- Is daar iemand?
Herhalen. Is daar iemand?
Als iemand dit hoort, Ik ben aan het pissen.
- Welkom bij TSL Laboratories.
We zijn blij dat je er bent.
Onlangs hebben we veel vragen gekregen
over wat wat we hier precies doen,
en we geven graag antwoord.
Natuurlijk,
met buitengewone vooruitgang komt altijd wat tegenslag.
Maar hier blijft ons doel om de menselijke conditie te verbeteren
op welke manier dan ook.
Door uitgebreide en herhaaldelijk testen,
hebben we veel stappen gezet naar een beter begrip van
de enorme mogelijkheden voor het menselijk lichaam en de menselijke geest.
Hier geloven we dat tijd onze bondgenoot is
en het effect ervan op mensen, een potentieel positief effect,
niet negatief.
Of het nu door het verlengen van het leven van miljoenen
van zieke kinderen of het verbeteren van onze defensiesystemen
door genetisch verbeterde soldaten,
wij hier bij TSL blijven standvastig in ons doel
in het creëren van een betere en veiligere wereld.
Bij TSL nemen we de tijd.
En we nodigen jou uit hetzelfde te doen.
- Het gaat niet gebeuren. - Het gaat niet gebeuren, man.
Zo grappig.
- Jij... - Dat gaat niet gebeuren.
- Je bent een clown.
- Je bent een dronken clown, kijk naar jezelf.
- Absoluut geen schot.
- Ik zou het kunnen.
- Dat zou je niet kunnen. - Ik ga het niet doen.
- Oh, oké. - Kijk me aan.
- Maar ik zou het kunnen.
- Oké, 20 dollar, hoe zit dat, man?
- Honderd dollar.
- Honderd dollar? - Het is oké,
Die weddenschap neem ik aan.
- Wacht even.
- Waar is het? Geef me dat ding.
- Eén schot.
Laat het tellen, ja.
Oké. Pak hem, Tiger.
Waar is hij? Daar.
Twintig op de eerste plaats, eikel.
- Oh.
Oh nee.
- Hij valt in slaap. - Oh mijn God.
- Dat is een schot in de roos, jongens.
- Wacht. Waar betaal je voor betalen, man?
Wacht eens even.
Oké, wacht even, wacht even, laat Laat me hier meer tijd uit halen.
- Whoa, whoa whoa. Wacht, wacht even.
Dichtbij, maar geen sigaar man.
- Huh.
- Dubbel of niets.
- Waarom geef je het geld en bel
je vriendje, eikel. - Contant.
- Hé, je gaat niet weg met dat geld.
Hé, raak me niet aan.
- Oké, grote jongen.
- Je ziet er niet uit, Chase.
- Hoe ken je die naam?
- Weet veel over jou.
- Ja.
Oké.
- Stap in de auto.
Ik heb een voorstel voor je.
- Waar gaan we heen?
- Noem de plaats maar op.
- Dank je wel.
- Je herinnert je me niet, hè?
- Nee.
- Mijn naam is Addison.
We hebben elkaar ontmoet op een feestje een paar jaar geleden.
Ik denk dat je dronker was dan ik dacht.
s Ochtends was je weg.
- Sorry.
- Ik ben er overheen.
- Wat weet je over mij?
Nou,
Ik weet dat je gerekruteerd bent bij het Spookproject
toen je 18 was.
Ze hebben je ontdaan van elke wettelijke identiteit
dus als je zou sterven, niemand het zou weten.
En toen ongeveer een jaar later, werd het hele programma geannuleerd.
De meesten van jullie liepen weg, werden werk-voor-huurlingen.
- Waarom weet je dit?
- Ik werk voor een aantal zeer machtige mensen.
- Ja.
Nee.
Hoewel, niet dat Ik geloof je niet.
Nee, ik ben weg.
- Oh, ja? - Ja.
- Heb je het druk gehad?
- Zoiets.
- Hoe red je het?
- Hier en daar een klusje.
- Twee dagen geleden,
er was een ongeluk in een onderzoekscentrum
voor de kust van Noord-Canada
waarbij een zekere CEO's dochter.
Momenteel is alle communicatie verloren.
We hebben een team nodig naar binnen te gaan en haar eruit te halen
binnen de komende 24 uur.
Discretie is hun topprioriteit.
Dat is de enige reden
je krijgt aangeboden
deze uiterst lucratieve...
klusje.
En er is nog iets.
Ik vraag het aan Russ.
- Dat is een slecht idee.
- Waarom zeg je dat?
- Hij is niet te vertrouwen.
- Oké.
Nou,
Ik laat een auto langs laten komen en je ophalen
in de ochtend.
Je komt erin of je komt er niet in.
Mooie auto.
- Bedankt.
Jij ook.
- Mijn naam is Addison.
- Ik weet wie je bent.
- Is dat zo?
Oké, laten we praten.
- Jullie hadden daar daar in de eerste plaats heen moeten gaan.
- Waarom zeg je dat?
- Weet je wat er gebeurd is op je kleine onderzoekslocatie?
- Het is op een need-to-know basis.
Oh, dus je hebt geen idee wat je jezelf op de hals haalt
en die jongens in.
- Gewoon een goede betaaldag.
Was u degene die de doodsbedreigingen stuurde?
Kijk, het is aan jou.
We gaan met of zonder jou.
- Als ik ga, heb ik de leiding.
- Ik zorg voor een team.
Tot morgen.
- Hé, grote jongen.
Waarom hebben we elkaar nooit ontmoet?
- Hey. Tag.
- Oh, dat is een stevige greep,
wat denk je over armworstelen?
- Ah, ik heb geen tijd voor, man.
- Wil je een uitdaging?
- Daar is het altijd tijd voor.
Wil je eerst gaan? - Ga eerst.
- Ik doe niet mee. - Ja. Een...
- Naar beneden.
- Drie, vier.
- Stomme klootzakken, toch?
Je kent me niet meer.
- Het is niet persoonlijk, vriend, geloof me.
- We deden de klus samen zo'n zeven of acht jaar geleden.
De klus verliep goed. De Maar het geld was klote.
Niet zoals dit.
- Oké jongens, luister goed.
- Hé, lieve wangetjes.
Wanneer laat je me dat ik je meeneem op die date
heb je me beloofd?
Ik heb een geweldig restaurant uitgekozen.
- Colt, spel restaurant.
- Een andere keer.
- Er zijn twee mogelijke onderzoekskampen
waar het doel kon worden in het noorden en zuiden.
Een team van drie wordt worden afgezet bij elke locatie.
Chase, Dex, jullie zijn bij mij aan de zuidkant.
Tag, Colt, jij gaat bij Russ in het noorden.
De helikopter zal op ons wachten op het rendez-vous punt
totdat hij iets hoort van een van beide teams.
Maar als de communicatie wegvalt,
ontmoeten we elkaar op het ontmoetingspunt.
Heb je het?
Hey Tag.
Hoe gaat het met haar?
- Prachtig.
Het is mijn wereld hier.
Man, acht jaar oud nu. Daarom doe ik het.
- Fijn dat je er bent.
- Dank u, dank u.
- Welkom bij Gran Manan baby jongens.
Het lijkt erop dat hennep een beetje verder die kant op.
- Dus Addison, enig idee waar we mee te maken hebben?
Waarom zo'n tijdsdruk van 24 uur?
- Nee.
Alleen dat het gevaarlijk is.
- Hey Russ, weet je zeker weet waar je heen gaat?
Ik zie geen voetafdrukken of niets.
- Ik weet het zeker.
- Waarom gaan we dichter naar het water, Russ?
- Omdat het veiliger is.
- Ja, het is veiliger voor wat?
- Jongens? Kom eens hier.
- Dit moet een een onderzoeksongeval zijn geweest.
- Laten we doorgaan.
Russ.
Russ, ben je daar?
Wat is dat?
- Een tijdschrift.
Voor mij.
Ik, alleen.
- Addison!
Wat is hier aan de hand?
- Ik weet het niet.
Maar ik weet niet zeker of ik wil ontdekken.
We zijn hier niet om vragen te stellen vragen te stellen,
we zijn hier om het dood of levend.
Dus hoe eerder we dat doen, hoe sneller we hier weg kunnen.
- Hey Russ.
Ik denk niet dat het onderzoekskamp kamp dicht bij het water is.
- Ik weet het. Het is vijf mijl de andere kant op.
- Hé allemaal, we zijn omgedraaid hier.
- Het werkt niet. De communicatie werkt niet.
- Hé.
Alles goed met je?
- Laten we gaan.
- Wat kan kan dat gedaan hebben?
- Gran Manan, mijn vriend.
- Hallo? Hallo, is daar iemand?
- Wat is dat?
- Het is een horloge dat ik vond bij het eerste lichaam.
- Ja?
Je mist nooit een kans, hè?
- Nee, zo is het niet.
Zie.
- Ja, mensen hebben dezelfde horloges.
- Misschien.
- Oké, niemand neemt op.
Laten we gewoon gaan en het meisje vinden.
Haar naam is Stacey Callahan.
- Zoals "De" Stanley Callahan?
- Ga.
- Wat dit ook is, we zijn niet voorbereid.
We hebben niet de wapens of eerlijk gezegd, de vaardigheden.
Denk je dat ik dat niet weet?
Ik heb net zoveel informatie als jij.
Dat is het werk.
Discretie, weet je nog?
Ze hebben me niets verteld wat ik jou niet verteld heb.
- Is daar iemand?
Herhaal, is daar iemand?
- Hallo, hallo?
Is daar iemand?
- Godverdomme, het zal niet werken.
- Hoe weet je dat?
- Dat doe ik gewoon.
- Hé, waar komt komt al die rook vandaan?
- Ik hoop echt dat niet is wat ik denk dat het is.
- Label, omslag.
- Hij is leeg.
- Hij leeft dus nog.
- Misschien.
- Shit. Zelfs als hij nog leeft,
zijn we onze enige uitweg kwijt.
- Niet schieten! Niet schieten, alsjeblieft, alsjeblieft!
- Wie ben jij? - Ik ben Dr. Garreth Young.
Ik ben onderzoeker bij TSL.
Wat is hier gebeurd? - Ik weet het niet!
Ik kwam hier net voor en zag dit!
Ik, ik, ik, ik hoorde je aankomen en verstopte me om duidelijke redenen.
- Wat is dit?
- Hij is een wetenschapper. Hij weet niet wat er gebeurd is.
- Echt waar?
- Ik kwam hier aan nadat de rest van mijn team
op een aparte boot.
Ik, ik ben op zoek geweest naar het onderzoekskamp,
Ik moet aan de aan de verkeerde kant van het eiland.
Wie ben jij?
- We zijn naar jou gestuurd op een reddingsmissie.
Niet voor jou.
Ken je Stacey Callahan?
- Kom met me mee.
- Dus wat stel je voor?
- Dat we het kamp vinden.
Kijk of er iemand is.
Of kijk of ze iets hebben dat we kunnen gebruiken om hulp in te roepen.
- Wist je hiervan?
- Nee.
- Onzin!
- Hey. Hey. Kom op, jongens,
Begin niet met die onzin, oké?
- Wat weet jij ervan klootzak?
Wat, geven ze je een beetje om niets te zeggen?
- Hey, Colt, kalmeer rustig aan, oké?
- Je kent Russ niet.
Waarom vertel je Tag niet over je baantje
een paar jaar geleden.
- Hou je bek, Colt.
- Ik weet dingen. - Jij weet niets.
- Ik weet dat een stel mannen stierven onder jouw toezicht.
- Je weet helemaal niets.
Hou je bek!
- Hey!
Godverdomme!
Jullie klootzakken zijn erger dan mijn kinderen.
Luister, jullie kunnen dat allemaal later wel uitwerken, oké?
Vanaf nu, omdat we geen uitweg hebben,
Ik denk dat Russ gelijk heeft.
We moeten naar dat kamp.
Wat vind je daarvan?
Russ?
- Laten we gaan. Het wordt donker.
- Nou.
Daar is ons doel.
- Nu moeten we alleen nog uitzoeken hoe we haar hier weg krijgen.
We slaan hier hier voor de nacht.
Probeer een signaal te krijgen en ga naar het rendez-vous punt
in de ochtend.
Hallo, kan iemand me horen?
Hallo, is daar iemand?
- Als je geïnteresseerd bent.
- Ja.
Dank je wel.
- Nee, dank je.
Ik weet dat je niet hier voor mij bent gekomen,
maar ik weet echt niet zeker wat ik gedaan zou hebben
als je niet was aangekomen.
- 750 duizend, yo.
Godverdomme!
Ik zal jullie eens iets vertellen.
Mijn kleine meid die naar de universiteit gaat.
Ik heb het ook niet over een gewone universiteit. Mm mm.
Praten over afstuderen, medische school, rechtenstudie.
Sheeit.
- Als we hier uitkomen.
- Oké, schatje, ik maak me er geen zorgen over.
Ik ga de missie afmaken.
We zullen de dochter vinden.
- Als ze nog leeft.
- Ze zeiden levend of dood. Ze willen haar gewoon thuis hebben.
- Ja, oké.
Ze vertellen je wat hier ook is gebeurd.
Ik dacht het niet.
Ze is dood, ze komen niet.
- Dan zullen we haar levend vinden.
Bel en ze sturen iemand.
- Mag ik je iets vragen?
Wat is er gebeurd tussen jou en Russ?
Waarom haat je hem?
- Ik weet niet of ik hem haat.
Hij heeft misschien mijn leven gered.
- Weet je het niet?
- Dat is het probleem.
Russ en ik hadden een baan samen een paar jaar geleden
en het ging mis.
Echt verkeerd.
We waren de enige twee die het er levend vanaf brachten.
Het eerste dat ik me herinner,
uit het uit het water getrokken door Russ.
Een man...
- Wat bedoel je, het het eerste wat je je herinnert?
- Nou.
Wanneer ik bijkwam, kon ik het me niet herinneren.
- Wat, kon je je niet herinneren wat er gebeurd is?
- Ik kon me niets herinneren.
- Zoals geheugenverlies? - Ja.
Ik heb wazige glimpen van oude herinneringen,
maar niets voor de afgelopen paar jaar.
Nu weigerde Russ me niets te vertellen.
Vanwege het Project is het geweest,
Nou, moeilijk om iets te weten te komen.
Denk ik.
Ik denk dat ik daar iemand ben kwijtgeraakt.
Iemand van wie ik hield.
Ik kan het voelen, weet je?
En ik ben bang dat Russ er iets mee te maken had.
- Ik ben Dex, trouwens.
- Dex?
- Wat is het?
- Dit.
- Oké?
Dit is mijn dagboek.
- Waar ben je bang voor dat iemand het zal weten
wie is je oogappel?
- Nee, kijk.
Deze vermeldingen.
Ik kocht dit dagboek voordat we vertrokken.
Mijn eerste bericht was vanochtend.
Ik heb deze niet geschreven.
- Maar dit is jouw handschrift.
- Ja, ik weet het.
Maar die heb ik niet geschreven.
- En kijk, de goede hoop en alles,
geeft je een warm gevoel van binnen.
Zelfs als het niet waar is.
Er is niets dat voor ons zorgt.
Waarom zouden ze?
Naar ons kijken? Wat we gedaan hebben?
God, of het universum, zijn ons niets verschuldigd.
Hoe is die roem hetzelfde in het donker?
- Houd je bek.
- Zien jullie iets?
- Nee.
- Ik heb niets.
- Man, wat is dat?
- Schieten we?
Russ! - Wacht even.
- Dat ding is niet menselijk.
- Jongens?
- Echt niet.
Russ, man, wat was dat verdomme!?
Verdomme, nee.
- Dat is onmogelijk.
- Wat is?
- Oké.
Dus ongeveer acht jaar geleden,
Ik had een neef die vermist werd.
Hij ging naar het midden en werd nooit meer gezien
of weer van gehoord.
Ik hoorde ter plaatse dat ze een dagboek hebben gevonden
uit de jaren 1940.
In dat dagboek, schreef de man over...
dit soort dingen.
Hij zou dingen vinden, die hetzelfde waren,
veranderd.
- Vind je het erg als ik dit lees?
- Wacht even.
Discretie, weet je nog?
- Iets buitengewoons is duidelijk aan het gebeuren
op dit eiland.
Dit dagboek kan de sleutel zijn,
niet alleen om ons te helpen te begrijpen wat er is gebeurd
aan al die mensen, aan mijn vrienden,
Het kan ons ook een hoe we thuis kunnen komen.
Ik beloof het. Het blijft tussen ons.
- Jongens! Kom hier, snel!
- Onmogelijk.
- Gaat het?
- Dit is niet mijn wereld. Mm mm.
Ik zou hier niet moeten zijn.
- Luister.
Er is iets mis.
Het kwaad op dit eiland.
En alles wat we kunnen doen is vechten en overleven.
Oké?
- Ja, ja.
Juist, uh,
Neem het plan nog eens met me door.
- We vinden het meisje. Levend.
We gebruiken de radio om te roepen.
Iemand zal ons krijgen.
- Rechts.
En als ze dood is?
- Dat wordt ze niet.
- Hé, je had het over een baan een paar jaar geleden.
- Dat is een lang en ingewikkeld verhaal.
- Hoi Stacey.
Kunt u ons vertellen wat er is gebeurd?
- Ze is in shock.
- Ik ga verder het dagboek doorkijken.
- Russ, een vraag voor je.
- Schieten.
- Laten we zeggen dat we bij het kamp komen, toch?
En de meisjes leven nog, maar de communicatie werkt niet.
- Mm hmm. - Wat dan?
- Dan blijven we klimmen tot we een signaal vinden.
- En als we er nog steeds er geen kunnen vinden?
- Dat zullen we doen.
- Je bent een zelfverzekerde man, Russ.
Dat moet ik je nageven.
- We zijn er.
- Geen meisje.
- Nee.
Geen meisje.
- Ik hoop dat dat verdomde ding ook maar werkt.
- Hallo?
Is daar iemand?
Hallo?
- Hé, Russ.
- Hé, Addison.
- Hoe gaat het met jullie? Waar zijn jullie?
- We zijn in het andere kamp.
Dit kamp is leeg. Er is hier niets.
- Ja, er zijn uh,
er zijn lichamen,
overal.
- Maar ik heb het meisje gevonden.
Levend.
- Kan ik iets voor je halen?
Ik weet niet wat er gebeurt hier op dit eiland.
Maar ik beloof je, je bent nu veilig.
- We zijn hier drie dagen geleden aangekomen.
We realiseerden ons al snel dat we niet weg konden.
We zaten vast.
En dan de mensen die hier de dag voor ons waren.
Ze begonnen ziek te worden.
En hun botten...
beginnen ze te kraken.
Ik veranderde in iets vreselijks.
Toen het moorden begon, rende ik zo ver mogelijk weg.
Ik verstopte me.
- Nou, ik ben blij dat je in orde bent.
We brengen je naar huis.
- Hartelijk dank.
- Onze loonstrookjes hangen er eigenlijk vanaf.
Dus bedankt.
- Kijk, we gaan deze radio meenemen
en we gaan omhoog blijven klimmen.
Probeer contact te maken met de buitenwereld.
- Oké?
- Hoe gaat het met Chase?
- Ja, hij is goed.
- Oké.
We houden contact.
Wees veilig.
- Wat is dat?
- Het is gewoon een dagboek.
Helpt me dingen te begrijpen.
- Wat bedoel je?
- Ik weet het niet.
Om wie ik ben,
het is gewoon moeilijk om dingen uit te zoeken, weet je?
Maar toen ik dit later terug, de vermeldingen,
Ik begin patronen te zien en,
maakt gewoon dat ik me een beetje minder verloren.
- Dus je vriend Dex is een heilige
of een beetje geniaal.
Hij of een versie van hem ging verder met zijn dagboeken.
- Wat bedoel je met, "Een versie van hem?"
- Je moet gaan zitten.
- Ik moet je iets vertellen.
- Wat is het?
- Er zijn anderen...
die ons kwamen vermoorden.
- Blijf hier.
- Nou,
hier gaat niets, toch?
- Hallo?
Hallo, is daar iemand?
- Kijk, dit gaat gek klinken gek klinken, maar voor zover ik kan vertellen,
het hele eiland lijkt omgeven te zijn door een soort
van wormgat en volgens het tijdschrift
het heeft de neiging om dingen binnen maar niet buiten.
- Dus we zitten hier vast?
- Misschien. Waarschijnlijk.
- Hoe zit het met de versies van Dex?
- Er lijkt een soort soort kwantumgebeurtenis
op het eiland ongeveer om de drie dagen.
- Wat betekent dat?
- Dat het eiland zichzelf zichzelf aan de buitenkant
maar niet aan de binnenkant.
- Ik, ik kan je niet volgen.
- Fuck, als in, elke drie dagen een nieuwe versie van jou,
Dex, ikzelf, zullen allemaal het eiland weer betreden.
Ondertussen gaan we door vooruit zoals we nu doen.
Vandaar de items.
Je vriend ontdekte zijn dagboeken
en vervolgde de vermeldingen waar een eerdere versie
van zichzelf vertrok.
- Waarom krioelt het eiland dan niet niet vol met andere versies van,
Nou, wij?
Gezien de lichamen denk ik dat overleven op het eiland
voor langer dan drie dagen is moeilijk gebleken.
- Hebben jullie dat gehoord?
- Helaas wel.
- Wij zijn het.
- Wat zijn wij?
- Het is de laatste ons.
Maar als het iedereen op het eiland,
een versie van ons.
- Hallo. We bellen van een reddingsmissie
voor Stacey Callahan.
We hebben haar levend. I Ik herhaal, we hebben haar levend.
We vragen om extractie.
- Hoor je dat?
Russ.
Vlucht hij?
Wat krijgen we nou!?
- Je nam, je, je overleefde drie dagen.
Je voelt dat het eiland ons, elk mens verandert
in een of ander... ding.
- Wat zijn zijn dat klonen?
- Onthoud. Overleven.
Verspil geen kogels meer!
- Ga!
Rennen!
- Het is ziek, jij smerige klootzak.
- Wat is het plan?
- Nee, nee, geen wapens. Ik doe geen wapens.
- Addison?
- Jongens.
Richt op het hoofd.
Laten we dansen, baby.
Echt? Vermoord me maar.
- Waarom duurde het zo lang?
Wacht!
- Mooie worp.
- Bedankt.
Mooi schot.
Wat is er in godsnaam met onze spullen gebeurd?
- Gaat het goed met je?
- Wat was dat verdomme!?
- Het spijt me.
- Hallo, is daar iemand?
We zijn een reddingsteam die vragen om extractie.
- Wat gaan we verdomme gaan we doen, man?
We kunnen hier niet in het donker met die,
die, die gemuteerde kloon dingen rond.
- Iedereen.
- Man.
De laatste, de, de, de gemene!
Eentje leek op mij.
Het had een mes. Shit, mijn mes!
En het wist hoe het te gebruiken.
- Hoe langer ze hier zijn, hoe dommer ze worden.
- Wat? Hoe langer ze...
Man, hoe de fuck weet je dat?
Hé.
Hey!
Wat vertel je me verdomme vertel je me niet man?
Wat bedoel je verdomme, "hoe langer ze hier zijn"?
- Hallo?
- Hallo!
Wie is dit?
- I ben een vertegenwoordiger.
- We zijn een reddingsteam dat Stacey Callahan heeft.
We hebben extractie nodig.
- Het spijt me, maar dat is onjuist.
- Nee, we hebben haar.
Het is ingewikkeld, maar we hebben haar en ze leeft.
Dat is onjuist.
Stacey Callahan is niet meer in leven.
- Ja, dat is ze. Het is ingewikkeld.
Maar we hebben haar. Ze leeft nog.
- De 72 uur venster is gesloten.
Mw. Callahan is niet langer een levensvatbare reddingsactie.
- Ik zeg het je.
- Het bedrijf wil u graag bedanken
voor uw diensten.
Helaas hebben we tot de beslissing gekomen om uit elkaar te gaan
met het huidige circuit.
De vernietiging van het eiland zal plaatsvinden
in ongeveer 12 uur.
Nogmaals, het bedrijf bedankt voor uw diensten.
- Wacht, nee, wacht!
Wacht!
Fuck!
- Hey Russ, man,
kun je maar beter heel snel praten.
Wat is er verdomme aan de hand?
- Als je je slechtste moment
opnieuw en maak het net 10% beter,
zou jij dat doen?
- We hadden Voorzichtiger zijn met Stacey.
- We wisten het niet.
Hoe zit het met je boot?
Degene waarmee je hier kwam.
- Uh,
Hij staat geparkeerd bij de kust.
Het is net als met de helikopter.
Dingen gaan niet hier niet uit.
- Hallo, hallo.
- Ja, Tag.
- Hey. Hoe gaat het daar?
- We zijn Dex kwijt
en het meisje.
Ze veranderde in een...
- Wat iedereen zal worden
als we hier nog langer blijven.
- Ja.
- Ik denk dat we de nieuwe versies tegenkwamen
van wat dan ook deze dingen zijn
en hoe langer ze hier zijn,
hoe groter, hoe gemener, hoe sneller, hoe dommer,
en hoe lelijker ze worden.
Denk dat het nu duidelijk is dat we een deel zijn
van een of ander klote experiment dat verkeerd afliep.
Oh, en we uh, we kwamen in contact met het bedrijf.
- Oké.
- Ja. Ze komen niet.
De vernietiging van het eiland sequentie of wat dan ook.
Hij gaat morgenochtend naar beneden.
- Vernietigingssequentie?
- Het kan een opname, ik weet het niet.
Maar ik zal je één ding vertellen.
Ze wisten dat ze nu al weg zou zijn.
- Hey um,
Ik heb iets Ik moet het jullie vertellen.
Dit is niet mijn eerste keer op het eiland.
Het is niet mijn eerste keer op deze missie.
Ik ging op dezelfde missie een paar jaar geleden.
Eén voor één werden we gedood door wat die
gemuteerde versies van ons daarbuiten zijn.
Chase en ik, we ontsnapten het eiland net toen het afbrokkelde.
Toen we buiten kwamen was er dit...licht.
En dan deze boot.
Chase was bewusteloos.
Verdomme, hij moet zijn hoofd gestoten hebben of zoiets,
maar toen hij wakker werd herinnerde hij zich niets meer.
En ze vertelden ons dat het 2021 was.
- Oké?
- Kijk, toen we vertrokken voor de missie,
Het was 22 oktober 2023.
- Dat, dat was gisteren.
- Natuurlijk.
Het is een wormgat.
- Geen reden voor de tijd ze op het eiland aankwamen
hetzelfde zou zijn als de tijd dat ze vertrokken.
- Kijk, toen we terugkwamen,
elk spoor van ons was verdwenen.
Ik dacht dat het het beste was dat-
Ik dacht Chase, laten we opnieuw beginnen.
- Het universum heeft een manier om paradoxen te voorkomen.
- Russ, waarom heb je het ons niet verteld?
- Ik probeerde je tegen te houden.
Ons, van komen.
- Dus je stuurde een doodsbedreiging.
- Als ik je de waarheid had verteld, zou je me dan geloven?
Naarmate we dichter dichter bij de dag kwamen,
Ik realiseerde me dat je met of zonder mij zou gaan.
We zouden altijd gaan.
Ik dacht gewoon dat als,
als we het meisje levend konden vinden,
ze ons eruit zouden halen.
Ik had het mis.
- Hé, Russ?
- Hé, Chase.
- Hoe zijn we er de vorige keer uitgekomen?
- We vonden een oude kano.
Ik heb er al naar gezocht.
We peddelden onze kont zo snel als we konden.
Lieten dat eiland in ons stof achter.
We zijn eruit gekomen, Ik weet niet hoe.
- Dat doe ik.
Tenminste, dat denk ik.
Het is onmogelijk om te zeggen hoe vaak
deze cyclus heeft plaatsgevonden.
Maar ik denk dat je vorige de eerste en de laatste was,
en enige keer dat de kano werd gebruikt.
En ik denk dat die kano hier was voor het wormgat.
- Dus, hoe komen we er doorheen?
- De vernietigingssequentie.
- Maar waarom zouden ze het eiland vernietigen?
- Ze willen het het eiland vernietigen.
Ze willen ons vernietigen.
- De vernietigingsprocedure zou het krachtveld moeten uitschakelen.
Tenminste tijdelijk.
- Dus als we de en de boot door
als het krachtveld uit is?
- We moeten in staat zijn om door een kloof te gaan
in het wormgat, ja. Theoretisch gezien wel.
- Dat is ongeveer vier mijl voor ons.
- Oh, shit.
- Waarom, wat is er mis?
- Ik herinner me deze plek.
Het krioelde er van de grote jongens.
- Neuken.
En ik wed dat deze verdomde nerds hier geen wapens hebben.
- Ik geloof dat de boot hier geparkeerd staat.
- Het is maar drie kilometer verderop.
- Laten we hopen dat er genoeg gas in zit.
Dichtbij genoeg, we We kunnen het vanavond halen.
- Het is te gevaarlijk, niet 's nachts.
- Ja, daar ben ik het mee eens, we we moeten morgenochtend gaan.
- Prima. Het eerste.
- Hé man, ga zitten. Ik wil even snel met je praten.
Allereerst,
je bent een klootzak en ik ben echt boos.
- Dat is redelijk.
- Maar,
Helaas ben ik geen een geweldige vader geweest.
En ik hoop dat mijn kleine meisje,
me op een dag vergeeft.
Dus zelfs als je me hier laat vermoorden,
Ik wil van je leren en je vergeven.
- Dank je wel.
- Ja.
- We gaan het doen.
- Ik weet het, man.
- Waarom ga je niet wat slapen?
- Ja, ik kan wel wat slaap gebruiken.
- Oh, shit!
- Wat was dat verdomme?
- Ik denk welke wetenschapper hier voor ons was.
- Heb je hulp nodig?
- Oh.
Nee. Het is niet zo erg.
Oh ja.
- Ja. Eigenlijk wel, vind je het erg?
- Ja, ga zitten.
Hier.
- Hartelijk dank.
- Het zal prikken.
Drie, twee...
Alles goed met je? - Mm hmm.
Weet je dat?
De nacht dat we uh, de nacht dat we elkaar ontmoetten,
dat was, dat was ongeveer twee jaar geleden.
- Ja? - Ja.
- Weet je, sinds uh, sinds je het zei,
Ik denk dat ik het me herinner.
Niet veel. - Mm.
- Maar ik herinner me dat ik je ontmoet heb.
Moet echt dronken.
- Ik herinner me dat je een voor het grootste deel een heer was.
- Ja?
- Ja, de meeste.
- Nou, goed.
Rechts.
Je bent er helemaal klaar voor.
- Oh, dank je wel.
- Hé.
Ik wil alleen maar zeggen dat uh,
eerder vandaag toen we in een hinderlaag liepen
en ik zag je gezicht.
Het spijt me dat ik aarzelde. Ik weet het niet.
- Het is OK.
Maar ik ben hier.
Blijf super dichtbij.
Hey Dr. Young.
Gewoon uit nieuwsgierigheid. Wanneer ben je hier aangekomen?
- Maak je geen zorgen om mij.
We hebben nog tijd genoeg.
- Dat is waar de de ventilator raakte de vorige keer.
Vanaf daar is het ongeveer een ongeveer een mijl langs de kust.
We blijven aan de kustlijn tot we bij de boot zijn.
- Goed.
Hoeveel tijd krijgen we?
Een uur.
- Een uur.
Ik hoop dat je een snelle loper bent.
- Hé! Ik zie water.
- Daar is het.
- Wat is er, wat is daarbuiten man?
- Ik denk dat we weer weer omsingeld zijn.
- Oh shit!
Het leek alsof ze allemaal kwamen spelen.
- Hoe komen we op tijd?
- Ongeveer een uur.
- Oké. Ze kunnen het halen.
Hoe staat het met het gasverbruik?
- Niet veel.
Genoeg om ons door de kloof en dan misschien
naar de dichtstbijzijnde kustlijn.
- Shit! Ik ben er bijna doorheen.
- Eh, eh...
Moeten we vluchten?
- Ik denk dat je moet vluchten.
- Nee man, fuck dat.
Kom op.
- We hebben 10 minuten.
We moeten op zijn minst afstand afstand nemen van de kustlijn.
We willen onze kans niet missen.
- Waar zijn ze?
- Ergens hier in de buurt.
- Je denkt er toch niet aan om te doen wat ik denk dat je aan het doen bent?
- Als we ze gaan halen,
we zullen net zo dicht bij het krachtveld daar.
zoals wij hier zijn, toch?
- Ik heb bijna geen benzine.
Chase, je kunt toch niet hiermee akkoord gaan?
Deze man nam de laatste twee jaren van je leven van je af.
Hij heeft ons allemaal hierheen gesleept.
Hij is een leugenaar en heeft permanente schade toegebracht
voor al onze levens.
We moeten gaan.
- Jij bent de beslissende stem.
- Nee! Nee!
Tag! Tikkie, nee!
- Kom hier schatje. Kom hier schatje.
Mijn baby.
- Nee.
- Mijn baby.
- Dat meen je niet.
Je weet dat je op het hoofd moet richten.
- Ik probeerde het.
- Ik vergat dat je er altijd zoveel naast zat.
- Het spijt me.
- Opslaan. We moeten gaan.
Daar is het.
- We hebben vijf minuten.
- Shit, hij heeft je.
- Go! Ga!
- Nee, kom op!
- Ik wilde je vriend niet helpen.
- Nee, ik wist gewoon dat ik hem niet zou verlaten.
- Dat is het dus.
Je bent gezellig. Wat schattig.
Het gaat knallen, Je moet verdomme gaan.
- Nee!
Je hebt mijn leven gered.
- Luister! Addison.
Ik was daar op de dag dat jullie jullie elkaar ontmoetten op dat feest.
Ze is jouw meisje.
Dat is de dag dat we hier vertrokken.
De oude jij is verdwenen.
Ik was erbij op je bruiloft.
Ik was er voor alles, zij is jouw alles!
- We hebben drie minuten, we moeten gaan!
- Hij zal hier zijn.
- Het spijt me.
Ik wilde dit echt niet doen.
- Ga verdomme weg.
- Geef ze op hun donder.
Hey! Misschien zie ik bij de volgende.
- Het spijt me! We hebben geen tijd meer!
We zullen veilig zijn.
Het gebeurt!
Nee! Ga niet zoeken!
- Hey!
Oké, grote jongen.
- We gaan het niet redden!
- We gaan het halen!
- Achtervolgen?
Chase!
Chase, Chase, kom hier.
Hoi.
- Zwemmen.
Wat is er gebeurd?
Wie ben jij?
- Chase was bewusteloos.
Hij moet zijn hoofd gestoten hebben zijn hoofd gestoten hebben of zoiets,
maar toen hij wakker werd herinnerde hij zich niets meer.
- Eén moment.
- Hey, hey, het is goed, je bent in orde.
Oké, kom op.
- Wat is er gebeurd? - Rustig maar.
- Waar ben ik?
- Je hebt geluk.
Ik vond je bewusteloos en dreef daar buiten.
Wat was je aan het doen?
- Als ik je de de waarheid zou vertellen,
zou je me geloofd hebben?
Nu, Chase, kun je opnieuw beginnen.
Als je je ergste ergste moment opnieuw zou kunnen beleven,
het slechts 10% beter maken, zou je?
- Je ziet er niet uit, Chase.
- Hoe ken je die naam?
- Ik weet veel over jou.
- Ja? Oké.
- Op Chase, of een toekomstige overlevende.
Als je deze brief leest brief leest, heeft het plan niet gewerkt.
Maar hopelijk begrijp je waarom ik deed wat ik deed.
De dag dat we van het eiland ontsnapten
Ik koos ervoor om me te verstoppen en je alleen te laten gaan.
Het leek beter dan blijven
en proberen je de waarheid die je nooit zou geloven.
Een die weg zou duwen, voor altijd.
We moeten terug.
Klootzak.
Russ had gelijk. Ze met of zonder ons.
Het was nooit de bedoeling moesten ontsnappen.
We zijn laboratoriumratten die naar het eiland voor proef na proef
in hun zoektocht naar een perfecte soldaat.
Maar deze keer, deze zijn we er klaar voor.
We komen voor iedereen.
En dan komen we ze halen.
Stap in de auto.
- Waar gaan we heen?