Boże!
Jak operacja?
Dobrze.
- Jadłaś śniadanie? - Tak.
I co jadłaś?
Co mi mama przygotowała.
Duszone tofu?
Brzmi nieźle.
Czy ktoś nas widział?
Chyba nie.
Na pewno nikt nas nie widział?
Lepiej się nie przyzwyczajać.
Musimy uważać.
Dobra.
Podobno pracowałaś po godzinach.
Nieźle.
Panie Yoon! Gdzie pan jest?
Byeong-hui próbowała się skrzywdzić.
- Proszę wracać do sal. - Chcę wyjść!
Proszę wracać do sal.
Już dobrze, pani Park.
Proszę się uspokoić.
Idziemy.
Nic się nie dzieje.
Zatamuję.
Już dobrze. Spokojnie.
Przeniesiemy panią na intensywną terapię.
Wstajemy.
Chodźmy.
Ostrożnie.
CODZIENNA DAWKA SŁOŃCA
Pozostanie pod intensywną obserwacją.
Może lepiej będzie przenieść ją na oddział zamknięty.
Na oddziale zamkniętym
obowiązują surowsze zasady dotyczące rzeczy osobistych.
Na pewno z dobrego powodu.
Używanie łazienki może być kłopotliwe,
ale poza tym jest podobnie jak na oddziale otwartym.
Proszę się nie martwić. Szybko przywyknie.
Martwi mnie tylko to, jak się czuje.
Myśli, że przyjechaliśmy tylko na badania.
Zostanie tu na dłużej?
Będzie zła.
Porozmawiam z nią o tym.
Nie rozstaje się z tym.
Ekran można rozbić,
na razie nie mogę jej tego dać.
Pani Jung.
Tak?
Przepraszam.
Myślałam tylko o swoim dziecku.
Rozumiem. Proszę się tym nie zadręczać.
Pani Park jest teraz na oddziale zamkniętym?
Tak.
Czy zabieranie rzeczy pacjentom
zapobiegnie samookaleczeniu?
Raczej nie.
Dlatego to takie trudne.
Dopiero na psychiatrii zobaczyłam,
ile osób dokonuje samookaleczenia.
Zawsze tak było,
ale z jakiegoś powodu ostatnio zdarza się to częściej,
a i tak nie widzimy wszystkiego.
Czemu to sobie robią?
Prawda jest taka,
że to wołanie o pomoc, nie próba zamachu na własne życie.
Cześć osób może chce zwrócić na siebie uwagę.
Inni uważają się za bezużytecznych,
więc krzywdzą siebie w ramach kary.
To często zdarza się już nastolatkom.
Na przykład Byeong-hui.
Im wcześniej ktoś boryka się ze stresem i presją,
tym bardziej jest to prawdopodobne.
Nie wiedzą, jak sobie radzić ze stresem i lękiem.
Co myślisz?
Podobnie jak na oddziale otwartym?
Kiedy będę miała badania?
Niedługo. Jak lekarze pozwolą.
Więc chcę mój tablet.
Nie możesz go przy sobie mieć.
- Czemu? - Takie są tu zasady.
Więc chcę wracać.
Czekaj.
Tutaj też można robić fajne rzeczy.
Nie chcę!
Oddajcie mi tablet!
Przyniosę ci książki. Mamy też komiksy.
Nie mogę dostać tego, o co proszę?
Zabiję się, jeśli mi go nie dasz.
Jaką książkę ci przynieść?
Dlatego twój pacjent umarł.
Ignorujesz, co się do ciebie mówi!
Depresja jest jak kapryśna pogoda.
Czasem ogarnia na całe dnie,
a czasem się przejaśnia.
Pani Jung.
Nie chcę już być pielęgniarką.
Co?
Czemu?
Coś się stało?
A może…
- Wychodzisz za mąż? - Co?
Za dr. Hwanga, tak?
Nie.
Nie?
Naprawdę?
Nigdy nie byłam szczęśliwa
jako pielęgniarka, nigdy.
Naprawdę?
Nie żal ci to rzucać?
Wcale nie chciałam pracować jako pielęgniarka.
Chodziło mi tylko o stabilność.
Miałam dostęp do pożyczek.
To było opłacalne.
Nikt nie zaczyna z poczuciem obowiązku.
Może jeszcze ci się to spodoba?
Nie sądzę,
nawet na dłuższą metę.
Rozmawiałaś o tym z panią Song?
Na pewno błagałaby cię, żebyś została.
Nie,
tobie pierwszej o tym mówię.
Nie wiem czemu, ale chciałam.
REZYGNACJA
Pani Song,
już i tak jest nas za mało.
A tu jeszcze pani Min.
Jak mogła pani przyjąć jej rezygnację?
Przerażasz mnie.
Próbowałam ją namawiać.
Wątpię, bo nie odchodziłaby teraz z pracy.
Była pani przekonująca?
Słuchaj, robiłam…
Takim tonem do przełożonej?
Przepraszam.
Mówiłam, z czym się to wiąże, że może żałować tej decyzji,
jak to wpłynie na jej karierę, pensję,
jak inni będą to widzieć, jeśli wróci.
Trzeba było ją nastraszyć, żeby została.
Zgodnie z protokołem tylko tyle mogę zrobić.
I przecież to jej sprawa.
Poproszę piwo.
Możesz tu wcisnąć.
- Proszę zamówić. - Nie umiesz obsługiwać?
Zapolujemy na smoka ognia kiedy indziej.
- Coś się dziś stało? - Nie.
Przestań.
Na oddziale jest pacjentka, która się samookalecza.
Jej widok przypominał mi Kim Seo-wana.
Chciałam rozmawiać tylko o pozytywnych rzeczach,
zawsze schodzimy na depresyjne tematy.
Słyszałem od Yeo-hwana,
że liczy się podejście do swojej choroby.
To maraton, nie sprint.
Mów mi, jak się czujesz, gdy jesteś przygnębiona.
Stoisz w deszczu, a ja nie chcę podawać ci parasola.
Wolę stać tam razem z tobą.
Dobra.
Chodź jeść.
- Da-eun. - Tak?
Chodź jeść.
Dobra.
Pasta chili była wystarczająco słodka, cukier to już przesada.
Co jest? Nie jesteś głodna?
Nie.
Ale powinnam coś zjeść.
Lepiej razem przejść sucho przez deszcz niż się przemoczyć.
Miło cię poznać.
Dziękuję.
- Yeo-hwan. - Tak?
Wiesz, że Deul-re ma duszę tancerki?
Tancerki?
Właśnie wracamy z musicalu.
Przez cały występ podrygiwała.
Nie zwichnęłaś ramion?
Bo byłam pierwszy raz.
Na musicalu?
Niewiarygodne.
Teraz będę zabierał ją na musicale do znudzenia.
Odezwała się.
Właściwie prawie tam grałaś.
To chyba nawyk zawodowy.
Mówiłaś, że jesteś stewardessą na statku?
Śpiewają i tańczą, gdy pasażerowie wysiadają.
Występują na pożegnanie, ćwiczą śpiewanie i taniec,
zwiedzają różne kraje.
- Prawda? - Mówisz jak stewardessa.
Dużo się dziś o tobie dowiedziałem.
Że kochasz tańczyć, co lubisz.
Co lubię?
Wydawało mi się, że temat rejsów cię kręci.
To ciekawe. To zupełnie inny świat.
Zupełnie inny świat?
Teraz też możesz robić, cokolwiek zechcesz.
Ale Na-ra jest zabawna.
Ale mróz. Boże, ale zimno!
Proszę pani.
Doktor Dong Go-yun.
Dzień dobry.
- Wezmę. - Nie.
- Proszę dać. - Nie trzeba.
Dam radę. To nic takiego.
- Wcześnie pani wstała. - Tak.
Zawsze wstaję rano.
Ale co tu pan robi?
Mieliśmy od dziś razem chodzić na poranne spacery.
Rozumiem.
Wstała już?
Tak, oczywiście.
Już się obudziła.
Dopiero wstałam, więc…
Jeden moment…
Da-eun, Da…
Wiedziałam.
- Da-eun. - Boże…
- Wstawaj? - Czemu?
Miałaś chodzić z dr. Dongiem na spacery?
Tak!
Jak mogłaś zapomnieć?
Boże.
- Zaspałam. - Migiem.
- Wychodzę. - A ja wyszłam taka niegotowa.
Co ty robisz?
- Co z tobą? - Skarpetki.
Jeszcze śpi?
Doktorze Dong?
- Dobrze spałaś? - Tak.
Baw się dobrze.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
- Chodźmy. - Tak.
Rano słońce zawsze jest inne.
Jak szybkie ładowanie.
Od razu ładuje moją baterię od 0% do 100%.
A ty ładujesz moją baterię, Da-eun.
Co?
Przestań.
Czemu?
- Skończ. - Boże.
- Jestem gotowy. - Pokaż się.
Tu. Świetnie! Gotowy.
- Powodzenia. - Połamania nóg!
Dość. Wracajcie do domu.
Robicie mi obciach.
- Już! - Pokaż im.
Idź.
Song Yu-chan! Dokąd idziesz tak wcześnie?
Do pracy.
Tak wcześnie?
Biuro jest daleko. A wy co?
Poranny spacer.
Po co?
Poranne spacery wpływają na melatoninę, hormon snu.
Poranny spacer to przespana noc.
Tak?
- I już się poddajesz? - W sensie?
Ona nie dotrzymuje postanowień.
Daję jej trzy dni. Nie, góra pół dnia. Ma siłę woli jak…
Jeszcze słowo, a będziesz zbierał zęby.
Słyszałeś, jak się odzywa?
- Nieprawda! - Tak.
Co za język.
Dobra już.
Czekajcie. Zrobię wam zdjęcie.
- Tak? - Dobra?
Tutaj.
Raz, dwa.
Już.
Świetne zdjęcie.
Szkoda, że zrezygnowała.
- Co? - Nara!
- Ty mały… - Niewiarygodne.
Miłe uczucie.
NADPOBUDLIWY ROZMÓWCA
Zobacz.
- Ładnie wyszło? - Tak.
Dobrane z was robale.
- A on dalej? - Robale?
Nieważne.
Bądź dzielny pierwszego dnia w pracy.
Pani Park nie ma dziś testu IQ?
Ma serię testów u psychologa klinicznego.
Proszę im pomóc.
- Sprawdźcie wypis pani Han. - Tak.
- I nowy pacjent z chorobą dwubiegunową. - Tak.
Powodzenia.
- Dziękuję. - Powodzenia!
Trzymaj wewnętrznego boomera na wodzy.
Do słów, które podam,
proszę dodawać znaczenie.
„Dumna”.
Zostać pilotem.
„Zacząć”.
„Zacząć grę”.
Jeśli chodzi o test…
„Unikać”.
Mogę spytać, czemu o niego pani poprosiła?
Byeong-hui miała problemy w dzieciństwie.
Późno nauczyła się mówić
i nie dogadywała się z rówieśnikami.
Byeong-hui.
Z tymi ocenami szkoła lotnicza odpada. Popraw.
Już mówiłem. Nie ma szans.
Popraw.
WYBÓR UCZELNI
Zadania domowe.
Świetnie.
Przewodniczący. Podejdź.
Wytłumacz Byeong-hui, czemu nie dostanie się na tę uczelnię.
Powiedz jej, żeby wybrała inną.
- Nie dostaniesz się ze swoimi stopniami. - Czemu?
Marzę o byciu pilotem.
Marzenia ściętej głowy.
Wybierz uczelnię, do której masz szansę się dostać.
Ona i tak nie zrozumie.
Zapisz słowo „pilot” po angielsku.
F, I… I co dalej?
Jakie „F”? Ale jaja.
To może
„samolot”?
Pisz, Debil-hui.
Nie umie?
I chce być pilotem!
Zabawne.
To może po koreańsku?
- To potrafi. - Akurat.
Czemu wszyscy odmawiają,
kiedy czegoś chcę?
Boże! Psychopatka.
- Co robisz? - Oddaj!
Czemu wszyscy mi to powtarzają?
Czemu nikt mnie nie słucha?
Czemu mi nie pozwalacie? Czemu?
Dzień dobry.
Chcę kogoś przedstawić.
Dołączył do nas doświadczony pracownik, Song Yu-chan.
Menadżerka naszego najważniejszego klienta.
Tak. Dzień dobry pani.
Państwo się znacie?
Oczywiście. Pracowaliśmy razem.
Zmieniłeś firmę?
Jeśli chciałeś wrócić, mogłeś znowu aplikować u nas.
Chciałem…
Pracować w nowym środowisku.
Tak?
Jak nazywaliśmy pana Songa, kiedy u nas pracował?
- Jak? - „E-toll”.
E-toll?
Każdy jego raport przechodził, wykonywał każde zadanie.
Nigdy nie odmawiał, to dziś nieczęste u młodych ludzi.
To był dobry wybór.
Ma pan szczęście.
Szybko awansuje.
Naprawdę?
- Panie Song. - Tak?
Muszę wysłać dyrektorowi raport, rzuci pan okiem?
Zerknie pan tylko, czy wszystko się zgadza.
Proszę.
Co jest?
Ty tutaj w porze lunchu? Czemu?
Chciałam o coś spytać i poradzić się ciebie.
W życiu bym się nie spodziewała, że coś takiego powiesz.
Nigdy nie mówisz, co myślisz.
- Nie? - Nie.
Pamiętasz, że mówili na ciebie „Cyborg”?
Chłopacy mnie tak nazywali.
Tak.
Mów. O co chodzi?
Też chcę pracować na statku.
Mamy wyniki testu IQ pani Park.
Pani Park dostała 71 punktów.
Jej poziom inteligencji jest niższy niż przeciętnie.
Niż przeciętnie?
Mniej niż 70 to niepełnosprawność intelektualna,
90 lub więcej to średnia.
Wynik między 70 a 84
oznacza inteligencję niższą niż przeciętnie.
Jak u pani Park.
Może trzeba powtórzyć test?
To tylko umowna granica…
Wynik może wydawać się niski,
ale to o niczym nie przesądza.
Przy odpowiedniej edukacji dzieci z tym schorzeniem
mogą w każdej chwili dogonić rówieśników.
Ale proszę, zróbmy test jeszcze raz.
Byłabym bardzo wdzięczna.
Mówiłaś, że wystarczy jeden test!
Każesz mi go powtarzać?
Jesteś jak wszyscy.
Wszyscy mówicie, że się mylę.
Po prostu zrób test jeszcze raz!
Nie.
Nie chcę!
Byeong-hui.
Puszczaj!
Panie Yoon!
Nie rób tego.
Byeong-hui!
Uspokój się. Już dobrze.
Znowu pani Park?
Chyba kłóci się z mamą, odkąd zrobiła test IQ.
Może przenieść ją na obserwację?
To dobre podejście?
Wprawdzie przestałaby się krzywdzić,
ale co po wyjściu?
Bez poprawy tak będzie w kółko.
To prawda.
Możesz sprawdzić?
Jasne.
Pani Min. Mogę pożyczyć?
- Co robisz? - Zaczekaj.
Boli, prawda?
Piecze?
Jeśli chcesz się zranić, strzel się gumką.
Zawsze ci jakąś znajdę, jeśli potrzebujesz.
Świetnie się spisałaś.
Trudno powstrzymać przed tym pacjentów.
A skoro nie można ich odwieść od samookaleczania,
to przynajmniej stępmy im narzędzia.
Pomożemy im zrozumieć, że jest inne wyjście
niż samookaleczenie.
Jej stan się poprawi?
Musi, skoro tak się do tego przyczyniasz.
Mam nadzieję.
Iść z tobą?
Nie jestem dzieckiem.
Pójdę sama.
Tylko raz, proszę?
Pójdę jako twój opiekun?
Zostań tutaj. Zaraz wracam.
Stój.
Zostań.
Jak mówiłam…
Koleżanka chciał zajrzeć.
Zgłosiła się do załogi na nasz rejs.
Serio? Super.
Przepraszam, że wam przeszkadzam.
Nie no, co ty!
Na końcu pasażerowie zwykle z nami tańczą.
Tak jest!
Było świetnie.
Song Yu-chan
Cześć.
Z pracy czy do pracy?
Na chwilę do domu i zaraz do pracy.
Wykorzystują nowego w pracy?
Co nie?
- Wstawaj. - Co?
Da-eun.
Obudź się.
Jestem śpiąca.
Dr Dong na ciebie czeka.
Zastąp mnie dzisiaj.
- Wstawaj. - Mamo.
Pospiesz się. Wynocha.
Czekaj!
Przełóżmy na jutro.
Jutro ćwiczę dwa razy ciężej.
Idziemy na poranny spacer.
Boże.
Ostrożnie.
Kamień, nożyce, papier!
- Jeszcze raz. - Nie.
- Ostatni raz. - Nie.
Musiał być zmęczony.
Chyba tak.
Ma pacjentów
i pisze jakiś artykuł naukowy.
Zajęty.
Mamo!
Cudownie pachnie.
Nie musi pani wychodzić.
Panie Dong?
Tak?
Ma pan chwilę?
Doceniam, co pan robi dla Da-eun.
Nie ma o czym mówić.
Robię to, bo chcę.
Da-eun na pewno też.
Ale czuję, że stąpam po cienkim lodzie.
Za każdym razem serce mnie boli,
kiedy widzę, że ogarnia ją depresja.
Przy każdym wspomnieniu o śmierci czy samobójstwie,
kiedy na przykład oglądamy telewizję,
mimowolnie spoglądam na nią.
W nocy boję się, że znów się przewraca w łóżku.
Zaglądam do jej pokoju, upewniam się, że dobrze śpi.
Dopiero wtedy mogę spokojnie zasnąć.
Rozumiem.
W końcu jest pani jej matką.
Rozumiem.
Ale teraz jestem spokojniejsza.
Przy panu Da-eun
uśmiecha się i wygląda na szczęśliwą.
Dlatego
proszę się nią opiekować.
Proszę pani.
Dziękuję.
- To ja dziękuję. - Nie.
Dziękuję.
Chyba mogę
odejść w spokoju.
Dobrze się pani czuje?
To test rozumowania matrycowego.
Proszę wybrać obrazek najlepiej pasujący do pustego pola.
Numer cztery.
Proszę.
I jaki wynik ma pani Park?
Trochę lepszy, 75.
To dobrze.
OCENA PSYCHOLOGICZNA
Mógł być odrobinę wyższy.
Z tego też nie będzie zadowolona.
Może nie chodzi jej o to, żeby był wyższy.
Mówiłam ci ostatnim razem?
Mówiłam, jak możesz dostać mniej.
Zawsze powtarzasz, żeby odpowiadać na każde pytanie.
Czemu teraz mówisz co innego?
Dlatego tym razem prosiłam, żebyś nie odpowiadała.
Muszę mieć dobre stopnie, żeby zostać pilotem.
Dziewczyna z sali tak powiedziała.
Dlatego rozwiązałam wszystkie.
Byeong-hui,
Teraz 75.
Ostatnim razem 71.
Potrzebuje tylko 69.
Tylko dwa punkty różnicy.
Dwa punkty mniej i przyjmą ją do szkoły specjalnej.
Chodziło o przyjęcie do szkoły specjalnej?
Jeden.
Dwa.
Trzy.
Przepraszam. Wolno liczę.
Proszę dać mi chwilę.
Oczywiście.
Jeden, dwa.
- Trzy. - Trzy.
Cztery.
Pięć.
Sześć.
Myślałam, że to minie,
jeśli będzie się uczyć ze zwykłymi dziećmi.
Ale w końcu zrozumiałam,
że musiałaby pracować dużo ciężej, by dostać się na studia,
znaleźć pracę, wyjść za mąż, żyć jak inni.
A to i tak tylko mrzonki.
Wcale nie chcę przypinać dziecku etykietki niepełnosprawności.
Ale
taka jest rzeczywistość.
Rodzice powinni wierzyć w marzenia dzieci,
ale jej marzenia
o byciu pilotem, obie wiemy, że to niemożliwe.
Zamiast wspierać niemożliwe marzenie,
wolę nauczyć ją zaradności.
W przyszłości to się jej bardziej przyda.
Ale na jej drodze stoi kilka punktów.
Moje dziecko jest inne,
ale taką ją muszę wychować.
Czemu chcesz być pilotem?
Bo byłam najszczęśliwsza,
gdy leciałam z mamą i tatą samolotem, jak byłam mała.
Dlatego chcę być pilotem.
Samoloty mnie uszczęśliwiają.
Ale nie tylko piloci latają samolotami.
W innej pracy też możesz latać samolotami.
Ale i tak chcę być pilotem.
Słuchajcie!
Weźcie to.
- Co to? - Pokaż.
Nasz harmonogram.
- Proszę. - Daj mi jeden.
Zobacz.
Co to jest?
Kiedy odpływamy.
- Dla ciebie też mam. - Naprawdę?
Wyruszamy z Dubrownika
przez Adriatyk i opływamy całą Europę.
I cały rok dobrze się bawimy!
Rok? Tak długo?
Przepraszam, że tak długo.
- Nie wiedziałam, że już późno. - Dopiero przyjechałem.
Poszperałem i dowiedziałem się,
że bez jakiegoś LOE nie wejdziesz na pokład.
Masz już to?
Nie, jeszcze nie.
Mogliby się pospieszyć. Czekanie pewnie cię dobija.
Song Yu-chan.
Minęło tyle czasu.
Myślałam, że nie żyjesz.
Chyba widzisz, że ciężko pracuję?
Miłej zabawy. Zapomnij o starej kumpeli.
Nikt o nikim nie zapomina.
Cały dzień o tobie myślę.
Co z tobą? Gadasz jak jakiś creep.
I wypalasz mi to prosto w twarz?
Ty o mnie nie myślisz?
Oczywiście, że tak. Znamy się całe życie.
To jest chyba nasz problem.
Całymi dniami się zamartwiamy.
„Czy Da-eun znów ma depresję?” „Czy Yu-chan ma atak paniki”?
A nie czas na martwienie się o innych.
Randkujesz, więc masz myśleć o chłopaku.
A ja muszę się ustatkować,
żeby znaleźć wystrzałową dziewczynę.
Dobra.
Postaram się wyzdrowieć, ty zrób dla mnie to samo.
Umowa stoi.
Idę.
- Ale… - Co?
Ale…
moim skromnym zdaniem
nigdy nie znajdziesz sobie wystrzałowej dziewczyny.
Co to ma znaczyć?
Bo ta domniemana dziewczyna
nie będzie aż tak głupia.
Dobra. Odpuszczę ci, jeśli wrócisz.
- Nie. - Wracaj.
Ja ci pokażę!
Będzie pan menedżerem projektu. Proszę złożyć wniosek.
Umówiono spotkanie z klientem.
Proszę znaleźć czas i przyjść.
Utwórz TF i zgłoś się po przydziale RNR.
Zrób listę zgłoszeń na konkurs talentów
i wyślij mi link do filmu.
Kiedy będzie raport? Mogę go zobaczyć?
Yu-chan, twój brat chce otworzyć kafejkę internetową.
Przekonaj go, żeby tego nie robił.
Może franczyza zamiast smażonego kurczaka?
Do kosztu remontu doszłaby opłata franczyzowa.
Co chcesz mi powiedzieć?
Mam
lęk napadowy.
Dlatego odszedłem z poprzedniej pracy.
Sądzę, że przyczyniła się do tego presja w pracy.
Mam ci dawać mniej roboty?
Nie, nic z tych rzeczy.
Ale może mogę dostać trochę czasu,
by wdrożyć się w środowisko pracy.
Po prostu zajmij czymś głowę.
Zakop się w pracy i po problemie. Dobra?
Zupełnie zalane.
Tędy. Boże.
Czemu pan tu siedzi?
Ma pan przemoczone buty.
Pękła rura. O rany!
Chyba tak.
Już ostatnio ciekło.
Znowu w tym samym miejscu.
Dlatego powtarzałem im,
że trzeba wymienić wszystkie rury.
Nie posłuchali, więc ciągle mają przecieki.
Żeby zaoszczędzić. Bardzo mądrze.
To tutaj. Podaj klucz.
KIEROWNIK PROJEKTU PARK JAE-MIN
Do jutra.
To jest chyba nasz problem.
Całymi dniami się zamartwiamy.
A nie czas na martwienie się o innych.
Idę do domu.
Jeszcze pan nie może.
Chcę pomóc napisać raport,
ale podpisałem standardową umowę o pracę
z ośmiogodzinnym dniem pracy po 40 godzin tygodniowo.
Przekraczanie tego czasu jest niezgodne z kodeksem pracy.
Ale co ważniejsze,
muszę wrócić do domu i zadbać o siebie.
Potrzebuję czasu.
Przykro mi, ale wracam do domu.
Randkujesz, więc masz myśleć o chłopaku.
A ja muszę się ustatkować,
żeby znaleźć wystrzałową dziewczynę.
Więc nie choruj więcej, to ja też nie będę.
Dobra.
Postaram się wyzdrowieć, ty zrób dla mnie to samo.
Umowa stoi.
Byeong-hui.
- Będziesz się dalej leczyć? - Tak.
Ten stan sam nie minie,
więc staraj się każdego dnia, dobrze?
Jeśli będzie ci trudno, zaczniesz robić sobie krzywdę,
zgłoś się do szpitala.
Nasi lekarze są tu, by ci pomóc.
Rozumiesz?
Tak.
- Co z tym zrobić? - Wezmę.
Co pani postanowiła w sprawie córki?
Uznaliśmy, że skończy obecną szkołę.
Szkoła zgodziła się utworzyć osobny tok nauczania.
Co na to Byeong-hui?
Upiera się, że będzie studiować i zostanie pilotem.
Mówiłam, że lekcje w tym jej nie pomogą,
ale będziemy to wałkować w domu.
Proszę za bardzo jej nie stresować.
I pani też niech się nie stresuje.
Dobrze.
Dziękuję za wszystko.
Dziękuję pani.
Zdecydowałaś już co dalej?
Powiedziałam pani Song, że chcę odejść…
ale chyba powinnam pracować.
Zastanów się.
To nie powinno być takie trudne.
Jeśli popłynę,
będę rok z dala od doktora Hwanga.
Żal ci doktora Hwanga. O to chodzi?
To też,
ale…
chyba nie potrafię spędzić całego roku bez niego.
Każdy ma pełną szklankę przed sobą?
Tak.
Zanim wzniesiemy toast,
chcę życzyć zdrowia i szczęścia
naszej pielęgniarce, pani Min Deul-re.
Proszę, nie zapomnij nas!
Dziękujemy, że była pani z nami!
Dzięki!
Pani Min.
To prezent od nas wszystkich.
- Brawa! - Dziękuję.
Takie same koszulki.
- Dla ciebie i chłopaka. - Co?
Chodzisz z doktorem Hwangiem.
Wiesz?
Nie szukasz nowych randek. Tylko wy nie wiecie, że wiemy.
Ja ostatnio ćwiczę mowę ślubną.
- A kiedy nam pani powie? - Słucham?
- Spotykasz się z doktorem Donggo. - Wiedzieliście?
To chyba oczywiste.
Widziałam, jak trzymacie się za ręce.
- To z przyzwyczajenia. - Przyzwyczajenia?
Pomyłka.
- Naprawdę? - Przepraszam!
Fajnie wyglądacie.
Tak, super para.
Pani Min.
Na pewno niejedno jeszcze przed panią.
Ale wszystkie drogi prowadzą do mnie.
Proszę dzwonić,
gdziekolwiek pani będzie,
jeśli ktoś ma acting out, zaraz przybiegnę.
Dziękuję.
Zawsze miałam się na baczności,
kiedy widziałam cię w pracy.
Byłaś młoda i nie miałaś doświadczenia,
ale wiele się od ciebie nauczyłam.
Nie,
to ja się dużo nauczyłam od pani.
Słodko-gorzkie uczucie.
Ale będę myśleć pozytywnie.
Mniejsza konkurencja dla mnie.
Pani Song.
Wszyscy mówili,
że będzie oddziałową jeszcze za mojego życia.
To naprawdę człowieka rusza.
- Ja tego nie słyszałam. - Ja też.
Dobrze, ale jeszcze nie wybieram się na emeryturę.
Nie dziel skóry na niedźwiedziu.
Najpierw musimy opróżnić szklanki.
Dobra.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Pamiętasz to miejsce?
Tak.
Nadal uważasz się
za kulę u nogi?
Nie.
To by znaczyło, że chodzisz z kulą u nogi.
Co do tego statku…
powinnaś płynąć.
Pomyśl o wszystkim, co zrobiłaś.
Żeby móc o sobie decydować,
zostawiłaś swoją matkę.
Odeszłaś z pracy,
znosisz tyle trudności,
zaszłaś tak daleko.
Czemu się wahasz?
Chodzi o mnie?
Tak.
Więc
zostaw mnie.
Gdybym był twoim lekarzem,
to zawsze byłaby moja recepta.
Czekaj. Czy to znaczy, że zrywamy?
- Co? - Takie odniosłem wrażenie.
Wiesz,
o zostawianiu mówiłem w przenośni.
Wiesz?
W sensie „nie zwracaj na mnie uwagi”.
Rany, przed chwilą byłeś taki wyluzowany.
Tak?
- A teraz? - Teraz wychodzisz na frajera.
Jak myślisz, co czuje Min?
Kiedy widzę ciebie i Min…
Wszyscy głowią się nad swoim życiem,
tylko u mnie nic się nie zmienia.
Mam ochotę zapalić.
Nie możesz.
Masz.
Dzięki.
Ale jeśli się nad tym zastanowić,
głowimy się właśnie nad tym, jak ustabilizować swoje życie.
Jesteś kompletną wersją siebie.
- Naprawdę? - Tak.
Kompletna. Podoba mi się.
Dużo wypiłaś?
Co tu robicie?
Wyszłyśmy się przewietrzyć.
A pani Song? Dużo wypiła?
Tak, wychyla jednego za drugim.
I dobrze.
Nie śmiej się. To twoja sprawka!
Co zamierzasz?
- Pani Min. - Pani Song.
Chodź. Niech no cię uściskam.
Wracaj, kiedy chcesz.
Dziękuję pani za te słowa.
A wy co?
Zaraz, nie może mnie zabraknąć.
- Pani Park! Prosimy. - Tutaj!
Szerokiej drogi.
- Dziękuję. - Następny.
Chyba nie czekałaś na Hwanga?
Nalegał, żeby przyjść i ledwo go od tego odwiodłam.
Nie dałabym mu opuścić prezentacji na dorocznym sympozjum.
Czemu? Dr Hwang zrobiłby coś takiego.
Opiekuj się nim, kiedy mnie nie będzie.
Będę o nim plotkować, kiedy się da.
A co ty tu właściwie robisz?
Nie wiem.
Pomyślałam, że powinnam cię pożegnać.
Wiesz co?
W pracy zawsze myślałam:
„Chcę być taką pielęgniarką jak ona”.
Ale to po poznaniu ciebie zrezygnowałam.
Co?
Nigdy nie byłabym taką pielęgniarką.
Zawsze podnosisz się po upadku,
ja tego nie potrafię.
Dlatego wyjeżdżam.
Chcę się nauczyć podnosić.
Więc obie miałyśmy na siebie wpływ.
Jak się czujesz?
Dobrze.
A w szkole?
Czy
też panią wkurzam?
Ale jesteś wkurzająca.
Potem masz zajęcia z przedsiębiorczości.
Po co?
To nie są lekcje.
Uczą tam szukania pracy,
pisania CV, używania komputera.
Idę na studia.
Raczej nie.
Daj jej spokój. To i tak nic jej nie da.
Żadne zajęcia jej nie pomogą.
Nauczyciel kazał mi ją tam wysłać.
Nieważne, zaprowadzę cię, chodź.
- Zostaję. - Musisz.
Słuchaj, nie pójdziesz na studia i nie zostaniesz pilotem.
Czemu? Pójdę na studia!
Posłuchałaś mnie.
Tak.
Ale co tu robisz?
Jesteś na wycieczce z mamą?
Nie.
Pracuję tu.
Co?
Przyszłam na szkolenie.
Na przedsiębiorczości powiedzieli,
że powinnam być blisko mojego marzenia, jeśli chcę je spełnić.
Więc musisz już iść.
INFORMACJA
Do zobaczenia, pani Jung.
Do zobaczenia.
LOTNISKO - INFORMACJE
Wszyscy stoimy na granicy.
Byeong-hui znalazła swój sposób
na granicę, która oddzielała ją od marzeń.
Yu-chan stał na granicy między lękiem a stabilnością.
Panie Song.
- Już szósta. - Tak?
Znalazł sposób na cierpienie.
Słuchajcie, kończymy.
Dobra robota.
Ja stałam na granicy nadejścia depresji,
ale teraz mam kogoś, kto przychodzi przed nią.
Każdy z nas ma w życiu cykle dnia i nocy.
Dzień dobry.
Jestem Ji Seung-jae, nowy pielęgniarz
na oddziale.
Zapraszamy!
Wdrożę cię.
Przydałoby się pełne szkolenie,
ale to musi ci wystarczyć.
Spróbuj się szybko przystosować.
Jak wiesz, brakuje nam personelu.
Nie mamy czasu, by wszystko ci wyjaśniać
jak na praktykach.
Daj mi fory.
- Dobra. - Zaczynamy.
Nie mamy nawet zasłon.
Więc zaczynamy dzień przed innymi oddziałami.
CODZIENNIE DOBRY NASTRÓJ
Nie, Ki-wan wygrał.
Tak? No dobra.
Spójrzmy na to z innej perspektywy.
Na przykład mówiąc do kogoś „rozchmurz się”…
Dziękuję.
Chcę kupić spodnie.
- Co pani myśli? - Ładne.
To bezpieczne badanie, tylko pole magnetyczne.
Trwa jakieś 30 minut.
Pani Park.
- Jest pani głodna? - Ani trochę.
Dobra.
Proszę pamiętać o lekach.
Ty tak poważnie?
Nie tutaj.
Tak mnie zaszczułyście, że muszę tu jeść.
Wiedziałam, moje!
A zeżryj wszystko. Zadowolony?
Fajnie, dzięki!
Każdy ma swoją granicę normalności.
POSTACIE, INSTYTUCJE, MIEJSCA I WYDARZENIA POKAZANE W SERIALU SĄ FIKCYJNE
Napisy: Paweł Zatryb