W poprzednich odcinkach...
Słyszałeś o Akademii Soltryce?
To bardzo dobra szkoła.
Ale nauczyciele to inna bajka.
Byłeś kiedyś w bibliotece Kobaltowej Duszy?
Witaj, przyjaciółko.
Jak utraciłeś magię?
Ktoś mi ją odebrał.
Zabiłeś go?
Jeszcze nie.
Volstruckerzy.
Wiemy tylko, że szkoli ich ktoś ze Zgromadzenia Cerbera.
Szukam więźnia.
Tylko nie naszyjnik. Potrzebuję go.
Jesteśmy w niebezpieczeństwie.
Znalazła mnie.
Posłuchajcie opowieści.
Bren! Śniadanie!
Dzień dobry, mamo.
Gdzie ojciec?
Dziki znów zniszczyły ogrodzenie.
Pójdę po niego.
Zanim ta pyszna owsianka wystygnie.
Daj spokój.
Dziękuję, iskierko.
Lewa, lewa.
Pomogę.
Bez urazy, mały, wiele nie zdziałasz.
Synu, masz coś w rękawie?
Raczej w kieszeni.
Trzymajcie równo.
Doskonale, synu.
Czarnoksięstwo!
Nie, chociaż tak, w pewnym sensie.
Twój ojciec mówił, że znasz się na magii,
ale myślałem, że chodzi o karciane sztuczki...
Ludzie często mylą te sprawy.
Magia to po prostu narzędzie.
Jak motyka czy młotek.
To niesamowite, co dają talentowi i stare książki.
Co za elegancki powóz.
Czego tu szukają słudzy Imperium?
Niech żyje król Dwendal!
Zakładam, że to twoja robota?
Przepraszam, panie, to jakiś problem?
Wybaczcie moje maniery. Trent Ikithon.
- Jestem profesorem... - Akademii Soltryce.
Uściśnij mu dłoń.
Przepraszam, mój panie.
Rzadko mamy gości wysokiego stanu.
Nie jestem lordem.
Tylko wykładowcą sztuk tajemnych.
Słyszałem, że na Polach Zemni jest syn rolnika,
który ma dryg do magii.
To zaklęcie transmutacji...
świadczy o wybitnych umiejętnościach.
Nie wpadł w kłopoty?
Skądże.
Wręcz przeciwnie.
Dawno nie jadłem domowego posiłku.
Twoje dzieło, nieprawdaż?
To był wypadek.
Tajemny ogień.
Niestety wasze cegły nie miały z nim szans.
Magiczny ogień jest gorętszy od zwykłego.
Przywołanie takiego zaklęcia bez pomocy...
Godne podziwu, Bren.
Posiłkowałem się książką.
Każdy potrafi przeczytać słowa.
Ale by pojąć ich sens...
Myślę, że rozwinąłbyś skrzydła w Akademii Soltryce.
Dziękuję, panie.
Jestem potrzebny tutaj.
Rozmawialiśmy o tym.
Czesne jest...
- Możemy zabrać bydło na targ. - Kochanie.
Nie chcielibyśmy przeszkodzić Brenowi w służbie Imperium.
Rozumiem, ale jestem pewien, że talent Brena zapewni mu stypendium.
A gdy skończy szkołę, zarobi dość, by zatrudnić pomoc na farmie.
Ty durny...
Frumpkin! Nie!
Przepraszam. Nigdy tak nie robił.
W porządku.
Widzisz?
Już dobrze.
Oto list akceptacyjny do Akademii.
Pergamin jest zaklęty, gdy go spalisz
pojawi się w dziekanacie.
To będzie twój egzamin wstępny.
Bren w dawnej mowie oznacza „ogień”.
Zobaczmy, czy jesteś jego godny.
Dasz radę, chłopcze.
Brenie Aldricu Ermendrudzie.
Witaj w Akademii Soltryce.
To początek nowego życia.
- Bren, wspaniale! - Mój syn!
Cześć.
Cześć, jestem Astrid.
- Ten wielkolud to Eadwulf. - Wsiadaj.
Jak się nazywasz?
Bren...
Jesteś daleko od domu.
Kim ona jest?
Dlaczego próbują nas zabić w tym mieście?
Nie wygramy tej walki. Musimy uciekać!
Nie ma mowy. Ta suka śledzi mnie od tygodni.
Jeśli mamy to zrobić, potrzebujemy planu.
Molly, ty i ja...
Podróżniku. Fjord!
Chcesz walczyć?
Jestem gotowa.
Ohyda.
To było niezłe.
Mówiłem...
Postaw marynarza na nogi. Damy wam czas.
Moja magia nie działa na truciznę.
Jest źle?
Źle brzmi negatywnie. Może „imponująco makabrycznie”?
Ogarnij się i zrób coś.
Chodź.
Caleb!
Mój goblin-stróż.
To ta suka.
Wybacz, nie używam magii.
Zemsta to prawdziwa sucz, nie?
Robale zniknęły?
Wygraliśmy.
Hurra.
Zwykle lubię przyciągać tłumy,
ale chyba lepiej stąd spieprzać.
A co z gotką?
Mam do niej kilka pytań.
Za chwilę zbiegną się strażnicy.
Po drodze widzieliśmy opuszczoną farmę.
Dobra, zbieramy się.
Co do chuja?
Ona ma być żywa.
Mój amulet.
Daj mi go.
Już się nie ukryjesz.
Masz tupet, że się spóźniłeś.
Kurze nóżki nie nadążają.
Biblioteka?
Zasiedziałem się.
Zaczynajmy.
Magia walki bywa nieprzewidywalna.
W bitwie łatwo o rozkojarzenie i dezorientację,
ale przede wszystkim
trzeba się bronić.
Stańcie w rzędzie.
Zadanie jest proste.
Macie do mnie podejść.
Pierwsza trójka, która to zrobi, zalicza.
Reszta oblewa.
Chodźcie!
Komuś na pewno się uda.
Co za pech.
Co u diabła?
Pułapki.
Sprawdza nas.
Widzicie trasę?
Ja, użyj pozostałych.
Dobra.
Ścigamy się, kurzonogi.
Nieźle.
Tak się to robi.
Owelia.
Świetna robota.
Dziękuję, mistrzu.
Bren to ogarnął.
„Rozkojarzenie”, „dezorientacja” i „obrona”.
Dostaliśmy rozwiązanie na tacy.
Wykazaliście się mądrością,
którą wpajałem wam przez cały semestr.
W służbie naszemu Imperium
staniecie przed wyborami, które wydają się wątpliwe.
Ale jak widzieliście dziś,
musicie zrobić wszystko, by odnieść sukces.
Koniec zajęć.
Chwileczkę.
Mam dla was specjalne zadanie.
Z MIŁOŚCIĄ, POTĘŻNA DZIEWIĄTKA
Może opatrzymy jej rany?
- Nein. - Nie.
Nic ci nie jest?
Poszukajmy lekarza.
Wyśpię się i będzie dobrze.
Czy...
Masz wszystko, czego potrzebowałeś?
Dobrze się spisałaś, ja.
Zniszczyła twój amulet. Co to znaczy?
Właśnie, Calebie.
Co to znaczy?
Że nie jesteśmy bezpieczni.
Natomiast mnie ciekawi, dlaczego cię śledziła.
To nie twój interes,
ale chyba jest zamieszana w wybuch na granicy.
Krynowie i Imperium zawsze próbują się pozabijać.
Nie w ten sposób.
Mniszka ma rację.
Ludzie są ostatnio zaniepokojeni.
Nie czujesz tego?
Zbliża się wojna.
Czujesz to?
Tak, gdy mam pusto w portfelu.
Od miesięcy nie mieliśmy pełnej widowni.
Oprócz ostatniego przedstawienia.
Wybuch namiotu był ekstra.
Wojnę zwiastują zabójcy,
szpiedzy,
tajni agenci Imperium jak ta suka.
Masz rację.
Jest zbyt groźna, by zachować życie.
Sugerujesz, by ją zlikwidować?
A może z nią porozmawiamy,
zobaczy, jacy jesteśmy fajni, i zostanie naszą psiapsi.
Panie i panowie, odmieńcy i malkontenci,
nasza wędrowna trupa dotarła do celu.
Wystarczyłoby: „jesteśmy”.
Posadźmy tę pluskwę na krześle.
Mogę zobaczyć, jak wyrywa się paznokcie?
Idę tam, gdzie Caleb.
To nie jest herbatka u cioci.
Dobrze mówi.
Ale przydam ci się, gdybyś potrzebował pomocy...
Zaraz.
Jesteś bardziej zielony niż zwykle.
Musisz się położyć, Fjord.
Bez dyskusji.
Caleb,
na pewno nic ci nie jest?
Wydajesz się bardziej spięty
niż zwykle.
Pomóż Jester.
Znasz się na truciznach.
Możesz pomóc.
Dobrze.
W razie czego użyj trzciny.
Mam cię na oku.
Idź.
Jaki mamy plan?
Jest czarodziejką.
Pomogę w przesłuchaniu.
Dobra.
Zabawmy się w dobrego i złego mnicha.
Ja będę tym złym
rzecz jasna.
Jest rozpalony.
Umiem leczyć rany, ale nie truciznę.
Podróżniku, proszę,
nie chcę, by Fjord u-m-a-r-ł.
Posuń się.
Zobaczmy.
Trucizna może i jest magiczna, ale...
przypomina jad żmii.
Można zrobić lekarstwo z języka bazyliszka.
Spoko. Tylko gdzie takiego znaleźć?
Zaklepuję odcięcie języka.
To roślina.
Zawiodłam się.
Na pewno rośnie w pobliżu.
Żółte kwiatki mają właściwości antyseptyczne.
Zrobimy z nich napar
albo zakażenie się rozwinie i on u-m-r-z-e.
Wiecie, że umiem literować?
Nie wiedziałam.
Zaufamy goblinowi?
Ma rację.
Nott by nie skłamała.
Znajdziemy język bazyliszka.
Fjord, trzymaj się.
Lepiej jej posłuchaj.
Zabije cię, jeśli umrzesz.
Wybacz.
Nie chciałem...
Nie wiem, co ona w tobie widzi.
Usłyszę jedną sylabę zaklęcia,
a zmiażdżę ci krtań.
Wtedy mój przyjaciel podpali ci tyłek.
Pokaż ogniste paluszki.
Miałem być „dobrym mnichem”.
Ty i twoi kumple Volstruckerzy ukradliście Krynom coś,
co rozpirzyło garnizon Rockguard.
Co to było?
Dobra.
Wiem, że masz wtyczki w Kobaltowej Duszy.
Podaj mi nazwiska, a może przeżyjesz.
Rozpętaliście wojnę
i tysiące niewinnych za to zapłaci.
Gadaj.
Trzy dni.
Trzy dni do czego?
Zostaw więźnia w izolacji na trzy dni przed przesłuchaniem,
by myślał o torturach, jakie go czekają.
Złamiesz go, nie kiwając nawet palcem.
Jesteście amatorami.
To widać.
Odpowiesz na jej pytania
albo pożałujesz tego, co się stanie.
Myślisz, że to kolejna próba?
U niego wszystko jest próbą.
Spokojnie.
Dostaniemy awans.
Myślisz?
Spójrz na nas.
Mistrz Ikithon nie jest idiotą.
Ty pierwszy, iskierko.
To tylko krzesło.
Wiesz, dlaczego odnalazłem cię wśród Pól Zemni, Bren?
Bo jesteś wyjątkowy, chłopcze.
Myślę, że pomimo wieku jesteś gotowy na zajęcia w terenie.
W Zgromadzeniu Cerbera?
Niezupełnie.
Tego wieczoru
dołączysz do elitarnej grupy.
Tajnej organizacji
wyszkolonej w niesamowitej magii,
która istnieje tylko po to, by służyć Imperium.
Jak zawsze chciałeś, prawda?
Oczywiście, mistrzu.
Co z Astrid i Eadwulfem?
Dostaną taką samą szansę.
Ale nie daj się zwieść...
Jesteś wschodzącą gwiazdą, Bren.
Iskierką, która stanie się ognistym sztormem.
Przyjmij ból.
Wytrzymaj.
To znak twojego oddania.
Dasz radę.
Ojciec chce, byś był silny.
Co twój mistrz ukradł Krynom?
Chyba wystarczy.
Niepotrzebnie mnie powstrzymałaś.
Te istoty mówią prawdę tylko wtedy, gdy ich ciało nie ma wyboru.
Dużo wiesz o „tych istotach”.
To prawda.
Wiesz, jak łatwo byłoby ją razem zabić.
Co powiedziała?
Nic ważnego.
Czyli to przypadek, że ta laska też mówi po zemniańsku?
A może to coś więcej?
To jej plan.
Siać wątpliwości
i uciec, gdy skupimy się na sobie.
Zabawne.
Nie zaprzeczyłeś.
Fjord nie umrze, prawda?
Nie odpowiadaj, on nie może umrzeć.
Podróżnik na to nie pozwoli. Prawda, Podróżniku?
„Tak, Jester”.
Wiesz...
Mógłbyś się odezwać,
ja tu odchodzę od zmysłów, żeby ratować życie.
To problem z bogami.
Nigdy nie wiesz, czy odpowiedzą.
Podróżnik zawsze jest tam.
Ale tutaj niekoniecznie.
Wiesz, kto zawsze tu jest,
przynajmniej od paru dni, odkąd się znamy?
Masz rację.
Podróżnik zesłał Fjorda, żebym miała
przyjaciela, gdy jest zajęty!
Któż pojmie kaprysy bogów?
To chyba za mało.
Możesz użyć swojej wizji,
jak z tą paskudną żabą?
Czy potrzebujesz do tego krwi?
Zdradzić ci sekret?
To się dotąd nie zdarzyło.
To takie tajemnicze.
Czujesz zapach krwi
i twoja krew zamienia się w lód?
Co się stanie, jeśli wypijesz krew?
Wolę nie wiedzieć.
Odpowiedź leży w przeszłości,
która strasznie mnie nudzi.
Dlatego nosisz te fikuśne karty?
By poznać swoją przyszłość?
Niezupełnie.
Popatrz na naszą grupę.
Mamy bezdomnego czarodzieja, pijaną goblinkę,
marynarza pół-orka...
Kapitana.
Jasne, takiego, który nie pojmuje swojej mocy,
i mniszkę z krótkim lontem.
I bez kart wiem, że czeka nas przygoda.
Ciekawa z was zgraja.
Co nie?
Najbardziej intrygująca jest utalentowana dama,
która pielęgnuje jednostronną relację
z niewidzialnym bogiem.
Tak.
Zaraz. Mówisz o mnie?
Zabieraj łapy.
No weź...
Myślisz, że chcę dotykać twojego spoconego cielska?
Co robisz?
Próbuję cię schłodzić, żeby gorączka nie usmażyła ci mózgu.
Jesteś pomocniczką czarodzieja.
Co ty wiesz o truciznach?
Znałam kiedyś alchemika.
Nauczył mnie co nieco.
Pomogłam mu przeżyć.
A przynajmniej próbowałam.
Goblin alchemik.
No wiesz...
to robi wrażenie.
Ty skurwielu!
Kurwa mać.
Kapitanie!
Próbowałem go powstrzymać, ale...
Byłem słaby.
Nie udało mi się.
Nie jestem tym, za kogo mnie masz.
Przepraszam.
Nie, nie...
Już dobrze.
Nie zawiodłeś.
Już dobrze, kolego.
Już ci nie ufa, Bren. Reszta też się odwróci.
Milcz.
Próbuje cię podejść. Powiedz, co mówi.
Nie musisz mi ufać, Beauregard,
ale to nie jest dobra pora.
A ja mówię, że dobra.
Mniszka skręci ci kark, gdy pozna prawdę.
Stul pysk!
No, w ogóle się nie znacie.
Gadaj. Pracujesz z nią?
Zabij ją, póki jeszcze możesz.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Powiedz jej.
Wciąż jesteś Volstruckerem.
Teraz rozumiem.
Strasznie boli.
Tak.
Ale nie szkodzi.
Zróbmy to razem.
Mistrz Ikithon nazwał nas Volstruckerami.
Miałem być rolnikiem.
Teraz masz cel.
To cię zmieni.
W coś potężnego.
To przerażające.
Ale zarazem piękne.
Bren...
jesteś piękny.
Kimkolwiek się staliśmy,
będziemy razem.
Widzisz mnicha?
Jeszcze nie.
Foxstep.
Pamiętasz pierwszą lekcję tańca?
Myślałem, że to strata czasu.
Kto by przypuszczał, że przyda się w takiej sytuacji.
Byłeś beznadziejny.
Prawie zmiażdżyłeś mi stopę.
A teraz?
Teraz jesteś tylko trochę niezdarny.
Dziękuję, Herr Bren.
Widzisz?
Nie jestem kompletnym amatorem.
Może poflirtujecie po misji?
Gdzie jest cel?
Nie bądź zazdrosny, Wulf.
Zabawimy się później.
To on.
Mamy klucz.
Wchodzisz na ostro, wielkoludzie.
Muzyka dla mych ramion.
Co się dzieje?
To atak Cricków!
- Dokąd uciec? - Zachowaj spokój.
Tylko Kobaltowa Dusza może tu wejść.
Ani kroku dalej.
Zajmę się nimi. Idź!
To było ostrzeżenie.
Trzeba być odważnym lub głupim, by włamać się do Duszy.
Nie ma miejsca, gdzie mógłbyś się ukryć.
Rozpruj się i gadaj, kto cię przysłał.
Może sam się rozprujesz.
Mam tego dość.
Kim jesteś?
Nie czas na to.
Jesteś mordercą.
Posłuchaj instynktu. Zabij ją i wracaj do domu.
Ojciec wciąż cię kocha.
Ty sukinsynu, jesteś Volstruckerem.
Daj mi powód, by nie skręcić ci karku.
Nein...
Co masz do powiedzenia?
Spuściliśmy ją z oczu.
Cholera!
Stój!
Więzień jest wolny.
To na pewno było celowe.
Chce być naszą przyjaciółką.
Raczej nie.
Łapać ją!
Chciałaś mnie poznać?
Oto kim jestem.
Moi kochani uczniowie, gratuluję.
Wasz sukces zapewni Imperium bezpieczeństwo.
Zasłużyliście na tę ucztę.
A jakże.
Żresz jak jakaś świnia.
To ciało potrzebuje energii.
Przypomina mi się dzień, kiedy się poznaliśmy.
Było dużo skromniej.
Szkoda mi twojej wioski.
Pola Zemni stały się podatnym gruntem dla rebeliantów
szerzących kłamstwa o królu.
Niewdzięczni zdrajcy.
Powinniśmy wywlec ich z chałup w środku nocy.
Lepiej zrobić to publicznie.
Chłosta. Jako przestroga dla innych.
Bren?
Co byś zrobił zdrajcom?
Lud Zemni najbardziej boi się utraty środków do życia.
Zrównałbym ich farmy z ziemią,
a ich truchła powiesił wzdłuż Traktu Królewskiego jako ostrzeżenie.
„W ten sposób Imperium odpłaca za zdradę”.
Święte słowa.
Cieszę się, że to mówisz.
Bo mam dla ciebie nową misję.
Stłumienie rebelii w Zemni.
Te zwoje zawierają listę zdrajców
wskazanych przez królewskich szpiegów.
Jednakże...
To może być trudne, Bren.
Niektóre nazwiska mogą się wydać znajome.
Słyszałam, że wegetujesz w Sanatorium.
Że zapomniałeś ludzkiej mowy.
Ale jesteś żwawszy, niż się spodziewałam.
Pewnych rzeczy się nie zapomina.
Wszyscy cali?
Nie umieraj. Proszę.
Gdzie Caleb?
Nie żyje?
Wpadł do studni?
Pogrzebany żywcem? Co wy gadacie?
„Rolnicza kołatka”?
Runiczna pułapka, by was zatrzymać i samemu dopaść trucicielkę.
Zostawiłaś go samego?
Spokojnie.
Już tego używał. Działa przez minutę.
Jessie, jak będziesz wolna,
zaparz kwiaty w herbatce i daj Fjordowi, nim wykituje.
Masz jakieś... dziesięć minut.
Biegnę po Caleba. Później mi podziękujesz!
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego byłeś jego ulubieńcem.
Nigdy go nie zdradziłam.
Nigdy nie uciekłam.
A on chce tylko znaleźć ciebie.
Oto Bren, którego znałam.
Mistrz Ikithon nie przestanie nas wysyłać, dopóki nie wrócisz do domu.
Wszyscy, których kochasz, umrą.
Lecz nie z twojej ręki.
Bren!
Jesteś iskierką, który stanie się ognistym sztormem.
Jesteś wyjątkowy, chłopcze.
Bren!
Przyjmij ból.
Wytrzymaj.
Caleb!
Wszystko będzie dobrze. Jestem.
ŚMIERĆ
Szalony mag ognia,
odradza się jak feniks.
Jak się czujesz?
Brzmi dobrze.
Mamy
kilka pytań.
Ale dobra robota.
Mamy nowy dzień,
a każdy jest okazją, by stać się kimś...
cóż, nowym.
Więc,
kim chciałbyś dziś być?
Smakuje jak gówno.
Skąd wiesz, jak smakuje gówno?
Pij.
Twój kumpel ma problem.
Powiedziało niewiniątko.
Mówię tylko, że wpakuje cię w kłopoty,
jeśli będziesz sprzątać po nim.
Caleb do niczego mnie nie zmusza.
Naprawdę?
Bo macie rodzicielską więź.
Może.
Ale to ja jestem rodzicem.
Rozumiesz?
Dbam o jego bezpieczeństwo,
by był lepszy, silniejszy i osiągnął wielkie rzeczy.
Gdy go znalazłam, był nikim.
Wystraszonym chłopcem w ślepej alejce.
Muszę go chronić.
Chronię go.
To mój chłopiec.
A kiedyś będzie wielkim człowiekiem.
On o tym wie?
Nie mam pojęcia.
Chcę mu skopać tyłek, ale też...
przytulić.
Nie radzę. Ciuchy będą ci cuchnąć.
Jesteś nam winien wyjaśnienie.
Masz rację.
Nie byłem z wami do końca szczery.
Ale z tym już koniec.
Posłuchajcie opowieści.
„ISKIERKA”
NA PODSTAWIE KAMPANII POTĘŻNA DZIEWIĄTKA
Napisy: Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski