiyacı olanlar için erişilebilirim.
Onun mirasını korumanın en zor kısmı bu mu?
Evet, sanki bu onun bana
"Tamam oğlum,
şimdi dışarıya açılmanı sağlayacağım"
demesinin yolu gibi geliyor.
Evet, zor. Ama uğraşıyorum.
Bence bunu yapmamı isterdi,
ona "Tamam baba, oraya erişeceğim" diyorum.
Sanırım kendi yolculuğumda,
abim ve babam kadar tutkulu hiç olmadım.
Hayatta çok daha sonra gelen bir şeydi.
Babamın vefat ettiği sıralarda,
ben de bir değişimin eşiğindeydim.
Sadece duygusal değil, kariyer anlamında da.
Farklı bir şey yapmak istedim.
67. Cannes Film Festivali için
kırmızı halıda inanılmaz anlar…
Böylece Los Angeles'ta YRF Entertainment adında bir prodüksiyon şirketi kurdum.
EMEKTAR BOLLYWOOD ŞİRKETİ YASH RAJ FILMS HOLLYWOOD'DA YRF ENTERTAINMENT'I KURDU
Çok yabancı gibi düşünür.
O zamanlar Hollywood'a,
Amerikan televizyonlarına çok fazla maruz kalıyordu.
Bu işte iyi olacağını düşündüm.
Dedim ki "Senin bebeğin olabilir,
yönetir ve ilerleyişine kendin karar verirsin."
Çok heyecanlandı.
Bu filmin bir Fransız yönetmeni var.
Uluslararası bir proje. Uday Chopra da ortak yapımcı.
Her zaman babamın ve abimin gölgesinde kalacağımı biliyordum.
Bundan çıkmam çok zor olacaktı.
Böyle bir fırsat vardı. Bu işi yapıp
küçük de olsa bir başarı elde edersem
o benim olacaktı
ve bunu yaparak kendime bir kimlik yaratabilecektim.
Planladıklarınızı başardınız mı?
Yarısını.
Yarısını başarabildim.
Planladığım o kadar çok şey var ki…
YRF için Hollywood'da uluslararası bir mevcudiyet
yaratmak.
Bir başka hayalim de Hindistan'a Broadway'i getirmek.
Tema parkı çok büyük bir hayalimdi. Hâlâ hayalim.
Şimdiye kadar başarırız sanmıştım, başaramadık.
Aslına bakarsanız henüz başlamadık bile.
Ve…
Bence YRF bunu yapabilir.
Yashji bir keresinde
tüm birikimlerini bu stüdyoyu yapmaya harcadığını söyledi.
Buna mecbur değildi.
Daha iyi şeylere para harcanabilir.
"Ben hep bir stüdyom olsun istemişimdir.
Gençlerin geleceği,
yönetmen yardımcılarının yönetmen olacağı,
gösteri dünyasının zorluğu ve karmaşasından uzakta
film yapacakları bir yer olsun" dedi.
Bu doğal bir ifade…
Bence burası Yashji'nin hayalini kurduğu
ve Adi'nin tıkır tıkır işleyen bir sistem hâline getirdiği bir yer.
Yani bir vaha.
Bu yüzden çok özel bir yer.
Hoşgörülü bir komünün kalbine sahip
çok profesyonel bir şirket.
Bu açıdan Adi tamamen aynı şekilde yönetiyor.
Yani "Biz buyuz, bunu yapmak için buradayız."
Ve…
"Ölene dek çalışacağız" dedi ve yaptı.
Adi de öyle yapacak.
Yıldızlar ceplerimi dolduruyor
Gökyüzü bomboşken
Güneş ışığı ellerimi ısıtıyor
Dünya soğuktan titrerken
Ruhum bayram ediyor
Kalbim kutlamamı söylüyor
Bu
Öpücüğü
Yıldızlar ceplerimi dolduruyor
Gökyüzü bomboşken
Güneş ışığı ellerimi ısıtıyor
Dünya soğuktan titrerken
Ruhum bayram ediyor
Kalbim kutlamamı söylüyor
Bu
Öpücüğü
Yıldızlar ceplerimi dolduruyor
Gökyüzü bomboşken
Güneş ışığı ellerimi ısıtıyor
Dünya soğuktan donarken
Yıldızlar ceplerimi dolduruyor
Bu öpücükle
Alt yazı çevirmeni: Ulcen Arıcan