EPISODE 8
HUWAG HANAPIN ANG KAMATAYAN. ANG KAMATAYAN ANG LALAPIT SA IYO.
Mama.
Grabe na 'to.
Hindi puwede.
Hindi.
Huwag.
Huwag!
Akala ko, kilalang-kilala ko na ang mama ko.
'Yon pala, wala akong alam tungkol sa kaniya.
Noong bata pa si Mama, marami siyang pangarap.
Ang batang puno ng pangarap
ay nagdalaga,
nagkaroon ng asawa,
at naging isang ina.
Nagkaroon siya ng anak sa lalaking mahal niya.
Akala niya, panghabambuhay na ang kasiyahang nararamdaman niya.
Hindi pala.
CHOI JUN-MO
Hindi ko alam noon
na dahil sa 'kin kaya kinaya ni Mama
ang lahat ng bigat.
Hello?
Ano?
Sandali lang, Yee-jae.
'Wag kang bibitaw, anak.
Yee-jae.
Patawarin mo 'ko.
Sana ako na lang ang nagkasakit.
Nadurog ang puso ni Mama
kasi ako ang nagkasakit imbes na siya.
Sir.
Bakit naman po agad-agad ang pagkakatanggal sa 'kin?
Nalulugi na ang kompanya.
- Sir. - Bitawan mo 'ko.
MAGBITIW KA NA
MALI ANG DI MAKATARUNGANG PAGTANGGAL
MAY KARAPATAN ANG MANGGAGAWA
Mas malala
at mas mabigat ang pinagdaanan ni Mama
kaysa sa 'kin.
Kahit gano'n,
hindi siya sumuko
o nagpatalo.
Nagpatuloy lang siya sa buhay.
Masuwerte akong siya ang mama ko.
Pero sa katangahan ko...
hindi ko nakita ang biyayang 'yon.
Anak, kaya mo 'yan.
Palagi akong nasa tabi mo.
MAMA
Ang tinatawagan mo ay...
Hello?
Kayo ba ang nanay ni Mr. Choi Yee-jae?
Oo.
Bakit po?
Naku po.
Pakikumpirma kung siya 'yan.
Yee-jae.
Nandito si Mama.
Umuwi na tayo.
Gumising ka na.
Yee-jae.
Hindi ka dapat natutulog dito.
Iuuwi ka na ni Mama.
Gumising ka na. Sige na.
Yee-jae.
Si Mama 'to.
Gumising ka na para sa 'kin.
Hindi ka puwedeng mamatay, Yee-jae.
CHOI YEE-JAE
Nakakahawa ang pagkamatay.
Nawala man ako sa mundong ibabaw...
Yee-jae!
...ang pagkamatay ko
ay mananatili
sa mga mahal ko sa buhay.
Kailan mo huling nakita ang anak mo?
Noong isang linggo.
May senyales ba siya ng pagpapakamatay?
Hindi ko alam.
Bakit kaya namatay ang anak mo?
Pinatay ko siya.
Dahil sa mga kasalanan ko.
Kung naging matalino lang sana ang naging nanay niya,
hindi sana 'to mangyayari.
Matalino siyang bata.
- Isang taong gulang na ang apo mo? - Grabe.
- Ang sarap ng rice cake na 'to. - Binabati kita.
- Kakainin ko 'to. - Mukhang masarap nga.
- Hindi ba mag-iisang taon na ang apo mo? - Heto, Seon-hui.
- Oo. - Naku.
Salamat.
- Ang galing, di ba? - Ang ganda nito.
Talaga.
- Tama siya. - Agad?
Grabe. Ang bilis nilang lumaki.
Lola na 'ko.
Masyado ka pang bata para maging lola.
Sabihin mo ulit 'yan.
- Ano? - Heto.
Ibili mo ng damit ang apo mo.
Ano ka ba? Hindi na kailangan.
Ayos lang talaga.
Kuhanin mo 'to.
Sandali.
Bakit naman niya ako bibigyan nito?
Malas 'to.
Oo nga. Baka mahawa ka pa ng kamalasan niya.
'Wag mong gamitin ang pera niya para ipambili ng damit ng apo mo.
Ni hindi ko nga siya iimbitahan sa kasal ng anak ko.
Kaya 'wag kayong maingay.
ANG KINABUKASAN NG ANAK AY NAKASALALAY SA INA
NAPOLEON
Nagpakamatay ka dahil wala ka nang pag-asa?
Mali ba 'yon?
Hindi naman ako nanakit ng ibang tao.
Isipin mong mabuti
kung talagang wala kang nasaktan.
Halata naman na maghihiganti ang pamilya ng babae, nawala lang sa isip ko.
Di na ako nagulat.
Isa kang makasariling tao na hindi iniisip ang kalungkutan
ng mga naulila.
Akala niya ako ang pumatay sa anak niya.
Siyempre gusto niya akong patayin.
E, sino'ng papatayin ng nanay mo?
Alam ni Kamatayan
kung ano'ng maling ginawa ko.
Nakaranas ako ng 12 masasakit na pagkamatay bilang parusa.
Pero hindi ko masyadong ininda
noong nasunog ako nang buhay
o noong pinutol ang katawan ko.
Ji-su...
Pinakamasakit para sa 'kin
ang pagkamatay ng mga mahal ko.
Ang sakit na idinulot ko sa mama ko
ay bumalik sa 'kin.
Napagdesisyunan kong mabuhay bilang si Mama.
Isa 'tong parusang ibinigay ko sa sarili ko.
Puno ng mga matatandang magulang
ang unang subway train sa umaga.
Sila ang mga ginagawa ang lahat para mabuhay.
Masasabi ko bang
mas malala ang pinagdaanan ko kaysa sa kanila?
Hiyang-hiya ako
dahil sa ginawa kong pagpapakamatay.
HOUSING SUBSCRIPTION SAVINGS ACCOUNT CHOI YEE-JAE
Ang savings account na 'to
ay regalong inihanda ko para sa 'yo
para makabili ka ng bahay.
Naku.
Puwede bang 'wag ka munang lumaki
para mas matagal pa tayong magkasama?
Sumasara ang pinto.
Umatras para sa inyong kaligtasan.
ANG SIMULA NG IYONG PANGALAWANG BUHAY
SEONA MEMORIAL PARK
Ano?
Malapit 'to
sa kolumbaryo kung saan ako nakalagak.
Yee-jae.
Pumupunta rito si Mama
araw-araw pagkatapos ng trabaho niya.
Anak ko.
Kumusta ka?
Paano ko natatawag na nanay ang sarili ko kung hindi ko man lang mailigtas
ang pinakamamahal kong anak?
Bakit ko ba tinatawag
na ina ang sarili ko? Wala naman akong karapatan.
Yee-jae.
Naaalala mo ba noong sinabi kong
sana ako ulit ang nanay mo sa susunod na buhay mo?
Binabawi ko na 'yon.
Maghanap ka na ng ibang magulang
na mas mayaman o mas maayos kaysa sa 'kin
para mas maging masaya ka sa susunod mong buhay.
Babantayan na lang kita mula sa malayo
para lang tingnan
kung maayos ang buhay mo.
Ni hindi ko ipahahalatang kilala kita.
Titingnan lang kita.
Kapalit nito...
sana sa susunod mong buhay,
mabuhay ka nang maayos
hanggang sa pagtanda mo.
Gusto kong humingi ng tawad kay Mama.
At gusto kong...
maging anak niya ulit
sa susunod kong buhay.
Pero hindi niya maririnig
ang mga salita ko
o ang nararamdaman ng puso ko.
Kasi...
ganito talaga ang kamatayan.
Mama, may gusto ba kayong puntahan kasama ako?
Gusto kong pumunta sa Mount Obong.
Mount Obong?
Palagi kaming pumupunta roon ng papa mo noong bata pa kami.
Kapag nagkatrabaho na 'ko,
dadalhin kita sa Mount Obong.
Naku.
Ang bait talaga ng anak ko.
Pero alam mo...
mahina na ang tuhod ko para diyan.
Ano ka ba?
Ipapasan kita kung kinakailangan.
Humawak ka lang pong mabuti.
Kahit huli na 'ko,
gusto kong ipakita kay Mama
ang lugar na binibisita nila ni Papa
noong bata pa sila at mahilig pang mamundok.
Napakaganda.
Mama.
Pasensiya na't nakalimutan ko.
Patawarin mo ako
sa di ko pagtupad sa pangako ko.
May tao ba riyan?
Tulungan n'yo ko.
Tulong...
Hindi ka puwedeng mamatay.
Hindi ka puwedeng mamatay, Mama.
'Wag kang mamamatay.
Salamat at hindi ka bumitaw, Mama.
Yee-jae.
Gumising ka na. Sige na.
Umuwi na tayo.
Hindi ka puwedeng mamatay, Yee-jae.
Mama.
Hindi ka puwedeng mamatay.
Hindi ka puwedeng mamatay, Mama.
Noong pinagdarasal ko ang kaligtasan ni Mama,
ganito rin ang lungkot na naramdaman niya
noong nakita niya ang malamig kong bangkay sa morge.
Patawad.
Nagkamali ako.
Para matupad ang pangarap ni Mama
na mabuhay ako hanggang sa pagtanda,
kinailangan kong...
magpatuloy na mabuhay.
Tatlumpu't dalawang taon akong namuhay.
Mas mahaba pa sa buhay ko noong ako pa si Choi Yee-jae...
upang bigyang-pugay...
ang lahat ng tao
na iniwan ko.
Hindi mo talaga masasabing buhay ka...
kung palagi kang nabubuhay sa takot.
Pero dahil duwag ako,
palagi akong nabubuhay sa takot.
Takot akong hindi kilalanin ng mundo ang halaga ko.
Takot akong mapag-iwanan ng ibang tao,
at takot akong matanggihan.
Dahil sa takot na 'to,
nagpakamatay ako
bago pa man ako mabuhay nang matiwasay.
Pagkatapos kong mamatay,
saka ko lang nalaman
na ang buhay ay isang pagkakataon.
At ang sakit na akala kong bumubalot sa buhay ko
ay maliit na parte lamang ng buhay.
Isang magandang araw.
Isang maulang araw.
Isang mahanging araw.
Natutuhan kong ang buhay
ay binubuo ng iba't ibang araw.
At ayos lang na mabigo...
basta magpatuloy lang.
Naisip ko lang 'to pagkatapos kong sumanib
sa katawan
ng mama ko.
Hindi ko akalaing sasabihin ko 'to...
pero sobrang na-miss kita.
Hindi ko lang inasahang
magtatagal ako bago ka makita.
Talaga?
Hindi ko na namalayan ang oras.
Pero parang mas matagal nga ngayon.
Mahaba na ang panahong 'to para sa 'kin.
At...
ginamit ko ang panahong 'yon para isipin ang gagawin ko
kapag nagkita tayo ulit.
Nakikiusap ako.
Puwede bang...
barilin mo ako...
sa huling pagkakataon?
Nagamit ko na ang lahat ng balang para sa 'yo.
Alam ko.
Alam ko talaga,
pero bigyan mo pa ako ng pagkakataon
para ibalik ako sa buhay ko talaga.
Gusto kong mabuhay ulit bilang si Choi Yee-jae.
Nakikiusap ako.
Pakiusap.
Bakit?
Gusto kong yakapin ang mama ko sa huling pagkakataon.
Ang sabi mo, ipapakita mo sa 'kin na magtatagumpay ka
nang hindi nilalabag ang batas ko.
Nanalo ka.
Ano?
Nakaiwas ka sa kamatayan at nabuhay.
Natanggap mo nang buo ang parusa mo.
Ang haharapin mo na lang ngayon ay ang hatol ng Diyos.
Pero bago mangyari 'yon,
may isa pa akong bala para sa 'yo.
Talaga?
Makukuha mo ang hinihingi mo
kung puputok ang baril na 'to.
Paano kung hindi?
Diyos na ang bahala sa 'yo.
MAMA
Mama.
Nakatayo ka pa rin ba sa dulo ng mundo?
IISA KA LANG SA MUNDO
Hindi makaiyak nang malakas
Hindi mo maisigaw ang pangalan
BASE SA WEBTOON SERIES NA DEATH'S GAME
Ng mahal mo sa buhay
Ang tanging mahal mo
Ayos lang na humagulgol
Hanggang sa marinig sa malayo Ang bawat hikbi mo
Kung magkikita man tayo balang-araw
Sana'y wala na ang sakit
O kawalan ng pag-asa
Ikaw pa rin ba'y nakatayo?
Natatakot bumalik?
Ang mukhang malamlam kong naaalala
Ang taong pinasasalamatan ko
Ang taong pinagkakautangan ko
Bagama't hindi dumating Ang milagrong ating inasahan
O ang lakas upang makatayo muli
Pakinggan ang mga boses Na bumabalot sa 'yo
"Mahal kita"
Kung ika'y may pag-aalinlangan
Sana'y mahanap mo ang lakas
Upang makabangon muli
At labanan ito
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Sem Pabion