(จังหวะหัวใจ)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
- วันนี้วันที่เท่าไร - อะไรนะคะ
วันนี้คือวันที่ 9 ธันวาคม ปี 4355 ตามปฏิทินของดันกุนไม่ใช่เหรอ
พอดีไม่ใช่วันที่เก้า แต่เป็นวันที่แปดอะค่ะ
วันที่แปดเหรอ
วันที่แปดงั้นเหรอ
ยังไม่ถึงร้อยปี
ขาดไปหนึ่งวัน
เราตื่นเร็วไปหนึ่งวัน
ฮัลโหล เบอร์ตำรวจใช่ไหมคะ
โทรจากย่านกงชอนนะคะ แจ้งเรื่องคนบุกรุกที่อยู่อาศัยค่ะ
ตอนนี้มีไอ้โรคจิต...
ให้ตาย
ทำบ้าอะไรคะเนี่ย
เธอเป็นใคร
ปลุกฉันขึ้นมาทำไม
จะขึ้นเสียงหาอะไรคะ
เธอ...
ทำลายสัญญา
สัญญาอะไรคะ
ฉัน...
ต้องอดทนอยู่ในนั้น
มาตั้งขนาดไหน
เธอทำทุกอย่างพังหมด
เป็นเพราะเธอ
เธอจะต้องชดใช้
ที่ทำให้ฉันตื่นขึ้นมา
นี่คุณ
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
คุณ
นี่คุณ
นี่...
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 2)
สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด
- แปด เก้า สิบ สิบเอ็ด - ไม่นะ
- หนึ่ง สอง สาม สี่ - อยากให้หยุดทำจัง
- หนึ่ง สอง สาม สี่ - รอบนี้แอบเจ็บอยู่นะ
- ห้า หก - พอได้แล้ว เลิกทำสักที
สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ
เวลาเสียชีวิต 20:48 น.ครับ
เสียชีวิตเหรอ
- เป็นไปไม่ได้ - เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
- เชิญด้านนี้หน่อยได้ไหมคะ - ไม่...
เป็นไปไม่ได้ค่ะ
ทำไมล่ะ ทำไมกัน...
คุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ
เขาโดนทุบมาค่ะ
- ด้วยอิฐเหรอครับ - อิฐ ใช่ค่ะ
- นั่งตรงนี้ก่อนนะครับ - ทางนี้เลยค่ะ
ที่นี่คือที่ไหน
กลิ่นนี้มัน
ขอถุงมือด้วย
เรียบร้อย
พยาบาลคิม ช่วยห้ามเลือดตรงนี้ที
เดี๋ยวนะ
อ้อ
เราเป็นมนุษย์ไม่สำเร็จนี่
เวรกรรมๆ
กลับบ้านก่อนล่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยดงอู)
คุณไม่เป็นไรแน่นะคะ
ไม่ต้องตรวจเพิ่มจริงๆ เหรอคะ
ก็บอกว่าไม่จำเป็นไง
แน่นะ
คุณไม่เป็นไรแน่นะคะ
ก็บอกให้รีบกลับบ้านไง
รอเดี๋ยวค่ะ ฉันขอไปจ่ายเงินก่อน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
- ได้รับหมายเลขหรือยังคะ - นี่ค่ะ
"ตู้บริการตัวเอง" เหรอ
ค่ะ ค่ารักษาพยาบาลวันนี้ รวมเป็น 310,600 วอนค่ะ
เดี๋ยวสิ...
ทำไมถึงได้แพงเบอร์นี้ล่ะ
เราระบุตัวตนของคนไข้รายนี้ไม่ได้
ประกันก็เลยไม่ครอบคลุมค่ะ
(จำนวนเงิน 310,600)
ต้องการชำระเงินหรือเปล่าคะ
- อ้อ ค่ะ - ค่ะ
ต้องการจ่ายเต็มจำนวน หรือผ่อนชำระดีคะ
จ่ายเต็มจำนวนค่ะ
เสียบบัตรได้เลยค่ะ
(บัตร)
ค่ารักษาฉันก็จ่ายให้หมดแล้วนะคะ
และคุณปฏิเสธไม่ตรวจเพิ่มเอง ฉันไม่มีส่วนรับผิดชอบนะคะ
อย่ามาพูดอะไรแปลกๆ ทีหลังนะ
เข้าใจไหม
เป็นลมเพราะถูกมนุษย์กัดงั้นเหรอ น่าอับอายขายหน้าสิ้นดี
ตามจริงคุณไม่ได้จะไปโรงพยาบาล แต่ต้องไปโรงพัก
ในข้อหาบุกรุกบ้านด้วยซ้ำค่ะ
นำทางสิ
กลับบ้านกันก่อนดีกว่า
ฉันต้องสอบสวนเธอ ในโทษฐานที่ปลุกฉันขึ้นมา
นำทางอะไรของคุณคะ ไปทางใครทางมันก็จบปะ
ระหว่างที่ฉันหลับไป โลกเปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียว
ฉันไม่คุ้นเคยเส้นทาง นำทางไปเสียสิ
ยังเมาขี้ตาอยู่เหรอคะ
แล้วอีกอย่าง ทำไมพูดไม่มีหางเสียงเลย ฮะ
ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ
ว่าเมื่อร้อยปีก่อน ฉันทำพันธสัญญาไว้ กับพ่อบ้านจู บรรพบุรุษของเธอ
จะหมดสัญญาเมื่อฉันกลายเป็นมนุษย์
ทว่า เหลือเพียงวันเดียวเท่านั้น
เหลืออีกแค่วันเดียว
แต่เธอดันปลุกฉันขึ้นมา
เอาอีกแล้วนะ
ก็นั่นแหละ ก็บอกว่าฉันไม่รู้เรื่องไง
ไม่เชื่อก็ไปถามบรรพบุรุษเอาเองสิ
เดี๋ยวเถอะ
กล้าดียังไง มาเหลือกตาใส่ฉัน เดี๋ยวปั๊ด
เออใช่ อดทนไว้เถอะ
คนเราเลี่ยงขี้เพราะสกปรก ไม่ใช่เพราะกลัวสักหน่อย
ว่าไงนะ ขี้เหรอ
นี่เธอ
เคยเห็นขี้ที่ไหนหล่อขนาดนี้หรือไง
หล่อไปก็เท่านั้น ยังไงขี้ก็คือขี้
ยังไม่ไปอีก ไปสิ
บอกให้ไปไง ไปซะ
เฮ้ย...
ผู้หญิงห่ามแบบนี้ก็มีด้วย
หือ
โชเฟอร์คะ ออกรถด่วนเลยค่ะ
เดี๋ยวสิ รอก่อน
หมอนี่มันบ้าจริงๆ
จะไปไหน รอฉันด้วยสิ
ให้ไปส่งที่ไหนดีครับ
ทุกสิ่งยุ่งเหยิงไปหมด
ที่นี่คือที่ไหนกันแน่
ในช่วงร้อยปี โลกนี้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
แม้จะมองเห็นตัวเองได้รางๆ
แต่สัญชาตญาณในการดูดเลือดยังคงอยู่
บางที ตอนนี้ฉัน...
อาจอยู่บนเขตแดน ระหว่างความเป็นมนุษย์และแวมไพร์ก็ได้
คนพวกนี้จะไปไหนกัน
โลกที่ไร้เขตแดนระหว่าง กลางวันและกลางคืน
กลางคืนก็สว่างไสวจนแสบตา
ราวกับตอนกลางวัน
อ้อ
เฮ้ย อะไรเนี่ย
จะต้องมีหนทางอยู่แน่นอน
ก่อนอื่น เราต้องกลับไปยังคฤหาสน์
โอ๊ย เละเทะไปหมด เราน่าจะมาให้บ่อยกว่านี้
จริงๆ เลยเชียว
หรือเราน่าจะซื้อเค้กก้อนใหญ่กว่านี้นะ
เลือกสักทีเถอะน่า
โห สวยนะเนี่ย อันนี้ใช้ได้เลย
แต่เราต้องทำขนาดนี้ด้วยเหรอครับ
ลูกพี่ตื่นมาในรอบร้อยปีทั้งที
พอถึงเที่ยงคืนปุ๊บ เราควรเป็นคน เปิดฝาโลงและแสดงความยินดีสิ
แหมๆ ทีวันเกิดผม เลือดสักหยดก็ไม่เคยให้
รู้แล้วน่า โอ้โฮ ซังแฮเตรียมอะไรมาเยอะเลยสินะ
อะไรเนี่ย อันนี้อย่างเท่เลยนะ
- ผมจะใส่เอง - งั้นเหรอ
ทำไมมันเปิดอยู่ล่ะ
นี่มัน...
นี่มันกระจกที่ฉันให้ไว้นี่
เหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นนะ
กระจกแตกงั้นเหรอ
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
ไม่ใช่ว่าเขาส่องกระจก แล้วเกิดช็อกขึ้นมาเหรอครับ
- ฮะ - เขาได้เห็นว่าใบหน้าตัวเอง
ขี้เหร่กว่าที่คิดไว้หลายขุม
- ไม่จริงน่า - ชัวร์ป้าบ ไม่ต้องสืบ
ทันทีที่กลายเป็นมนุษย์ แล้วได้เห็นหน้าตัวเอง
เขาก็ตกใจจนร้อง "เฮ้ย" กับความอัปลักษณ์
จากนั้นก็ร้องไห้โวยวายวิ่งออกไปน่ะสิ
พร้อมนึกเสียใจที่กลายเป็นมนุษย์
"ฉันอยากกลับไป"
เรากลับกันเถอะครับ
เราควรไปตามหาไม่ใช่เหรอ
จะไปตามหาเพื่อ
ถ้ากลายเป็นมนุษย์ไปแล้วจริงๆ เขาจะมาคบค้าสมาคมกับเราเหรอครับ
ลูกพี่อูฮยอลไม่ได้นิสัยแบบนั้น
เขาไปทำอะไรอยู่ที่ไหน บนโลกที่อันตรายแบบนี้นะ
หิวเหลือเกิน
ให้ตายสิ
เฮ้อ
ให้ตายเถอะ
(กาชาดเกาหลี)
(ศูนย์บริจาคโลหิต)
ไม่ได้สิ เราต้องกลับบ้านก่อน
กลับบ้านก่อน
บ้าน...
โอ้
ใช่แล้วล่ะ
ประทานโทษ พอดีอยากถามทางสักหน่อย
หากจะไปอิลมยอนชิก ต้องไปทางไหนเหรอ
นี่คุณ คนคุยด้วยอยู่ไม่เห็นเหรอ
- อุงอิน โทษนะ เค้าสายมากเลยใช่ไหม - มาแล้วเหรอ
- ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ - จ้ะ
(ไม่ว่าง)
หือ
(ว่าง)
ใช่แล้ว
ไปขึ้นสิ่งนั้นก็ได้
เดี๋ยวสิ ทำอะไรมิทราบ
ผมเป็นคนเรียกแท็กซี่คันนี้นะครับ
ฮะ
เดี๋ยวสิ...
คนหยาบคายแบบนี้ก็มีด้วย
อาจารย์โกเหรอ
อาจารย์โก
อาจารย์...
(อาคารกำลังจะถูกรื้อถอน)
ยังไงเราก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว
โธ่ อาจารย์โก
รอด้วยสิครับ
อาจารย์โก จะเดินไปถึงไหน...
รอด้วยสิ
อาจารย์โก
อะไรกัน
ไม่ใช่อาจารย์โกหรอกเหรอ
ปลุกฉันขึ้นมาก่อนกำหนดหนึ่งวันไม่พอ
ยังทิ้งฉันอีกงั้นเหรอ
แบบนี้มันต้องสั่งสอนให้เข็ด
ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่
ให้ตายสิ
เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะคะ
นี่คุณตะคอกใส่น้องแมวเหรอคะ
เปล่านะ ไม่ใช่...
ฉันเห็นคุณเดินตามน้องแมว มาตั้งแต่ตรงนั้นแล้วค่ะ
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
ผมตามแมวตัวนี้มา
เพราะคิดว่ามันคืออาจารย์โก
อาจารย์โกก็คือแมวที่ผม...
เป็นคนที่ผม...
- พูดอะไรของเขา - อะไรนั่น
เลิกตามรังควานแมวจรที่น่าสงสาร แล้วไปได้แล้วค่ะ
ยังไม่ไปอีก
บอกให้ไปไงคะ
พวกคุณดูเป็นคนดีที่ช่วยเหลือ แม้แต่แมวจรจัดที่น่าสงสาร
ถ้างั้น ช่วยผมผู้น่าสงสารหน่อยสิครับ
(อิลมยอนชิก)
(ไม่พบผลการค้นหา)
ไม่เห็นมีอิลมยอนชิกเลยนะคะ
พอจะจำร้านอื่นที่อยู่แถวนั้นได้ไหมคะ
แล้วแวะมาใหม่นะครับ
(โอชีโอ ราซา)
"โอชีโอ ราซา"
อ้อ "ร้านตัดสูทโอชีโอ"
- โอชีโอเหรอ "ร้านตัดสูทโอชีโอ" - "โอชีโอ"
ผมคือลูกค้าประจำเลยล่ะ
(ร้านตัดสูทโอชีโอ)
โอ้ มีอยู่ๆ
เดินไปประมาณ 15 นาที
อยู่ใกล้ๆ นี่เองค่ะ
(เขียงเนื้อแดบัก ร้านตัดสูทโอชีโอ ตำแหน่งปัจจุบัน)
(ร้านตัดสูทโอชีโอ)
เฮ้ย อะไรวะ
ขอบคุณที่รักษาร้าน ให้คงอยู่เหมือนเดิมนะ
หน้าตาเหมือนบรรพบุรุษจริงๆ เลยเชียว
ครอบครัวนายจะโชคดีไปหลายชั่วอายุคน ขอให้โชคดีนะ
อะไรวะนั่น
ทำไม เกิดอะไรขึ้นเหรอ
เปล่า คือ...
มีคนบ้าคนหนึ่ง มาบอกว่าครอบครัวผม จะโชคดีไปหลายชั่วอายุคน
- หือ - จู่ๆ ก็โผล่มา แล้วก็มาพูด...
คนแบบนี้ก็มีด้วย
ถึงจะเป็นคนบ้า แต่ไม่น่าใช่คนเลวนะ
- จะไม่ไปเหรอ - อ้อ ไปสิ
ปัดโธ่ ทำไมเขาไม่มาอวยพร ร้านฉันบ้างล่ะ
เจอจริงจะพูดไม่ออก
ตลอดเวลามานี้
ยืนหยัดมาได้อย่างดีเลยสินะ
ไม่ใช่เวลามาทำแบบนี้สิ
หากเรานอนในโลงไม้ซานจา ทดแทนหนึ่งวันที่ขาดไปละก็...
ใช่แล้วล่ะ
เดี๋ยวสิ ทำไมโผล่มานี่...
- อ้อ - นี่คุณเป็นบ้าจริงๆ เหรอ
คิดว่าทิ้งฉันไว้แบบนั้น
แล้วฉันจะหาเธอไม่เจอเหรอ
ช่างเหอะ
ฉันไม่อยากเสวนาด้วยแล้ว รีบไสหัวไปซะ ก่อนฉันจะแจ้งตำรวจ
ฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ จะให้ฉันออกไปไหน
ถ้าจะไป เธอก็ไปเองสิ
กล้าดียังไงมาเหลือกตาใส่ฉันอีก
จ้องแล้วเธอจะทำไม
- มีหลักฐานไหมคะ - หลักฐานอะไร
หลักฐานว่าบ้านหลังนี้เป็นของคุณน่ะ
น่าจะมีสัญญาอะไรอยู่ไม่ใช่หรือไง
กุญแจบ้านนี้
ถ้าเธอไม่ใช่ลูกหลานพ่อบ้านจู จะมีกุญแจดอกนั้นได้ยังไง
นี่เหรอคะ
ใช่ นี่แหละ
กุญแจดอกนี้ ฉันมอบให้พ่อบ้านจู
เพื่อเป็นสัญลักษณ์ ว่าเขาคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้
คนอะไรทำไมถึงได้บ้า
- แบบลงรายละเอียดขนาดนี้นะ - ว่าไงนะ
วันนี้คุณทำให้ฉัน เหนื่อยมามากพอแล้วนะคะ
ทั้งค่ารักษาพยาบาล ค่าแท็กซี่ คุณคิดว่ามันถูกๆ เหรอคะ
ถ้ารวมค่าทำขวัญด้วย คุณต้องชดใช้ให้ฉัน...
เพราะงั้นนะ ตอนฉันยังพูดดีด้วย ก็หยุดสักทีเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ
ทำไมฉันถึงได้นอนอยู่ในโลงศพห้องใต้ดิน
ฉันกับบรรพบุรุษเธอมีความสัมพันธ์ยังไง ไม่อยากรู้สักนิดเลยเหรอ
ไม่สักนิด
โอ๊ย ให้ตายเถอะ
ฉันอุตส่าห์อดทนอดกลั้นอยู่ในนั้น เพื่อจะกลายเป็นมนุษย์
แต่เธอทำทุกอย่างพังหมดนี่
เป็นเพราะเธอปลุกฉันก่อนกำหนดหนึ่งวัน
ฉันอดทนอยู่ในโลงศพนั่น มายังไงบ้างรู้ไหม
ต่อให้ปวดหลังแทบตายก็พลิกตัวไม่ได้
รูนั้น รูนี้ ทุกรูที่มีบนร่างกาย
แมลงไต่ให้ควั่ก แต่ฉันก็อดทนไว้
ฤดูกาลเปลี่ยนทีไร ก็โดนผีอำทุกที
ตกใจหมด
ฉันไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ
ไปซะเถอะ
อุ๊ยตาย ไม่ใช่คนหรอกเหรอ
ฉันต้องลำบากมามากขนาดไหนรู้ไหม
จ้า
ก็แปลว่าคุณคือแวมไพร์
คุณเข้าไปนอนอยู่ในโลงศพแคบๆ เพื่อจะกลายเป็นมนุษย์
อีกวันเดียวก็จะครบร้อยปีแล้ว
แต่ฉันดันไปเปิดฝาโลง คุณเลยไม่ได้เป็นมนุษย์งั้นสิ
ในที่สุดก็คุยกันรู้เรื่องสักทีนะ
เลิกพูดจาไร้สาระทีเถอะค่ะ
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ
ก็น่าจะเอากุญแจล็อกฝาโลงก่อนเข้านอน
ไม่ก็เขียนป้ายแปะไว้ ว่า "ห้ามเปิดจ้ะ" สิ
โอ๊ย
เธอนี่มัน...
คนที่เป็นพ่อเธอตอนนี้อยู่ไหน
ทำไมถึงไม่บอกอะไรลูกเลย
ฉันจะไปเรียกมาสารภาพบาปเดี๋ยวนี้
เขาเป็นหรือตายยังไม่รู้เลยค่ะ
เขาเป็นคนที่ทิ้งครอบครัวไปเพราะเงิน
เขาทิ้งแค่คฤหาสน์หลังนี้ไว้ให้ลูกสาว อย่างน้อยฉันก็ควรรับไว้สิ
ฉันไม่ได้อยู่ในสถานะ ที่จะมาเลือกมากหรอกนะ
ให้ตาย
จริงๆ เลย
ในเมื่อเรื่องกลายเป็นแบบนี้
ฉันก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเปิดเผยตัวตน
ทำไม อะไรอีกล่ะ จะโชว์เขี้ยวแวมไพร์ให้ดูหรือว่าไง
แนะนำให้เตรียมใจไว้ดีกว่านะ
แค่เนี้ย
- ออกไป - ช้าก่อน
จบยัง
แล้วแบบนี้จะได้ไหมนะ
มองเข้ามาในตาฉัน
สะกดจิตเหรอ
จ้ะ งัดมาโชว์ให้หมดแล้วก็ไปเนอะ
หือ
ในตาเธอ...
มีฉันอยู่
ไอ้บ้านี่ จริงๆ เลย
- เดี๋ยวก่อน - ออกไป
หือ
ถ้าเข้ามาในบ้านหลังนี้ แล้วพล่ามเรื่องแวมไพร์อีกละก็
แม่ไม่เอาไว้แน่ รู้ไว้เลย
หือ
นี่
เปิดประตู
นี่มันบ้านฉันนะ
เปิดประตูสิ
ให้ตาย
ฉันตื่นขึ้นมาในรอบ 100 ปี
แต่ไม่ได้จิบเลือดแม้แต่หยดเดียว
ไม่มีแรงเลยแฮะ
โดนมนุษย์ผู้หญิงธรรมดา
ผลักออกมาซะได้
ให้ตายสิ
แต่จะว่าไป
ทำไมเจ้าดงซอบกับซังแฮ
ไม่โผล่มาให้เห็นหน้าเห็นหนวดเลยนะ
ทำไมพ่อถึงได้เก็บบ้านแบบนี้ไว้นะ
คงไม่โผล่มาอีกใช่ไหม
(รามยอนถ้วยรสเด็ด)
อ้อ จริงด้วย อาจารย์โก
อาจารย์โก
ขยะ...
อะไรกัน เขาไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ
เวร
อะไรกัน
เมื่อกี้เหมือนเผลอสบตาเลย
ไม่ใช่หรอกใช่ไหม
ไปยัง ไปแล้วใช่ไหม
ไปแล้วล่ะ ไปแล้ว
กินเถอะค่ะ
คุณเป็นลมเพิ่งฟื้นขึ้นมา ร่างกายคงจะอ่อนแรง
อย่าไปค้นถังขยะให้เสียเวลาเปล่า
ฉันยังมีอีกถ้วย
เพิ่งเคยได้กลิ่นยั่วยวน แบบนี้เป็นครั้งแรกเลย
(รามยอนถ้วยรสเด็ด)
ตอบสนองต่ออาหารที่ไม่ใช่เลือดงั้นเหรอ
หรือว่าเราจะเข้าใกล้ ความเป็นมนุษย์แล้วจริงๆ
เป็นไปไม่ได้
เราสัมผัสได้ถึงรสชาติ
ว้าว พระเจ้าช่วย ทำไมอร่อยขนาดนี้
อร่อยกว่าเลือด เป็นร้อยเท่า พันเท่า
ไม่สิ เย้ายวนใจกว่าเลือดเป็นหมื่นเท่า
โอ้มายก็อด
ไม่ร้อนเหรอคะ
ร้อน
บ้าไปแล้ว
เป็นรสชาติที่บ้ามาก
ทำอะไรของคุณคะเนี่ย คนมองหมดแล้วนะคะ
นั่งลงค่ะ นั่งลง
ขอโทษค่ะ
เป็นอะไรไปคะ คุณโอเคไหม
ของอร่อยขนาดนี้
มนุษย์...
มีแต่มนุษย์ที่ได้กินมาตลอดเลยเหรอ
เป็นอะไรไปคะ
ไหวไหมคะเนี่ย
ฉัน...
วันเดียว ถ้าทนอยู่ในโลงอีกแค่วันเดียว
ฉันเอง ก็คงได้เป็นมนุษย์ไปแล้ว
คงได้กินของอร่อยๆ
แต่เธอ
เพราะเธอ
ทุกอย่างพังหมดก็เพราะเธอ
เป็นเพราะเธอปลุกฉันขึ้นมา ก่อนกำหนดหนึ่งวัน
ทุกอย่างพังก็เพราะเธอ
พังหมดแล้ว
รับผิดชอบเลยนะ
บอกให้รับผิดชอบไง
ฉันก็อยากกลายเป็นคนเหมือนกันนะ
จนกว่าฉันจะได้เป็นคน...
รับผิดชอบจนกว่าฉันจะได้เป็นคนเลยนะ
เป็นอะไรของเขาเนี่ย ถามจริง
อ้าว
คุณคะ
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
นี่ล้อกันเล่นใช่ไหมคะ
ฮะ
อย่าบอกนะคะว่าเมา
เพราะกินรามยอนเนี่ยนะ ฮะ
โห เชื่อเขาเลย
ฟังนะคะ คุณจะมาทำแบบนี้อยู่ที่นี่ไม่ได้
ลุกขึ้นมาค่ะ
ลุกขึ้นมาสิคะ เร็วเข้า
แฮซอน
ทำบ้าอะไรของคุณคะเนี่ย
แฮซอน รอข้าด้วย
รอข้าด้วยสิ แฮซอน
อูฮยอล
รีบมาเร็ว
เป็นไง
จากนี้ไป ที่นี่คือสถานที่ลับของเรา
เยี่ยมไปเลยใช่ไหม
ดูนะ เราจะเอาฟืนมากองไว้ตรงนี้ แล้วก็จุดไฟ
จากนั้นก็ย่างมันเทศ ย่างมันฝรั่งกินกัน
แล้วก็ย่างไก่ฟ้า...
ข้าพูดถึงของกินมากไปหรือเปล่า
เราทำเช่นนั้นที่นี่ได้แน่นะ
มาทำแบบนี้อยู่นี่ไม่ได้นะครับ
คุณครับ คุณ มานอนแบบนี้ อยู่ที่นี่ไม่ได้นะครับ
ลุกขึ้นทีเถอะครับ
มานอนอยู่นี่ได้ยังไงครับ
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนี้ไปไหนแล้ว
ผมจะไปรู้ได้ไงครับ
เก็บของที่กินก่อนไปด้วยนะครับ
เอาอีกแล้ว
ทิ้งฉันไว้อีกแล้ว
คนอะไรใจจืดใจดำ
เฮ้อ
อาจารย์โก...
จ้างให้ก็ไม่หลงกลอีกหรอก
ทางก็จะชันไปไหน
เวลาเห็นแมวก็ควรทักทายหน่อยสิ
สวัสดีสิ ทำเป็นไหม
ทักทายกันหน่อยสิ
อาจารย์โก
- สบายดีหรือเปล่า - ครับ
ดีแล้ว ไม่เจอกัน...
เจ้า เป็นมนุษย์ไม่สำเร็จสินะ
ครับ น่าเสียดายที่ตื่นเร็วไปหนึ่งวัน
นี่มัน แวมไพร์ก็ไม่ใช่ คนก็ไม่เชิง
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง
ผมเลยตั้งใจว่าจะกลับเข้าไป ในโรงไม้ซานจา แล้วนอนต่อ...
ขืนทำแบบนั้น เจ้าคงได้กลายเป็นถ่านกันพอดี
รู้ได้ยังไงครับ
โลงศพก็กลายเป็นถ่านแล้วครับ
โลงศพที่สูญเสียเจ้าของไปแล้ว มันจะมีความหมายอะไรล่ะ
มันพยายามเต็มที่ เพื่อดูดพลังแวมไพร์ในตัวเจ้าออกมา
ในเมื่อทำหน้าที่เสร็จแล้ว มันจึงหวนคืนสู่ธรรมชาติ
ถ้างั้น จากนี้ผมควรทำยังไงดีครับ
ไม่มีหนทางเลยเหรอครับ
ตอนที่ฝาโลงปิดลง เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า
- "แอ๊ด ปัง" - ใช่ "พัง"
- ฮะ - ก็แล้วทำไม
ถึงรออีกวันไม่ไหว แล้วเปิดโลงขึ้นมาก่อนล่ะ
ถ้าผมเปิดเองก็คงไม่คับแค้นใจหรอกครับ
มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาเปิดโลง แล้วปลุกผมขึ้นมาครับ
นึกถึงเรื่องนั้นทีไร ผมนี่ยังเดือดปุดๆ ...
เดี๋ยวก่อน
เมื่อกี้ว่ายังไงนะ
มนุษย์ผู้หญิงเปิดฝาโลงงั้นเหรอ
ครับ
มันผิดปกติตรงไหน...
โลงนั่น ไม่ใช่สิ่งที่จะเปิดกันได้ง่ายๆ นะ
ฮัลโหล
คะ
เดี๋ยวก่อนค่ะ เดี๋ยว
หยุดก่อน
ทำบ้าอะไรกันคะเนี่ย
จู่ๆ มาทำแบบนี้ได้ยังไงคะ
ข้าวของทั้งหมดของฉันยังอยู่ในนั้นนะ
งั้นก็น่าจะเก็บของออก ให้มันเร็วๆ สิ หนู
ฉันจะขนของย้ายบ้าน ในชั่วข้ามคืนได้ไงคะ
ค่ามัดจำก็โดนโกง ค่าเช่าก็โดนเชิดหนีไปหมด
หนู เราก็เข้าใจสถานการณ์อยู่หรอก
แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดเรานี่
เราก็ต้องทำงานเหมือนกัน
- ออกไป - ลงมือกันเลยครับ
ไม่นะคะ ไม่ได้ ฉันหลีกทางให้ไม่ได้ค่ะ
ฉันจะไม่หลีกทางให้เด็ดขาดค่ะ
อะไร มีอะไร
แม่หนู เราไม่ได้มีเวลาว่างนะ มานั่งฟังหนูปรับทุกข์ไม่ได้หรอก
- หลีกไป - ไม่ได้ค่ะ ฉันจะไม่ไปเด็ดขาด
- โถๆ รออะไร เอาออกให้หมด - ฉันไม่ไปค่ะ
ขนของในบ้านแม่หนูคนนี้ออกมาให้หมด เอาออกมา ด่วนๆ
- ช่วยหลีกไปด้วยครับ - ไม่ได้นะคะ
- ให้ไวเลย - ไม่ได้นะ
- เอาออกมา - ตายแล้ว
- ตายแล้ว เดี๋ยวสิ - ขนออกให้หมด
เดี๋ยวสิ โยนออกมาแบบนี้ได้ยังไง
เดี๋ยวก่อน
ขอเวลาให้ฉันหน่อยสิคะ เวลาน่ะ
เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะขนของออก ขอเวลาให้ฉันขนของแป๊บเดียวพอ
เดี๋ยวสิ คนพวกนี้...
ขอเวลาจัดการ...
เข้าใจแล้วค่ะ ขอเวลาให้ฉันขนของหน่อยสิคะ
ทำอะไรครับเนี่ย
ตายจริง ท่านประธาน สวัสดีครับ
มีเรื่องอะไรกันครับ
เรากำลังจะรื้ออาคาร แต่ผู้เช่าดันดื้อ แต่อีกเดี๋ยวก็เรียบร้อยครับ
พวกคุณทำงานกันพรรค์นี้เหรอครับ
- อะไรนะครับ - นี่มันยุคสมัยไหนแล้วครับ
ถ้าทำแบบนี้แล้วมีคนบาดเจ็บขึ้นมาล่ะ
ถ้าภาพลักษณ์บริษัทเสียหาย หัวหน้าจะรับผิดชอบไหมครับ
ไม่ใช่อย่างนั้น คือผมต้องรีบทำงานให้เสร็จไง
ถอนคำสั่งเดี๋ยวนี้เลยครับ
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
นี่เธอ...
จูอินแฮเหรอ
รุ่นพี่โดชิกเหรอ
(การพยาบาลเพื่อสุขภาพสตรี 1)
ระวัง
ขอโทษครับ
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
เจ็บตรงไหนไหมครับ
มือคุณเลือดออก
(จูอินแฮ)
เรียบร้อยแล้วค่ะ
- ขอบคุณครับ - ไม่เป็นไรค่ะ
คุณเจ็บตัวก็เพราะหักหลบฉันนี่คะ
มันอาจจะกลายเป็นแผลเป็นได้ อย่าลืมไปหาหมอนะคะ
ไม่เจอกันซะนานเลย ครั้งแรกตั้งแต่เรียนจบเลยหรือเปล่านะ
อาจจะใช่ค่ะ
เสียใจจัง ที่มาเจอกัน ในสถานการณ์แบบนี้
ฉ้อโกงค่าเช่างั้นเหรอ
รู้สึกแย่จังแฮะ
พี่คงใส่ใจน้อยเกินไป เพราะเห็นว่าเป็นงานของลูกน้อง
ต้องขอโทษด้วยนะ
ไม่หรอกค่ะ ใช่ความผิดรุ่นพี่ที่ไหนล่ะคะ
เป็นความผิดไอ้นักต้มตุ๋น ที่เชิดเงินฉันหนีไปต่างหาก
แล้วเป็นไง เธอมีที่พักไหม
ค่ะ จะว่ามีก็มีแหละ
ค่อยยังชั่วหน่อย
พอจะมีอะไรที่พี่ช่วยได้ไหม
พี่ก็น่าจะมีส่วนรับผิดชอบเหมือนกันนะ
อ้อ ไม่หรอกค่ะ ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากก็ได้ค่ะ
- แต่ยังไง... - ฉันจะจัดการเองค่ะ
ส่วนข้าวของ ฉันจะขนออกให้หมดในสัปดาห์นี้ค่ะ
เธอยังเหมือนเดิมเลยนะ
ยังเกรงใจที่จะให้คนอื่นช่วยเหมือนเดิม
รุ่นพี่ งั้นโชคดีนะคะ
ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมานะ
- ค่ะ - ต้องโทรมานะ โอเคไหม
อย่าอมทุกข์อยู่คนเดียว
(ประธานชินโดชิก ที่ปรึกษาด้านอสังหาริมทรัพย์รีเฟรช)
- หัวหน้ากู - ครับ ท่านประธาน
คดีฉ้อโกงค่าเช่าล่าสุดนี้ เราพอจะตรวจสอบได้ไหมครับ
ครับ ได้เลยครับ
ผู้หญิงคนนี้หายไปไหนกันแน่
ไม่มีมนุษย์หน้าไหนเปิดโลงศพปิดผนึก ที่มีแวมไพร์นอนอยู่ข้างในได้
การที่ผู้หญิงคนนั้นเปิดฝาโลง และปลุกเจ้าขึ้นมาได้
แปลว่านางไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
อยู่ใกล้ๆ และคอยจับตาดู ผู้หญิงคนนั้นไว้
นางอาจกลายเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้
พ่อบ้านจู
นั่นใครคะ
บ้านนี้เป็นบ้านร้างไม่มีคนอยู่นะ
คุณมีธุระอะไรคะ
ผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ครับ
ฮะ
คือ...
ด้วยเหตุผลส่วนตัว ผมเลยทิ้งบ้านไปเสียนาน
เอาเป็นว่า ผมคือเจ้าของบ้านหลังนี้แน่แท้
ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ พูดจาอย่างกับคนสมัยก่อน
หรือเทรนด์พูดจาแบบนี้กำลังมา
ว่าแต่ ไม่ทราบว่ามีอะไร...
ฉันอยู่ย่านนี้มา 20 ปีแล้ว
แต่ไม่เคยเห็นหน้าคุณเลยนะ
ไม่ไง ไหนว่าเป็นบ้านตัวเอง แล้วทำไมถึงเข้าไม่ได้ล่ะคะ
พอดีว่ามีใครบางคนเอากุญแจไป
ใครล่ะ
ฉันเป็นเจ้าของเขียงเนื้อตรงนั้น
ระหว่างรอ จะแวะมาดื่มกาแฟสักแก้วก็ได้นะ
ไม่ล่ะ คงต้องขอปฏิเสธ
งั้นก็ตามใจค่ะ
(จุดเริ่มต้นของความรัก)
- เก่งมากลูก - ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณครับ ขอให้มีความสุขนะ
ขอให้มีความสุขตลอดทั้งวันนะครับ
มาช่วยเพื่อนบ้านกันเถอะครับ
มาแบ่งปันความรักกันนะครับ
มาแบ่ง...
นี่คุณ
อ๋อ
- อ๋อ - อ๋อ
ใช่จริงด้วย
- อย่างนี้นี่เอง - จะหนีไปไหน ไอ้สิบแปดมงกุฎ
คราวนี้หากินกับเงินบริจาคเหรอยะ
ทำไมมาทำแบบนี้ ในที่ทำมาหากินของชาวบ้านล่ะครับ
เวรเอ๊ย
เฮ้ย หยุดนะเว้ย ไอ้เวรนี่
ให้ตายสิวะ
กล้าดียังไงถึงเชิดเงินฉันหนี ไอ้สารเลว
อย่าให้จับได้นะ
ถ้าจับได้ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ ไอ้เวรเอ๊ย
ให้ตายสิ
ขอโทษค่ะ
- ซอมบี้หรืออะไรวะเนี่ย - บอกให้หยุดไงวะ
โธ่เว้ย
หยุดนะ ไอ้สิบแปดมงกุฎ
ยังไม่หยุดอีก
พระผู้เป็นเจ้า ช่วยลูกด้วยครับ
บอกให้หยุดไงวะ
หยุดนะ บอกให้หยุดไง
ไม่โว้ย
เป็นเธอจะหยุดไหมล่ะ
หายไปไหนแล้วล่ะ
สัมผัสได้ว่าต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ
- นี่มัน... - เจ้าตื่นมาในรอบร้อยปี
เลยอาจยังไม่ได้ดื่มเลือด แม้แต่หยดเดียว
หากทนอยู่ในสภาพนั้น เจ้าจะเฉาตายเอา
ต้องหาทางอดทนเอาไว้ให้ได้ จนกว่าจะกลายเป็นมนุษย์เต็มตัวนี่
จำใส่ใจไว้ล่ะ
หากเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนั้น
ทุกสิ่งทุกอย่างจะสูญเปล่า
เจ้าจะต้อง คอยดูแลปกป้องอยู่เคียงข้างนาง
สะบัดหลุดสักที
โอ๊ะ
เลิกวิ่งไล่ฉันสักที นังชะนีปลิงเอ๊ย
เอาเงินฉันมา เอาเงินฉันคืนมานะ
หยุดนะเว้ย
ก็ลองดูว่าจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน
วันนี้ฉันจะจับแก
และเอาเงินคืนมาให้ได้
ไปมุดหัวอยู่ไหน
ให้ตาย นังนี่มันเหนียวจังเลยเว้ย
ฉันไม่น่ารับแก เข้ามาอยู่ในบ้านตั้งแต่แรกเลย
- คืนเงินให้ฉันด้วยค่ะ - หุบปาก ฉันมีเงินที่ไหนล่ะ
เอาเงินฉันที่คุณเชิดไปคืนมาค่ะ
ก่อนที่ฉันจะแจ้งความ บวกเหตุการณ์ครั้งนี้เข้าไปด้วย
นี่
แกนี่มันผีเจาะปากมาพูดเกินไปแล้ว
หือ
บ้าเอ๊ย อะไรวะ
เฮ้ย แกเป็นใครอีกล่ะ
เป็นเด็กเป็นเล็ก ไม่ควรเอาของแบบนี้มาเล่นสิ
แกเป็นใครเนี่ย ยอดมนุษย์หรือไง
นี่
สัตว์...
สัตว์ประหลาดนี่หว่า
ตายซะ ไอ้สัตว์ประหลาด
ไม่เป็นไรใช่ไหม
นี่คุณ...
พูดจริงหรอกเหรอ
คุณเป็น...
แวมไพร์จริงๆ เหรอ
ทีนี้เริ่มเชื่อฉันบ้างหรือยังล่ะ
ไปกันเถอะ
กลับบ้านกัน
(จังหวะหัวใจ)
จ่ายเต็ม จ่ายเต็มจำนวน
มาเอาบัตรคนอื่นไปซื้อได้ยังไง
ทำไมล่ะ ทำไม
มีเงินเก็บบ้างไหม
คิดเรื่องทำงานหาเงินใช้หนี้ฉันเถอะค่ะ
ส่งไปทำงานบริษัทรับจัดงานศพก็แล้ว
ให้ไปส่งนมเปรี้ยวก็แล้ว
ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ โธ่เว้ย
ผมว่าเขาไม่ใช่คนหรอกครับ
เขาเป็นแวมไพร์ ผู้หญิงคนนี้ก็เห็นครับ
มือเย็นจังเลยนะครับ
อาการมือเท้าเย็นน่ะ
เธอไม่กลัวฉันเลยเหรอ
ฉันไม่เห็นจะกลัวคุณสักเท่าไร
ฉันไม่ใช่คน
แต่เป็นผีดูดเลือดนี่
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม