WHEN LIFE GIVES YOU TANGERINES
Pwedeng sabaw pa?
-Sure. -Oo naman.
Magbabasa ba tayo o hindi?
"Isang bayan sa…"
Welcome!
Pahintay po konti.
-Tatawagin namin kayo. -Salamat!
Pahintay lang saglit, please.
Sabi ko na, mahaba talaga ang pila.
At nagsimula nang magsayaw ang mga kampana sa puso ng kagubatan.
Kasama ng tunog ng card swipes.
Di ako makapagretiro, lahat ng ito dahil kay Ae-sun.
Naapektuhan ng "trash dumpling" scandal kahit ang handmade dumpling shops.
Ang bangungot na naranasan ng chicken shops sa bird flu
ay tumatama na sa dumpling shops.
-Andito si Choi Ji-woo. -Ibabalot ko na.
Gagawan kita ng masarap na wrap. Ito.
Nganga na.
Wag mong pandilatan ang humihingi ng sabaw.
-Kainin natin 'to. -Ayusin mo ang dapat ayusin.
Mas matindi sa akin ang manugang mo.
Ayoko nito. Sa 'yo na lang, Lolo.
Kanino mo ibibigay?
Kaninong lolo mo ibibigay ito? Kanino?
Dito. Tama 'yan.
Di pwedeng magtanong nang bukas ang bibig.
-Pwede pong sabaw pa? -Siyempre!
-Sabaw pa dito, please. -Kami rin.
Oo, siyempre naman.
Bakit ang dami mong maglagay ng pusit? Kaya laging marami silang nakakain.
Maglagay ka ng sabaw ng pusit sa menu, o walang matitira sa 'yo.
Kumuha na tayo ng tao. Sobra na ito para sa 'yo.
Sino'ng nagsabing sobra na?
Napasayaw ng lintik na pera ang nanay ko.
Singing in the rain
Singing in…
Bakit ka ganyan bumaba ng hagdan? Lagpas ka na ba sa menopause?
Di ko alam. Kakaiba ito.
Sobrang saya ko lang. Ganito ba ang pakiramdam ng may pera?
Sobrang abala tayo mula madaling-araw hanggang gabi.
Pero di mahirap magpatuloy kung napupuno lagi ang kaha de-yero.
Masaya ka ba?
Oo, sobrang masaya ako.
Baka kaya tayo pinagdamutan ng langit para biyayaan nang isang bagsakan.
Deliveries noong World Cup.
Domestic duty-free stores sa Jeju. Sa Jeju rin ang shooting ng All In.
Tinulungan tayo ng Joonggonara na mahuli si Cheol-yong.
Sinuportahan ng artista ang restaurant. Paano 'to nangyari?
Pakiramdam ko, para tayong biglang nakakuha ng malaking bonus ngayon.
Mahal, alam mo? Dapat pumunta tayo sa trips.
Pumunta tayo sa Guam at China.
Nakakagala nga 'yong lintik na si Misuk, bakit ako, hindi?
Bakit lagi kang "'yong lintik na si Mi-suk"?
Kung ganito araw-araw, gusto kong mabuhay ng libo-libong taon.
Singing in the rain
Ang mga masisipag kong magulang na nag-araro ng bukid,
ay nakagawa ng mga landmarks.
THE ORIGINAL SQUID RESTAURANT
'Yong lintik na si Mi-suk.
Ang kapal niyang tawagin ang sariling, "the original"?
Sa 'yo na ba lahat ng pusit sa Jeju?
May patent ka na dito?
Kung gano'n, may patent ka ba para sumakay sa tagumpay ng iba?
Hindi, teka. Baka para sa patent sa pagpapamasahe ng paa?
Sinabi ko na sa inyo
pinulikat ang mga daliri ko!
Baguhin mo ang signage mo. Baguhin mo ang menu mo!
Hayaan n'yo siya. Ang totoo, nagpapasalamat ako.
Mas mabuting makipagkompetensiya siya sa parehong bagay.
Talaga? Bakit gano'n?
Mas mabenta talaga ang totoo kapag itinabi mo sa gaya-gaya.
Sir, pwedeng pahingi pa ng sabaw?
Oo, siyempre.
Pakipirmahan dito.
DDUKBAEGI SQUID SOUP 4,000 WON
May taong
kahit si Mama ay laging nagpapatalo.
Uy, anak.
Sabi ko sa 'yo, gusto kong kainin 'to mag-isa!
Ako! Ako! Gusto ko.
Gusto ko!
At meron din akong katulad noon.
Ma!
Gusto ko 'tong gawin!
Kahit na ang teribleng 37-year-old, kailangan ng nanay.
Ay, naku. Halika.
Alam kong nasa terrible four niya sya, pero paano niya 'to nagawa?
Pinapakain ko lang naman siya.
Pinapakain ko pero gusto niyang kumain mag-isa.
-"Bye-bye" na kay Mama. -Bye-bye, babalik ako agad!
Nasa anak ko lang ang tingin ko, at nasa akin ang kay Mama.
Namayat na siya.
Babalik ako.
Napakatuso niyang babae, na kunwari mahiyain.
Alam ko ang isang libong expression ng anak ko,
pero nahihirapan akong isipin ang kahit isa sa expression ni Mama.
Wala akong ideya noon
na maalala ko isang araw si Mama
sa mga litrato niyang awkward 'yong expressions.
Diyos ko, ang tigas ng ulo mo.
Bakit di ka nakikinig sa Mama mo?
Kahit na apo kita,
naiinis ako konti pag pinapagod mo nang husto ang anak ko.
Ang taong pinakabinabalewala mo sa mundo
ay ang taong
pinakamahalaga kay Lola.
Please, maging mabait ka sa anak ko.
Please, alagaan mo ng matagal na panahon ang anak ko.
Okay?
Tulog na, tulog na, iuugoy para makatulog
Mahimbing na ang tulog ng anak ko
Sa kung ano mang dahilan…
Seryoso ba?
…sobrang nakakailang magsabi ng "salamat".
Sino'ng nagsabing maglinis kayo? Ba't n'yo nilinis 'yong banyo?
Bumalik ka pa sa tulog. Sabi mo, day off mo.
Ma, ito 'yong dahilan kung bakit ayaw kitang tawagin dito.
Uy, Terrible Thirty-sevens,
magpasalamat ka na lang.
Alam ko 'yong pakiramdam mo sa itsura pa lang ng kilay mo.
Ibaba n'yo na lang siya. Sabi n'yo nagpapa-ventosa kayo ng likod.
Sinusumpa ko, si Sae-bom ang kauna-unahan sa buhay kong
nagpagawa ng mga bagay sa ayokong paraan.
Paanong sobrang tigas ng ulo niya?
Di siya o-oo agad sa simula.
Buti nga sa 'yo.
May anak kang katulad mo.
'Yong totoo, nainis ka rin, di ba? Paano ka nagpalaki ng tatlong anak?
Dapat lagi mong kunin ang drumsticks at gawin ang anumang gusto mo sa buhay.
Dapat lubusin mo ang buhay mo para di ka magtanim ng sama ng loob.
Kung patuloy kang magdududa kung sulit ba at nag-iisip kung tama ba 'to,
kahit anak mo, mlalaman 'to.
Makikita niya 'yon sa pagmumukha mo pa lang.
Ikaw na ang buong universe ni Sae-bom ngayon.
Pero
di 'yon magtatagal.
Isang araw,
magiging palamuti ka na lang naman sa tabi, sa buhay ng anak mo.
Kaya gumawa ka lang ng mga gusto mong gawin.
Ma, may mga pinagsisihan ka ba?
Di mo nagawa lahat ng gusto mo.
Ginawa ko lahat kasi gusto ko.
Si Oh Ae-sun na ulila, si Oh Ae-sun na katulong,
at si Oh Ae-sun na high school dropout. Ang pinakamaganda kong naging titulo,
'yong maging nanay ni Geum-myeong at Eun-myeong.
Naging pambihira din ang buhay ko sa sarili kong paraan.
Wag mong kaawaan ang naging buhay ko.
Alam n'yo, baka wala akong maternal instincts.
Minsang, nagagalit ako nang sobra…
tapos nasisigawan ko 'yong bata.
Tingin ko, nababaliw na ako.
Sino'ng nagiging nanay agad-agad?
Lalaki ang anak mo, at gano'n ka rin.
Sae-bom.
Pwede mo bang nguyain ng 100 times uli ang pagkain mo bukas?
Magpapalit ka ba ng damit ng ten times?
Bakit mo ba ako pinapahirapan tuwing umaga?
Bakit?
Pag maaga akong kakain, maaga kang aalis.
Pagkatapos kong kumain at magbihis, pupunta ka na sa trabaho.
Kaya mo ba 'yon ginagawa? Ayaw mo akong umalis?
Sorry kung nasigawan kita noong isang araw, okay?
Sobrang sorry.
Halika rito.
Ay, naku.
Mahal ka ni Mommy, Sae-bom.
Mahal na mahal kita, okay?
Kisses.
Ang anak ng nanay ay lumalaki na rin bilang nanay.
Umasa si Mama na di maging gano'n kahirap ang panahon ng sariling anak sa anak nito.
GEUM-MYEONG: GINGER TEA SAE-BOM: CHOPPED VEGGIES
CHUNG-SEOP: BLACK GARLIC
Buong buhay ni Mamang pinuputol ang oras niya para dugtungan ang akin.
-Honey. -Ano 'yon?
Alam mo 'yong naipon nating pambili ng piano ni Sae-bom?
Pwede ba nating gamitin 'yon kay Mama at Papa?
May pakiramdam akong pagsisisihan ko pag di ko 'to ginawa ngayon.
Honey.
-Ano? -Bakit mo ako tinatanong?
Ikaw mismo ang
dapat na gumawa ng desisyon.
Ano na? Huhubarin ko ba uli ang medyas ko?
Patient 109, pumunta ka na sa window two.
Magkano pala ito?
Mas mahal ang checkups sa Seoul, tama?
Kailangan kong magbayad ng ganito para di n'yo na ipagpaliban.
Kailangan ding irespeto ng mga magulang ang anak.
Gawin n'yo sa pagiging malusog, okay?
-Blood test lang para sa akin. -Pa, matagal na 'yong sakit sa tuhod mo.
Ma, di nagagamot ng ventosa ang lahat.
-Magkano para sa aming dalawa? -Blood test lang ako.
Uy, Yong-geon!
Nasa Seoul ako.
Di ako makakapunta.
-Ngayong maluwag na tayo… -Oo, tama 'yon.
…nag-aaral tumugtog ng gitara. Acoustic.
Si Papa? Gitara?
Oo. Ituloy mo lang 'yong lesson nang wala ako.
May panahong mag-enjoy 'yong iba ng gitara,
pero di 'to nasubukan ni minsan ng tatay mo.
-Idol niya si Kim Kwang-seok. -Naku naman.
Nagkaroon siya ng hobby sa unang pagkakataon sa buhay niya.
PAG-IINGAT PARA SA ENDOSCOPY
Sinabi kong ipatanggal mo na ang age spots mo.
Kailan ka pa sobrang tumanda?
Hindi, ang sinasabi ko ay…
Ayokong umalis.
Ano 'yon?
May lagi bang nagpapaalis sa iyo?
Ang totoo…
Di ako makakaalis para gumawa ng harang.
Dapat di ako umalis para gumawa ng harang.
Dong-myeong…
Hindi ako dapat…
Dong-myeong…
Dong-myeong.
Si Papa ay…
Dong-myeong.
-Matagal na paulit-ulit tinawag ni Papa… -Dong-myeong!
…ang pangalang di niya magawang banggitin dati.
Dong-myeong.
-Noong araw na 'yon, nakita ni Mama… -Dong-myeong.
…sa unang pagkakataon kung saan nakakulong si Papa.
Harang?
ENDOSCOPY CENTER
"Dapat di na ako umalis para gumawa ng harang."
"Dapat di na ako umalis."
'Yon ang sabi niya.
Paulit-ulit ding sinasabi ng tatay mo ang Pangalan ni Dong-myeong.
Doon ko talaga naisip
kung bakit di talaga namin napag-uusapan si Dong-myeong.
Ang totoo, nagtanog ako noong may anesthesia ako,
pero sabi nila makakaalis na ako kasi tapos na.
Pa, di ka ba gutom? Bibili ako ng kahit ano'ng gusto mo.
-Pork belly? -Pork belly?
Oo.
Sa mga puso nila…
may nakahimlay,
na maliit pero napakalaki.
Broom.
Pot-pot.
Nakakaloka ka.
Pumupunta ka ba rito buong panahon para diyan?
Akala mo bukas ako pupunta, kaya ngayon ka pumunta?
Bukas na ang araw.
Naramdaman kong ngayon ka pupunta kaya sinundan kita.
Siguradong gustong makita ni Dong-myeong ang parehong magulang sa birthday niya.
Kakaiba ito.
Nagsasama ang magkapamilya at bumibisita sa puntod ng mga magulang,
pero sa puntod ng anak…
Di kita matingnan
sa mukha.
Paano kinakaya ng baby nating maging mag-isa?
Ay, naku.
Baka natatakot uli ang baby namin.
Takot siguro ang baby namin.
Gumawa ng makinis na landas ang mga yapak nila,
at sa lahat ng apat na klima,
ang puntod na pinaghihimlayan ng anak nila, ang pinakamalinis sa lahat.
Sa himlayan ni Dong-myeong,
nagkaroon ng mga cute pero mas nakakadurog na mga bagay.
GRADE 1 YANG DONG-MYEONG
Tara na.
Umuwi na tayo.
Pabalik sa bahay.
Sa wakas naintindihan ko na ngayon kung bakit di natin mabanggit
si Dong-myeong.
Pag natatabunan ng guilt ang pag-aasam, di mo maitatangi ang alaalang ito.
Siya ang pinakabata, at talagang mahal na mahal natin siya.
Isa siyang anghel.
Kahit papaano, apat na taon tayong nakahawak ng anghel.
Kung kailangan ko 'tong ulitin, gagawin ko.
Makikita natin siya uli pagpunta natin doon.
Malapit na tayo sa araw na makikita natin siya uli.
Ayoko. Mas gusto kong di ako makita ni Dong-myeong pag patay na ako.
Nagdarasal ako araw-araw
na tuluyan na tayong makalimutan ni Dong-myeong.
Tulad ng pagka-miss ko sa kanya, kung mag-isa lang siyang
nakaka-miss sa atin, baka…
Nag-aalala ako kung kaya niya… kung kaya niyang ma-miss tayo.
Kailan ko makikita 'yan?
Ano'ng pamagat ng tula ngayong araw?
"Ang Pinaka-charming na Tito."
Tito Dong-myeong.
Noong sinabi ko sa mga bata, "Ito si Tito Dong-myeong,"
sobrang kakaiba sa pakiramdam. Kakaiba, pero…
sumaya ako.
Baka mas di maramdaman ni Dong-myeong na mag-isa siya.
Alam mo, kakaiba 'to,
pero pakiramdam ko, di na ako gano'n kasamang ina.
Makinig ka. Sa natural na kaayusan, paano ka magiging masamang tao?
Aso ang anak ng aso, baka ang sa baka, tama?
-Hello? -E, paano ang anghel?
Oo, ano 'to?
-Sabi mo anghel si Dong-myeong. -Teka.
Pag natutulog ka sa gabi, nagsisikap akong tingnan 'yong likod mo.
Pinipilit kong ibalik 'yong pakpak mo sa likod mo,
kaya di nga ako makatulog.
Pa, gusto kang kausapin ni Yang Star.
-Di si Mama? Ako ang gusto? -Gisingin mo ang mga bata. Uuwi na tayo.
Uy, Yang Star.
Nasa diyaryo ba siya ulit?
Si Mama? Andito siya. Akala ko, ako ang gusto mong kausapin.
Oo.
Gusto niya akong kausapin, ano?
Tama.
Ano 'yon?
Oo.
Habang nag-uumpisa nang umayos ang mga bagay,
habang wala na ang mga paghihirap…
Talaga?
Ano? Ano 'yon?
…parang isang bagsakang bayad sa lahat ng lumipas na sahod,
at kagaya nila, nakagawa ito ng ingay.
"Sorry. Sobrang sorry."
Gusto lang nila ng isa pang checkup.
Malamang, wala lang 'to.
Saka kahit na ano pa, lahat naman nagagamot na ngayon.
-Mr. Yang Gwan-sik. -Oo.
Pahintay na lang sa blood test room.
Ano'ng klaseng panggugulat 'to? Paano 'to nagawa ng Pusongbakal sa akin?
Papa.
Wag kang mag-alala. Wag kang matakot.
Andito lang ako. Andito lang ako, okay?
Di ako nag-aalala. Di ko ba kilala ang sarili kong katawan?
Di namin alam
kung gaano talaga kahina ang Pusongbakal.
-Ma. -Oo.
Wag kang iiyak, kahit ano pa ang sabihin ng doktor.
Wag 'yong tatay mo. Wag siya.
Walang tao sa mundong kasingbuti ng tatay mo.
Ma. Ma?
-O? -Wala kang tiwala sa akin?
Kahit na may sakit siya, aayusin ko siya.
Oo, nagtitiwala ako.
-Oo. -Kaya wag kang umiyak sa harap ni Papa.
Medyo nagulat din si Papa.
Matagal na kayong may rheumatoid arthritis.
Matagal n'yong tiniis 'yong sakit.
'Yong mga sintomas ng multiple myeloma,
minsan napagkakamalang sintomas ng rheumatoid arthritis.
na nagiging sanhi ng pagkaantala ng diagnosis.
Isang uri ng blood cancer ang multiple myeloma.
Para itong malayong kamag-anak ng leukemia.
Wala siyang kahit isang sikat na kantang alam,
at lagi niyang tinatanong, "'Yan ba si Sung Yu-ri?" pag nakakakita ng girl group.
Nakaka-frustrate ito.
Gusto lang makipag-usap ni Papa sa anak niyang babae.
Tao rin siyang gustong matutong tumugtog ng gitara.
Pero di ko alam, o nagpanggap akong di ko alam.
'Yong mga matagal 'tong tiniis, pupunta lang dito pag malala na.
Nag-advance na 'to sa kidney failure. Di ba n'yo ba alam?
Pagod na pagod na siguro kayo.
Kung gano'n…
ano'ng mangyayari?
Sa lagay niya ngayon,
pag di 'to nagamot agad, magiging delikado ito.
Gano'n na 'to.
Napakalupit ng kalangitan sa tatay ko,
na ngayon pa lang nagugustuhan si Kim Kwang-seok.
Oo.
Wag mo na kaming sunduin.
Geum-myeong, di namin 'to gagawin ng isa o dalawang araw lang.
Wag mo nang gawin. Papagurin mo lang ang sarili mo.
Ganito.
Wag kang mag-alala.
Sisiguraduhin kong gagaling ka. At na magiging maayos ang lahat.
Tara na.
Kahit ang Pusongbakal, natunaw sa 24 sessions ng chemotherapy.
Nalimutan ni Mama kung ano'ng panahon na noon.
Uy, Flower-sun. Tingnan mo 'yong mga bulaklak.
Ganito 'yong pwedeng inspirasyon sa tula.
Nagsusulat ka pa ba ng tula? Kailan ko sila mababasa?
Sobrang hilig mo sa bulaklak, pero nakatingin ka lang sa mga paa ko.
Mapapahamak ka pag hinayaan kitang malaglag.
Tumingin ka. Tingnan natin sila nang sabay.
Sa sunod na taon, pumunta tayong Zhangjiajie para sa mga dahon ng taglagas.
Galing doon 'yong lintik na si Misuk. Di siya makahintong magyabang.
Bakit ang higpit ng hawak mo sa kamay ko? Takot ka bang may kumuha sa akin?
Kung wala ka sa tabi ko, wala na akong kasama. Alam mo 'yon, di ba?
-Siyempre meron. 'Yong mga anak natin. -Wala.
May mga sarili na silang pamilya.
Ang minamahal kong pasanin.
Si Ae-sun na pasanin ko.
Noong mga bata tayo, 'yong maisip kong wala kang alakaak sa bahay ng tiyo mo,
di ako makatulog sa galit noon dahil doon.
Mula noon,
Meron nang pasaning nanatili sa puso ko.
Kaya siguraduhin mong malalampasan mo 'to.
Pasanin din sa mga anak ang single mother. Wag mo akong hayaang tumandang mag-isa.
Siyempre naman. Di kita maiiwan.
Di ko hahayaang mag-isa 'yong mahal kong si Ae-sun.
Lumipas ang mga oras ni Papa na parang cherry blossoms.
Ang hirap noon, ano? Di ka ba nahilo?
Di naman. Di naman talaga masakit.
Siyempre, masakit 'yon. Paano 'yon di magiging masakit?
Mr. Yang Gwan-sik.
Oo.
Inumin mo 'to. Ubusin mo, okay?
-Mr. Seo Ji-won. -Oo.
Nakapagpa-blood test na kayo?
Hindi. Sabi nila sa baba, mauuna daw muna dito, kaya…
Nakasulat dito lahat ng procedure.
Ay, naku.
-Alis na po. -Sorry?
-Labas na po. -Pero, ito…
Di pwedeng basta pumasok. Kailangan n'yong ilagay 'yan doon.
Tama, di ko nakita 'yon.
Nakasulat 'to dito.
Ms. Park Gyeong-ja. Please, pasok na.
Okay lang sa kanyang kumain ng karne?
May nagsabing di raw okay sa kanyang kumain ng karne.
Maganda sa kanyang kumain nang mabuti.
Magkita tayo next month.
Sir, okay lang ba sa kanyang magpa-moxibustion?
Narinig kong maganda 'yon para sa kanya.
Magtatanong ba kayo tungkol sa lahat ng nakita n'yo online?
-Patient 832. -Next, please.
Di ba ito 'yon? May number 832 ako dito.
Di n'yo pwedeng dalhin ang reception ticket sa payment counter.
Gano'n pala. Itong number na 'to…
Nakasulat 'to doon.
Ito pala ay…
Please proceed to window seven.
Wala na ba dito 'yong 835?
Gawin mo. Gawin mo para sa kanya!
Sobrang daming nagtatrabaho dito,
kaya bakit di n'yo na lang gawin para sa nagkamali ng intindi?
Ano'ng problema?
Saka ano'ng meron sa buntong-hininga? Bakit ka nagbubuntong-hininga?
-Mahal. -Walang may alam sa umpisa.
Bakit kayo nagagalit at nangmamaliit?
Akala n'yo ba napakagaling n'yo?
Kayo lang ang nakakaalam ng mga bagay
at tinatrato n'yong tanga ang mga di nakakaintindi.
Matalino rin siya. Mas matalino pa sa 'yo!
-Ma, ano'ng problema? -Uy, Geum-myeong.
At bakit ka busy?
Ano'ng pinagkakaabalahan mo? Sumama ka na lagi sa amin sa ospital.
'Yan na ang patakaran ko. Naintindihan mo?
May sakit kasi si Papa. Nagiging iritable ka pag masakit.
Ibig kong sabihin, pag migraine nga, iritable ka na, kaya…
Di siya galit sa iyo. Alam mo 'yon?
Akala mo ba, sa akin talaga kampi si Papa?
Hindi.
Pag nag-aaway tayo,
laging sa 'yo siya kakampi.
Pwedeng number one ako, pero ikaw ang zero.
Kay Papa, ikaw 'yong One Ring sa Lord of the Rings.
Pag inaway ka nila, patay sila.
Patient 848, please proceed to window four.
Nakita ni Papa sa matandang 'yon.
Nakikita niyang nakaupo si Mama nang mag-isa
sa malayong hinaharap.
I-cancel mo 'to. 'Yong pang-apatan na lang na kuwarto.
Di ko kinuha 'tong room para sa iyo, kundi para komportable si Mama.
Okay?
Di kita makukuhaan ng private room.
Naka-jackpot ako dahil anak kita.
Kaya magpagaling ka tapos bayaran mo ako.
Bantayan mo si Sae-bom para sa akin at disiplinahin mo ang manugang mo.
-Mabait pa rin ba siya sa 'yo? -Humaling na humaling pa rin sa akin.
Babalik kami bukas, huhugasan namin ang buhok…
Aalis ka?
Ayaw mo akong umalis? Lagi mo akong pinapaalis kaagad, kaya bakit?
Dito ka na matulog. Private room 'to.
May unan din para sa kapamilya pag private room. Ang galing.
Magkano pala 'tong room?
Mahal, maligo ka kila Geum-myeong.
Dito siya matutulog ngayon.
Nakakaloka 'yon. Kawalan ng mental at financial na kakayahan?
Binawi ang pagkapresidente ni Mama?
-Baliw 'yong homeroom teacher na 'yon. -Putang ina.
-Di ako makapaniwala.
Nakipag-headbutt si Mama doon sa babae?
Binali niya talaga 'yong ilong ng may ari ng inn ng ulo niya.
Nakita mo si Mama doon?
Nakita mo siyang nakahiga sa libingan ni Dong-myeong?
Nakita ko.
Palihim ko siyang sinundan, nag-aalala akong tatalon siya sa dagat.
Paano niya kinaya 'yon?
Noon,
28 lang ang nanay mo.
Twenty-eight.
Noong niyaya ko siyang pakasalan ako, nangako akong gagawin ko siyang makata,
pag-aaralin sa kolehiyo, o ipapadala siya sa sentro.
Akala ko, may matutupad ako kahit isa.
Pero nagsusulat 'yong nanay mo ngayon. Sobrang saya ko na makita siyang magsulat.
Nanalo minsan ang nanay mo sa writing contest.
Top siya sa high school niya.
Gano'n kagaling ang nanay mo.
Di mailalagay sa salita ang galing ng nanay mo.
Maging mabait ka sa kanya. Please alagaan mo siya, okay?
Pa, sobrang nakakainis ka. Pinatulog mo ako dito para sabihin 'to sa akin.
Sorry na hanggang sa huli, anak ko. Sa 'yo ko pa iiwan ang pag-aalaga sa asawa ko.
Ano'ng ibig mong sabihing, iiwan?
Hindi ko 'to gusto.
Di pa ako tapos tumanda. Palakihin mo pa ako bago ka umalis.
Bakit ka nagmamadaling iwan kami?
Geum-myeong,
pinaparamdam mo sa aking nakahuli ako ng balyena sa maliit na bangka.
Ikaw ang unang natuto ng times tables.
Tapos sa Seoul National University ka nag-aral.
Grabe.
Sobrang saya ko, pero naaawa rin. Araw-araw akong naaawa sa 'yo.
Sorry, anak ko, pero pag naiisip ko ang nanay mo,
sobrang sorry, para akong mamatay sa sakit.
Di ako makatulog.
Kaya samahan mo pa nang matagal si Mama.
Kahit konti pa.
Geum-myeong.
Siyempre, gusto ko.
Sobrang gusto ko talaga.
Sa akin…
mundo ko ang nanay mo.
Wag mo siyang tratuhin na pabigat. Wag kang madismaya.
Wag kang mainis sa kanya. Maging malambing ka sa kanya.
Maging malambing ka.
Paano ako…
Paano ako dapat magpaalam sa 'yo?
Pa.
Pa, sorry.
Sobrang sorry.
Sorry kung naiinis ako sa 'yo.
Sorry… Sorry kung lagi akong nagmamadaling ibaba 'yong mga tawag mo.
Pero
Di ko 'yon ginagawa dahil talagang naiinis ako.
Di naman talaga dahil sa gano'n, Pa.
Alam ko.
Siyempre, alam ko.
The best ang anak ko.
May mapagmahal akong tatay.
So, pupunta ba si Papa o hindi?
Pero di mapagmahal ang anak na babae ng tatay ko.
"Dragong galing sa batis."
Bakit ayokong marinig 'yan?
Sino'ng makikinabang pag umahon ang dragon sa batis?
Ang ate, ang haligi, ang panganay. Sawa na ako sa lahat!
Yang Geum-myeong!
Ang mapanuyo niyang hiling na maging malambing ako kay Mama
ay masakit pa rin sa puso.
Gusto mo akong magaya sa 'yo? Gano'n ang gusto mo?
Ginawa ko 'to para di magaya sa 'yo.
Ayoko ng idea na mabuhay ayon sa kaya ko.
Lagi kang amoy cooling patches, pero ano'ng nagawa mo para sa akin?
Binalewala namin si Papa, na parang buong buhay naming siyang magiging pag-aari.
Pwede siya sa bahay?
'Yon talaga ang gusto niya. Gusto niya dito sa bahay, kahit na saglit lang.
Gusto niyang makita ang dagat.
Kung andito siya sa bahay, gagaling siya.
Pa.
Magpedal ka nang nakaupo, para umayos ang likod mo.
Baka pwede kang maupo rito at makinig kay Kim Kwang-seok.
Naghanap ako sa Internet para sa LP na 'to, saka…
'Yong gitara mo…
Pa, ano'ng…
Bakit… Bakit ka namayat nang ganyan?
Pa.
Pa, bakit?
Halika. Tatay ka na. Wag mong ipahiya ang sarili mo.
Pa, ano'ng problema?
Sabi ko, tingnan mo ako. Sabi ko, bibilhan kita ng Mercedes.
Sabi ko, bibilhan kita ng bangka mo!
Nakita ko na. Buong-panahon kang pinapanood ni Papa.
Naging mabuti kang anak.
Alam ko na 'yan. Alam ko naman palagi, pero ako…
Ako…
Namatay ang kapatid mo tatlong araw pagkatapos ng birthday mo.
-Mabuhay ka na nang walang birthday. -Pero di 'yon patas!
Ayoko!
Eun-myeong, lumabas ka rito.
Eun-myeong, pumili ka ng isa.
Gumawa tayo ng kakanin sa bahay o kumain ng tangsuyuk sa labas sa birthday mo.
Di pwedeng pareho. Pili ka ng isa.
Robot saka tangsuyuk.
Lagi ko bang pasekretong bibilhin o hindi?
Pasekreto.
Basta siguraduhin mong sekreto.
Sasabihin mo sa ate mo, ano?
Madaldal ka talaga.
Tingin ko, mas gusto mo ako kaysa kay Geum-myeong.
Kainin mo rin 'to.
Para sa akin mo lang 'yon binili. Pasekreto mo silang binibigay.
Matagal ko nang alam.
Pinili ko lang maalala 'yong gusto kong maalala.
Madaldal ka.
Kinukuwento mo na naman.
Putang ina ko.
Iniinsulto mo na ako nang ganyan?
Inani 'to ng mga tiya.
Lintik na dagat 'yan.
Nag-aalala siguro 'to na di maayos ang lagay mo, kaya ang daming ibinigay.
Walang katapusan ang pagbibigay ng dagat, kahit na kumuha ka rito habangbuhay.
Ma, andito na ang anak mo.
Maghugas ka na.
Maghugas ka na at kumain.
Para sa amin, si Papa ang dagat.
Umasa kaming lahat sa kanya para mabuhay.
Itong maliit na taong 'to,
binilhan ako ng cherry cola at kinumbinsi akong pumirma ng kontrata sa kanya.
Gagawin daw niya akong celebrity lecturer. Sa totoo lang, nakakatawa 'to sa akin,
pero pagkakita ko sa pangalan ng kompanya, nagdesisyon akong bigyan ng chance.
Ang sunod na speaker ay isang taong
magbabago ng laro sa mundo.
Ito si Yang Geum-myeong, ang CEO ng Ever Study.
NOTABLE LECTURER YANG GEUM-MYEONG, CEO
Diyos ko. Tingnan mo, si Geum-myeong.
Kailangan naming magbayad ng utang.
Inilawan namin ang daan niya papunta sa mga bituin nang may ingay.
Hello, ako si Yang Geum-myeong. Noong nag-aaral ako sa Japan,
nagre-record ako ng lectures at paulit-ulit ko silang pinapakinggan.
Dahil di ako alam 'yong lengguwahe, ito lang 'yong inaasahan ko.
Naisip ko, "Di ba maganda kung madadala ko 'yong teacher ko kahit saan?
Isang araw, umuwi ako sa hometown ko at tumingin sa bookshelfs.
Tapos may matinding ideyang sumagi sa isip ko.
Andun 'yong mga sobrang lumang
college entrance workbook ng nanay ko.
Ako ba 'yong tinutukoy niya?
Kahanga-hangang tao ang nanay ko.
Matalino siya at masipag,
at talagang gusto niyang ituloy ang pag-aaral niya.
Kung abot-kamay lang sa nanay ko ang mga klase dati,
mag-aaral siya nang walang tigil.
Baka malayo ang narating niya.
Kahit wala ka sa education hub o walang mahal na tutor,
dapat nakakapag-aral ang literary girl sa isla pag gusto niya.
Naniniwala akong kahit sino man sila, kahit kailan at kahit asan man sila,
dapat magkaroon sila ng pagkakataong mag-aral pag gusto talaga nila.
Kaya gano'n kung paano,
ang Ever Study,
nagsimula galing sa pangarap ng nanay ko.
Di ako makapaniwala. Ano'ng ginagawa niya?
Magaling din siyang magbenta ng kuwento.
Eksakto, lumagpas na sa 10 milyon ang mga gumagamit ng high-speed Internet,
at lumabas na rin ang mga PMP devices.
Pinagsama ng video calls ang mga pinaglayo ng gera.
Sigurado akong darating na ang panahon ng online lectures.
Nagpatuloy ako nang may di tumitigil na kasigasigang namana ko sa tatay ko.
Binanggit niya rin ako.
May mga bagay na kailangan nating ipakita sa tatay natin, kahit ano pa.
Para sa kasaysayan at kasigasigan ng mga haenyo ng Jeju,
ang Haenyeo Museum ay opisyal nang binuksan ngayon.
Ang paglalaan ng museum para sa kasaysayan at kasigasigan ng mga haenyeo ng Jeju
ay magbibigay daan para maipakilala natin ang haenyeo sa mundo.
Para maisama sa listahan ng World Heritage sites,
gusto naming ipakitang buhay kami, buhay din ang kultura namin, at…
Buhay!
Oo, buhay kami.
Buhay kami!
Na may masigasigig na rebolusyonaryong diwa ng haenyeo ng Jeju…
Seryoso ka? Tingin mo, magiging mabuting anak ka nang ganito?
Paano mo ako kinuhaan ng pera para bilhan ng headband si A-reum?
Jeong A-ram, hindi A-reum.
Honey, kinulayan mo ba ang buhok niya?
-Nganga na. -Tingnan mo nga siya.
Pumapasok ka nang ganito ang buhok para i-date si A-reum, ano?
-Alam ko ang lahat. -Lahat alam ng tatay mo. Expert 'yan.
Bakit ramdam kong tumatawa ang tatay ko?
Parang lagi kang ngumingiti pag nag-aaway kami ng anak ko.
Nagpalit na tayo ng lugar sa buhay, ano?
Lagi mong aanihin ang itinanim mo. Buti nga sa 'yo.
Ano?
Mahal.
Ano?
Ano naman ngayon?
Di ako makapaniwala.
Ano'ng meron sa pamilyang 'to? Wala nang kapayapaan.
Ano naman ngayon?
Tinupad mo ang pangako mo.
May isa kang natupad.
"Sa Pusong Nang-iwan Sa Akin."
Ni Oh Ae-sun ng Dodong-dong, Jeju.
Akala ko, dapat kong hawakan ang kamay mo para maramdaman ang init noong bata ako
Pero ngayon, alam kong kasama kita kahit wala ka sa tabi ko.
Ngayong may mainit na ring lugar para sa akin,
Napapainit na ang puso ko sa pag-iisip lamang sa iyo.
Mabubuhay akong alam kong naroon pa rin ang buwan kahit may araw na.
Kapag lilisan ka na, lumisan kang gaya ng marahang mga alon.
Pagkatapos ng 50 taon, pwede mo na akong iwan at maging malaya
Pinakamamahal ko, nagsumikap ka nang husto
Pinakamamahal ko Ito ay para sa lahat ng iyong pinagdaanan
Lagi ka na lang umiiyak ngayong mga panahon.
Nakita mo? Natupad mo 'yong isa sa mga pangako mo.
Ngayong na-publish na 'yong tula ko sa libro, makata na rin ako.
Kung di tayo nagkatuluyan, matagal ka nang nakapag-publish.
Di ko 'to magagawa nang wala ka.
Di ako makakapagsulat ng ganitong tula.
Naku. Lintik, Ae-sun.
Ang pasanin ko, Ae-sun.
Masaya ka ba?
Oo.
Sobrang masaya ako.
Nagki-kiss sila.
Ipasan kita?
Mabigat ako.
Ano ba, may mga batang nakatingin. Magpakabait kayo.
Dahil sa inyo, puro pag-ibig na lang 'tong mga bata.
Bumili ka ng 100 at ibigay mo sa fishing co-op.
Siguraduhin mong gawin, ha?
Nagdasal si Mama ng buong gabi na huminto ang oras ng araw na 'yon
at na di matapos 'yong bonus track.
Mahal.
Ganito na lang tayo mabuhay.
Gusto kong mabuhay nang ganito ng limang taon pa.
Hindi,
pagsamahan natin lahat ng panahon
kahit isang beses pa, okay?
Nag-alala ako sa takot na di ko makitang may natupad sa pangarap mo bago umalis.
Pero 'yong makita kong tumutula ka bago ako umalis,
napagaan nito ang puso ko.
Sobrang gumaan.
Sa sunod nating buhay…
Tutupad ako ng lima, hindi, sampung pangako.
Sasama ka ba sa akin sa sunod na buhay?
Makikita pa kaya kita…
uli sa susunod na buhay?
Bakit?
Ayaw mo na akong makita uli?
Di nagsusunod-sunod 'yong gano'ng biyaya.
Paanong ako lang 'yong mabubuhay sa kalangitan ng bulaklak?
Buong buhay kang nagdusa dahil sa akin.
Salamat sa iyo,
di ako naging mag-isa kahit isang araw.
Kahit isang araw.
Saan ka makakahanap ng ganitong buhay?
Ae-sun.
Ano?
May huling pakisuyo ako sa 'yo.
Pag oras ko na…
wag kang umiyak masyado.
Pag umiiyak si Oh Ae-sun,
nababasag ako.
Di ako makakaalis gaya ng marahang alon.
Ang gusto kong makita…
sa mga huling sandali ko…
ay 'yong ngiti mo.
Salamat sa ngiti mo,
napuno ng ligaya ang buong buhay ko.
Hay naku.
-Ni di mo 'yon magawa para sa 'kin? -Tapikin mo ang likod ko.
Tulog na, tulog na
Iuugoy para makatulog
Tulog na, tulog na
Iuugoy para makatulog
Anak ko…
Gusto ko na siyang makita.
…mahimbing na
Matulog ka na agad
May itim na asong umalis
May itim na asong lumakad papunta rito
Tulungan mong makatulog ang anak ko
At tutulungan kong makatulog ang mga tuta mo
Laging sinasabi ni Mama na may mahihirap na araw pero wala 'yong mag-isa lang siya.
Sa pagbabalik-tanaw, paraiso ang buhay niya.
Diyos ko.
Inilaan ni Papa ang buhay sa pagtapik ng likod namin.
Kahit hanggang huli, ibinigay niya sa amin lahat ng lakas niya.
Honey, maaaksidente ka.
Tumigil ka muna at tumabi.
-Papunta na ako diyan. -Ayos lang.
Walang sasakyan.
-Walang sasakyan sa kalsada. -Walang sasakyan?
Pa, wag kang aalis hanggang wala ako diyan, hanggang di kita nakikita.
Nagpakita ng huling awa ang kalangitan sa amin
para maihatid namin siya sa huling pagkakataon.
Pa, andito ako. Pa, andito ako.
Pa, andito lang ako.
Pa, wag kang matatakot.
Pa, sorry.
Pa, mahal kita.
Pa, sorry.
Pa.
-Pa. -Mahal.
Pa, sorry.
Ang huling nakitang tingin ni Papa sa mga mukha namin
ay puno ng kalungkutan
na di pa niya nakikita dati.
Dapat naging mas magaan ka sa sarili mo. Bakit napakabilis mong tumanda?
Pero gano'n ka pa rin.
Tumanda na rin ako.
Hindi.
Gano'n ka pa rin.
Sa paningin ko, di nagbago ang itsura mo sa nakalipas na 50 taon.
May dalaga sa buhay ng isang binata.
Buong buhay niya, tiniyak ng binatang ligtas ang mundo ng dalaga.
Salamat, mahal.
Napakaganda ng naging buhay mo. Isang buhay na totoong napakaganda.
Naging mabuti ba?
Naging mabuti ba ang buhay mo nang kasama ako?
Higit pa sa perpekto.
Napakaganda nito na wala na akong mahihiling pa.
Nang nakatitig sa isang taong nakauikit sa buhay…
Si Papa
ay nakatulog sa unang pagkakataon.
Pagkatapos mag-iwan ng mga huli niyang regalo.
Ipinakiusap ng tatay mong ibigay ko 'to sa 'yo, kahit ano pa.
Si Papa,
hindi siya nag-withdraw sa kakarampot na perang pinadala ko sa kanya.
Di niya ginastos,
pero laging updated ang bankbook, kaya ako nagtanong.
Sabi niya, napakahalaga na sa kanyang naisip mong padalhan siya ng pera.
Bakit di niya 'to ginamit?
'Yong 100,000 won na pinadala mo
nagbigay ng one million won na halaga ng kaligayahan sa tatay mo.
Pero ang meron lang siya ay ang iisang parte ng aparador na 'to.
Pa, nakakainis ka.
Tapos na ang di patas na pag-ibig ni Papa, habang nagsisimula pa lang ang akin.
Lintik na Mercedes. Gusto ng tatay mong ibili ka ng isa.
Gusto niya lang na magkaroon ka ng magandang buhay.
Ilan ang mileage nito?
Ikaw talaga,
katulad na katulad mo 'yong anak ko.
Araw-araw mo itong sinusuot at nawawala rin araw-araw.
Bakit pa ba ako bumibili? Araw-araw namang nawawala.
Ang treasure island ni Mama ay puno ng 50 taon ng paglalambing.
Nakahawak ito sa puso niya nang di bumibitaw.
Mahal, ano'ng gagawin ko?
Paano ako magpapatuloy?
Wag ka nang gumawa ng rolled omelet.
Di ka nga makakain ng sujebi pagkawala ni Dong-myeong.
Pag wala na ako, iiyak ka pag nakakita ka ng rolled omelet.
Kung papatirahin ka ng anak mo sa kanila,
pumayag ka na at sumama na lang, okay?
Pag mag-isa ka rito,
iiyak ako.
Diyos ko.
Kailan niya ibinaba lahat 'ng 'yon?
Abala ka.
Masyado kang abala, mahal ko.
Kagaya ng kasiguruhang nasa langit pa rin ang buwan kahit araw na, si Mama ay
patuloy na nabuhay kasama si Papa.
ANG MAKITA ANG MINAMAHAL NA BUMALIK SA PINTONG INIWAN NILA SA UMAGA ARAW-ARAW.
ISA ITONG HIMALA SA ARAW-ARAW.
Malayo na ang narating ko.
Malayo na talaga.
Ngayon, ituloy na natin 'to.
OH AE-SUN
Gaya ng pagbalot ng snow sa mundo,
natakpan ng oras ang mga maiingay na pighati…
at dumating na ang taglamig.
Babalik ako.
Babalik ako agad.
Hindi,
andun lang kasi 'yong asawa ko.
Tingnan mo.
Naisulat ko na ang buong libro.
Natapos ko 'to.
Ipinapadala ko sa inyo ang 70 taon ng mga magulang ko.
Naniniwala akong isa 'tong kuwentong di dapat malimutan.
Mula kay Yang Geum-myeong, ang panganay nina Yang Gwan-sik at Oh Ae-sun.
Ang mga salitang buong buhay n'yong itinago sa puso.
Pinakamagandang tula na 'yan ng buhay n'yo.
Teacher, pwede mo bang kulayan ang akin?
Bakit lagi mong ipinapagawa sa akin ang lahat para sa 'yo?
Dapat masanay kang gawin ang mga bagay nang mag-isa.
Maglaan ka ng oras na mag-drawing mag-isa.
Kausapin mo ang sarili mo minsan.
Maglaro ng baraha.
Sa gano'n, magiging malusog ka.
Masama sa kalusugan ang kalungkutan.
Ay naku. Bakit mo binibigay sa 'kin ang iyo?
Kahapon, pumunta ako sa restaurant kasama ng anak ko at ng asawa niya.
Ako ang nag-order ng pagkain ko.
Salamat sa 'yo. Lahat 'to dahil sa teacher ko, si Ae-sun.
"Ang Mangmang" ni Jeong Gong-rye.
Kailangan kong sumisid. Di ako makapag-aral.
At buong buhay ko, nahihiya ako.
Kapag tinanong nila ang gusto ko sa menu, "Ano'ng order mo?"
Laging lumulubog ang puso ko
Pero kahapon, na-order ko ang gusto ko
Nag-order ako ng espesyal na set ng sushi Para 'tong lasang langit.
Teacher.
Kumain ka. Ito.
Bakit lagi n'yo akong binibigyan?
-Nakakatuwa ka. -Dahil naaalala mo sa akin ang anak mo?
Maganda sana
kung magiging katulad mo ang anak ko, nakaupo sa mesa.
Masarap mabuhay gaya ng titser mo, nakaupo lang at nagsusulat.
Sana nandito ang nanay ko para balatan ang mga tangerine.
Ililibre ko siya ng special na sushi set.
Ang pinakagusto kong sabihin sa buong buhay ko…
Ma.
Ma!
Umaabot ang iba sa 90 o kahit na 100,
kaya bakit ka nagmamadali?
Ipinanganak ka ba uli sa magandang mundong 'to?
Sana makaupo ka sa mesang gustong-gusto mo at mabuhay na parang boss.
ANAK KO
Uy, ano 'yon?
Wala naman. Gano'n pa rin.
Ano?
Biglaan?
Sabi mo, di ka makakauwi ngayong buwan?
Naku, hindi ko dapat binigay sa tiya mo 'yong maasim na kimchi.
Ma, wag ka nang maglabas ng marami at maupo na lang.
Si Eun-myeong naman, gusto 'to ng fresh, ikaw nang maasim.
Kailangan ko silang gawin nang hiwalay. Nahihirapan ako, seryoso.
Si Mama, na malungkot hanggang kahapon, bigla na lang naging batang babae uli.
Puno ng mga siksik na lambat ang bangka nila.
Ma, tingnan mo. Si Lim Young-woong.
Naku.
Bakit gustong-gusto n'yo si Lim Young-woong?
Gusto ng Papa n'yo si Kim Kwang-seok.
Nag-aral siyang maggitara para tumugtog ng kanta niya.
Pero di niya 'to kinakanta para sa akin
kasi baka umiyak ako.
Tapos, narinig kong kinakanta 'to ni Young-woong.
Naiyak ako rito.
Ma, paano ka habangbuhay na nananatiling parang batang babae?
Sa tahimik na panahon ng mga talulot…
HAENYEO MUSEUM
UNESCO INTANGIBLE CULTURAL HERITAGE HAENYEO PERFORMANCE - PUMUNTA TAYO
…panahon pa rin ng pangangarap…
Siguraduhin mong sumama sa ospital sa akin.
Di na kailangang sabihan ang mga bata. Aalagaan kita pag nagkasakit ka.
Alagaan mo ang sarili mo, pwede? Tingnan mo 'yong tiyan mo.
Pag-uusapan ka ng mga manugang mo. Saka kulayan mo 'yong buhok mo. Naku.
Gawin mo para sa 'kin.
Kulayan mo ang buhok ko.
-May age limit ba sa first love? -Wag ka nang magsalita.
Kung wala, pwede tayong…
-Lalabas na ako ng kotse mo. -Bakit ka lalabas sa gumagalaw na kotse?
Tumingin ka na sa harap at magmaneho.
Driver mo ba ako o ano?
…sa panahong inosente at simple parin ang lahat…
nakatayo si Mama, na may kulay pa ng bulaklak ang mundo.
Di kayo tumatanda, ano?
Walang espesyal sa pagtanda.
May malaki bang diperensiya para sa 'yo, ang thirties at forties mo?
Gano'n pa rin ang pakiramdam mo sa 70? Diyos ko, nakakapagod.
Pareho pa rin.
Pare-pareho lang silang lahat.
Gano'n ka pa rin sa loob,
pero pag tumingin ka sa salamin,
matandang babae 'yong makikita mo.
Gano'n ang pagtanda.
Ma, dumating na! Hindi 'to voice phising scam.
SEAFLOWER PUBLISHERS
Nilinaw kong big shot ang kapatid ko at na may-ari ako ng franchise branch.
Akala ko, sasabihan tayo ng mga tagalako ng librong
magbigay ng pera para sa pagp-publish sa koleksiyon ng mga tula.
Pero di naman 'to scam talaga.
Baka nababaliw na ako.
Sabi nito, "Koleksiyon ng mga Tula ni Oh Ae-sun."
Ma.
Pupusta ako, masayang tumatawa si Papa ngayon, ano?
Gamit na naman ni Lola ang cheat code niya.
PARA SA LAHAT NG IYONG PINAGDAANAN
PARANGAL
NALUHA AKO SA MAGANDA AT MALAPANAGINIP NA KUWENTONG ITO
"SORRY. SALAMAT. I LOVE YOU"
MULA SA EDITOR
KAKAYAHAN SA ISIP AT PINANSIYA
Andito kayo para sa mga bulaklak. Ano'ng nararamdaman n'yo?
Naalala ko sa kanila ang first love ko.
-First love. Siyempre. -Sumama ka na sa kanya.
Hye-ran. Madumi 'yan.
Excuse me, ma'am. Ba't po kayo andiyan?
Andito po ako. Ma'am, sino pong ipinunta n'yo rito?
Sabi ng biyenan ko, doon daw ako sa magandang ale.
E, sino kaya 'yon? Alin kaya 'yon dito?
MUNTING LOKO-LOKO
NANG MAGING MAGKAEDAD TAYO
10 AKO NANG MAWALAN NG INA
INIWAN ANG TATLONG ANAK SA EDAD NA 29
NOONG 29 AKO, MULI AKONG UMIYAK NA PARANG 10
Teka.
Umiiyak ka ba?
Oo.
Ano'ng problema ko?
Bakit ako naiiyak?
Sobrang nagustuhan mo 'to?
Ano kasi…
Sobra akong…
Sobrang…
Pa'no ko ba 'to sasabihin?
Proud ako sa kanya. Sobrang proud.
OH AE-SUN
MGA NILALAMAN
SA ISANG IGLAP-TAGSIBOL
Ano'ng gagawin natin para i-celebrate ang debut mo?
Sabihin mo na. Wag kayong magpigil.
Big shot na ang anak mo ngayon. Binilhan ka pa nga niya ng bahay.
Bisitahin mo ako nang madalas.
Gusto kong bago dumating ang oras ko, 100 beses akong mabisita ng panganay ko.
Bakit ganyan 'yong sinasabi n'yo?
Halos sampung beses lang kitang makita sa isang taon dahil sobrang busy mo.
Sobrang sasaya ako kung makikita kita ng 100 beses.
Kaya nga sabi ko, samahan mo na ako sa Seoul.
Bakit napakasipag n'yong pumunta sa nursing home?
Kahit matanda ka na, gusto mong may silbi ka pa rin.
Mas ayokong itrato akong parang extra lang.
Mage-enjoy na lang ako kung ako ikaw.
Buong buhay n'yo kayong sobrang busy.
'Yong totoo, pumupunta ako doon kasi excited ako.
Pag andun ako, "Teacher" ang tawag nila sa akin.
Masasabi mo talagang nakaangat na ako sa buhay ko.
Mula sa anak ng isang haenyeo na araw-araw umiiyak sa dagat,
na naging Literary Girl na nahihiya sa lahat sa mundo…
Ngayon may bahay na tayo at bangka.
…hanggang maging asawa ng kapitan na punong-puno ng ligaya…
na naging Chief Oh,
na naging babaeng taga-fillet ng isda sa palengke,
na naging teacher sa edad na 70,
at sa huli, naging Oh Ae-sun na makata.
Sa buhay, di mo alam ang mangyayari maliban kung gagawin mo 'to.
Sayang siguro kung sumuko ako sa kalagitnaan nito.
Masaya ako na nagpatuloy ako sa lahat ng ito.
Kaya ba,
tagsibol na uli para sa inyo?
Oo.
Oo, tagsibol na uli. Tagsibol.
Akala ko
umuusad ang buhay galing sa tagsibol hanggang tag-init, taglagas at taglamig,
pero mali ako.
Minsan, parang taglamig sa pakiramdam,
minsan naman parang tagsibol.
Marami akong araw ng tagsibol.
Nagsama-sama ang 70 taon ng mga bituin para mabuo ang Milky Way.
Marami akong makikinang na sandali.
Sobrang dami.
Nasa librong 'to ang 70 taon ng buhay kong inilagi ko sa kalangitan ng bulaklak.
Ang di mabilang na mga alaalang ibinaon niya sa puso
ay namumulaklak ngayon.
Kaya ba,
masaya ka?
Oo.
Masaya ako.
Sobrang masaya ako.
Nagniningning ngayon si Mama sa mga pinakamagagandang kulay.
Para sa mahal ko,
Mula sa edad na siyam hanggang ngayon,
salamat sa iyo,
naging tagsibol ang buhay ko sa araw-araw.
Wala ang librong ito kung hindi dahil sa iyo.
Hanggang sa susunod na tagsibol ng pagkikita natin,
Mabubuhay akong parang bawat araw ay tagsibol.
Halika rito.
Pag naging makata ako balang araw,
Magtu-two piece akong damit na parang artista.
Saka, pag yumaman ako,
titira ako sa bahay na may dalawang palapag at mag-aalaga ng cute na aso.
Pag-aaralin ko rin ng piano ang mga anak natin.
Kakain ako nang madalas sa labas.
Magmamaneho ako ng Jeep
-saka magsusuot ng Ray-ban. -Mahilig ka sa kotse?
-Oo. -May nagugustuhan ka pala?
Isasakay kita sa kotse, tapos pupunta tayo kahit saan. Kahit sa Amerika.
Gusto ko 'yon!
Magkahawak-kamay, naglalakad at magkausap, gawin natin ang gusto natin.
Gusto ko 'to. Gusto ko rin 'to.
Gawin natin lahat ng bagay hanggang nabubuhay tayo.
Gawin natin ang gusto natin!
Para sa mga panahon nila,
na minsang naging musmos at napakagiliw.
Nang may pagsisisi, pasasalamat,
at malalim na paggalang.
Para sa lahat ito ng pinagdaanan ninyo.
"KUNG DI MO KAYA, UMATRAS KA LANG. ANDITO KAMI LAGI PARA SA 'YO."
Nagsalin ng subtitle: Kez Evangelista