WYSPA KSZTAŁTÓW
Wczoraj nad Wyspą kształtów szalała burza.
Grzmoty, błyskawice i wielkie fale.
Ale teraz świeci słońce.
Kółko, patrz.
Jestem oceanem, a Trójkąt jest na wakacjach.
Nie dzwoń. Jestem na wakacjach.
Fajnie.
Co to jest?
Kto odgryzł kawałek naszej wyspy?
Burza. Wielka fala uderzyła w klif i zabrała skałę.
Niesamowite, co?
Te warstwy skały pokazują historię wyspy.
Ta warstwa popiołu to pozostałość wybuchu wulkanu,
a te skamieniałości to pozostałość pradawnego życia.
Pradawny zawijas.
Blisko.
To amonit. Stworzenie morskie.
Gdy dziś przyjdzie przypływ, to będzie pod wodą.
Jedna wielka fala pewnie to wszystko zmyje.
A niech mnie! Widziałaś kiedyś taki wielki ząb?
Tak, widziałam!
„Wielki ząb”.
Potrzebujemy go!
Tak! Będziemy mogli otworzyć muzeum.
Muzeum wielkich pradawnych zębów i mniejszych zawijasów.
Podoba mi się. Wykopiemy to, nim przyjdzie przypływ.
Hej!
To się nie uda.
Wiecie co? Potrzebujemy planu.
Zacznijmy od małych skamielin i dojdziemy do zęba.
Trójkącie, ty lubisz rozwalać rzeczy.
Czy lubię?
Rozwal skały dookoła skamieniałości,
a potem ktoś ostrożnie odkopie złoża minerałów.
Urodziłem się do tego.
A ja wykorzystam moje moce do ciężkiej roboty.
Przesunę głazy, gdy Trójkąt je rozłupie. Do dzieła!
Nie, czekaj!
Tego miejsca zaraz nie będzie.
Próbuję ci pomóc.
O rety.
Wszystko w porządku, Małe Kółko?
Tak, to tylko potknięcie.
Ten krab cię zezłościł?
To nic poważnego, ale czasem moje moce przestają działać.
Nic mi nie jest.
To nie boli, a w końcu wracają.
W końcu, czyli za godzinę?
- Raz wróciły po tygodniu… - Po całym tygodniu, Małe Kółko?
Tak. Nie podoba mi się „Małe Kółko”.
Nie ma sprawy, Malutkie Kółko. Pomożemy ci.
Chcesz coś zjeść? Może chcesz się zdrzemnąć?
Kółko za tym nie przepada.
Wracajcie do pracy! Obaj!
Mamy skamieniałości do wykopania.
Może spróbujemy kiedy indziej?
Co? Żeby większa fala zmyła resztę skały podczas przypływu?
Nie ma mowy.
Chcesz się zamienić z Kwadratem? Robić coś prostszego?
Nie! Dam sobie radę.
Jeśli jesteś pewna.
Niezłe wykopaliska.
Trójkąt rozwalił dużą część.
Kwadrat odłupał małe części.
A Kółko starała się uprzątnąć gruz.
Ale ciężko nadążać, gdy jesteś małą kulką.
- Na pewno nie chcesz pomocy? - Nie. Poradzę sobie.
Sio! Zmykaj!
I trudno przyjąć pomoc, gdy zwykle ty pomagasz.
Jak ja ich dogonię?
Przyjaciele, poznajcie zbieracza.
To napędzana wodą maszyna zbierająca.
Wszystko robi sama
i wyrzuca wszystkie kamienie na górę.
Ja tylko sprawdzam stertę,
by nie zrobiła się za duża.
To wyszukany sposób na nieproszenie o pomoc.
Kółko, jesteś genialna.
Świetnie sobie radzisz!
Z Trójkątem mamy opóźnienie.
Znaleźliśmy wyjątkowe okazy Wiwaxia corrugata
i około 42 zawijasy.
Ale zaczyna się przypływ,
a my nie doszliśmy do zęba, więc…
Bez obaw. Pomogę wam.
Mam mnóstwo czasu, by wam pomóc.
Okej.
Nie.
Nie potrzebuję pomocy.
Chwieje się. Jesteśmy blisko.
Nie mogę się doczekać otwarcia
naszego Muzeum wielkich pradawnych zębów i mniejszych zawijasów.
Tak, ząb!
Chcesz trochę odpocząć? Nie wyglądasz zbyt dobrze.
Nic mi nie jest.
Nie martwcie się o mnie.
Kółko nie czuła się dobrze.
Kończy nam się czas. Do dzieła.
Jeden, dwa, trzy!
Nie.
Nie wierzę.
Jak to się mogło stać?
Ktoś rozwalił naszą stertę głazów.
Ktoś tak sprytny, że Kółko go nie zauważyła.
W sumie to nie patrzyłam.
Na początku tak, ale potem pomagałam wam.
Nie sprawdzałaś kamieni na górze? Ale to było twoje zadanie.
Miałaś tylko od czasu do czasu polecieć na górę.
Co w tym trudnego?
Obwiniasz o to mnie?
Przestałam sprawdzać, bo wam pomagałam.
Nie musiałaś pomagać! Zaoferowałaś pomoc!
Skoro było ci tak ciężko, czemu nie poprosiłaś o pomoc?
Bo pomaganie to moja praca!
To ja pomagam. Ja!
To ja naprawiam różne rzeczy.
Nie powinnam potrzebować pomocy.
Wszystko się zmieniło.
A wy patrzyliście na mnie właśnie w ten sposób!
Nic ci nie jest? Możemy pomóc?
Nie możecie! Nie potrzebuję pomocy!
O nie. Przypływ.
Czemu to takie trudne?
Trójkącie, Kwadracie, potrzebuję pomocy.
Brawo.
Myślałaś, że cię nie potrzebujemy, co? Bo jesteś mała?
I dlatego, że potrzebuję pomocy.
To brzmi głupio, ale utrzymanie tego w sekrecie, było ważne.
Ty jesteś ważna. Potrzebujemy cię, nawet jeśli jesteś mała.
Nawet gdybyś była okruszkiem.
Nie zamiataj tego okruszka, potrzebujemy go.
Jesteś magiczna!
Tak!
Zapomniałam. Wymyśliłam, jak wydostać ząb.
Pomożecie?
Ktoś wie, jak wybudować muzeum?
Kółko uwielbia tę ścianę.
Każdego roku kształty robią sobie zdjęcie,
by uczcić swoją przyjaźń.
Wiem, jak się czujesz. Czas szybko ucieka.
Zapoczątkowali tę tradycję,
gdy Kółko odkryła technikę poklatkową.
Trójkącie, Kwadracie!
Co wy na to, by zrobić serię zdjęć, które pokazują nas razem?
Taką dokumentację naszej długiej, pięknej przyjaźni.
Gdy nie znam odpowiedzi, to się zgadzam.
Tak!
Dobrze. Dziś rozpoczniemy naszą tradycję.
Nazwiemy ją…
„Dzień zdjęć”.
Zwykle Dzień zdjęć to chwila,
gdy każdy kształt chce wyglądać jak najlepiej.
Chcą zaimponować przyjaciołom.
Kształty ćwiczą też eleganckie pozy,
by aparat uchwycił je od najlepszej strony.
Chwila, już to na sobie miałem.
Wciąż niedobrze.
Nie.
Nie wiem, co założyć!
O tak.
Musimy zaczekać, by zobaczyć strój Kwadratu.
Aleś ty długa!
Buty! Wiesz, że uwielbiam buty.
To moja poza. Co myślisz?
Szczęśliwego Dnia zdjęć.
Szczęśliwego Dnia zdjęć. Gotowi?
Według tradycji Dzień zdjęć rozpoczyna
skomplikowany uścisk dłoni,
po którym następuje taniec według choreografii.
Tak. Dużo ćwiczyli.
Na miejsce zdjęcia.
Wygląda na to, że jest problem z drogą do starego miejsca.
To lawina błotna.
Co zrobimy?
Każde zdjęcie robiliśmy w tym samym miejscu.
To najważniejsza część tradycji!
Przypomniałem sobie.
Jest skrót do tego miejsca. Możemy nim pójść.
Skrót? Czemu wcześniej nim nie szliśmy?
Nie wiem. Później ci odpowiem. A teraz, do skrótu!
Trójkącie, jesteś pewien, że to właściwa ścieżka?
Nie, niemożliwe.
Zniszczymy sobie stroje.
A wyglądanie wspaniale to druga najważniejsza część tradycji.
Przestań się martwić.
Pamiętam, że za tym kawałkiem lasu jest ścieżka.
Do licha.
Jak moje włosy?
Wspaniale.
Jaki piękny kwiat.
Nigdy takiego nie widziałam.
Hej, mały.
Jest źle? Jest źle.
Nie martw się! Mam rozwiązanie.
Następne rozwiązanie.
Znowu wyglądam ładnie.
Drugi element tradycji uratowany.
Tradycja.
Wyglądasz inaczej.
Wilgoć to największy wróg fryzur.
Ja ci pokażę.
Tak nie może być. Muszę iść okiełznać tę grzywę.
Idźcie, spotkamy się na miejscu.
To brzmi ryzykownie, Kwadracie.
A jeśli nie odnajdziesz ścieżki?
Nie masz przy sobie innych kosmetyków?
Chyba nie.
Okej.
Klei się. Idę umyć ręce w stawie.
Nada się do zdjęcia.
Moje włosy!
Twoja twarz!
Musimy iść, zanim się rozpada.
Trójkącie, prowadź!
Pomocy!
Trójkącie?
Smoła? Co jest z tą ścieżką?
Nie ma czasu na myślenie!
Ratujcie moje buty!
Kto pakuje imbryk i filiżanki, ale nie linę?
Mieliśmy się napić herbaty po zdjęciu.
Tam jest wspaniały widok.
To miły gest, Kwadracie.
Dziękuję, Kółko.
Halo?
Złap się imbryka.
Nie, Kółko, nie twoja zasłona! Wolałbym…
Łap.
I to jest toga!
Dziękuję, Kółko. Ale twoja zasł… Toga.
Nie szkodzi. Przykro mi z powodu tego.
Na miejsce!
Udało się! My…
Teraz pamiętam.
Kiedyś szedłem tym skrótem i utknąłem, jak my teraz.
Jeśli nie zrobimy zdjęcia w tym samym miejscu,
mój projekt się nie uda.
Dzień zdjęć zrujnowany.
Nasze tradycje pogrzebane.
Wróćmy do domu, nim się przeziębimy.
Nie. Jeszcze nie.
Co zrobimy z kłodą?
Zrobimy z niej most na drugą stronę
i zrobimy zdjęcie w miejscu naszych zdjęć!
Na miejsce!
Tak.
- Na miejsce! - Tak!
Tak!
- Ale zabawa. - Szaleństwo!
Fajnie!
Ale nie udał się Dzień zdjęć.
Zepsuliśmy każdą tradycję.
Nie każdą.
Zapomnieliśmy o tej najważniejszej.
Chodzi o nas.
Chodzi o udokumentowanie naszej długiej, pięknej przyjaźni.
Póki jesteśmy razem i się śmiejemy, to wszystko jest dobrze.
To robimy zdjęcie?
Jesteśmy cali w błocie.
Co przyjaciołom przeszkadza błoto?
Nie. Przycisk migawki się zablokował.
Aparat cały dzień robił zdjęcia
i bateria już padła.
Zobaczmy, co mamy.
Wydaje mi się,
że to wspaniałe udokumentowanie długiej, pięknej przyjaźni.
„Wydaje ci się”? Zawsze tak mówiłam.
- Wie o tym. - Wiem o tym.
Wszyscy wiedzą.
Napisy: Agnieszka Otawska