Ze zeggen dat geschiedenis belangrijk is.
Op school moest ik vroeger namen en jaartallen vanbuiten kennen.
Want dat, zo zeiden ze, dat is geschiedenis.
Dat jaar van die veldslag.
De sterfdatum van een klootzak die zich jarenlang als grote leider had misdragen.
Noem maar op.
Maar geen kat weet wat geschiedenis echt is.
Hoor je wat ik zeg?
Nee.
Je zult het met je eigen ogen moeten zien.
De mensen zeggen van "amai, jij hebt de oorlog meegemaakt."
En als flik dan nog. Respect.
En anderen zeggen van "smeerlap, je had dit of dat moeten doen."
Waarom heb je dat laten gebeuren?
Weet je wat het is?
Mensen hebben altijd een oordeel.
En het is altijd achteraf.
Maar als je er midden in staat.
Als je niet weet wat de dag van morgen brengt.
Zoals niet van ons dat weet.
Jij niet en ik ook niet.
Dan weet je van de hond zijn kloten.
Welkom bij de Antwerpse politie.
Jullie vangen de slagen op tussen ons mensen en de Duitsers.
Je dwingt achting af door je uniform dus hou dat proper en jezelf ook.
Je vraagt altijd alles eerst aan je superieuren.
En je volgt hun orders uiteraard tot op de naad.
Juist, toch?
Voilà, tot hier het officiële gedeelte.
Nu onder ons. Clément, doe de deur eens toe.
Mannen, weet dat vanaf morgen als je de straat opgaat...
dat die enorme opleiding van 2,5 weken...
dat je daar geen kloten meer mee kunt aanvangen.
Niks. Geen zak.
Want er is maar één ding namelijk dat je in het bolletje moet steken.
Eén ding.
Ik zag twee beren broodjes smeren.
Oh, dat was een wonder. Zing maar mee.
Het was een wonder. Komaan, meezingen, mannen.
Boven wonder.
Dat... Iedereen... Iedereen...
Dat die beren smeren konden.
Hi hi hi. - Iedereen. Dieter.
Ha ha ha. Ik stond er bij en keek er naar.
Heb je dat goed gehoort? Ik stond erbij en keek er naar.
Dat is dus wat je heel goed in je bolletje moet steken.
Je staat er bij en je kijkt er naar.
Hoe breed is die poep van Tante Alice?
Dat moet gemakkelijk zoiets zijn.
Daar kun je een beeldje op zetten.
Wacht, nu komt het.
Tante Alice gaat naar beneden en terwijl ze zich bukt,...
kijkt ze mij recht in mijn ogen.
En ze blijkt kijken terwijl ze zo staat.
Versta je dat?
Dat is een poep, toch? - Zeker.
Is ze dat?
- Ik wil ook een tekening.
Mannen, rustig. Drie frank voor een tekening.
Rekruten.
Op dit adres zitten werkweigeraars.
Ze moeten gearresteerd worden.
Breng mij er naartoe.
Zeiden ze niet dat ze altijd met twee moesten zijn?
Ik dacht dat ook. - Wat is al dat gebabbel?
Vooruit. Dat is een bevel.
Het ziet er nu wel echt een bevel uit.
Jij bent een echte wijsneus?
Waar wachten jullie op?
Vooruit. Die kant op.
Cham Lizke?
Ja. - Meekomen.
Ik? Waarom?
Heren, dit moet een vergissing zijn. - Nu onmiddellijk.
Mag ik een arrestatiebevel zien? - Dat heb ik niet nodig voor Joden.
Ik begrijp het. U wilt geld?
Kom dan maar binnen.
Kom maar binnen.
Niemand verlaat dit huis.
Waar is het geld?
Hier, volgt u me maar. Het ligt hier.
Laat me erdoor. Ik wil haar afgeven bij de buren.
Alsjeblieft.
Jeanne, mag ze bij u blijven, alsjeblieft?
Myriam... - Ik kom zo snel mogelijk terug.
Ja, zeker. Kom.
Niet huilen. Ik kom terug.
Kom, schatje. Kom.
Nee.
Kalm. - Mama?
Laat me los. - Wees kalm.
Laat mij los. - Rustig.
Mama... - Alsjeblieft, wees kalm.
Ik heb niet de hele dag tijd.
Wacht nog even, alsjeblieft.
Ik weet het.
Genoeg gepraat.
Vooruit. - Alsjeblieft.
Geef het me nu. - Maar we kunnen...
Wij zijn fatsoenlijke mensen. Ik weet geld liggen.
Ja.
NIETS VOOR HITLER ONS ETEN VOOR ONS!
Shit. Mijn verdomde pillen.
Niemand beweegt.
Halt.
Hou ze tegen. Idioten.
Verdomme.
Welnu, stom wijf.
Laat los.
Rustig. - Laat mij los.
Wat doe je? - Verdomd jodenvriendje.
Kijk nu wat je gedaan hebt.
Alsjeblieft. Nee.
Verdomd jodenvriendje. - Nee. Alsjeblieft.
Kijn nu wat je gedaan hebt. - Nee...
Kijk. Papa.
Wilfried?
Het is hier geen duivenkot, hè.
Het is niet omdat je je eerste pree krijgt, dat je de grote Jan kan uithangen.
Hoe zie jij er nu uit?
Kom, buiten. - Lode?
Waar heb jij de hele nacht gezeten?
Kom eens hier, broertje. Wat is er gebeurd?
Een SS'er, hebben ze gezegd. - Nee lompe, een Feldgendarm.
Die mannen met die ijzeren platen om hun hals.
In elk geval. Hij zou hier verdwenen zijn.
Hoe hier?
In de buurt. In de zesde wijk.
In functie of na zijn uren?
Allee, denk nu eens even na. Vooruit mannekes, intekenen.
Onnozelaar. Wie gaat er nu in zijn vrije tijd naar de Jodenbuurt?
Misschien heeft hij hier een meisje zitten ofzo?
Allee, komaan. - Hij was er alleen, zeiden ze.
Echt heel erg merkwaardig.
Ik vind het hele zaakje heel bizar.
Zeker. Ik ga er van uit dat jullie een rondvraag gedaan hebben?
Er valt niks rond te vragen. Ik was hier.
En wij hebben hier geen Feldgendarm gezien.
Dat is wat ik zeg.
Hij zegt dat we gisteren... - Denken jullie dat we achterlijk zijn?
De vermiste Feldgendarm had orders.
Daarvoor had hij politiebegeleiding nodig.
Dit politiekantoor ligt op zijn route.
Pak het gebeurtenissenboek.
Ja, dat zal ik even doen.
En wat zegt zijn collega? Feldgendarmen moeten toch met twee zijn?
Of was hij met iets bezig dat zijn collega's niet mogen weten?
Vertaal. - Niet nodig.
Het was maar een grapje. - Humor.
Er staat niets in het boek.
Hoe Jean naar ons keek...
Hij heeft ons zien staan bij die Feldgendarm.
Blijf eens rustig.
Jean houdt vol dat die gast hier nooit geweest is.
Dat heb je toch gehoord of niet?
Wat als die mannen ons komen ondervragen?
Dan zeggen we hetzelfde als Jean.
Wat als iemand anders ons gezien heeft?
Er was niemand. Toch?
Kom eens mee. Ik heb een cadeautje bij.
Ah, die twee.
Goed.
Heren, ik heb dringend een politie-escorte nodig.
Communisten.
Uitstappen.
Iemand honger?
Eet.
Comministische zwijten vreten alles.
Ik wil graag alle aanwezigen een laatste kans geven.
Kan iemand me zeggen wat er met de Feldgendarm gebeurd is?
Niemand?
Geef mij een getal tussen één en acht.
Vooruit.
Drie.
Eén...
Twee...
Drie.
De Feldgendarm.
Wie weet er iets?
Bukken.
Eén, twee, drie.
Voor elke Duitse soldaat die iets overkomt,...
zullen er een veelvoud van jullie boeten.
Maar...
jullie...
jullie hebben geluk.
Jullie gaan op reis.
Naar het communistenparadijs.
Verdomme.
Ja?
Sorry voor het storen, meneer Verschaffel.
Het is Jozef. Mogen we u iets vragen? Het is dringend.
Ja.
Ik zou u nooit op dit uur storen, meester Verschaffel. Nog eens mijn excuses.
Maar u zei altijd dat als er iets dringends was...
Natuurlijk. Zeker.
Ik heb altijd gedacht dat jij een goed artiest zou worden.
Teken je nog, Wilfried?
Ik schilder ook. Kijk, zelfportretten.
Maar dat ben jij allang gepasseerd natuurlijk. Daar ben ik zeker van.
Met jouw talent steek je iedereen voorbij.
Ik heb een kleinigheid bij. Een haring.
Het gaat over het volgende, meester Verschaffel.
En waar zijn die joden? Weggelopen? - Ja.
Daar is het. Daar is het gebeurd.
Je was echt alleen? - Ja, helemaal alleen.
Het was mijn eerste dag en ken daar nog niemand.
Het was een ongeluk?
Daar ben je toch zeker van? Honderd procent?
Ik zweer het. Er was slijk en hij schoof uit.
Laat eens kijken.
Die put was het enige dat we... Dat ik zo rap kon bedenken. Verstaat u?
Een stommiteit zeker, meester?
Hij is weg.
Hij lag hier. Echt waar.
De Duitsers hebben dat lijk al gevonden.
Verdomme.
Kom eens bij mij, allebei.
Luister goed, als dat hier uit komt...
dat is tegen de muur.
En bovendien, wat je nu hebt gedaan...
door dat allemaal tegen mij te vertellen...
maak je mij ook medeplichtig.
Versta je dat?
Maar soit...
Ik zal mijn best doen om iets te regelen met mijn vriend Gregor.
Maar... Er moet natuurlijk iets tegenover staan.
Veel geld hebben wij niet hoor, meester.
Wie spreekt er hier nu over geld?
Jouw zoon is een schilder met heel veel talent.
Dat kan van pas komen.
En bovendien is hij ook nog van de politie.
Dat kan nog meer van pas komen.
Voor mij en mijn vriend Gregor.
Verstaan we elkaar?
Afgesproken? - Ja, meester.
Dat lijk was weg.
Ben jij teruggegaan?
Dat lijk was weg.
Je hebt toch tegen niemand iets gezegd?
Jij?
Nee.
En die joden? Hebben ze die?
Nog op de loop naar het schijnt.
Wie zegt dat?
Wanneer heb je dat gehoord?
Blijven nadenken.
Er is een dode Feldgendarm.
Iedereen is die nu aan het zoeken.
Ons leven hangt ervan af. - Wil heeft mij gered.
Hoelang ken je hem? Hoelang duurt zo een opleiding?
Ik wil weten wie jouw Wil is. Waar hij woont. Wie zijn ouders zijn.
En ik wil dat hij weet dat hij in het oog gehouden wordt.
Bedankt voor de uitnodiging.
En proficiat met de prijzen.
De prijzen zijn niet van mij. Die zijn van de beesten.
Geef je jas maar.
Vander Linden.
Madam. - Maria.
Ik hoop dat je honger hebt. - Ja.
Dag.
Yvette, dat is Wilfried. Wils, zoals ze zeggen.
Een kameraad van onze Lode.
De meesten zeggen Wil.
Ik had me je helemaal anders voorgesteld.
Wils.
Is dat van de kapper in de Rotterdamstraat?
Nee, geen familie. Mijn vader werkt op het stadhuis.
Het stadhuis?
Spreken jullie Duits thuis? - Een paar woorden.
Zoals iedereen zeker. Ausweis, bitte, kartoffel...
Ja, het is al goed. Ga nu maar zitten.
Of heb je in je broek gedaan? - Nee.
Vader.
Dat is genoeg.
Hebben jullie thuis een radio?
Naar welke zenders luister je? - Hij is de mensen weer aan het uitbenen.
Ik ben nieuwsgierig naar iedereen. Ik vraag dat aan al mijn klanten.
Vooruit, zeg eens. Naar welke zenders luister je?
Het is geen vette op de radio.
Kan je mij iets aanraden?
Je bent hier alleen omdat wij jou niet vertrouwen.
Ons leven ligt in jouw handen.
En wij vertrouwen jou niet.
Jouw vader werkt op het stadhuis? - Ja.
Dat speelt ook niet in jouw voordeel.
Tegen wie heb je verteld dat je de Feldgendarm hebt doodgeslagen?
Tegen niemand. - Hoe kunnen wij dat weten?
Hoe kan ik weten dat jullie te vertrouwen zijn?
We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
We konden er niks aan doen.
Lode...
Als je hem verraadt dan snij ik je strot over.
Zie eens, Wilfried.
Zie eens wat een paleis.
Ik heb dat huis ter beschikking van een jood die dringend weg moest.
Ik let er op als een gunst voor die mens.
En als die terugkomt?
Daar moet je geen schrik voor hebben.
Volgens mijn vriend Gregor komt die niet snel terug.
Die kans is zeer klein.
Maar zie eens, Wilfried. Zie eens wat een ruimte.
Hier kan je toch schilderen zoveel je wilt.
Echt, geen schrik. Die jood komt niet terug.
Sommige mensen weten meer dan andere mensen. Begrijp je dat?
Ik denk het wel. - Ik moet iets laten zien.
Weet jij wat er belangrijk is in deze tijd?
Dat is kennis. Kennis en idealen.
Ik ben bijvoorbeeld een idealist.
Al vier jaar voor de oorlog was ik bezig...
met in de haven te kijken wat er allemaal gebeurt.
En dat rapporteer ik dan aan mijn vriend Gregor.
Dat is kennis. Ik gaf hem kennis van zaken.
En dan kreeg ik elke maand duizend frank. Vier jaar lang.
Waren ze daar toen al mee bezig?
Iedereen lag te slapen. Pas op...
Ik zie in jou ook een idealist, beste vriend.
In mij een idealist? - Ja, dat zijn de besten.
De idealisten die van zichzelf niet weten dat ze idealist zijn.
En bij jou komt er nog wat bij. Kijk eens hier.
Jij bent ook een artiest. Jij moet schilderen.
Kunst, mijn vriend, is strijd.
Begrijp je dat?
Ik vind dat wij onze kunst veel te lang door de jaren heen...
door de joden hebben laten ontaarden.
En als jij later een gevierd kunstenaar wordt in een jodenvrij land...
dan kan ik zeggen dat ik jou ontdekt heb.
Komaan.
Ze zijn geslepen, laf, wreed en komen meestal in grote getalen.
In de dierenwereld veroorzaken ze op gluiperige wijze ondergrondse vernieling.
Net zoals de joden in de mensenwereld.
Ze vernielen goederen, vreten en verspreiden ziektes als de pest.
De Israëlieten zijn een vergif, vrienden.
Hoelang?
Hoelang gaan wij dat vergif nog moeten slikken?
Zijn wij een volk dat slikt en knikt?
Of zijn wij een volk van leeuwen?
Van leeuwen.
Een volk dat zijn eigen volksaard verloochent,...
is het niet waard om volk te zijn.
Een ariër die toeziet hoe zijn bloed en bodem bezoedeld worden,...
is het niet waard om een ariër te zijn.
Daarom joden buiten.
Naar de synagoge.
Ze zijn met een grote groep op weg naar de synagoge.
Er gaan ongelukken gebeuren.
Allemaal meekomen.
Meekomen.
Godverdomme.
Meekomen, heb ik gezegd.
Nu heb je wat minder praat, toch?
Hier zie.
Klotewijf. Wil je dat ik er iets in steek of wat?
Vuile keppels.
Stoppen, mannen. Ze zijn er.
En? Naar het voetballen aan het kijken?
Godverdomme.
En kun je wat winnen, ja?
Achteraf niet zeggen dat je het niet gezien hebt.
Godverdomme, allemaal naar huis.
Allemaal naar huis, godverdomme. Smeerlappen.
Wilfried.
Beste vriend.
Waar was je ineens?
Je hebt het beste gemist, godverdomme.
Het was fantastisch.
Fantastisch, mijn vriend.
Het was fantastisch. Je had erbij moeten zijn.
Ja, het is gebeurd.
Mama, het is gebeurd. - Wat is er?
Nieuwe vrienden gemaakt?
Het is gebeurd, mama.
Niet hier.
Ik moet je iets laten zien. Kom.
Lode, wees kalm. Het is niet wat je denkt.
Wees kalm. - Zwartzak.
Kalm.
Ga je kalm zijn? - Zwartzak.
Zwartzak. - Ik moet iets laten zien. Kom.
Je hebt je vriend meegenomen.
Dank je wel voor alles wat je voor ons hebt gedaan.
Ik heb ze laten schuilen in de cabine en heb ze hierheen gebracht.
Hoe is het met haar?
Ze heeft nog steeds geen woord gezegd.
Heeft u eieren meegebracht?
Nee, ik heb nu geen eten bij.
Hier.
Vraag of ze dat leeg willen maken.
Bedankt.
Nu wil ik weten wat er met dat lijk gebeurt is.
We hebben hem in het Willemdok gegooid.
We?
Met Yvette?
Vrienden.
De Witte Brigade.
Vrienden, we hebben allemaal schrik.
Niemand hoeft zich daarvoor te schamen.
Wat we doen, is belangrijk.
Ook al bestaat de kans dat niemand van ons...
ooit herinnerd zal worden.
Maar goed, daarvoor doen we het niet.
Onze offers zijn...
noodzaak. Dus onze schrik ook.
Intussen worden er wel mensen afgevoerd.
En wat doen wij?
Wij knippen kabels door.
Wij schilderen wat slogans op de muren.
Eigenlijk zijn wij een bende kinderen die de Duitsers wat plagen in de plaats van...
In de plaats van hem te bekampen.
We weten dat er razzia's aankomen.
Dat weten we.
We weten niet wanneer.
We weten niet bij wie.
En we weten helemaal niet waar.
Eigenlijk weten we niks.
Maar nu vraag ik aan jullie...
Gaan we het verschil maken?
Gaan we mensenlevens redden?
We zijn blij je te zien.
Passeer maar.
Ik kom voor wat vlees.
Misschien heb ik me vergist in jou.
Ja.
Wie ben jij eigenlijk, Wil?
Ik ben in elk geval blij dat ik die kip niet ben.
Zeg, kieken...
kan jij dansen?
Kan jij dansen?
Oeps.
Wils?
Hier. Het is geen varkensvlees.
En een hardgekookt ei.
Ah, Fred Astaire.
Oppassen met ons Yvette.
Maak ik zo een verkeerde indruk?
Ik heb het niet over jou. Ik heb het over haar.
Pas op.
Ze zal je pijn doen.
Eén, twee, drie.
Dank je wel.
Je krijgt van.
Ik kom voor die borstels. - Welke?
Die rode. - Dat is boven.
Hier zijn de plannen van de 425.
Kijk.
Ze zijn verwittigd.
Is dit de man waarover je het had, Bianca?
We moeten je schuilnaam kiezen. Ik ben Valentino.
Angelo.
Ik vind Angelo een goede naam voor jou.
Welkom, Angelo.
Het schijnt dat jij op een goed blaadje staat met die zwartzakken...
van café De Witte Merel.
Ja... - Dat is goed.
Daar is niks mis mee. Nee, dat is goed.
Als je daar iets te weten komt over razzia's, mag je altijd langskomen.
Maar pas op. Het blijft gevaarlijk met die mannen.
Maar...vrij ze maar op.
Dus waar was ik gebleven?
Ik zeg dus tegen die jood van "hier is mijn tijd".
En die van jou is gedaan. Begrijp je dat?
Steek dat spel eens rap terug weg, meester Verschaffel.
Drie wittekes? - Ja.
Voor mij een pintje. Ik kan niet tegen sterke drank.
Een pintje voor onze artiest.
Hier, geef Sus ook nog iets.
Dag, meester Verschaffel. - Sus, een dichter.
Ook een ontdekking van mij.
Sus is voor mij de nieuwe Paul van Ostaijen.
Echt waar. En ik overdrijf niet.
Kom jongen, zet je erbij. - Niks van.
Ga jij maar daar zitten, uitzuiper.
Rijmen en dichten zonder zijn gat op te lichten.
Wilfried, dit is ons Jenny. - Aangenaam.
Aangenaam. - De baas.
Ik ben de vlam in zijn sigaar.
Maar enfin, Jenny. - Dat is toch niet gelogen, Felix?
Felix gaat mij installeren in een sigarenwinkel.
Ja, dat zegt hij. Ooit, als ik grijs haar heb.
Geduld, schatje. De winkel komt in orde.
De volgende razzia. Dat had je beloofd.
Ze is duur. Een vrouw kost nogal wat.
Kom eens hier. Hoe zie jij er nu uit?
Omer? - Ja?
Jij kent Wilfried ook, denk ik.
Ah, de schilder. - Ja.
Wilfried, dat is Omer Verschueren. Notaris.
Zou jij eens geen zelfportret willen laten maken door Wilfried?
Jij doet toch ook portretten, Wilfried?
Ja, dat is wel het lastigste.
Of van mij. Maar dan niet van mijn gezicht.
Irma, een dubbele jenever voor meneer Vingerhoets.
Kom, zet je erbij, Edouard.
Wat heeft die tweezak hier verloren?
Wie heeft die meegebracht? - Wat maakt dat nu uit?
Wat heeft die jongen jou misdaan?
Die hoort bij ons.
Die jongen hoort bij ons. Wat gaan we nu krijgen?
Bedankt, Irma.
Bij onze mars op de synagoge heeft die tweezak alarm geslagen.
Hij liep rap naar het bureau om te klikken.
Ik dacht dat er ongelukken gingen gebeuren en dat ik dat moest melden.
Enfin Edouard, die jongen doet toch gewoon wat hij dacht dat zijn plicht was.
Zijn plicht, mijn hol.
Ga je hem nog wat verdedigen?
Edouard, hoelang is die jongen bij de politie?
Die weet nog van niks. - Nee?
En jij dan, Verschaffel?
Misschien stuurde jij hem wel om de boel te saboteren.
Enfin, Edouard. - Wees nu eens kalm.
Jij moet oppassen, man.
Jij moet oppassen. - Rustig.
Eens zien wat Gregor hiervan denkt.
Mijn vriend Gregor.
Die lacht jou vierkant uit.
Mannen... - Vierkant.
Felix, doe eens rustig.
Pas op met wat je aan de neus van Gregor hangt.
Gregor is geen gewone.
Niemand heeft mij gestuurd en al zeker niet meester Verschaffel.
Ik had misschien Wilfried wat meer moeten voorbereiden op wat gebeuren ging.
Dat is waar. - Een poëtische ziel. Hij weet niet beter.
Met zijn vettige tekeningen. Poëtische ziel.
Als er iemand moet zwijgen, ben jij het wel, Vettig Vingertje.
Dat is nu toch ongelooflijk.
Dat ze die "de vinger" blijven noemen met zo een neus. Dat zegt toch genoeg.
Jenny... - Zullen we jouw boekje eens opendoen?
Zeg, zwans nu niet. - Komaan, iedereen.
Drinken. Op de voosheid van de jeugd.
Dat ze nog veel stommiteiten mogen doen.
Je moet duizend stommiteiten doen. - Schol.
En nu gaan we schieten. We gaan schieten.
Oren dicht. - Nee.
Godverdomme. Maak dat je buiten bent, kakkers.
Ik ben er eens mee weg dan.
Doe ze nog eens vol, Irma.
Dat is een adressenboekje. Dat zat verstopt in een vaas.
Gregor Schnabel, Obersekretär. Geheime Feldpolizei.
Twee telefoonnummers. - Mijn vriend Gregor.
Zijn dat zijn Duitse contacten?
Ja, maar er staan ook namen van hier in.
Collaborateurs? - Ja, een hoop die we al kennen.
Maar ook een paar verrassende namen.
Je geslijm bij nijdig baardje was zo slecht nog niet.
Hier. De eigendomaktes van zeven huizen in de Jodenbuurt.
Dit zijn meer dan zeven huizen. - Allemaal voor een appel en een ei.
En allemaal van notaris Omer Verschueren.
Dat zijn er meer.
Een sigarenwinkel.
Baardje heeft een sigarenwinkel beloofd aan Jenny.
Rijfstraat.
Zit die Rijfstraat tussen die aankoopaktes?
Kijk eens goed. - Nee.
Ze heeft haar winkel nog niet.
Na de volgende razzia, zei hij.
We moeten verder zoeken.
Wacht.
Heb jij die lichten nu weer laten branden?
Jij bent toch een kieken. Dat doe je nu iedere keer.
Ik ga een plaatje opzetten.
Kom hier, mijn beer. - Hier.
Ja. Komaan hoor, Willetje.
Komaan, hoor. Huppa.
Over de plas.
Nee, in de plas. Tegen de muur.
Nee, wacht. Nog even, alsjeblieft.
Komaan.
Kom, Wil. Komaan, jongen.
Ah, onze adjunct. Proficiat.
Ik ben blij voor jou, Vingers.
Heeft iedereen de instructies goed begrepen?
Straten afzetten. Niemand komt binnen of buiten en voor de rest doe je niks.
En je bemoeit je niet met wat ze doen.
De joden waren duidelijk gewaarschuwd.
Verdomme.
En lang op voorhand.
Dan moet er ergens een rat zitten.
Mijn eenheid kreeg haar orders pas een uur geleden.
Daarbuiten heeft niemand...
zelfs maar een woord van het plan gehoord.
De enige drie die op de hoogte waren, waren ik, Felix Verschaffel en jij.
Ik zal de rat vinden en breng hem bij u.
Ja, dat hoop ik voor jou.
Stel me niet weer teleur.
Wij zijn weg.
Kom hier, mijn petekind.
Zeg, ben jij al aan het vrijen?
Stel mij eens voor.
Dit is Yvette, tante Emma. - Dag, tante Emma.
Jij bent een mooi meisje.
Zeg kom, ik moet je ook aan iemand voorstellen.
Hebben jullie geen dorst? Kom mee.
Dit is mijn neefje Wilfried. En zijn Yvette.
Het is mij een waar genoegen.
Doe mij een plezier en ga op de bank zitten.
Wij kennen elkaar.
Jouw haar is geweldig.
Vertel je geheim eens aan tante Emma.
Dit is echt een ogelooflijk toeval.
Wil je iets? Champagne, schnaps? Nee?
Wat scheelt er? Je ziet er gespannen uit.
Pardon, ik wil je niet in verlegenheid brengen.
Ik ben en blijf jouw bezetter.
Daar verontschuldig ik mij voor. Maar ik ben niet jouw vijand.
En het was niet de bedoeling maar jouw geweldige tante Emma en ik...
zijn tot over onze oren verliefd.
Deze vrouw maakt me gewoon gek.
Dus als je ooit in de problemen zou komen...
Een vertegenwoordiger van de Antwerpse politie.
Geen schnaps voor mij.
Goed dan.
Eén, twee, drie. Zuipen.
Echte atleten die Antwerpse agenten.
Wil, zullen wij eens gaan dansen?
Je bent hier onder goede vrienden.
Wie bij ons hoort, drinkt.
Wie niet drinkt, hoort er niet bij.
Sorry, dat klinkt misschien lomp.
Maar zo gaat dat nu eenmaal onder soldaten.
Wie drinkt, is een kameraad.
Wie niet drinkt, is een verdomde melkrat. En ik haat melkratten.
Drink iets, alsjeblieft. Je bent zo ontzettend gespannen.
Een melkrat.
Wacht.
Gregor, dat mag je die jongen niet aandoen.
Zo stout. - Engeltje, dat is geen jongen.
Das is een echte man.
Heel goed. Heel erg goed.
En nu vliegen we er echt in.
Eén, twee, drie. Zuipen.
Stop, Wil. Stop.
Hoe gaat het op je werk? Alles goed?
Je tante heeft me een wild verhaal verteld over jouw eerste werkdag.
Je kwam midden in de nacht thuis met jouw uniform volledig onder de modder.
Dat van je collega ook, neem ik aan.
Ik zei tegen je tante...
dat ik het echte verhaal daarachter wel eens wou horen.
Dat moet echt grappig zijn.
Hilarisch zelf.
Ik moet gaan pissen.
Wil...
Moet je zijn kop zien.
Erg stoer.
Bol het af, paljas.
Pissertje pis met de piet, ja.
Dichtertje van mijn kloten, ik ga het geen twee keer vragen. Bol het af.
Bol het af. Groot bakkes heb jij.
Jij hebt een groot bakkes, vent.
Maar eigenlijk ben jij ook maar het sletje van Verschaffel.
Wil... Stop ermee, Wil.
Wel? Tevreden met wat je hebt uitgevreten?
Ben je je leven beu?
Vooruit, leg het eens uit.
Je hebt gevochten tegen mannen van de SS.
Weet je dat niet meer? Ik zal het je zeggen.
Je hebt met je zatte kloten iemand het ziekenhuis ingeslagen.
En dan nog een maat van meester Verschaffel.
Laat me gerust met jouw Verschaffel.
Je weet niet wat we hem verschuldigd zijn. - Nee.
Ik weet alleen dat jij zijn kont likt en dat hij nu verwacht dat ik dat ook doe.
Verdomde ondankbare hond.
Verdomme. - Hé, manneke.
Een beetje respect voor jouw vader.
Emma zei dat het niet proper was en dat je wat uit je botten hebt geslagen.
Je weet niet meer wat je gezegd hebt?
Juist of niet?
Je hebt...
in het bijzijn van al die Duitsers...
geroepen dat je Sus in het Willemdok zou smijten...
en dat er nog plaats was naast die Feldgendarm.
Als ze daar gaan drengen, hangen we.
Allemaal.
Het kan dat ze jouw gebrabbel niet hebben verstaan.
Maar het zou ook kunnen dat ze het verband leggen.
Jean kan het verband leggen.
Hij heeft ons gezien met die Feldgendarm.
Ze hebben ons.
We moeten onderduiken. - Nu heb ik er genoeg van.
Zo komen we toch nergens.
Lode, uniform aan en ga werken. Komaan, vooruit.
Jij ook.
Komaan, herpak je. Alsjeblieft, zeg.
Herpak je, zeg ik. Komaan.
Jij was er niet voor mij.
Meekomen.
Daar is hij dan. De man van het moment.
Het wilde beest. De grote Antwerpse drinker.
Goed uitgeslapen? Kater?
Blijf daar niet zo staan. Kom naar boven.
Hoe goed ken je de lokale geschiedenis eigenlijk?
Wist je dat het Willemdok in 1803 door Napoleon besteld werd?
En dat het tien jaar later geopend werd. Wist je dat?
En wist je dat het niet zo diep is als je zou denken.
Maar zes meter. En geen stroming.
Waarom vertel ik dat allemaal? Ik wil je iets laten zien.
We hebben dit in het jasje van een vermoorde Feldgendarm gevonden.
Zijn orders.
Zoals je kan zien, was hij op weg om werkweigeraars te arresteren.
En je kent het protocol. Daarvoor moet hij eerst een politie-escorte vragen.
Kom maar. Van jouw politiekantoor. Weet je daar iets van?
Waarom blijf je staan? Kom mee.
En dan wil ik je nog wat laten zien als ik mag.
Weet je hoe betreurenswaardig het voor mij is dat dit lijk gevonden is.
Het moordonderzoek was al afgesloten. De ramp was geschied.
De communisten zijn gestraft.
En nu moet ik het hele onderzoek herbeginnen.
Maar goed...
Dat is mijn rol in dit hele verhaal.
Maar ik weet nog niet precies wat jouw rol is.
Jij misschien wel?
Kom mee.
Onze melkboer.
Ga zitten.
Jouw collega ontkent nog steeds dat de vermoorde Feldgendarm...
zich bij jullie post gemeld had.
Geloof je hem?
Ja. - Wij niet.
De Feldgendarm werd gezien op weg naar jullie post.
Niet naar ons. Niet naar onze post.
Dus niemand heeft hem levend op jullie post gezien?
Maar jij wist dat zijn lijk in het Willemdok lag.
Ik was zat.
En toch waren jouw aanwijzingen heel precies.
Hoe komt dat?
Ik heb dat ergens gehoord.
Gehoord? Goed. Van wie?
Van hem?
Is er nog iets wat je nu wil zeggen?
Nee?
Kom mee.
Wie heeft de Feldgendarm gezien? Jij of hij?
Of allebei?
Het was een wonder...
dat die beren smeren konden.
Hi Hi Hi. Ha Ha Ha.
Ik stond er bij en ik keek er naar.
Jean heeft niks gedaan.
Het is goed dat jullie elkaar beschermen. Dat is onschatbaar.
Ik bescherm hem niet. Ik geloof hem.
Of Jean het gedaan heeft of niet maakt niks uit.
Hij wordt toch weggestuurd. Dit is maar een voorwendsel.
Maar moet ik eens zeggen waarom jij hier nog bent?
We hebben vernomen dat enkele officieren bij het verzet gegaan zijn.
De zogenaamde Witte Brigade.
Ken jij soms één van die mannen?
Ik spreek de waarheid.
Daar ben ik niet volledig van overtuigd.
Maar ik ben bereid om mee te spelen.
Jouw vriendin...
Yvette.
Is dat juist?
Ze is echt een prachtige vrouw.
Een onwaarschijnlijke danseres.
Ik hoorde dat zij de zus is van jouw collega Metdepenningen.
Misschien weet hij toevallig wel wat er met de Feldgendarm gebeurd is.
Ik mag jou wel.
Of dat denk ik toch.
En ik wil jou alleen maar helpen.
Jij hebt een leuke familie.
Een knappe vriendin.
Als je er zeker van wilt zijn dat zij een toekomst hebben...
dan wordt het tijd om partij te kiezen.
Jean is opgepakt.
Ik weet alleen dat hij het zelf wat gezocht heeft.
Gust heeft gelijk.
Als je tegen het gezag bent, moet je niet bij de politie gaan.
Hij was niet zwart genoeg wil je zeggen.
Enfin...
Als er onder jullie iemand is die Jean kan vrijpleiten of net niet...
dan is nu het moment om je mond open te doen.
Ga maar zitten, jongen.
Daar. Op de stoel.
Hier is hij.
De verloren zoon.
Je kent toch die parabel?
Meneer... - Zullen wij eens realistisch worden?
Onze kant is aan het winnen.
Mijn tijd wint.
En wat doe jij?
Jij verraadt jezelf en je verraadt mij.
Weet je wat dat doet met mij? Jij kon mijn zoon zijn.
Begrijp je dat?
Nee.
Jij begrijpt dat niet. Maar vooruit...
Ik geef jou nog één kans.
Een echte oppurniteit voor een echte oppurtunist als jij.
Hier is het laatste moment om jouw leven te beteren.
Vermoord die ratten.
Vermoord die rat voor mij.
Vermoord die jodin, die stinkende, vuile rat, voor mij.
Jij gaat die vermoorden voor mij.
Dat is slecht voor mijn lever.
Mannekes, we gaan bergen beklimmen.
Deze persoon is van de trein naar Brussel gehaald.
Hij had een Belgisch paspoort. Vrij goede vervalsing.
Maar hij is besneden.
Een jood.
Zijn echte naam is Lizke.
Kom maar mee.
We hebben toevallig net de vervalser opgepakt.
Na amper één minuut had hij al verklapt wie zijn opdrachtgever was.
Ken jij soms iemand die Valentino heet?
Of die Valentino genoemd wordt?
Nee?
En een zekere Bianca?
Ook niet?
En Angelo?
Angelo...
Haal mij hier weg.
Angelo?
Komaan, Angelo.
Haal mij hier uit, jongen.
Die mens weet niet meer wat hij zegt. - Hou mij niet voor de gek.
Jij bent Angelo.
De slagerszoon is Valentino.
En Bianca heb ik zien dansen, toch?
Wat wil jij van mij? - Ik leg het even uit.
Ik zorg ervoor dat jij, jouw geliefden en jouw familie dit overleven.
Maar in ruil moet jij me helpen. Begrepen?
Wel? Hoe klinkt dat?
Geloofde jij nu echt dat ik interesse had in jouw tante?
Dacht jij dat ik niet wist dat je joden verborgen hield in de wijnkelder?
Zoals ik al dacht, hangt alles hier samen.
Jij wil jouw leven en dat van jouw familie redden.
Dat maakt een echte man van jou.
Die weet wat opoffering is.
Die weet wat beschermen betekent. Hoe smerig dat soms ook kan zijn.
Als je dat eenmaal begrepen hebt dan kan je in de spiegel kijken...
en daar een echte man zien staan.
De keuze is aan jou.
Dus?
Wat wordt het?
Jij leeft nog.
Lizke is dood.
Myriam is dood.
De kleine waarschijnlijk ook.
Ze hebben de professor.
De Duitsers weten alles.
Ze hebben het allemaal uit de professor geklopt.
Het is gedaan.
Het is afgelopen.
Dat kan. Ja.
Maar wij kunnen dit overleven.
Gregor wil dat ik jullie en de rest van het verzet valse informatie geef.
Zaterdag is er een razzia.
Hij wil dat we de verkeerde wijk doorgeven aan de joden.
We moeten uitzoeken waar die razzia echt doorgaat.
Dat weet ik al.
Ik weet het juiste adres.
Maar als ik dat adres doorgeef, zijn we dood.
Geef dat adres.
Ik zou het mezelf nooit vergeven.
Begrijp je dat? Geef dat adres.
Dan gaan we er maar aan.
Ik vond dat ik jullie beiden de keuze moest geven.
Omdat je zelf niet durft te kiezen.
Omdat het hier over overleven gaat.
Geweten is een luxe.
Ga je dat ook tegen jouw kind zeggen?
Want ik niet.
Ik ga liever dood.
Geef dat adres.
Pelikaanstraat.
Yvette.
Laat haar gaan.
We gaan dit overleven.
Het is de Pelikaanstraat.
Ik had gehoord de Terliststraat.
Nee. Dat willen ze ons doen geloven. Het is de Pelikaanstraat.
De professor had die informatie van een lek.
We onderschepten het van de Geheime Feldpolizei .
Van Gregor Schnabel zelf.
Zorg verdomme dat die joden van iets weten.
Ik wil dit niet.
Ik ook niet. - En dan?
Verandering van plan. De Duitsers gaan niet mee.
Het is afgesproken met het stadhuis. De orders zijn dat wij de boel overnemen.
De razzia wordt verplaatst naar de Terliststraat.
We halen de joden uit hun huizen en smijten ze op de camion. Duidelijk?
Nog één ding. Zonder de Duitsers zullen de joden vast niet willen meewerken.
Dat zullen we nog wel eens zien. - Juist, Gust.
Tegen ons moeten ze niet tegenpruttelen.
Wij gaan ons niet laten doen. Begrepen?
Ingerukt. - Gaan we dit doen?
Dan gaan we dit moeten blijven doen.
Als we dit niet doen...
Wat dan?
Kom.
Alle joden op de camion. Rapper.
Rapper. - Vooruit. Geen getreuzel.
Kom, buiten. De camion op.
Komaan, ratten.
Vooruit. - Gaat het?
Blijven stappen. - Smijt ze er op.
Ah, de politie. - Kom, rustig meekomen.
We gaan er geen spel van maken.
Vooruit, komaan jongen. Vooruit.
Trek die broek op, jongen.
Komaan, Wil. - Zeg, verdomme.
Wils, Metdepenningen, wat sta je daar verdomme te koekeloeren?
Meedoen. Verdomme.
Er op.
Wat is er, jongen? Wat is er, worstendraaier?
Wils, kijk hier. - Godverdomme.
Dat is ook een tekening waar. Kom, jongen.
Hoe zit het?
Je gaat meedoen of ik smijt jullie op die camion.
In de camion. Komaan.
Dat kan je niet doen. Het is genoeg. - Niet zeveren.
Godverdomme, blijf van mij af. Blijf van mijn lijf.
Er op, zeg ik. Komaan, naar boven.
Nee. Er op.
Goed bezig.
Op de bovenverdiepingen zitten ook nog ratten.
Komaan. Komaan.
Hier naar boven.
Ik kan dat niet. Dit kan toch niet?
Zet die kinderen op de camion. - Dat kan ik niet.
Zet die kinderen op de camion.
Vooruit, kom. Kom.
Alsjeblieft. Alsjeblieft.
Hier, pak die kleine. Heb je haar?
Nee, laat die hier.
Laat die hier, alsjeblieft. - Broekschijter.
Pak die kleine vast. - Op die camion.
Bende slakken.
Kom, er op.
Er is plaats genoeg. Er op. Er op.
Drijf ze er op. Komaan. Er is plaats genoeg.
Er op. Rapper.
Wils, waar ga je naartoe? Tweezak.
Yvette?
Yvette...
En achteraf werd er zoveel mogelijk gezwegen.
Werd de dag van gisteren direct geschiedenis.
Want je moet voort. Zo werd er gezegd.
Je kunt niet anders.
En het is nog waar ook.
Je kunt niet anders.