…tatlo, apat, lima, anim, pito, walo.
Isa, dalawa, tatlo, apat…
N'ong '93, nakakatanggap ako ng mga sulat sa malalaking studio gaya ng Warner,
nagsasabi, "Gusto ka naming makausap."
Akala ko biro lang 'yon
dahil ba't ako gustong makausap ng malaking Hollywood company?
Di naman ako kilala.
At sinabi ko 'yon
sa kaibigan kong abogado na Amerikano, at sabi niya,
"Alam mo, walang masama kung makipagkita ka."
Tinanggap ko ang isa sa mga sulat at pumunta sa Warner Bros.
At sa halos dalawang oras,
di ako pinagsalita ng executive.
Binigyan niya ako ng pawang katotohanan
sa industriya ng Indian film.
Alam niya ang bawat detalye.
Paano kami gumawa ng pelikula, ekonomiya at komersyo,
uri ng mga kwentong ginagawa natin, mga artista, buong sistema.
Nagulat ako.
Sinabi ko sa kaibigan ko,
"Pumunta ako doon at ito nangyari."
Isa lang sinabi niya, "Mr. Bachchan,
umuwi ka na sa bansa mo dahil darating ang mga Amerikano."
Ano tingin mo sa "Bollywood"?
Di ko gusto na tinatawag itong Bollywood.
Ano pakiramdam mo sa "Bollywood"?
Ang salitang "Bollywood."
Di ko gusto.
Ayaw ko n'on.
Hindi, di ko gusto ang salitang 'yon.
Galing sa Bombay ang "B" na dating tawag sa Mumbai.
Kasi may Hollywood, may Bollywood.
Ang ayaw ko sa tawag na Bollywood,
di kasama ang ibang Indian cinema,
na importante din.
Bengali, Telugu, Tamil, Malayalam, Punjabi cinema.
Dapat mong maintindihan 'yong disregard
ng karamihan ng tao sa pelikula
ay kung alam nila ang pinagmulan.
Isang balitang nanlalait sa mga pelikula namin,
para sa kanila'y mababang bersiyon ng Hollywood.
Tingin ko panlalait 'yon?
Di ko gusto n'ong una,
pero na-realize kong maraming pangalan
ang nagsimula na parang insulto na di na naalis.
Di ko naisip na ang "Impressionists"
ay panlalait din.
Di gan'on ang tingin ko,
pero maraming taong gan'on, lalo na si Mr. Bachchan.
Pag nandiyan siya, di ko sinasabi ang "Bollywood."
Pag sinasabi kong, "Hindi film industry,
alam kong pumapasok ang salitang "Bollywood"
sa isip ko.
Ayoko lang sabihin 'yon.
Pero gusto ko 'yong "Hindi film industry." May…
Mas romantic kaysa Bollywood.
Lahat kami, kontra d'on n'ong una.
Di kami Bollywood, kundi Indian film fraternity o Indian cinema.
Naisip kong mas madaling sabihin
dahil iyon agad iniisip nila sa atin.
Akala nila Bollywood ang Indian cinema.
May natural tendency
na parang lahat ay nagiging, "kumakanta at sumasayaw na Indians."
May partikular na Bollywoody sa amin n'ong ma-tag tayong gan'on.
"Napaka-Bollywood n'yan." "Bollywoodish."
Pero mabilis 'yong nagbago.
Kanta at sayaw ang identity namin,
at tingin ko dapat tanggapin 'yon dahil unique sa atin. Tayo'ng nakaisip.
Pero hindi lang 'yon iyon.
Maraming pelikula na nagpapakita ng bagong India.
At iyon ang tinig na umaabot sa buong mundo ngayon.
Pag sinabi mong "India" sa ibang bansa, sasabihin nila, "Bollywood."
Marami akong nakausap na dayuhan,
pati media, naglulunsad ng events. Pumupunta sila.
At tatawagin nila akong CEO ng Warner Bros. ng India.
'Yon ang narating ng YRF.
Ang pagkakakilanlan ng brand na 'to.
At dahil doon, ang multinationals ang nagdesisyon,
"May oportunidad ba dito?"
At nagkaroon ng gold rush.
Nagtayo ang Sony Pictures…
Unang beses na gumawa ang Hollywood studio ng Hindi film.
Ginawa ng Warner ang Chandni Chowk to China.
Ewan ko sino nag-apruba ng scripts dahil ang papangit.
Pero gusto nilang sumali sa laro.
Naaalala ko noong nag-premiere ang Slumdog Millionaire,
sa card, may nakasulat, "Iniimbitahan ni Anil Kapoor at ng Fox ang lahat."
Kaya nagpuntahan sila.
Excited kami, nang marinig ko ang 20th Century Fox…
kasi gusto naming gumawa ng mga pelikula para sa mga banner na 'yon,
pero di namin naisip ang threat at gaano 'yon kadelikado.
Malaki ang ginagastos sa mga bida, fimmakers, at proyekto
na parang lahat ay pinamumunuan nila
dahil sa paraan ng pagdidikta nila sa market.
Alam kong nabalisa si Adi d'on.
Magpapakatotoo ako,
marami ang lumapit sa YRF para maki-tie up.
Pero ang problema, di basta papayag si Adi d'on
dahil takeover 'yon.
Sasabihin nila paano gumawa,
ayaw ni Adi n'on.
Ang totoo, mahalaga talaga kung sino ang nagkukuwento.
At isa sa mahahalaga para kay Adi ay kami dapat ang magkuwento.
Kami dapat magsabi ng kuwento namin.
Matapos ang liberalisasyon ng '90s, maraming pumasok na multinationals.
Paboritong destinasyon na ang India sa multinationals na gusto ng tie-up.
Nakikipag-alyansa sila sa mga kumpaniyang Indian.
Naisip kong mangyayari din ito sa industriya ng pelikula.
At malamang ay papasok ang studio model sa India.
Pag gan'on, kahit anong production house…
kahit na 'yong kilalang gaya namin, magtatrabaho para sa studios.
Si papa ay napaka-Indian, napakakonserbatibo.
Di niya naintindihan. "Gusto mong magtayo ng studio?"
Sabi ko, "Gusto ko rin 'yon, pero brick and mortar 'yon."
Dapat naming kontrolin ang distribution touch points.
At bago pumasok ang mga studio,
gusto kong maging studio kami para di nila kami bilhin,
kundi maging kapantay nila.
Gusto kong iangat ang buong proseso ng filmmaking.
Gusto kong iangat ang buong industriya.
Isang araw, tinawagan ako ni Yashji.
"Vakil, magtayo tayo ng studio."
Sabi ko, "Sige, asikasuhin ko."
Inasikaso ko at sinabi ko, "Di 'yon kikita."
Sabi niya, "Anak, kikita o hindi,
gusto kong gawi't ipasa kay Adi."
Noong sinabi nina Yashji at Adi na gagawa sila ng studio,
Iniisip ko, "Talaga?"
Nag-alala ako para kina Yashji at Adi.
"Ang laking pera ng ginagastos nila d'on.
Economically feasible bang magpatakbo ng gan'on?"
Tingin ko di rin nila alam kung mababalik ang pera nila.
Di ako kinakabahan
dahil di ako ang gumagastos.
Sabi ni Yashji, "Igawa mo ako ng pinakamagandang studio."
Sasabihin ko ba't di ako nag-alala.
Dahil para sa 'kin,
kahit na mabigo ang lahat at magawa namin 'yong studio
na may pangalan ng papa ko,
at least ay nakagawa kami
ng monumento na sumisimbolo sa ginawa niya.
Walang katumbas na halaga 'yon.
Kaya kahit magkano ang gastos, ayos lang.
Kahit noong nagsimulang itayo ang studio,
parang panaginip lang 'yon, parang Field of Dreams.
Kung itatayo mo, darating sila.
Ang saya namin nang magbukas 'yon.
Wala akong masabi.
Taong 2005 nang lumipat kami dito.
May malaki kaming function
kung saan dumating ang kuya ng tatay ko, si Mr. BR Chopra.
Ang saya n'on dahil n'ong nakita ng mga tao
ang ginawa namin dito,
ay namangha ang lahat.
Noong early 2000s, n'ong ginawa namin 'to,
dahil studio manager ako,
ako ang nag-aasikaso sa mga taong pumupunta d'on.
-Kumusta? -Kumusta?
Lahat ng pumunta sa India galing Hollywood,
halimbawa, gusto nilang makita ang mga nagawa na.
Ililibot mo sila at lahat ay mamamangha…
dahil marami ang naniniwala
na mas maganda ito kaysa sa maraming pasilidad sa Burbank o LA.
Nakakamangha. Masaya kami na nagpunta kami dito.
Gusto kong buksan ito sa publiko.
Magbigay ng impormasyon sa mga film magazines.
Sabi ni Adi, "Hindi, para sa atin ito."
Basically, ginawa 'yong studio para sa kanya.
May panahong fairy tale ang lahat.
HUMAHATAW ANG YRF.
MAESTRO NG ENTERTAINERS
Sunud-sunod na mga pelikula, mas kumikita nang kumikita.
Kahit sa industriya, parang di magkakamali ang YRF.
May interview ako sa isang journalist na nagsabi,
"May Midas touch ang kapatid mo."
Sabi ko, "Oo, sana tuloy-tuloy."
Kailan nangyari 'yon?
Di 'yon isang sandali na
masasabi kong nagsimula 'yong pagbulusok.
Parang unti-unti.
Ang malaking nangyari noon, personally, 'yong kalusugan ni mama.
Di maganda.
Na-diagnose siya na may cancer.
D'on nagsimulang bumaba sa posisyon si papa.
Alam naming malaking bagay 'yon
na nagpahinto sa amin
sa fairy tale na pakiramdam na nakita ng mundo.
D'on kami nagsimulang gumawa ni papa
ng sarili naming rapport dahil kailangan niya ng makakausap.
Abala sa trabaho ang kuya ko noon.
Uupo kaming magkasama at sasabihin niya, "Natatakot ako."
Para kaming magkapatid ni papa.
At parang 'yong kuya ko ang tatay.
Nagsasabihan kami ni papa ng sikreto
gaya ng, "'Wag mong sabihin kay Adi, pero ginawa ko ito."
Kaya, sa isang punto, nangyari iyon,
si Adi ang naging tatay para sa aming dalawa.
Mataas ang kita noong 2004.
Noong 2005 at '06
para kaming… Parang di kami magkakamali.
Dumating ang 2007 at nag-umpisa kaming lumaylay.
May mga di kumita.
Hindi maganda ang posisyong pinansiyal namin.
Dismayado ako, okay?
Pakiramdam ko, "Ba't di gumagana ang instinct ko?
Ito na lang ba gawa ko?"
Na-realize ko, magdidirek ako ng pelikula.
Pitong taon akong di nagdirek dahil sobrang lalos ako.
Ayaw kong magdirek sa ganitong mood.
Gusto kong…
Tuwing nagdidirek ako, iniisip kong gawin sa mas magandang sitwasyon.
At napagtanto kong kailangan kong bigyan ang kumpanya
ng malaki at matagumpay na pelikula,
at ako dapat mismo ang gumawa.
Tambalang gawa ng Diyos
Nagpunta ako sa London ng halos dalawang linggo,
sabi ko magsusulat ako.
Nagkaroon ako ng napakaliit na ideya.
Ito ay kuwento tungkol sa lalaking may kasal na kasunduan
sa isang dalaga, at medyo baduy siya.
At 'yong dalaga…
Di siya masayang maikasal n'ong umpisa,
at istorya ng pagibig niya 'to.
Gusto niya siyang mapaibig. Mahal niya talaga siya.
Gumawa siya ng isa pang pagkatao para mapaibig siya.
Iisang aktor ang gaganap,
at problema ng lahat, "Paanong di siya makikilala?"
Bigo ang pelikula sa premise niya.
Hero!
Hello. Ako si Taani.
-At ako ang hero mo. -Ano?
Naaalala kong tinawagan ko si Shah Rukh mula sa London at sinabi kong,
"Tapos na ang script at gusto kong magsimula sa tatlong buwan.
Pwede ka ba?"
Nakatali siya sa pelikulang di natuloy.
"Sakto, di ako natuloy. Pwede ako."
19 lang ako noon.
Ang unang pelikula ko.
At ayaw ni Adi na may makaalam na ako ang bida.
Kaya lahat ay sikreto.
Sa opisina, bawal ipagsabi 'yon.
Napakalaking sikreto n'on.
At sinabi sa akin ni Adi,
"Wala kang pagsasabihan, kahit magulang mo."
Sabi ko, "Kailangan kong sabihin sa kanila."
"Kasama ko si mama. Paano 'yon?"
Ang taon na 'yon, personally at professionally,
ang pinakamahirap sa buhay ko.
Maraming pressure sa 'kin.
Pero tuwing papasok ako sa set ng Rab Ne,
parang may enerhiya na inaalis ang lahat.
At masaya lang ako.
Sa mundong ako'y naliligaw walang pakialam
Bago pa maipalabas ang pelikula…
nangyari ang 26/11.
Gabi ng Miyerkules, Nobyembre 26, 2008, ang Mumbai, financial capital ng India,
ay inatake ng sampung armadong lalaki.
Sa sumunod na 60 oras,
totoong-buhay na action drama ang lumabas sa TV sa buong mundo.
9 SA 10 TERORISTA PATAY
Nakalabas na sila sa hotel, magandang balita sa mga pamilya.
Sige.
Yuko. Yuko. Yuko!
TAJ MAHAL HOTEL SINALAKAY
Natapos ang pananalakay ng mga terorista sa Mumbai,
pero ang resulta'y ramdam sa mahabang panahon.
Sa ulat ni Mark Phillips.
Parang naparalisa ang lungsod.
Lalabas ang Rab Ne ng December 12.
Sa loob ng dalawang linggo.
Ang totoo, maraming tao
sa kumpanya, pati sa labas, pakiramdam nila, "Ituloy ang palabas."
Naniniwala akong may espiritung kumilos d'on.
Tingin ko kikita 'yon.
At higit sa lahat, tingin ko 'yong mga tao
gusto nilang mapanood. Gusto nilang maging masaya.
Gusto nila ng positibo at masayang pelikula.
Tataya ako.
At di ko babaguhin ang petsa.
RAB NE… NAGDALANG-SAYA SA YASH RAJ FILMS
Nagmula din 'yon sa kumpiyansa ko…
sa mga tao ng bansang ito.
Walang makakatinag sa mga Indian.
Kami ang pinakamatatag na tao.
At kumita 'yon, at kami ay parang…
Okay kami.
Pag binabalikan ko, tingin ko, may pagmamalaki
sa lahat ng nakamit namin sa YRF.
Ngayon, mas maraming desisyon ko ang tama kaysa mali.
Maaring hindi na bukas.
Marahil, di ako ang may pinakamagandang ideya.
Baka di na magaling ang gawa ko.
Marahil, mas pangit kaysa maganda.
'Wag mong sabihing mahal kita, 'wag mong sabihing je t'aime
Noong di kumita ang Befikre,
medyo masakit 'yon para sa akin
ng medyo matagal.
Hanggang ngayon, nand'on pa rin 'yon,
masakit pa rin.
At action!
Pelikula 'yon na matagal na nasa akin.
Gusto kong gumawa ng napakagaan na pelikula
na wala ang mga haligi ng Indian cinema.
At naisip kong di kami gumagawa ng rom-com.
Love stories ang gawa ng India.
Tingin ko magkaibigan na tayo ngayon.
At sabi ko, "Tingin ko handa na ang India para sa…"
Magkaibigan?
"…isang istoryang di puno ng emosyon."
Masaya at magaan.
Ipagdiwang ang pag-move on,
makalipas ang isang taon, pagsasabi ng "Bye" na may style.
Ipagdiwang natin ang breakup natin.
Ay, naku!
At dahil doon,
gusto kong magpalabas ng napaka-liberated na babaeng Indian.
Gusto mong magsama tayo?
Oo naman.
Baduy na couples,
magtatawagan din tayo ng, "Honey, baby, sweety"?
Hindi.
Ba't di natin sasabihing, "Mahal kita"?
Magiging emosyonal, sentimental lahat. Di masaya.
Ayos.
Akala ko handa ang India d'on.
Naisip ko…
Tingin ko lang, di sila handa na manggagaling sa akin 'yon.
Si Aditya Chopra ang pinakakumportable
habang nasa dalawang mundo.
Tradisyonal at moderno.
Maging Dilwale Dulhania Le Jayenge, o Mohabbatein…
o Rab Ne Bana Di Jodi.
Ngayon, nanghihingi ng iba ang mga manonood sa kanya.
Pabata nang pabata ang bansa
at di na masyadong bata si Aditya Chopra.
Noong panahong 'yon, seryoso kong iniisip,
paano ang YRF pagkawala ko?
Kailangan kong gumawa ng creative producers
na may ethos ng YRF, pero nakakapaglabas ng sariling boses,
na di naman kailangang boses ko.
Nag-assist ako ng tatlong pelikula sa YRF.
Fanaa, tapos Aaja Nachle, at Rab Ne Bana Di Jodi.
At tapos ay nagdirek ako ng pinakaunang pelikula ko,
Band Baaja Baaraat.
Ibang-iba.
Nakaupo sila, nagtitinginan.
Sa napakakaswal na pakikipag-usap kay Adi,
sinabi ko, "May writer na nagsusulat ng script."
"Gusto mong makita? Maliit na pelikula lang…"
Sabi niya, "Send mo."
Binasa ko 'yon, at nabigla ako.
Kako kailangan kong gawin 'yon.
Kinabukasan bumalik siya, "Nagustuhan mo? Talaga?"
Sabi ko, "Oo." "Ba't di mo gawin?"
At sabi ko, "Talaga?"
Wala akong plano.
Gan'on ang Dum Laga Ke Haisha.
Sabi ko, "Palagay ko, di ko masyadong alam ang mundong ito
para i-produce 'yon.
Tingin ko magiging magaling ka."
"Ilalagay ko ang responsibilidad nito sa 'yo."
Trabaho ko ang maghanap ng bida.
Trabaho ko lang ay makipagkita sa maraming artista araw-araw.
Sabi ko lang kay Maneesh, "May babae ka na."
Ano gusto mong gawin?
Gawin mo muna ang Jab We Met?
Oo.
Gustong-gusto ko maging artista.
Pero ang buong…
At wala akong sinabihang gusto kong maging artista.
Parang malalim na sikreto 'yon.
Malaki ang suweldo ko, magaling ako sa ginagawa ko.
Naging mahalagang bahagi ako ng filming system.
Siyempre, si Bhumi, bilang assistant ko, takot siya sa 'kin,
di nag-a-audition sa harap ko.
Lagi siyang, "Lumabas ka."
Kaya nag-surprise visit ako at lahat ay… Sabi ko,
"Nag-a-audition si Bhumi?"
Di ako mag-isang bumibyahe sa tren sa unang pagkakataon.
Nakaawang ang pinto, nakita ko siya, hawak niya ang camera
at nagsesenyas siya sa apat na tao.
Grabe. Sobra na. Sumobra na siya ngayon.
Sabi ko kay Adi, "Ang galing ni Bhumi,"
at tumawa siya.
Medyo mataba siya, parang sabi niya, "Sir Adi."
Nakakatuwa siyang mataba.
Pinilit ko siyang mag-gym, at sabi ko, "Magpapayat ka na, babe.
Kailangang…"
Ginawa niya na 'yon.
At tinawagan ako ni Sir Adi at sabi,
"Makakaarte si Bhumi?"
Sabi ko, "Itataya ko career ko."
At sabi niya, "Sige, may pelikula na kailangan ng matabang babae."
Sabi ko, "Bhumi, umalis ka na sa gym, magsimula ka nang kumain."
-Ano'ng nangyari? -Nakakalas ang saree ko.
Sabi ko perdiblehan mo. Di ka nakinig sa akin. Hawakan mo.
Ang Dum Laga Ke Haisha ay naka-set sa Haridwar noong 1995.
Hingang malalim.
May binatang walang direksyon ang buhay na walang ginawang mabuti, si Prem.
Dapat magpakilala ang lalaki at ang babae.
Oo naman.
Ipinakasal siya ng mga magulang niya sa matabang babae na si Sandhya.
Walang gusto si Prem sa kaniya.
Nakita mo laki niya? Dambuhala.
Dambuhala?
Di ka bida sa pelikula, high school dropout ka!
At ang katotohanang di siya 'yong nakasanayang maganda
ay nagpapalala ng insecurity niya.
Hindi mukhang matanda at galit
Siya papakasalan mo?
Magaling siya sa mga gawaing bahay
Nag-debut ako bilang overweight na bidang babae,
na di narinig sa India,
sa love story na di pa naririnig.
Tinawag niya akong matabang baka, Ma.
-Di ka ba matabang baka? -Tahimik!
Napakaraming tao ang lumapit sa akin
at sinabi sa akin, "Alam mo, parang kinukuwento mo kuwento namin."
Marami ang nagulat
na ginawa 'yon dito sa studio na 'to.
Matabang asawang babae at talunang lalake.
Pero ang pagkakapareho naming mga bidang babae sa YRF
ay napakakumpiyansa namin.
Malaki ang tiwala namin sa sarili.
At nanindigan kami sa tama.
Matulog ka kasama ni Sandhya ng isang gabi…
-Makinig ka. -malalaman mo ano impiyerno.
May pasa din siya, tingnan mo.
Tingnan mo.
Ang ibinigay ng Dum Laga Ke sa akin ay pagkakataon para gawing
creative producer si Maneesh,
na 'yon ay gusto ko nang simulang gawin.
Gumawa ng alternatibong creative producers liban sa akin.
Para di lang ang pagiging malikhain ko
ang nagpapatakbo sa studio na ito.
At naisip ko, "Paano ko i-institutionalize ang pagkamalikhain?"
Bilang artista, kung gugugol ako ng 100 araw sa set,
mas gusto ko sa set ni Yash Chopra kaysa iba.
Para sa akin, ang makatrabaho si Yash Chopra
ay napakasaya.
Ang totoo, mas bata siya kay Adi pag set ang pag-uusapan.
Mas masigla.
Si Tito Yash ay laging malalapitan, laging pagibig.
Gusto ko siyang binibisita, para kang di makikipagkita
sa seryosong film producer.
Nakikipagkita ako sa parang tatay na magbibigay sa akin ng payo.
Nakakatawa ang mga biro niya.
Kalokohang one-liner jokes, slapstick.
Masigla niya sa sets. Sumisigaw, masayang sumisigaw kasama lahat.
Ang pinakamaingay sa set ay si Yash Chopra.
Handa na?
Alis diyan sa likod.
Lagi niyang pinaparamdan ang gusto niya.
Naglalakad ang babae.
Dapat napaka-exciting o napaka-sweet, romantiko.
Gagawa siya ng ganoong atmosphere di lang sa mga artista, para sa lahat.
Mula sa spot boy, sa light men, hanggang sa cameramen.
Gusto nila ibigay ang best nila.
Action.
Di niya panonoorin monitor.
Nasa tabi siya ng camera o nasa harap mo.
Minsan, sasabihin ng cameraman,
"Yashji, sorry, medyo… Nasa frame ka."
Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya.
Ang bilis niyang magsalita.
Napakabilis. Sobrang bilis.
"Ganito ang gawin mo."
"Ganiyan ang gawin mo."
Alam n'yo…
"Ano'ng sinabi niya?"
Lilingon ang mga tao sa set, "Ano'ng pinag-uusapan nila?"
Sabi ni Shah Rukh dati, "Umoo ka na, ipapaliwanag ko na lang."
Galing sa ibang estilo ng filmmaking ang papa ko
kumpara sa kuya ko.
Ang ethos niya at ang pilosopiya niya sa filmmaking ay di corporate.
Noong panahon niya, sa tawag lang lahat nangyayari.
Sa loob ng ilang araw.
Wala talagang corporate structure noon.
Iba ang pagpopondo sa pelikula.
May kaibigang magbibigay ng pera.
O ikaw ang magbibigay ng pera at gagawa ka ng pelikula.
Nandiyan asawa mo o ang asawa ng artista
gumagawa ng costume o mag-iisip ng costume.
Parang palabas ng nanay at tatay mo.
'Yong buong proseso ng modernisasyon,
hindi siya talaga natuwa doon.
Mas natuwa siya sa lumang estilo ng filmmaking,
may ambag ang lahat, lahat ay pamilya.
"Ano'ng meron sa filmmaking ngayon?"
"Gagawin niya 'to, gagawin niya 'yon.
Ano'ng gagawin ng direktor?"
Uupuan ko ang costumes at may isa pang assistant director,
sasabihin niya, "Ako na kukuha ng costumes."
Gusto kong magbasa, "Hindi, kami na magpe-prep."
"Sino'ng gumagawa ng pelikula? Ikaw o ako?"
Naaalala ko na mas nagsasalita na siya.
"Hindi na ako gagawa ng pelikula, ito na ang huli ko."
Si Major Samar Anand din ba ito na may
maraming bombang na-defuse?
Oo, 97 na bomba.
Jab Tak Hai Jaan ang pelikula
na mas pinili ko kaysa sa inaalok ni Adi.
"Gagawa si Yashji ng pelikula, sasama ako."
-Singh, buksan mo ang palengke. -Okay.
Ang passion niya sa Jab Tak Hai
ay parang baguhan sa una nilang pelikula.
Makikita mo ang saya ni Yashji
makasama lang siya sa set sa paggawa ng pelikula.
Uupo siya kasama mga crew, kakain,
siya ang una sa set sa umaga at ang huling aalis.
Di marami ang pelikula ko, pagdating ni Adi, kako, "Gawin natin."
Nakakatuwa na makatrabaho siya.
Siyempre, lahat umedad na.
Ano'ng ginagawa mo?
At…
pumunta ako roon, nag-shoot kami.
At pagkatapos ng shoot,
at nagkatinginan kami ni Yashji,
May luha sa mata ni Yashji, may luha sa mata ko.
Tumingin kami sa isa't isa,
at nag-flashback 'yong sa tour.
Nag-shooting kami sa Ladakh sa napakahirap na sitwasyon.
Siya ang pinaka-cool. Nanginginig na ako.
May mga 18 at 19 na taong gulang kaming mga assistant na nagkasakit.
Pero nakatayo lang 'tong 80 taong gulang na 'to.
May mga gustong tulungan siyang umakyat ng bundok at bumaba.
At sabi niya, "Hindi. 'Wag na.
Kunin na lang ako pag patay na."
Lagi siyang ganyan.
Nag-shoot kami sa Kashmir, pumunta siya…
"Kumpleto pelikula mo."
"Ano'ng sinasabi mo?"
"Huling shot na 'yon, wala na. Kumpleto na pelikula."
At naging emosyonal siya.
Tapos umiyak na siya.
Sabi niya, "Baka huli na natin 'to." Sabi ko, "Bakit?"
Sabi niya, "Wala nang shots para sa 'yo."
Kako, "Oo, pero gawin natin sunod."
"Ito na… ang huling shot."
Tingin ko nakapagdesisyon na siya
na huling labas niya na 'yon,
wala siyang sinabihan.
Dahil alam niyang susubukan siyang i-discourage ng lahat.
Tatanungin kita, kailan susunod na pelikula? At…
Kailan mo ako tatawagan para mag-shoot?
May petsa ka na, sabihin mo lang sa akin sino ang bida,
ikukuwento ni Adi.
Kailan ang sunod?
Dahil napakagandang karanasan ito, at gusto kong ulitin.
Shah Rukh, di ko ginugol ang buhay ko sa harap ng calculator.
Di kalkulado buhay ko.
Umaagos lang ako na parang hangin, o dagat, saan man ako dalhin ng Diyos.
Nakikinig lang ako sa puso ko.
Pag may sinasabi puso ko, wala akong paki sa sasabihin ng mga tao.
Sabi ng puso ko, tama na.
Di na ako magdidirek pagkatapos ng Jab Tak Hai Jaan.
Bago 'yon, di ko alam.
Ang lakas-lakas ng pagkakasabi ko sa interview na 'yon, "Ano?!"
At tumingin siya sa akin at ngumiti.
Ang pinakanaaalala ko kasama si Yash Chopra
ay ang huling sampung taong kasama siya.
Pag nasa Mumbai ako,
tuwing umaga magkasama kaming mag-almusal.
Binuksan niya puso niya sa akin
at pinahintulutan akong makita ang kaligayahan niya, ang kasiyahan niya,
ang pagmamalaki niya kay Adi, ang pagmamahal niya kay Uday,
ang pagmamahal niya kay Pam.
Pag nagkaedad na,
mayroon nang naging kalungkutan.
At walang kinalaman 'yon kung paano ka tratuhin ng mundo.
…napakasaya, mapayapa at mahabang buhay,
at napakasayang kaarawan, Mr. Bachchan.
Kaarawan ni Amitji noon…
Happy 70th birthday.
…niyakap ko si Yashji.
Nanginginig siya. Nilalagnat.
Sabi niya, "Naantala 'to. Ngayon ka lang."
"Kakagaling ko lang sa shoot."
Sabi niya, "May lagnat ako."
At pagkatapos ay naghapunan na ako.
Sumunod na gabi, nasa ospital siya.
Noong nasa ospital ang papa ko,
nasa filming ako ng Dhoom:3 sa Chicago.
At tinatawagan ko ang kuya ko.
"Nasa ospital siya, walang dapat ipag-alala."
Ayaw niya akong mag-alala.
Di ako sigurado gaano na kalala noon.
Sabi ni Adi, "Di, ayos lang.
Dadalhin lang namin siya sa ospital."
At naalala ko, isang gabi, nanaginip ako
na nandito ang papa ko sa studio na 'to
at nakasuot siya ng itim na amerikana,
at katabi ko siya, at sabi niya, "Bakit wala ka rito?"
At nagising ako ng hatinggabi at na-realize kong may mali,
pinapagaan lang ng kuya ko.
Naospital ang filmmaker na si Yash Chopra mula noong Sabado
matapos ma-diagnose na may dengue.
Nakaramdaman siya ng balisa noong October 11.
Nabalitaan kong naospital siya.
May dengue. "'Wag ka munang pumunta," sabi ni Adi.
"Ayoko nang palakihin." At naiintindihan ko.
At noong October 21, mag-isa ako sa opisina.
Tumawag ako at si Tita Pam ang sumagot.
"Tita Pam, kumusta po si Tito Yash?"
Nanginginig ang boses niya.
At sinabi niya, "Hindi maganda, Karan. Punta ka na."
Ilang araw lang pagkatapos noon…
Ito'y…
Hay, sa totoo lang, di magandang maalala 'yon.
Pagkarinig, pumunta kami ng studio
nandoon ang labi niya mula sa ospital,
at nandito ang buong industriya, sa atrium sa ibaba.
Sobrang umiyak talaga ako noon.
At sa crematorium, sabi ko kay Shah Rukh, "Nawalan ako ng ama."
Sabi niya, "Di ka nag-iisa, Sir Vakil. Kahit ako nawalan ng ama."
'Yon sinabi niya. Parang ama na rin ang tingin niya sa kanya.
Siya ang nagbuklod ng pamilya at ng studio.
Ano ang Yash Raj Films kung walang Yash?
Sa tingin ko, nakakapanlumo dahil biglaan.
The fact na di niya napanood ang unang kopya ng pelikula…
At makinig ka,
'wag kang magdasal.
Mahalin mo lang ako.
Kalimutan ang bomba…
kahit Diyos ay di ako mapipigilang bumalik sa 'yo.
Alam ko.
Sasabihin ko sa 'yo nang totoo,
nangako ako sa sarili ko na hindi ako iiyak.
Pero noong napanood ko 'yon, at ang huling 15 minuto noon,
umiyak ako't umatungal.
Tapos si Adi, ang mabait na si Adi, lumapit siya at sinabing,
"Ma, laging sinasabi ni Papa, mamamatay akong lumalaban."
Ganoon. Di isa o dalawang beses, araw-araw,
sabi niya, "Gusto kong mawala ng lumalaban,"
at iyon nga ang nangyari.
Ang kaaliwan na nagkaroon ako,
di siya nakakita ng araw ng katandaan.
Ang pagkawala niya,
na ramdam ko araw-araw,
pero di ako nag-alala. Tingin ko, kumpleto na buhay niya.
Naabot niya'ng kayang abutin ng isang tao sa buong buhay niya.
Magiging makasarili na lang kaming gustuhin pa namin siyang manatili.
Tapos na siya.
Itinatag niya kami, ibinigay niya ang lahat sa amin, tapos na siya.
Hayaan na natin siya.
Araw-araw nami-miss ni Adi ang papa niya, gaya namin.
Pero nasaktan noon si Uday sa paraang hindi ko maipaliwanag.
Lagi ko siyang napapanaginipan.
At palaging parehong panaginip,
na kausap ko ang papa ko sa ilang sitwasyon o iba,
masaya kaming magkasama.
Kumakain kami,
o nakaupo sa tabi at nagtatawanan, nagbibiruan tapos,
biglang mapagtatanto mo na wala na siya.
Maganda ang relasyon namin hanggang sa mamatay siya.
Pinakamagandang relasyon na mayroon ako.
Kaya, oo, sobrang miss na miss ko na siya.
Oo, at lagi ko siyang iniisip.
Hindi madaling magkaroon ng 50 taon na career
at maging magaling doon.
Kaya ang una at huli niyang pelikula ay pumatok.
At ang una niyang pelikula ay 1959, ang huli ay 2012.
May gusto ka bang sabihin?
Ang mga kakaiba kong kuwento
Malungkot, masayang panaginip
Ang mga kanta, minsan nasa tono, minsan wala
Ang mga karakter ko, maganda't hindi
Lahat ng ito ay akin, at ako sa kanila
'Wag n'yo lang kakalimutan ang mga 'yon
'Wag n'yo akong kakalimutan.
Habang kayo'y nabubuhay
Hangga't may hininga
Ladies and gentlemen,
isang pribilehiyo, karangalan,
at maraming salamat, Yashji, ang bait mo. Pagpalain ka.
Pagkamatay ng papa ko,
Pakiramdam ko maraming mga tao ang nakaramdam na parang may nawala.
At na-realize ko,
nakatingin sila sa akin ngayon para punan 'yon.
At ako, ibang-iba talaga ako sa papa ko.
Hindi ako malapit sa mga tao, hindi ko talaga pinag-aralan 'yon.
Wala akong ganoong mga relasyon.
Di ko alam kung meron ako noon.
At hindi ako magiging siya.
Imposible 'yon.
Pero kailangan kong magsikap
para ikatawan siya.
At maging madaling lapitan
ng mga taong talagang kailangan ako.
'Yan ba ang pinakamahirap na legacy niya?
Oo, parang pakiramdam ko iyon ang paraan niya
para sabihin sa aking,
"Sige, anak, ngayon sisiguraduhin kong
lalabas ka doon."
Oo, mahirap. Pero ginagawa ko.
Pakiramdam ko, ito ang gusto niyang gawin ko,
sabi ko, "Sige, Pa, maaabot ko rin 'yon."
Sa sarili kong paglalakbay, hindi ko nakita sa sarili ko
ang passion na meron ang kuya at papa ko.
Saka na lang 'yon dumating sa buhay ko…
Noong namatay ang papa ko,
ako mismo ang nasa punto ng pagbabago.
At di lang emosyonal, kundi pati na rin sa career ko.
Gusto kong gumawa ng iba.
Mga di kapani-paniwalang sandali
sa red carpet dito para sa 67th Cannes Film Festival…
Kaya nagsimula ako ng production company sa LA na tinatawag na YRF Entertainment.
YRF ENTERTAINMENT INILUNSAD SA HOLLYWOOD
Kung mag-isip siya, napakainternasyunal.
Noon, marami siyang exposure
sa Hollywood, sa American TV.
At naisip ko na magaling siya.
Sabi ko, "Ito na baby mo,
patakbuhin mo at ikaw magdesisyon ano gagawin…"
At sobrang excited siya.
May French director ang pelikula.
International na proyekto. Si Uday Chopra, ang co-producer…
Alam kong lagi akong nasa lilim ng anino ng tatay at kuya ko.
Mahihirapan akong makaalis doon.
Ito ang pagkakataon, na pag ginawa ko,
at anoman ang mapagtagumpayan ko dito,
akin 'yon,
at makakagawa ako ng pagkakakilanlan ko dito.
Naabot mo ba gusto mong gawin?
Kalahati.
Nasa 50 porsyento na.
Marami akong mga pinlano…
Gumawa ng presensiyang internasyunal
ng YRF sa Hollywood.
Isa pang pangarap ko, magkaroon ng Broadway sa India.
Malaking pangarap ko ang theme park. Hanggang ngayon.
Akala ko makakamit na namin ngayon, hindi pa pala.
Hindi pa nga kahit kaunti.
At…
Tingin ko kayang gawin ng YRF.
Sinabi sa akin ni Yashji dati,
inubos niya ang ipon niya sa paggawa ng studio na ito.
Di kailangan.
May mas magandang magagawa pera mo.
Sabi niya, "Gusto kong magkaroon ng sarili kong studiong
pupuntahan ng mga kabataang ito,
assistant directors, magiging mga direktor,
gagawa ng pelikula habang napoprotektahan
sa magulong mundo ng show business."
Natural na ekspresyon…
Palagay ko 'yon ang pinangarap ni Yashji
at ginawa naman ni Adi na napakahusay na sistema.
Isa itong oasis.
At napakaespesyal ng lugar dahil doon.
Isang propesyunal na korporasyon
na may puso ng banayad na pakikipagniig.
Ganoon din mag-operate si Adi.
Na, "Ito tayo, ito ang gagawin natin."
At…
"Mamamatay tayong nagtatrabaho." Ganoon nga.
At ito rin. Kaya…
Puno ng mga bituin ang mga bulsa ko
Habang walang laman ang langit
Pinapainit ng sinag ng araw ang mga kamay ko
Habang giniginaw ang mundo
Nagagalak ang kaluluwa ko
Sinasabi ng puso ko na magdiwang
Ang gawaing ito
Ng halik
Puno ng mga bituin ang mga bulsa ko
Habang walang laman ang langit
Pinapainit ng sinag ng araw ang mga kamay ko
Habang giniginaw ang mundo
Nagagalak ang kaluluwa ko
Sinasabi ng puso ko na magdiwang
Ang gawaing ito
Ng halik
Puno ng mga bituin ang mga bulsa ko
Habang walang laman ang langit
Pinapainit ng sinag ng araw ang mga kamay ko
Habang nanginginig ang mundo
Puno ng mga bituin ang mga bulsa ko
Ang halik na ito