HEARTBEAT
SEMUA WATAK, NAMA, ORGANISASI, KUMPULAN, ACARA DAN LATAR
ADALAH FIKSYEN DAN GARIS PANDUAN KESELAMATAN HAIWAN DIPATUHI
Biar saya yang pergi.
Baik.
Tunggu, Cik Na!
Awak nak cakap apa-apa?
Cik Na, saya tak ada niat...
Tak ada niat apa?
Saya lebih percaya perbuatan seseorang daripada kata-kata dia.
Awak ingat saya bodoh?
Semua orang di dalam sana
mesti fikir yang sama.
Pandangan mata dan riak wajah
takkan menipu.
Awak sukakan En. Seon, betul tak?
Diam tanda setuju.
Awak salah faham. Dengar dulu...
Hanya sebab orang anggap awak tuan rumah ini,
awak rasa awak dah cukup hebat?
Awak dah buat silap besar.
Saya akan pastikan awak tahu kedudukan awak.
Awak tak patut cakap begitu.
Minta maaf sekarang.
Minta maaf?
Dia yang patut minta maaf.
Mesti awak seronok ramai lelaki pertahankan awak.
Jangan melampau.
Cik Na.
Cik Na!
Kenapa dengan awak ini?
Parti belum tamat.
Kenapa awak layan saya begini?
Selama ini, awak hanya cakap kosong?
Awak minta saya tunggu awak.
Awak cakap awak akan tunaikan janji.
Saya nak balik.
Saya tak sesuai jadi watak sampingan.
Saya rasa lebih baik kita tamatkan parti.
Maaf, Do-sik.
Tak apa.
Tak semua yang kita rancang akan berjalan lancar.
Awak masuk dan uruskan dulu.
Baiklah.
Saya nak cakap dengan awak.
Apa niat awak sebenarnya?
Maksud awak?
Akibat perbuatan semberono awak, In-hae jadi serba salah.
Saya hanya selamatkan dia
daripada terus rasa serba salah.
Apa?
Mereka asyik bersorak panggil nama dia,
takkanlah saya nak biarkan?
Juga,
saya tak faham kenapa menjadi masalah
untuk lelaki dan wanita menari di parti.
Saya bingung.
Tapi tengoklah padahnya.
Mesti awak tahu kenapa Cik Na datang.
Awak yang rosakkan parti ini.
Awak cakap awak akan pergi selepas dapat apa yang awak nak.
Inikah yang awak nak?
Jangan buat In-hae keliru.
Cepat pergi dari sini.
Ini amaran terakhir.
HEARTBEAT EPISOD 11
Berani dia main-mainkan saya.
Janganlah!
Saya dapat minum sedikit saja tadi!
- Ada lagi tak? - Geramnya.
Saya rasa tekanan darah saya rendah
selepas seharian jadi pengacara lagu.
Saya bank darah awakkah?
Saya pun tak adalah!
Dah lama tak buat parti di Wahah Teduh.
Rasa tak puas apabila dah habis.
Tapi rasa seronok juga
teringat waktu dulu.
Betul. Saya pun sama.
Oh ya.
Waktu mereka menari tadi, mata Woo-hyeol nampak lainlah.
Tak perasankah?
Saya perasan yang dia nak menunjuk.
"Baik. Lihatlah diri saya yang hebat.
Sayalah Seon Woo-hyeol."
Tak, bukan itu maksud saya.
Pandangan mata dia berbeza.
Macam ada sesuatu.
Oh ya, pandangan mata Cik Na pun boleh tahan.
Dia wanita yang mirip Hae-sun, betul tak?
Betul rasanya.
Betulkah? Dia wanita itu?
Cinta pertama Woo-hyeol?
Wah, menawan!
Hebat betul.
Cinta pertama Woo-hyeol itu luar biasa.
Dia bukan jenis pendiam atau pemalu.
Dia terus tunjukkan kuasa dia.
Wah, dia memang hebat.
Tapi dia agak menakutkan juga.
Saya kecut perut tadi.
Memang patut pun.
Woo-hyeol menari dengan wanita lain di depan dia dengan pandangan begitu.
Kamu baliklah dulu.
Terima kasih sebab tolong kemas.
Hal kecil saja.
Terima kasih untuk hari ini.
Ini tak seberapa, tapi saya rasa saya perlu beri sedikit sagu hati.
- Susah-susah saja. - Terima kasih.
Terima kasih banyak.
Hati-hati balik.
Kalau perlukan apa-apa, terus saja telefon.
Kami sentiasa bersedia.
Awak pun dah bekerja keras hari ini.
Memalukan saja.
Kami balik dulu.
- Ya. Pergilah. - Aduh!
Kami balik dulu. Selamat tinggal.
Cik Joo.
Terima kasih untuk hari ini.
Awak pun sama.
Cik Joo.
Kalau saya buat awak serba salah,
- saya minta maaf. - Saya rasa
lebih baik awak minta maaf dengan Cik Na.
Saya faham kenapa dia rasa tersinggung.
Dia dah lama nantikan parti ini.
Sebenarnya,
dia nak luahkan perasaan kepada awak
dan dia minta tolong saya.
Tapi begini pula jadinya.
Awak tak salah.
Saya yang tarik tangan awak.
Saya tahu awak cuma nak tolong saya
kerana saya hanya tercegat di situ.
Tapi itu yang buat Cik Na salah faham.
Sepatutnya awak ambil berat tentang dia, bukan saya.
Sebab dia
ialah Hae-sun.
Betul.
Tapi yang peliknya,
saya hanya fikirkan awak.
Saya pun tak faham kenapa.
Saya tak pernah rasa begini.
Saya baru tahu rasanya
menari sambil memandang mata pasangan saya.
Walaupun saya dah lama hidup,
ini kali pertama buat saya.
Saya faham maksud awak.
Saya minta maaf kerana buat awak serba salah.
Saya akan selesaikan hal saya dan Cik Na,
jadi usah risau.
Baiklah. Saya naik atas dulu.
Awak berehatlah.
Pandangan mata dan riak wajah takkan menipu.
Awak sukakan En. Seon, betul tak?
Kenapa saya diam saja?
Kenapa saya tak terus nafikan? Mestilah dia salah faham.
Rasa macam nak gila.
Apa yang awak dah buat?
Awak ada masa nak menari?
Awak dah tak ada banyak masa!
Awak lihat semuanya?
Mungkin awak tak tahu, tapi saya sentiasa perhatikan awak.
Saya pun tak tahu kenapa saya begini.
Saya asyik fikirkan Cik Joo.
Mungkin sebab saya perlukan darah jatuh cinta dia.
Atau mungkin saya ikhlas
nak lihat dia bahagia.
Awak dah lupa tujuan awak nak jadi manusia?
En. Ko.
Saya dah berjanji.
Apabila kami bertemu semula,
kami akan bercinta sepenuh hati.
Saya belum lupa lagi.
Awak rasa kenapa saya beritahu awak cara untuk jadi manusia?
Awak pernah cakap
yang awak tersentuh melihat keterdesakan saya.
Keterdesakan awak adalah keterdesakan saya juga.
Jika saya tahu
sebatang anak panah daripada pokok hawthorn
yang dilepaskan oleh jeneral tentera itu
akan menusuk jantung ribuan puntianak
dan menamatkan nyawa mereka...
serta mengorbankan orang yang mereka cintai...
Tidak!
Jika saya tahu awak akan merindui dia seumur hidup...
pasti saya
takkan buat pilihan begitu.
Maksud awak, Hae-sun mati
sebab awak?
Sebab itu saya nak tolong awak
sedaya upaya.
Awak mesti jadi manusia
dan hidup bahagia.
Kalau saya dapat lihat awak menjadi manusia dan merasai cinta sejati,
saya akan kurang rasa bersalah.
Rasa bersalah?
Jadi awak nak kata,
awak beritahu saya cara untuk jadi manusia
dan perhatikan saya selama ini
sebab awak rasa bersalah?
Maafkan saya.
Semua di sekeliling Seon Woo-hyeol adalah puntianak.
Apa ini?
Kita perlukan lebih banyak masa
untuk cari separuh puntianak dengan luka di badan.
Mencari luka itu penting,
tapi saya yakin ada perbezaan antara puntianak biasa dan separuh puntianak.
Saya rasa dia lebih manusia daripada puntianak yang lain.
Saya rasa pek darah
diedarkan secara haram dalam kalangan para puntianak.
Mungkin ada puntianak lain yang boleh tolong kita.
Betul.
Puntianak juga perlukan duit untuk hidup.
Bagus juga kalau ada puntianak yang boleh berikan kita maklumat.
Baik, tuan.
Cik Na tahu saya nak datang?
Ya, dia sedang menunggu di empernya.
Mesti awak penyabar.
Saya seorang sajakah
yang rasa cemburu apabila lihat mereka menari?
Awak tak rasa apa-apa?
Saya ingatkan kita sependapat.
Bukan sebab saya penyabar,
tapi sebab saya jaga adab.
Adab terhadap orang yang saya suka.
Tak beradab jika saya bertindak ikut perasaan.
Jadi saya rasa sikap awak semalam
bukanlah sikap yang matang.
Awak nak bela Cik Joo?
Ya, saya bela dia.
Dunia dah banyak berubah.
Banyak mata yang memandang.
Lebih baik awak jaga adab awak.
Awak datang untuk cakap itu saja?
Saya rasa tak ada orang lain yang akan nasihatkan awak.
Hei.
Awak jalan dulu.
Sekejap.
Kenapa muka awak merah padam?
Sebab panas.
Saya rasa taklah begitu panas.
Semalam bukan main lagi kamu berdua menari.
Saya terhidu
bau cinta yang membara.
Tak adalah.
Tak bau apa-apa pun.
Ada benda terbakar?
In-hae, boleh kita berbincang di pejabat saya?
Ada perkara penting.
Do-sik ajak saya berbincang di pejabat.
- Saya pergi dulu. - Baik.
Adab terhadap orang yang kita suka?
Tolonglah sedar, En. Shin.
Dengan adab sia-sia yang awak nak jaga itu,
mudah untuk awak kehilangan dia.
Hei.
Awak dah sampai?
Dah lama saya tak datang ke sini.
Nak keluar makan?
Maaf, saya kena balik cepat sebab Woo-hyeol seorang di rumah.
Sebenarnya, saya jumpa Cik Na pagi tadi.
Dia salah faham hubungan awak dengan En. Seon.
Saya dah cuba jelaskan,
tapi saya pun teringin nak tahu.
Tentang apa?
Mungkinkah
kamu berdua menaruh hati dengan satu sama lain?
Apa?
Mestilah tak.
Woo-hyeol hanya buat begitu sebab nak meriahkan suasana.
Bukan pasal dia.
Saya nak tahu apa yang awak fikir.
- Apa? - Cara awak layan dia berbeza.
Saya?
Awak cakap awak amat mengenali dia.
Awak tahu sisi dia yang ini?
Selama ini, awak hanya cakap kosong?
Awak minta saya tunggu awak.
Awak cakap awak akan tunaikan janji.
Mulanya saya pun tak percaya...
Do-sik.
Awak tak tunjuk video ini
kepada orang lain, bukan?
Tak.
Biar kita berdua saja yang tahu.
Saya akan jelaskan dengan lebih lanjut kemudian.
Awak dah tahu?
Saya minta maaf sebab tak berterus terang hari itu.
Kalau awak tahu, kenapa awak masih...
Dia bukan orang yang bahaya seperti yang awak fikir.
"Orang"?
Orang apa boleh buat begini?
Awak tak kenal dia.
Awak tak tahu sejarah hidup dia
dan perkara yang dia inginkan dalam hidup.
Perlukah saya tahu?
Kenapa awak nak lindungi makhluk bengis ini?
Sejak saya tahu pasal dia...
Tak, sejak saya tahu awak tinggal serumah dengan lelaki,
saya sentiasa susah hati.
Pernah tak awak fikir kenapa saya susah hati?
Pernah tak awak cuba faham saya seperti awak faham dia?
Maaf, Do-sik.
- In-hae. - Saya tak tahu nak cakap apa lagi.
Maafkan saya.
Saya pun tak faham.
Kenapa saya asyik ambil berat tentang Woo-hyeol?
Bunyi apa ini?
Woo-hyeol...
Apa semua ini?
Kita kena rompak?
Lukisan itu dah hilang.
Apa?
Lukisan?
Saya dah cari merata-rata,
tapi tak jumpa.
Mungkin awak salah letak.
Cuba fikir. Bila kali terakhir awak nampak lukisan itu?
Saya cuai.
Sepatutnya saya lebih berhati-hati.
Awak dah tanya kawan-kawan awak yang datang semalam?
Ya, Woo-hyeol.
Lukisan?
Tak, saya tak pernah nampak.
Sebentar.
Sang-hae, awak nampak lukisan di rumah Woo-hyeol?
Lukisan apa? Tak nampak pun.
Sang-hae pun tak nampak.
Ada apa-apakah?
Tak apalah.
Nanti saya telefon lagi.
Kenapa? Lukisan hilang?
Ya. Dia cakap lukisan hilang.
Mesti lukisan itu sangat bernilai.
Kenapa barang dia asyik hilang?
Jongkong emas pun sama.
Kalau begini, saya dah yakin.
- Apa? - Ada pencuri di rumah itu.
Kawan-kawan awak pun tak tahu?
Ke mana pula lukisan itu menghilang?
Awak tak perlu risau.
Saya langsung tak sedar.
Memang semua ini
nasib saya.
Janganlah begitu.
Kita carilah lagi.
SEON WOO-HYEOL
Seon Woo-hyeol.
Dia langsung tak telefon saya sejak saya balik hari itu.
Tak guna.
Kenapa dia pula?
Kenapa tak telefon dulu?
Awak bukannya jawab pun.
Lebih baik awak balik kalau nak cari pasal.
Saya tak rasa nak bergaduh.
Sebab Seon Woo-hyeol?
Saya tak pernah nampak awak begini.
Betulkah
awak cintakan dia?
Saya ingatkan awak lain daripada manusia yang sengsara kerana cinta.
Rupa-rupanya sama saja.
Awak semakin menyakitkan hati.
Asyik melampaui batas saja.
Saya nak berhenti.
Saya bersabar dengan perangai awak sebab duit saja.
Tapi sekarang bayaran awak dah tak setimpal.
- Apa? - Saya dah bosan
main dengan awak.
Kalau nak duit, buatlah kerja betul-betul.
Benda ini takkan jadi kalau awak buat dengan betul dari awal.
Kalau awak dapatkan rumah itu waktu saya suruh,
masalah begini takkan timbul.
Awak tak boleh minta duit selepas buat kerja begitu.
Saya suruh awak siasat Seon Woo-hyeol,
tapi lukisan saja yang saya dapat.
Tapi sekarang awak nak duit lagi?
Ini bukan kerja main-main, Man-hwi.
Awak tahu
betapa bernilainya lukisan itu pada dia?
- Apa? - Wanita mirip awak
dalam lukisan itu
ialah cinta pertama Seon Woo-hyeol.
Dialah sebab Woo-hyeol nak jadi manusia.
Saya tak faham.
Kalau nak tahu...
bayar nilai yang patut.
Hei.
Lee Man-hwi.
Sebab kenapa dia nak jadi manusia?
Maksudnya, dia bukan manusia?
Dah tutup kedai?
Kalau terus buka pun, bukan ada pelanggan.
Bil saja yang naik.
Aduhai, anak semakin besar,
tapi pendapatan semakin kecil.
Tapi mesti awak seronok tengok dia membesar.
Itu mestilah, Min-jae anak yang baik.
Tapi saya rasa bersalah dengan dia,
ayah dan datuk saya.
Saya nak teruskan menjual sut,
tapi rasa rugi setiap hari.
Jangan cakap begitu di depan anak.
Mereka faham semuanya.
Ya, saya tahu.
Tumpang tanya.
Terperanjat saya.
Nak tanya apa?
Awak tahu apa-apa tentang rumah lama itu?
Kenapa awak tanya?
Awak siapa?
Saya seseorang...
yang berminat dengan rumah itu.
Sebelum rumah itu didiami sekarang,
awak kenal orang yang tinggal di rumah itu?
Itu...
Mesti dia maksudkan tuan rumah yang berkeras tak nak jual rumah itu
walaupun nak dimajukan.
Awak kenal dia?
Tak juga,
saya hanya jumpa dia beberapa kali.
- Awak tahu? - Tak.
Saya pun tak tahu sangat.
Tapi dia ada minta saya simpankan sepasang sut
dan tuannya dah datang ambil.
- Tuan sut? - Lelaki muda itu.
Tapi kenapa?
Dia ditimpa musibah?
Dia dah lama hilang.
- Hilang? - Hilang?
Apa yang terjadi?
Kalau saya tahu, tak perlulah saya buat begini.
Mungkin...
Kenapa ini...
Saya pernah nampak kereta mewah yang saya tak pernah lihat di kawasan ini
di depan rumah itu.
Saya pun tengoklah sebab menarik.
Saya tak pasti jika dia mabuk, tapi dia tak boleh berdiri tegak.
Mabuk teruk nampaknya.
Waktu itu saya ingat ada orang datang untuk ambil dia
sebab dia mabuk.
Tapi saya rasa lepas itu saya dah tak nampak dia.
Apabila awak cakap dia hilang, saya jadi tak sedap hati.
Dia kena culikkah?
Culik?
Misteri betul.
Terima kasih atas maklumat itu tadi.
Apa kena dengan dia itu?
- Hei. - Diam!
Saya peninglah. Duduk!
Mana boleh duduk diam. Saya dah nak dapat firasat.
Firasat konon.
Sebelum Woo-hyeol bangun dari keranda,
sut Woo-hyeol sudah pun ditempahnya.
Tapi tiba-tiba jejak dia hilang.
Menurut saksi terakhir yang nampak dia,
dia dibawa masuk ke dalam kereta sebelum menghilang.
Betulkah ayah Cik Joo diculik?
Habis, siapa yang ambil jongkong emas?
Mungkin penculik itu.
Mungkin mereka culik ayah dia sebab nak emas itu.
Macam tak masuk akal.
Kita kena beritahu Woo-hyeol, betul tak?
Saya tak pasti.
Dia dah cukup tertekan
nak jadi manusia.
Saya takut keadaan dia akan lebih teruk kalau dia tahu.
Aduhai, bukannya lukisan itu ada kaki.
Ke mana perginya lukisan itu?
Awak tak apa-apa?
Terima kasih. Bila awak balik?
Baru saja.
Boleh turunkan saya?
Ya.
Awak buat apa?
Saya cari lukisan itu.
Awak tak cari pun tak apa.
Awak sayang lukisan itu.
Kenapa pandang begitu?
Sebab saya terharu.
Terima kasih sebab tolong cari.
Awak tahu
betapa bernilainya lukisan itu pada dia?
- Apa? - Wanita mirip awak dalam lukisan itu
ialah cinta pertama Seon Woo-hyeol.
Sebab wanita bernama Hae-sun itu?
Kenapa kamu berpisah?
Kami tak berpisah.
Dia dah lama meninggal dunia
sebab saya.
Hari pertama kita jumpa
saya ingatkan dia dah hidup semula.
Sebab itu saya peluk awak.
Saya Hae-sun?
Saya tak pasti kalau saya boleh pujuk awak,
tapi lukisan itu hanya sekadar lakaran.
Apa yang awak cari
ialah orang untuk bersama merasai cinta sejati.
Isi hati awak lebih penting.
Betul tak?
Betul.
Lukisan itu hanya sekadar lakaran.
Tapi hati saya tak senang.
Bukan sebab lukisan itu hilang,
tapi sebab baru sekarang saya perasan.
Saya tak patut buat Hae-sun begitu.
Kalau awak tak jumpa lukisan itu,
saya harap awak jangan terlalu kecewa.
Lukisan hilang pun saya dah susah hati begini...
entah apalah perasaan awak
apabila hilang ayah.
Saya sentiasa hargai moyang awak.
Saya terhutang budi dengan mereka yang menjaga rumah ini
ketika saya tidur.
Samalah dengan ayah awak.
Saya hargai semuanya.
Helo.
Seon Woo-hyeol.
Awak ingat awak siapa?
Siapa awak sampai buat saya jadi gila?
Awak suruh saya tunggu.
Sampai bila lagi
saya kena tunggu?
Cik Na.
- Berapa lama lagi... - Helo.
Helo?
Kenapa?
Saya rasa Cik Na dah mabuk.
Kalau begitu, awak kena pergi?
Cik Na.
Awak tak apa-apa?
Seon Woo-hyeol.
Awak datang sebab risaukan saya?
Awak terus bergegas ke sini selepas saya telefon?
Awak terlalu mabuk. Mari kita balik.
Kenapa pula?
Saya tak mabuklah.
Nak minum dengan saya?
Maaf, saya tak minum arak.
Kenapa?
En. Seon.
Saya ingatkan awak suka saya.
Jangan buat saya keliru.
Kalau awak buat saya keliru,
saya akan betul-betul marah.
Saya menakutkan apabila saya marah.
Rumah awak di mana?
Biar saya hantar.
Dia pulang lewat.
Cik Na.
Baiklah.
Baik.
Mari duduk di sini.
Cik Na, tolong sedarkan diri.
Tolong jangan pergi.
Awak kata awak rindukan saya.
Awak kata setiap hari awak terkenangkan saya.
Jangan ke mana-mana.
Duduk saja dengan saya.
Setia di sisi saya.
Bau apa ini?
Macam hanyir darah.
Rasa macam...
ada yang tak kena.
Apa ini? Langsung tak ada khabar.
Telefon telah dimatikan.
Anda akan disambungkan ke mel suara.
Lukisan itu hanya sekadar lakaran.
Bukan sebab lukisan itu hilang,
tapi sebab baru sekarang saya perasan.
Saya tak patut buat Hae-sun begitu.
Mungkin dia akan balik.
Sakitnya kepala.
Awak tak apa-apa?
Kenapa minum banyak sangat?
Sedangkan badan awak tak boleh tahan.
Saya tak ada pilihan.
Saya tak boleh bertahan tanpa mabuk.
Sebenarnya,
saya dah tahu semuanya.
Saya tahu
kenapa kita bertemu semula.
Bagaimana awak dapat...
Kenapa?
Terkejut lukisan ini ada dengan saya?
Nampaknya awak baru sedar lukisan ini hilang.
Bukan begitu...
Hari pertama kita bertemu di depan rumah itu,
kata-kata awak sewaktu memeluk saya,
pandangan mata awak, wajah awak,
dah berjaya dijelaskan oleh lukisan ini.
Wanita ini...
ialah saya, bukan?
Masa awak lihat lukisan ini,
awak ada ingat apa-apa?
Awak ada nak tanya saya apa-apa?
Apa akan jadi selepas itu?
Kalau betul
saya wanita dalam lukisan ini,
siapa pula awak yang menunggu wanita ini
selama beratus-ratus tahun?
Awak tak tua dan masih hidup.
Kalau awak hidup ratusan tahun,
maksudnya awak bukan manusia biasa.
Betulkah awak
bukan manusia?
Cantik.
Awak cakap dia mati sebab awak.
Jadi awak tak patut layan saya begini.
Apa kata awak keluar
dari rumah usang itu?
Saya tak nak terus tengok awak tinggal serumah dengan Joo In-hae.
Saya tak boleh buat begitu.
- Apa awak cakap? - Rumah itu...
adalah tempat berharga
yang menyimpan kenangan saya dan Hae-sun.
Saya tak ada niat nak tinggalkan rumah itu.
Baguslah.
Kalau begitu, kita hanya perlu halau Joo In-hae.
Apa pun,
biar saya simpan lukisan ini
sebab ia dilukis untuk saya.
Awak masih ingat, bukan?
Awak kata nak tunaikan janji awak.
Apabila dah tunaikan janji,
saya akan pulangkan lukisan ini.
Tapi lukisan itu hanya sekadar lakaran.
Apa yang awak cari
ialah orang untuk bersama merasai cinta sejati.
Isi hati awak lebih penting,
betul tak?
Tak.
Awak tak perlu pulangkan.
Kenapa?
Lukisan itu...
hanya sekadar lakaran.
Orang yang saya tunggu...
ialah orang yang boleh mengajar saya rasa cinta
dan membuatkan saya berdebar-debar.
Bukan sekadar orang yang mirip Hae-sun.
Lagi satu.
Awak tak ada hak untuk merampas
kenangan berharga orang lain.
Kita pasti akan bertemu semula.
Saya...
akan cari awak.
Waktu itu,
kita akan bercinta dengan cinta sejati.
Hae-sun.
Termasuk waktu saya tiba di rumah ini,
waktu saya bertemu awak di sini...
Selamat datang ke Wahah Teduh.
...dan pandangan serta kata-kata awak.
Apa maksud semua itu?
Apa hubungan kita?
Bukan senang saya nak kupas udang untuk orang lain.
Macam mana?
Mulai sekarang, ini tempat rahsia kita.
"Mungkin saya asyik tertarik untuk ke rumah itu
kerana saya perlu berjumpa dengan lelaki itu?"
Saya teringin nak tahu tentang awak.
Cantik!
Bunga ini nampak macam bintang tak?
Awak ada ingat apa-apa?
Kenapa awak pandang saya begitu?
Seolah-olah kita pernah kenal lama sejak dulu
- Mari. - Apabila waktu begini,
mesti ada pengacau datang.
Saya nak balik. Saya tak sesuai jadi watak sampingan.
Saya menakutkan apabila saya marah.
Kenapa?
Terkejut lukisan ini ada dengan saya?
Nampaknya awak baru sedar lukisan ini hilang.
Kalau begitu, kita hanya perlu halau Joo In-hae.
Ke mana
saya perlu tuju sekarang?
RUMAH TAMU WAHAH TEDUH
Woo-hyeol!
Kenapa senyum?
Awak tutup telefon.
Awak langsung tak telefon saya!
Tahu tak saya sangat risaukan awak?
Awak pergi mana?
Kenapa ini?
Woo-hyeol.
Woo-hyeol!
Woo-hyeol.
Woo-hyeol, kenapa ini?
Bangun, Woo-hyeol.
Woo-hyeol!
Woo-hyeol, awak dengar tak?
Patutkah kita upah penyiasat
untuk cari ayah Cik Joo?
Penyiasat mesti lebih bagus daripada kita.
Hei, awak ada duitkah?
Kita dah pokai.
Woo-hyeol!
Tolonglah bangun, Woo-hyeol!
Bertahanlah.
Apa saya nak buat?
Tak, dia tak boleh ke hospital.
Macam mana ini?
Woo-hyeol.
Woo-hyeol!
- Di sini. Cepat! - Apa dah jadi?
Bangun, Woo-hyeol!
Woo-hyeol!
Aduhai.
Saya tak pernah tengok puntianak pengsan.
Terima kasih sebab tolong.
Tak ada apalah.
Kami yang patut berterima kasih sebagai kawan.
Sang-hae.
Kita beri dia minum ini dulu.
Dari mana awak dapat darah itu?
Kenapa awak nak tahu?
Kalau dia jadi begini lagi, saya dah tahu nak buat apa nanti.
Bukan senang nak dapat darah. Jangan berangan.
Selalukah dia jadi begini?
Tak, dia pernah mabuk beberapa kali apabila makan makanan manusia,
tapi ini kali pertama dia jadi begini.
Kenapa?
Terukkah?
Biasanya puntianak tak pernah sakit.
Tapi mungkin juga sebab dia separuh puntianak.
Muka dia dah tak pucat selepas minum darah.
- Woo-hyeol. - Seop, kita biar dia berehat.
- Yalah. - Biar dia sendirian.
Awak rasa dia tak apa-apa?
En. Ko suruh kita jaga dia.
Saya rasa tak senang.
Itulah.
Macam mana kalau jadi lebih teruk?
Kalau dia jadi manusia, taklah kita risau begini.
Saya rasa
- kita kena tinggal di Wahah Teduh. - Apa?
Bahaya tinggalkan dia dengan manusia wanita.
Mungkin juga dia akan pengsan lagi.
Ya.
Kita pun dah tak mampu
nak bayar deposit rumah.
Betul.
Awak tak kenal dia.
Awak tak tahu sejarah hidup dia
dan perkara yang dia inginkan dalam hidup.
Siapa Seon Woo-hyeol padanya?
Tuan,
ada tetamu nak jumpa.
Tetamu?
Pejabat awak cantik.
Awak siapa?
Saya datang sebab saya rasa mungkin saya boleh bantu awak.
Bantu saya?
Saya dengar awak mencari makhluk separuh puntianak.
Mesti dia sangat tertekan.
Waktu saya kecil,
saya pernah jatuh sakit
akibat demam selesema teruk.
Waktu itu mak saya cakap...
Saya sakit sebab nak membesar.
Saya akan cepat membesar selepas habis semua sakit itu.
Semuanya akan baik selepas awak sembuh nanti.
Saya akan temankan awak.
Ambil masa
untuk sembuh
dan bangun semula.
Woo-hyeol,
awak tak apa-apa?
Awak ada di sini semalaman?
Saya tak mampu buat apa-apa
selain temankan awak semalaman.
Saya tahu jaga orang sakit,
tapi kalau awak yang sakit, saya tak tahu cara nak jaga awak.
Saya takut
kalau apa-apa terjadi kepada awak.
Saya takut
saya takkan dapat berjumpa awak lagi...
seperti mak dan ayah saya.
Saya nak awak
berada di sisi saya selamanya
dan jangan pergi ke mana-mana.
Kalau awak tiada di dunia ini,
saya rasa hati saya akan luluh.
Saya tahu di dalam hati awak
hanya ada seorang saja.
Saya tahu itu,
tapi saya rasa
saya patut beritahu awak
sebab saya tak pernah rasa begini.
Saya rasa...
saya sukakan awak.
HEARTBEAT
Cinta itu adalah apabila kita buat semuanya bersama.
Kita nak ke tempat yang kita suka bersama
dan nak makan makanan sedap bersama.
Betulkah awak nak berikan darah awak?
Awak cakap awak perlukannya untuk jadi manusia.
Jadi awak akan jadi manusia?
Perlukah saya lihat mereka bermesra
di rumah yang saya laburkan?
Saya akan hapuskan semua itu.
Antara awak dan Cik Joo, cuma seorang saja yang boleh hidup.
Kenapa jantung saya berdegup kencang?
Tak guna!
Jadi awak nak bunuh In-hae?
Kalau awak nak jadi manusia,
awak harus hisap darah dia sampai mati.
Terjemahan sari kata oleh Nadia Othman