Zanaatkârlık için mükemmel bir gün.
Evet, tam buradan kırpacaksın ve sonra tam şuradan keseceksin.
Sonra ikiye katla. Sonra da küçük bir…
Nereye gidiyorsun?
-Bilmek mi istiyorsun? -Söylemeye mecbur değilsin.
Tamam, bir kere daha kes.
Madem sordunuz, ben gidiyorum. Yalnız. Tek.
Doğaya. Oraya.
Çünkü sadece doğada yalnızken kendim olabiliyorum.
Kalabalığın beklentilerinden kurtuluyorum.
-Kalabalık mı? -Siz ikiniz.
Düşünüyorum da ya tüm enerjimi çok komik esprilerimle
sizi etkilemeye ya da soytarılıklarımla
büyülemeye harcamak zorunda olmasaydım? Nasıl biri olurdum kim bilir?
Hayal etmek zorundasınız
çünkü benimle gelme izniniz yok.
-Tamam. -Kâğıttan bebek yapıyoruz.
Umarım kâğıttan bebeklerinizle eğlenirsiniz.
Bu arada ben nehirleri geçerek, dağlara tırmanarak,
yaratıklarla güreşerek gerçek beni keşfediyor olacağım.
Muhteşem bulacağınız maceralarda
ama hiçbirini anlatmayacağım çünkü bunu sadece kendim için yapıyorum.
Şapkanda neden tüy var?
Havalı görünüyor!
Kime havalı görünüyor?
"Üçgen Tek Gider."
Bu noktayı maceramın başlangıcı olarak işaretliyorum.
Macera hikâyelerini severim.
Çam iğnelerinin kokusu burnumda, çakılların çıtırtısı ayaklarımın altında.
Yalnız kalalı beş dakika olmadı,
gerçek beni keşfetmeye başladım bile.
Ben sadece Üçgen değilim.
Büyük Maceracı Üçgen'im!
Büyük Maceracı. Çok hoş.
Tepeler ismimle yankılansın. Üçgen!
Galiba yankılanan yerlerden biri değil.
Büyük Maceracı yola çıkıyor.
Büyük Maceracı kamp kurdu.
Doğada ilk gecem.
Daire'yle Kare'nin bunu paylaşamaması çok kötü.
Dur, hayır. Daire'yle Kare'nin bunu paylaşamaması çok iyi
çünkü önemli olan bu değil.
Önemli olan benim ne yaşadığım.
Önemli olan tek başına, kendin için
doğada kamp kurabilmenin muazzam tatmini.
Üçgen Kampı.
Üçgen Kampı!
Yankı!
Yatma vakti.
Bana iyi geceler.
Büyük Maceracı uykuya dalmakta biraz sorun yaşıyor.
Olmamaları daha iyi, olsalardı enerjimi inanılmaz hayalet hikâyeleri anlatmak
ve güzel şarkılar söylemek için boşa harcıyor olurdum.
Bu da bana kendimden keyif almak için bir fırsat tanıyor.
Tek başımayım ve bu güzel bir şey. İyi bir şey. İyi ve güzel.
Gerçi diğer yandan becerilerime hayran olacak
birileri yoksa bunlar gerçekten beceri midir?
Beceri değillerse nedirler? Neyim ben?
Doğanın kayıtsız bakışları altında didinen küçük bir şekil mi?
Merhaba.
Kim varmış burada? Bu ufaklığa bir isim gerek.
Sana vereceğim isim…
Tiberius adını severim.
…Rocko!
Burası kampımız Rocko. Çok sıkı, değil mi?
Çok heyecanlanma. Yatma vakti ve yarın çok önemli bir gün.
Peki, tamam. Yatmadan önce bir hayalet hikâyesi.
Ve o kapıyı açınca ürkütücü bir iskelet görmüşler!
Bu Kare'yi hep korkutur.
İyi geceler Rocko.
Büyük Maceracı kendine bir kale inşa ediyor.
Bunu sen de yaşa Rocko.
O kadar mı beğendin? Daha bir şey görmedin Rocko.
Aynen öyle Rocko. Kasten yaptım.
Büyük Maceracı en kurak çöle doğru devam eder.
En güçlü musondan geçerek.
En derin, en karanlık ormana.
Büyük Maceracı karayı ve denizi fethediyor.
Rocko, kaçtır söylüyorum, bir yılana yem olmak istemiyorduysan
bir şey söylemeliydin.
Kare o yılanla ilgili kesin bir laf ederdi, biliyorum.
Daire de.
Tüm macera hakkında kesin bir sürü şey söylerlerdi.
Rocko. Batmak yok.
Dayan, Rocko! Geliyorum!
Büyük Maceracı okyanusun gizemlerine dalar.
Şaşırır, hayret eder, saygı duyar
ve havasız kalır.
Her büyük maceracının hayatında
zor kararlar verilmek zorundadır.
Üçgen, Rocko'nun yoldaşlığını takdir etse de
devam etme vaktinin geldiğini biliyordu.
Sonuç olarak Üçgen tek başına vahşi doğaya göğüs germek için yola çıkmıştı.
Hem Rocko suyun altında rahat görünüyor… Vay.
Rocko!
Devam edemeyeceğim. Benden bu kadar.
Tedarikimi kaybettim ve geri dönüş yok.
Tüm bunlar niyeydi? Yani, elbette, bu yolculukta
kimseden yardım almadan ateş yakıp kaleler inşa ettim
ve tabii, doğa güçlerine göğüs gerip ve yeni topraklar aldım,
eşsiz kıvrak zekâmı ve yenilmez maceracı ruhumu kullandım
ve elbette, çıplak ellerimle yılanlarla savaştım
ama sonuç olarak hiçbirinin bir anlamı yok
çünkü bu cesur küçük üçgenin büyük maceralarını kim anlatacak?
-Üçgen! -Üçgen!
Harika. Şimdi yankılanıyor.
Merhaba Üçgen.
Bak, bak, bak.
Burada ne işiniz var?
Şey, gördüğün gibi, biz… Daire?
Üçgen, işin gerçeği biz seni takip ettik.
Ne? Neden?
Yalnız başına ne yaparsın diye endişelendik.
Durun.
Yani başından beri beni takip ettiğinizi mi söylüyorsunuz?
Evet.
Bu
muhteşem!
Yani her şeyi yaparken beni gördünüz!
Yılan şöyle yaparken gördünüz… Ben de hiya yapmıştım!
Yılan da şöyle…
-Yani, tam öyle olma… -Kare.
Evet! Hayır. Evet, gördük. Her şeyi gördük.
Şöyle yaptım, hiya! Hatırladınız mı?
Evet, hatırladık tabii.
Kayayla konuştuğumu görmediniz, değil mi?
Hayır.
Güzel. O kaktüsün beni iğneleriyle dürtmesini hatırlıyor musunuz?
"Asla dostum! Bugün o gün değil!" diye bağırdım.
Daire bu sabah dostlarıyla buluşacağı için çok heyecanlıydı.
Siz ikiniz inanılmaz bir şey görmek ister misiniz?
Neymiş o?
Tamam, sürpriz yapacaktım
ama dün tek başıma küçük bir macera yaşadım.
Ben de.
Hiç gitmediğim bir yere gittim.
Ne bulduğumu asla tahmin edemezsiniz. Antik kalıntılar.
-Kalıntı mı? Korkutucu sanki. -Ben varım.
Peki, gelin.
Ben bunu daha önce nasıl görmedim?
Adımınıza dikkat edin.
Umarım kitabımı okuyacak güzel bir yer vardır.
Umarım yeni bir tür hayvan keşfederiz. Mesela gaddar bir yırtıcı.
Dün hiç yırtıcı görmedim.
O zaman o yırtıcı ben olacağım. Bu çok daha iyi.
Evden epey uzaktayız, değil mi?
Merak etme Kare. Böyle şeyleri hep yapıyorum.
Bana güven.
Evet, Kare. Daire hiç çuvallamıyor.
"Daire Bir Hata Yapıyor."
Hemen buradan geçince.
Yavaşça. Eve kaşıntıyla dönmeye gerek yok.
Harikulade, değil mi Kare?
Hadi! En harikulade yerine daha gelmedik.
Çok harikulade.
Vay.
Sence burası neresi Daire?
Eski. Benden büyüktür.
Vay be. Ah, kim inşa etti acaba? Ve nereye gittiler?
Belki markete gitmişlerdir.
Evet!
Vay be, haklıymışsın Daire.
Şüphelerim vardı ama burası inanılmaz.
Tanrım.
Durun. Siz de mi kabuğunu kestiniz? Bir tek ben yaptım sanıyordum.
Al. Kaplumbağana saklarız.
Sağ ol. Çok hassas bir damak tadı var.
Eğlenceli ve keşif dolu bir günün sonunda
Daire, Kare ve Üçgen eve dönme vaktinin geldiğine karar verdiler.
Davet için tekrar sağ ol Daire.
Bunu tek başıma asla yapamazdım.
Hiç önemli değil. Gerçekten, ben…
Hatta sizi böyle gezilere daha sık çıkarmaktan mutlu olurum.
Biraz ürkütücü olabiliyor tabii ama birkaç kez yapıp gerekenleri
öğrendiniz mi korkacak bir şey kalmıyor. Bana güvenin.
Daire?
Daire? Geldiğimiz yolu su basmış.
Ve cidden derin.
Gelgit olmuş.
Peki, karşıya nasıl geçeceğiz?
Evet. Senin gibi uçamadığımızı unutmadın, değil mi Daire?
Hayır. Elbette unutmadım.
Unuttu.
Tamam, yani… Üzgünüm, soruyu çok tekrarlamak istemem
ama eve nasıl döneceğiz?
Tamam. Açık konuşayım,
gelgit olacağını hatırlıyordum tabii
ve sizin uçamadığınızı kesinlikle unutmadım.
Kesinlikle unuttu.
En başından beri planım tek başıma dağın tepesinden uçup
küçük bir sandal almak ve sizi almak için buraya sandalla gelmekti.
Bizi burada mı bırakacaktın?
Ben…
Bir şey olursa buna üfleyin, ben hemen dönerim.
Buna. Tamam.
Bir yırtıcı sesi duyduk sandık.
Sen bir yırtıcı sesi duyduk sandın.
Kim ne duydu diye tartışmayalım.
Önemli olan şu, sal olayı işe yaramayacak ama sorun değil.
Daire yedek planı olmadan bizi getirmezdi.
Biliyorum. Devasa olup bizi karşıya taşıyacaktın. Değil mi?
Doğru. Evet. Bu işe yarar.
Muhtemelen.
Daire? Bence bizi taşımak için bundan daha büyük olmalısın.
Evden çok uzaktayız. Ben…
Dağdan bu kadar uzak mesafe için güçlerim zayıf.
Yani, artık burada mı yaşayacağız?
Asla. Daire'nin kesin yedek yedeği vardır.
-Değil mi? -Gelgitin çekilmesini bekleriz.
Ne kadar sürer?
On iki saat.
On iki saat mi? Ama ben papatya çayımı içmeden uyuyamam.
Ben de kaplumbağamı yatırmak için eve dönmezsem hüsrana uğrar.
Tamam. Köprü kurmalıyız. Peki, nasıl beton yapacağız?
Onu buraya gelmeden öğrenmeliydin.
Tipik Kare, her zamanki gibi hazırlıksız. Olanların hepsi senin suçun!
Hayır, değil!
Haklısın. Senin suçun değil
ama o zaman benim suçum olmalı ama benim suçummuş gibi de gelmiyor.
-Ben… -Birinin suçu olması gerekmiyor.
Tek yapmamız gereken bir geceyi atlatıp sonra hemen eve dönmek.
Ama nasıl atlatırız bilmiyorum.
Ben biliyorum elbette ama hiç istemiyorum.
-Siz her şeyi bana bırakın. -Tamam. Sana güveniyoruz Daire.
Evet, her şey sırayla, önce barınak için malzeme toplamalıyız.
Bir açıdan,
sizi aslında tam olarak bunun için buraya getirdim.
Doğada gerçekten cesur davranmaktan daha maceralı ne olabilir?
Ciddi misin Daire?
Bu iş görür dostlar.
Size karşı dürüst olacağım.
Bu malzemeler barınak yapmak için yeterli değil.
Her şey doğa ananın suçu.
Ama bunu izleyin.
Susayan var mı?
Hiçbir şey için sağ ol Kare. Bulduğumuz meyveleri
yememe engel olmasaydın krallar gibi yemiş olurdum.
-Çalının adı ne demiştin? -Zehirli orman meyvesi.
Gördün mü? Ben… Anladım.
Aklıma bir şey geldi.
Ekmek kabukları, ben saklamıştım.
Ama onlar kaplumbağam içindi.
Daire sizi kurtarıyor!
Kaplumbağamın yemeğini yiyorsun. Aç kalacak.
Tamam, peki!
Ama kalıntılarda o kadar uzun oynamasaydın gelgit basmadan
geri dönmüş olurduk.
O yapraktan sen su içmeyi deneseydin
benim yerime sen ıslanırdın.
Üşüyorum ve ıslandım ve hepsi senin suçun!
Benim suçum!
Ne?
İşin doğrusu
uçarak dolaşmaya öyle alıştım ki sizin uçamadığınızı tamamen unuttum.
Gelgit vurduğunda ne olabileceğini düşünmedim bile.
Sadece kendimi düşünüyordum.
İkinize de özür borçluyum.
Özür dilerim.
Dur. Uçamadığımızı unuttun mu cidden?
Daha önce söylediğimde şaka yapıyordum.
Biliyorum. Bahanem yok. Burada kalmamızın nedeni benim.
Benim suçum.
-Vay. Hiç senin suçun olmaz! -Evet, çuvallayan hep biz oluruz.
Artık bana güvenmezseniz
ve bundan sonra benimle maceraya atılmak istemezseniz anlarım.
Ne? Elbette sana güveniyoruz.
Evet, sana canımızı emanet ederiz ama vay!
Sen cidden batırdın.
Kare'yle bahçene kaplan tuzağı kazışımızı hatırlar mısın?
Kaplan gördük sanmıştık ama büyük bir sincap çıkmıştı.
Bu da ona benziyor ama bu sefer sen çuvalladın, biz değil.
Evet.
Sürpriz olsun diye inini boyamıştık
ama yarısında boyamız bitmişti.
Bu da ona benziyor ama biz yerine sen yaptın.
-Tamam. Anlıyorum. -Evet, bu kadarı yeter Kare.
Daire'nin sayesinde berbat bir uyku için
yatma vakti.
-Köprü! -Köprü!
Daire, geceyi atlatmama kaç verirsin? Kendime dokuz veririm
ama aksini düşünüyorsan on vermeye de varım.
Üçgen, zehirli meyve yiyordun.
Battaniye diye ısırgan kullandın.
Aslında, kaşındıran ısırgandı, zekâ küpü ve ekmek payımı
sen yemeseydin midem guruldamazdı.
Bakın.
Ev hiç bu kadar güzel görünmemişti.
Evet. Bilirsiniz, bir açıdan orada, o lanetli kalıntılarda korkunç bir gece
geçirmemize neden olduğum iyi oldu
çünkü şunu takdir etmeyi öğrendik,
-ev… -Hayır.
Hayır.
Baba geldi.
"ÜÇGEN", "KARE" VE "DAİRE"DEN ESİNLENİLMİŞTİR
YAZARLAR MAC BARNETT VE JON KLASSEN
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü