NAMACALNE DOWODY
Nie może pani wejść. Co pani robi?
- Z drogi! - Nie może pani tam wejść!
Gdzie Ok-hui?
Mów, gdzie jest!
Chyba rozumiesz, co się dzieje.
To koniec mojej małej wskazówki.
Nie widzisz, prawda?
Oczywiście, że nie.
Zamknąłem oczy.
Ciężko wam będzie.
Nie widzę jej.
Tu są klucze.
Co robisz?
Odłóż to.
Tylko tak ocalę Ok-hui.
Znajdziemy ją. Nie musisz tego robić.
Wiesz, gdzie ona jest?
Nie wiesz.
Umrze, zanim ją znajdziesz.
Nie zbliżać się.
Nie żartuję.
- Co robisz? - Nie wchodź mi w drogę.
Zabieram go stąd.
Z drogi.
Detektywie Moon, kluczyki.
- Jedź. - Bong Ye-bun.
Otwórz drzwi.
Jedź.
Cięcie!
Dobrze.
Dobra robota.
Świetne aktorstwo.
Świetna z was drużyna.
Zamknij się.
To komplement.
Zabraliśmy cię ze komisariatu, jak chciałeś.
Powiedz, gdzie jest Ok-hui.
To nie tak.
Musicie zabrać mnie tam, gdzie chcę.
Powiem wam, gdzie jest, gdy tam dotrzemy.
Dobrze?
INCZON
Tak się nie traktuje zakładnika.
Czemu jest tak ciemno?
To tutaj?
GPS wskazał nam adres, który podałeś. To musi być tu.
GPS chyba się nie myli.
A teraz mów.
Gdzie Ok-hui?
Ok-hui?
Ok-hui…
Jeśli teraz wam powiem, detektyw Moon mnie aresztuje.
Nie wiem, czy pokonam go w walce.
Muszę być bezpieczny.
- Nie sądzicie? - Mówisz poważnie, dupku?
Rób tak dalej, a Ok-hui umrze.
Mamy mało czasu.
Co mamy zrobić?
Niewiele możecie zrobić.
Nie mogę was prosić o gwarancję bezpieczeństwa.
Sam muszę o siebie zadbać.
Nie sądzi pan?
Detektywie Moon?
Wszystko w porządku? Detektywie!
Kim jesteście?
Puśćcie mnie!
Detektywie!
Puszczajcie!
Nie do wiary.
Dobrze cię znów widzieć!
Ty draniu!
A masz.
Takie spojrzenie
jest w twoim stylu.
Nie! Detektywie!
Nie tak szybko.
Już masz dość? O to chodzi?
To żadna zabawa.
Daj spokój, to jeszcze nie koniec.
Nie odpłaciłem ci się za to, co przez ciebie przeszedłem.
Należy ci się jeszcze kilka ciosów.
Podnieś mu głowę.
Spójrz na mnie, detektywie Moon.
Spójrz na mnie.
Detektywie.
Detektywie, wszystko w porządku?
Obudź się.
Przestań mną potrząsać.
Kręci mi się w głowie.
Przestraszyłeś mnie.
Nic ci nie jest?
A tobie?
Skrzywdzili cię?
Nie sądziłem, że przyprowadzisz mi Moona.
Kto ci o nas powiedział?
Nikt.
Sam widziałem.
Muszę coś omówić z doktor Bong.
Da nam pan chwilę?
Rozmawiam z panem Baek Sun-gilem?
Pod tym adresem
znajdziesz łódź płynącą do Chin.
SAMON-RI 19, GANGSU-MYEON
Dziękuję.
Nie ma za co.
Zapłacisz za to.
Zapłacę?
Owszem, 30 milionów wonów.
Tyle kosztuje
wywiezienie kogoś takiego do Chin.
Mówiłem, że znajdę wyjście,
ale nie mówiłem, że za darmo.
Ale przyprowadziłem panu
detektywa Moona.
Proszę przestać.
Chyba czegoś pan nie rozumie.
Dorwanie kogoś takiego
to dla mnie bułka z masłem.
Celowo tego nie zrobiłem.
Dlaczego?
Bo nikt mi nie płacił.
Proszę posłuchać.
Zemsta nie daje pieniędzy.
Ja wszystko widzę.
Ma pan obsesję na punkcie pieniędzy.
Uzależnia pan dziewczyny i każe im pracować w szemranych barach.
Zabiera im pan pieniądze, sprzedając im narkotyki.
Ale posunął się pan za daleko,
wciągając rodzinę i przyjaciół w narkotyki dla pieniędzy.
Moon Jang-yeol zniszczył panu interes,
a panu ledwie udało się kupić kilka łodzi i trochę handlować.
Ale on znów to popsuł.
Wszczepiono panu w brodę metalowe gwoździe.
Nie mógł pan jeść
i ślinił się jak pies.
Kim ty jesteś?
Kto ci to powiedział?
Już mówiłem.
Nikt.
Sam widziałem.
Zemsta nie daje pieniędzy.
Ale…
jest coś, co daje.
Skąd Moon Jang-yeol, zesłany do Mujinu,
nagle wiedział, że kupił pan kutry do handlu narkotykami?
Mogę zobaczyć przeszłość każdej osoby,
patrząc jej w oczy.
Dziewczyna z Moon Jang-yeolem też ma taką moc.
Ale musi dotknąć tyłka.
O co tu chodzi?
Sprawdzę, czy naprawdę go zabił.
Podobno ma pan fascynującą partnerkę, detektywie Moon.
Ale nie wiem, czy powinienem w to wierzyć.
Ty.
Naprawdę wszystko widzisz, dotykając tyłków?
Dlatego ostatnio dotknęłaś mojego tyłka?
Na pewno nie zabierałby cię w niebezpieczne miejsca dla zabawy.
A więc mówił prawdę?
Myślę, że pana oszukiwał.
Musimy to tylko sprawdzić.
Jeśli nie,
możemy ją wykorzystać jak pozostałe dziewczyny.
Szybko zarobi dla nas 30 milionów wonów.
Rób swoje i zmuś ją do współpracy.
Tak jest.
Co mam z nim zrobić?
Przekaż doktorowi Jinowi.
Będzie wiedział, co robić.
Detektywie, co robimy?
Twoja ręka…
Co?
Narodowa…
Co powiedziałeś?
Narodowa Akademia Policyjna.
Co robicie?
Dokąd go zabieracie?
Nie możecie!
Detektywie!
Hej.
Ułatwmy to sobie.
Dałem taki zastrzyk ponad setce kobiet.
Jestem ekspertem, nic nie poczujesz.
Nie martw się.
Ty mała suko.
Narodowa Akademia Policyjna.
W przypadku porwań lub brania zakładników
najłatwiej związać kogoś za pomocą opaski zaciskowej.
By się uwolnić,
należy machnąć rękoma w tył i uderzyć z całej siły o brzuch.
Spróbujmy, zaczynając od jedynki.
Ja jestem ekspertką od zastrzyków.
Zaciągnęli go w tamtym kierunku.
Trzech złoczyńców przy ogniu po prawej.
A tutaj jest jakiś strażnik.
Często dostawał ochrzan, bo telefon go rozprasza.
Kim pani jest?
Jak się tu pani dostała?
Przy drzwiach
jest żelazna rurka.
Chcesz go zabić?
Nic ci nie jest?
Lepiej się czuję, bo odpocząłem.
Pospiesz się.
A więc to nie było oszustwo.
Moja droga.
Masz moc, która wszystko widzi,
ale nie zauważyłaś kamer?
Chłopaki,
możecie zabić detektywa.
Ale nie ważcie się tknąć dziewczyny.
Jest was tak wielu.
Trzymaj się mnie i uważaj.
Poddaję się.
Co powiedziałeś?
Niezbyt dobrze słyszę.
Poddaję się.
Co on mówi?
Też go nie rozumiem.
Ten drań nie chce się poddać?
Ok-hui musi być gdzieś w Mujinie.
- Ok-hui! - Siostro!
Bae Ok-hui!
- Ok-hui. - Czekaj.
Ty szalony draniu! Gdzie jesteś, do cholery?
Wydział ds. Poważnych Przestępstw cię szuka.
Myślą, że dogadałeś się z Parkiem Jong-bae!
Nie ma czasu na wyjaśnienia.
Wiemy, gdzie może być Ok-hui.
Co?
Wiesz, gdzie jest Ok-hui?
Proszę posłuchać.
Szaman wywiózł Ok-hui z centrum samochodem.
Pojechał w kierunku Jungsan.
Skręcił w prawo na skrzyżowaniu trzech dróg.
Chwila.
Jungsan jest w przeciwnym kierunku.
Jesteśmy w złym miejscu.
Rozumiem. Zadzwonię, jak dojedziemy.
Myliliśmy się.
Nie ma jej tu. Jedziemy.
Gdzie detektyw Moon i pani Bong?
Wie pan, gdzie oni są, prawda?
Chodzi o to…
To ukrywanie zbiega.
Porwano moją siostrę.
Musimy ją uratować!
- Zabrać ich. - Chwila.
Znaczy…
W nogi.
Yongmaengu!
- Wsiadaj. - Chodźcie!
Dziękuję!
Wsiadajcie!
Doktor Bong.
Jesteśmy tam, gdzie pani mówiła.
Dokąd teraz?
No tak…
Chyba rozumiesz, co się dzieje.
To koniec mojej małej wskazówki.
Nie widzisz, prawda?
Oczywiście, że nie.
Zamknąłem oczy.
Od tego momentu miał zamknięte oczy.
Nic nie widzę.
Widzicie, gdzie mógł ją zamknąć?
Cóż…
Nie ma tu nic takiego.
Naprawdę nic nie widzę.
Rozdzielmy się
i jej poszukajmy, dobrze?
- Tak jest. - Chodźmy.
Doktor Bong.
Gdy nie patrzę w czasie lekcji,
uczniowie zawsze się wygłupiają.
Gdy piszę na tablicy,
skupiam się na dźwiękach.
Słyszę, jak dzieci
rzucają sobie liściki,
rozpakowują słodycze,
a nawet bazgrzą w podręcznikach.
Proszę się skupić.
Czasem łatwiej coś usłyszeć niż zobaczyć.
Nie widzisz, prawda?
Oczywiście, że nie.
Zamknąłem oczy.
Ciężko wam będzie.
Słyszałam dzwonki.
Jak w buddyjskiej świątyni.
W świątyni?
Nie ma tu żadnego domu, a tym bardziej świątyni.
Na pewno słyszałam jakieś dzwonienie.
Czyli to nie tutaj. Poszukam gdzie indziej.
- Da-eun, chodźmy. - Tak?
Co to za dźwięk?
To ten dźwięk.
Musiał zabrać Ok-hui w tamtą stronę.
Co dalej?
Co pani słyszała potem?
Słyszałam odgłos kroków.
Coś jeszcze?
Słyszę tylko kroki.
To nam w niczym nie pomoże.
Kroki stały się głośniejsze.
Tak nagle?
Na pewno są głośniejsze niż wcześniej.
Więc szedł po innej nawierzchni.
To nie tu.
- Da-eun. - Co?
Przeszedł tędy z Ok-hui.
Co było dalej?
Co potem pani słyszała?
Co to?
Ptaki?
Wiatr?
Coś trzepotało.
W pobliżu jest flaga albo transparent?
Flaga, transparent…
Flaga…
Jest!
Na świętym drzewie trzepoczą wstęgi!
Dobrze. To tam!
Co teraz?
Co pani słyszała potem?
Potem…
Słyszałam uderzenie czegoś spadającego na ziemię.
Chyba zrzucił gdzieś Ok-hui.
Na ziemię?
Więc…
Gdzieś upadła?
Na pewno to pani słyszała?
Tutaj nie ma gdzie upaść.
Na pewno słyszałam głośne uderzenie.
Ale tu jest płaska ziemia.
Nie wiem, gdzie ktoś mógłby wpaść.
Nie ma nawet miejsca, gdzie mógłby ją ukryć!
To nie może być tu.
To niemożliwe.
Na pewno gdzieś tam jest.
Siostro!
Straciłem dużo pieniędzy na akcjach.
W świecie akcji jest taka piosenka.
Myślałem, że sięgnąłem dna
Ale pod spodem była piwnica
Siostro!
Nic ci nie jest?
Siostro!
Nic ci nie jest?
Siostro!
Nic ci nie jest?
Oszalałeś?
- Siostro! - Siostro!
O nie!
- Siostro! - Nic ci nie jest?
Boże.
Otwórz oczy, siostro!
Nic ci nie jest?
Tak bardzo…
To boli.
Siostro.
Chyba nic ci nie jest.
Na szczęście wyzdrowieje.
Jest w drodze do szpitala klinicznego.
Co z Parkiem Jong-bae?
Złapię go, proszę pana.
Jak? Mówiłeś, że uciekł.
Mam plan.
Odezwał się klient, o którym ci mówiłem?
Śpieszył się, więc wyruszymy jutro rano.
Zadzwoń, gdy będzie na łodzi.
Dobrze.
O której miał być?
Nie wiem.
Chciałem tu być o świcie.
Myślisz, że szaman dowie się, jeśli sam coś zrobisz?
Musimy ruszyć głową, żeby go złapać.
Naprawdę dostaniemy za to 50 000 wonów?
Mówię ci, że tak.
Przecież nie są warte nawet 5000 wonów.
To na pewno nie oszustwo?
Wszyscy są?
Dużo zebraliście.
Zapłacę wam.
- Dziękuję. - Może pan na mnie spojrzeć?
- Jadł pan śniadanie? - Tak.
Proszę nie ruszać głową.
- Naprawdę mogę to wziąć? - Tak, niech pani się za to naje.
To też wezmę.
Mogę to przyjąć?
Oczywiście. Przypominacie mi rodziców.
No cóż. Życzę wam długiego życia w zdrowiu.
Nie widzimy stąd zbyt dobrze. A jeśli nam ucieknie?
To jedyny sposób.
Pewnie czyta ludziom w myślach,
by sprawdzić, czy tu jesteśmy.
Zatem nie mamy wyboru, musimy czekać na telefon kapitana.
Schowaj się pod plandeką.
Co?
Dobrze.
KAPITAN PARK
Wsiadł na łódź.
Chodźmy.
A co ze mną?
Odezwał się klient, o którym ci mówiłem?
Śpieszył się, więc wyruszymy jutro rano.
Zadzwoń, jak wsiądzie na łódź.
Przyjechał tu, mimo że na tym nie zarobi?
To nie w jego stylu.
335 000 WONÓW
14 501 WONÓW
3 550 000 WONÓW
616 2922 230 WONÓW
Tak mi przykro.
- W porządku. - Przepraszam.
PODAJ PIN
WYBIERZ KWOTĘ DO WYPŁATY
Dotknij kogokolwiek.
- Co? - Ktoś musiał go widzieć.
Ale kogo mam dotknąć?
Policja.
Przeszła pani na czerwonym.
Przepraszam.
Przeprowadzę rewizję osobistą.
Co? Rewizja za przejście na czerwonym?
Poszedł do banku.
BANK NAEUN
Nie może być daleko.
Nam-cheolu!
Hej.
Przepraszam. Pomyliłem pana z kimś.
Tam.
To ja.
Mogę jeszcze dostać się do Chin?
Zapłacę, ile pan zechce, jeśli to tylko możliwe.
Za trzy godziny?
Dobrze. Do zobaczenia.
Wystarczy.
Nieważne.
Dzieci, nie przechodził tędy jakiś mężczyzna?
- Nie wiem. - Nie wiem.
Cześć.
Trochę się nudzę. Chcecie się ze mną pobawić?
Pobawimy się w policjantów i złodziei?
Co to za gra?
To gra, w której złodzieje się chowają, a policja ich łapie.
Co? Nuda.
Nie będzie nudno, bo będzie was ścigał prawdziwy glina.
Ten gość jest prawdziwym gliną.
Spójrzcie.
Chwila.
Dotkniecie kajdanek, jak skończymy zabawę.
Pobawmy się w policjantów i złodziei.
Wy jesteście złodziejami.
Gdy policjant zamknie oczy,
ukryjecie się w okolicy.
Wygracie, jeśli nie znajdzie was,
zanim policzycie do dziesięciu.
Wtedy dotkniecie kajdanek.
- Dobrze? - Dobrze.
Idźcie się schować. Zaczynamy!
Idźcie daleko i schowajcie się.
Jeden.
Dwa. Trzy.
- Cztery. - Cztery.
- Pięć. - Pięć.
- Sześć. - Sześć.
- Siedem. - Siedem.
- Osiem. - Osiem.
- Dziewięć. - Dziewięć.
- Dziesięć. - Dziesięć.
- Wygraliście! - Tak, wygraliście.
Pozwól im dotknąć kajdanek.
Świetna robota!
Super się spisałeś.
Dobrze się schowałeś.
Świetnie ci poszło.
Dobra robota.
- To chyba kluczyk. - Ale się błyszczy.
Znalazłam go.
Detektywie! Okno jest otwarte!
Nic panu nie jest?
Park Jong-bae go ranił.
Przepraszam na chwilę.
Przestańcie mnie szukać.
Róbcie tak dalej, a naprawdę zabiję kolejną osobę.
Pobiegł tamtędy.
Ale…
Zagroził, że kogoś zabije,
jeśli będziemy go szukać.
Szurnięty drań!
Nie możemy go puścić.
Ten drań nie przestanie zabijać.
- W porządku? - Zostań tu.
- Wezwę karetkę. - Dobrze.
Nic panu nie jest?
Proszę pana…
Przepraszam.
Nic panu nie jest?
Mówiłem, że znów zabiję.
Chyba
panią.
Co do…
Gdzie jest ranny?
Bong Ye-bun!
Detektywie.
Wszystko dobrze?
Detektywie.
Co za wyczucie czasu!
Chce pan zobaczyć śmierć doktor Bong?
Co tu się dzieje?
Byłoby panu naprawdę przykro oglądać jej śmierć.
Więc zostanie ze mną, póki nie będę bezpieczny.
Odeślę ją z powrotem, gdy dotrę do Chin.
Ani kroku dalej.
Albo po prostu ją zabiję!
- Detektywie. - W porządku, Bong.
Uratuję cię.
Postradał pan rozum? Jak ją pan teraz uratuje?
Pokażę ci.
Bong Ye-bun,
patrz na mnie.
Wiesz, jaką mam supermoc.
Tak, tę.
Użyję jej teraz.
Blefuje pan.
Tylko tak dalej, a ona zginie.
O co chodzi?
Myślisz, że tylko ty masz supermoc?
Ja też mam.
Policzę do trzech
i będzie po wszystkim.
Liczę do trzech.
Dobra, jeden.
To moja supermoc, draniu.
Będziesz gnił w więzieniu do końca życia.
Może i pójdę do więzienia?
Może nie będę wolnym człowiekiem,
ale będę mógł robić, co zechcę.
A jeśli będę chciał zabijać,
po prostu zabiję w więzieniu.
Dzięki moim oczom…
zaprzyjaźnię się z każdym. Ze strażnikami i więźniami.
Myślę, że nie będzie mi tam ciężko.
Zgadza się pan, detektywie Moon?
Będę cię odwiedzała co tydzień!
Ale mnie nie zobaczysz. Wiesz dlaczego?
Bo za każdym razem będę cię dźgała w oczy.
Przestań.
Bong Ye-bun, przestań.
Hej, wystarczy.
Przestań go gryźć.
Przestań.
Masz przestać.
SKLEPIK OK-HUI DEOK-HEE
Jedzcie mandarynki.
- O rety. Co to za słodki zapach? - Boże!
KLINIKA DLA ZWIERZĄT DR BONG
Ale masz wielki apetyt.
Hej.
Co robisz za miesiąc dwudziestego piątego?
Nic takiego.
Więc nic nie planuj.
Czemu?
- Jedziemy gdzieś? - Tak, na ślub.
Ktoś bierze ślub?
Tak.
My.
My?
Co?
My?
Och, Jong-muku.
Kto nagle postanawia się żenić za miesiąc?
Nie spieszmy się.
Z niczym się nie śpieszymy.
To nic niespodziewanego.
Ja…
Czekałem na ten ślub 30 lat.
Jong-muku.
Doktor Bong!
Detektyw Na, co tu robisz?
- Dzień dobry. - Jest doktor Bong?
- Akurat… - Przyszłam na kastrację.
Ma pani psa?
Nie mam psa. Ale coś podobnego.
Chodź tu, do cholery!
Pospiesz się.
Mój Boże.
Codziennie przez cały rok ma okres godowy.
Poprosimy konsultację.
Nie, nie leczymy tu ludzi.
To nie człowiek.
Jest gorszy od zwierzęcia. Powinnam…
Jest doktor Bong? Doktor Bong!
- Powinniście iść do urologa. - Doktor Bong!
- To nasze mieszkanie! - Doktor Bong!
SEUL, GYEONGGI ODJAZDY DO SEULU
Mówiłeś, że wrócisz do jednostki śledczej w Seulu.
- Dotrzymałeś słowa. - Tak.
Nie musieliście mnie odprowadzać.
Świetna robota, detektywie Bae.
Kapitanie.
Dziękuję za wszystko.
Na dworcu serwują świetny makaron udon.
Mówi, że szkoda, że jedziesz
i chce zjeść z tobą makaron nim wyjedziesz.
Jestem tu wystarczająco długo, by to wszystko zrozumieć.
Dziękuję, że tak długo byłeś moim tłumaczem.
Zaczekaj na mnie.
Ja też w końcu wyląduję w regionalnej jednostce…
Autobus może odjechać bez ciebie. Pospiesz się.
Rozumiem pana.
Też mi jest smutno.
Będę w kontakcie.
MUJIN DO SEULU
Mówię, że autobus odjeżdża.
Tak.
Też nie chcę się żegnać.
Odwróć się. Autobus odjeżdża.
Stać!
Pospiesz się i jedź.
Bong.
Co się stało?
Nie pojechałeś do Seulu?
Pojadę następnym autobusem.
Wiesz,
następny też będzie dobry.
Widziałem, że jeżdżą też autobusy nocne.
Dużo autobusów.
ŻADNYCH AUTOBUSÓW NOCNYCH
Gratuluję
powrotu do Seulu
zgodnie z planem.
Dziękuję.
Co zamierzasz teraz zrobić?
Myślę, że…
Będę ciężko pracowała w klinice
i dobrze zarabiała.
Chciałabym też otworzyć filię.
A co ze mną?
Co ze mną?
Może po ciężkiej pracy w klinice,
po dużych zarobkach
i otwarciu filii…
Może…
przyjedziesz mnie odwiedzić.
8 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Zaczynamy zdjęcia.
Akcja.
Witajcie, drodzy widzowie.
Jestem Jang Do-youn z kanału Psy są niesamowite.
Dziś gościmy w programie eksperta.
Nasz dzisiejszy gość
komunikuje się nie tylko ze wszystkim psami,
ale też z 16 tysiącami różnych zwierząt.
Czego oni nie zrobią, żeby zdobyć oglądalność.
- Ten program zszedł na psy. - Słucham?
To doktor Bong Ye-bun, nasza psychoanalityczka zwierząt.
Dzień dobry.
Witajcie.
Nazywam się Bong Ye-bun i komunikuję się ze zwierzętami.
Doktor Bong,
komunikuje się pani ze zwierzętami?
Tak.
W jaki sposób?
Co to za dźwięk?
Szczekanie?
Nie, same bzdury.
Porozumiewa się pani przez dźwięk?
Nie przez dźwięk.
Komunikuję się ze zwierzętami przez dotyk.
Czyta pani w myślach zwierząt, dotykając ich?
Tak.
Ciężko w to uwierzyć, nie zobaczywszy tego na własne oczy.
Wprowadzimy naszego zwierzaka?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry. O rety.
Mogę spytać, co sprowadza pana do programu?
Niedawno go adoptowałem.
Ma na imię Bori.
Ale z jakiegoś powodu ma obsesję na punkcie moich butów.
Ucieka z nimi i warczy,
gdy chcę mu je zabrać.
Martwię się, bo jest coraz gorzej.
Psy mają obsesję na punkcie butów z różnych powodów.
Mogą cierpieć na swędzenie dziąseł lub ząbkowanie.
Może to też być stres.
Porozmawiam z Bori i dowiem się szczegółów.
- Jasne. - Tak.
Hej, Bori.
Grzeczny piesek.
- Dotknie pani psa? - Tak.
Słodki jesteś.
Rozmawiają ze sobą.
Zaraz wracam.
Co robisz w kącie?
Chodź ze mną do domu.
Zaraz wrócę, Bori.
Bori, chodź tu! Oddawaj to!
Bori, oddaj to.
No już. Oddawaj.
- Co mówi Bori? - Muszę iść.
Myślę, że boi się,
że założy pan buty i wyjdzie z domu.
Jak to?
Poprzedni właściciel Boriego
zginął w wypadku, gdy był poza domem.
Dlatego, gdy zakłada pan buty,
Bori boi się, że pan nie wróci, jak jego poprzedni właściciel.
Dlatego nie chce, żeby zakładał pan buty.
Myśli, że straci kolejną osobę, którą kocha.
Słyszałem, że jego poprzedni właściciel zginął w wypadku.
Ojej.
Coś takiego.
To co mam zrobić?
Proszę zdobyć jego zaufanie.
Niech wierzy, że na pewno wróci pan do domu.
Doktor Bong, jest pani niesamowita.
- Doktor Bong? - Tak?
To fascynujące.
Dotknie mnie pani i powie, o czym myślę?
Tutaj?
Tak, a gdzie indziej?
Do-youn, musimy porozmawiać z kolejnym właścicielem.
Dobrze.
Skąd ten pośpiech?
Jutro mamy Wierzcie lub nie
i Zwierzęcą Stodołę.
Mogę odpocząć?
Dawno nie miałam przerwy.
Bong Ye-bun.
Nie chcesz być gwiazdą?
Nie chcesz zarabiać pieniędzy?
Kupować markowych torebek?
Chcę!
- Do dzieła! - Do dzieła!
Bong, zakryj uszy.
Halo?
Mówi twoja Ok-hui.
Dzwonię punktualnie, zgodnie z rozkazem, siostro.
Mówiłam ci, żebyś nie mówił tak formalnie.
Siostro.
Moi przyjaciele ostatnio się ode mnie oddalają.
Wczoraj wpadłem na matkę na ulicy,
a ona udawała, że mnie nie zna.
No i?
Inni są dla ciebie ważniejsi ode mnie?
Zawsze będziesz moim numerem jeden!
Prawda?
To drugie podejście.
Twoja Oki bardzo za tobą tęsknił.
Yongmaeng jest smutny. Bardzo smutny.
Tęskni za Oki, ale jej nie widzi.
Więc się smuci.
O nie.
Patrz na zdjęcia Oki w telefonie
i bardzo się staraj
nie płakać.
Nie chcę.
Yongmaeng chce zobaczyć Oki.
Yongmaeng idzie teraz spać,
żeby chociaż zobaczyć Oki we snach.
No to śnij o Oki.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Muszę ci ciągle dyktować, co masz mówić?
Rozumiem, siostro.
Dobranoc, siostro.
Ale jesteście dziecinni.
Lubisz to robić?
W związku trzeba być dziecinnym.
Bez tego traci się iskrę i wpada się w rutynę.
Nie spotykaj się z nikim, jeśli nie chcesz być dziecinna.
KOMISARIAT POLICJI W SEULU
Ok-hui, zatrzymaj się.
Co? O co chodzi?
Zatrzymaj się!
Z kim się spotykasz?
Masz szminkę?
Jak praca w regionalnej jednostce śledczej?
Daję sobie radę.
Przyjrzałeś się tej sprawie?
Skoro mowa…
Co to?
Solona ikra dorsza?
Detektywie Moon.
Bong Ye-bun?
Mam straszne déjà vu.
Powinniście pogadać.
Co tu robisz?
Kazałeś mi się odezwać, gdy przyjadę do Seulu.
Chciałeś ze mną zjeść.
No więc…
Mam plan.
- Właściwie… - Chwileczkę.
Hej.
Nie znaleźliście go?
Dobra.
Co mówiłaś?
Mój plan jest…
Halo?
Właśnie ich namierzam.
Dowiem się za wszelką cenę.
Przepraszam. Co mówiłaś?
Cóż…
Co jest?
Czemu ciągle coś robisz?
Przepraszam, ale prowadzę trudną sprawę.
Miałbyś więcej czasu, gdybym ci pomogła?
Nie.
Nie będę cię więcej prosić o pomoc.
Dlaczego? Chcę pomóc.
Jeśli dalej tak będzie, przyjdę do ciebie tylko w potrzebie.
Jakbym cię wykorzystywał.
Nie chcę cię więcej narażać.
Możesz mnie wykorzystać. Nic nas nie łączy?
Co?
Nieważne.
Chciałabym ci pomóc,
dlatego sama proponuję.
W sumie
wszystko dałoby się rozwiązać dotknięciem jednej pupy.
Prosta sprawa.
Od czego mam zacząć?
Najpierw
musisz się przebrać.
- Przebrać? - Tak.
W mundur.
Zawsze marzyłam,
by nosić mundur do pracy.
To ma być mundur?
To więzienne ciuchy!
To inna nazwa.
Serio? Znów mnie oszukałeś!
Wyciągnij mnie stąd.
O czym ty mówisz? Pracujemy dla kraju.
Lee Jung-eun
była baronem narkotykowym za granicą.
Chodzi o to, że w kraju też przemyca narkotyki.
Tylko ona zna tego, kto rządzi w tym kraju.
Jeśli mnie dotkniesz,
połamię ci wszystkie kości.
Czego chcesz?
Miło cię poznać
Jestem Bong
Ye-bun
Bong Ye-bun
Zacznijmy
Nowy szczęśliwy dzień
Za kratkami
Do dzieła!
Ciuch, ciuch!
Przestań przeszkadzać i zejdź mi z oczu.
Brzmi dobrze
Zejdę ci z oczu Od stóp do głów
Dziękuję
Hej, nowa.
Tak, siostro.
Czym się zajmujesz?
Możesz mi nie wierzyć,
ale byłam weterynarzem.
Weterynarzem?
Hej.
Trzeba było powiedzieć mi wcześniej.
Potrzebowałam kogoś takiego jak ty.
Jeśli pozwolisz,
by ugryzł mnie choćby jeden komar,
ja ugryzę ciebie.
Rozumiem.
Ale co komary mają wspólnego z weterynarzem?
Komary to zwierzęta.
Mam je.
Muszę tylko raz dotknąć jej tyłka.
ZAKŁAD KARNY SEOUN
Co to za hałas?
To dlatego, że dziś nasz turniej piłkarski.
- Piłkarski? - Tak.
Jeśli wygramy, dostaniemy przepustkę?
Musimy za wszelką cenę wygrać.
- Zwycięstwo! - Zwycięstwo!
Czekajcie!
Mamy problem.
Dwa dni temu zwolniono naszego bramkarza.
Boże.
Cholera, niedobrze.
Ktoś może ją zastąpić?
Siostro.
Ja będę bramkarzem.
Ty?
Czy ugryzł cię komar, odkąd tu jestem?
Nie.
Nikt tak dobrze nie łapie jak ja.
JUNG-EUN 1, MI-RA 0
Nie tłoczyć się! Hej, ty! Wracaj!
Kryj ją!
- Na przód! - Tak!
Kryj ją! Wygramy, jeśli ją zablokujemy!
Hej, nowa!
Nie spuszczaj piłki z oczu!
Dobrze, siostro!
Co jest?
Co ona zrobiła?
Ja tylko…
Dziś umrzesz.
Słucham?
Co tu robisz?
Głupio mi, że zostawiłem cię tu samą.
Poza tym
nie chcę, by coś ci się stało.
Chwila.
Cały ten czas mnie pilnowałeś?
Cóż…
Widziałaś, kto rządzi przewozem narkotyków?
Gang jest teraz w Pusanie.
Chodźmy.
Dokąd?
Jak to dokąd?
Skończyliśmy tu,
więc chodźmy coś zjeść, a potem na film.
Zapraszasz mnie na randkę?
Jakie to romantyczne.
Ale szkoda.
Nie mogę pozwolić ci odejść.
- Dziewczyny! - Tak, siostro?
Co robimy?
Brać ich!
- Biegnij! - Co?
Ty mała…
Stój!
NAMACALNE DOWODY
ARFIE (MON CHER) MIAU (GILLIAN)
ZDJĘCIE: JI-MIN
Jeszcze raz.
Akcja.
ODGŁOS KASZLU
LOL
Widzę ich całe życie…
CO?
Wiek, Bong Ye-bun.
Jak to było?
Twój wiek to nie Bong Ye-bun.
PRZYGOTUJ SIĘ I STRZELAJ
Czemu… Hej, co takiego?
„Jak pójdziesz”.
LOL
Co?
POWSTRZYMUJĘ SIĘ
PORAŻKA
Przepraszam.
Tak mi przykro.
- Nie rób takich min! - Co?
Oszalałeś?
Jeden, dwa, trzy.
- Dobra robota. - Świetna robota!
Napisy: Aleksandra Kulesza-Fink