WYSPA KSZTAŁTÓW
Idealny dzień na rękodzieło.
Tutaj przytnij. A potem tu odetnij.
Składasz na pół. A potem zrób małe…
Dokąd idziesz?
- Chciałabyś wiedzieć. - Nie musisz mówić.
Okej, tutaj przetnij.
Cóż… Skoro pytałaś, wyruszam. Sam. Solo.
Na łono natury. Tam daleko.
Bo tylko w samotności na łonie natury mogę być naprawdę sobą.
Wolny od oczekiwań tłumu.
- Tłumu? - Waszej dwójki.
A jeśli nie muszę tracić energii
na imponowanie wam moimi żartami
albo urzekanie moimi wybrykami? Wyobrażacie sobie, kim bym był?
Musicie to sobie wyobrazić,
bo nie możecie iść ze mną.
- Okej. - Robimy lalki z papieru.
Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić.
A ja będę odkrywał siebie,
przeprawiając się przez rzeki, wspinając się i walcząc z bestiami.
Uznalibyście te przygody za niesamowite,
ale nigdy wam o tym nie opowiem, bo robię to dla siebie.
Czemu w czapce masz pióro?
Fajnie wygląda!
Jak dla kogo?
„Samodzielny Trójkąt”.
Oznaczam to miejsce jako początek przygody.
Uwielbiam przygody.
Zapach igieł sosnowych w nozdrzach i zgrzyt żwiru pod stopami.
Nie jestem sam nawet pięć minut,
a już odnajduję swoje prawdziwe ja.
Nie jestem tylko Trójkątem.
Jestem Trójkątem Poszukiwaczem przygód!
Poszukiwacz przygód. Wspaniale.
Niech moje imię odbija się echem w górach. Trójkąt!
Tu chyba nie ma echa.
Poszukiwacz przygód wyrusza.
Poszukiwacz przygód rozbił obóz.
Pierwsza noc na łonie natury.
Szkoda, że Kółko i Kwadrat tego nie widzą.
Chwila, nie. Dobrze, że Kółko i Kwadrat tego nie widzą,
bo nie to jest istotne.
Istotne jest to, że ja to widzę.
Ważna jest moja osobista satysfakcja,
która wzięła się z rozstawienia obozu samodzielnie i dla siebie.
Obóz Trójkąt.
Obóz Trójkąt!
Echo!
Czas spać.
Dobrej nocy mnie.
Poszukiwacz przygód ma problem z zaśnięciem.
Lepiej, że ich tu nie ma.
Bo gdyby byli, traciłbym energię
na opowiadanie im historii o duchach i śpiewanie piosenek.
A teraz mam szansę cieszyć się własnym towarzystwem.
Jestem sam i to dobrze. To świetnie. Dobrze i świetnie.
Ale z drugiej strony, skoro nie ma tu nikogo,
kto podziwia moje osiągnięcia, to czy są to osiągnięcia?
A jeśli nie, to co to jest? Kim ja jestem?
Małym kształtem na łonie natury, której jestem obojętny?
Cześć.
Kogo my tu mamy? Maluch potrzebuje imienia.
Nazwę cię…
Podoba mi się imię Tyberiusz.
…Rocko!
To nasz obóz, Rocko. Fajny, co nie?
Nie ciesz się za bardzo. Czas spać, bo jutro mamy ważny dzień.
Dobra. Jedna opowieść o duchach przed snem.
A gdy otworzyli te drzwi, zobaczyli straszny szkielet!
Ta zawsze przeraża Kwadrat.
Dobranoc, Rocko.
Poszukiwacz przygód buduje sobie fort.
Popatrz, Rocko.
Uważasz, że jest fajny? Jeszcze nic nie widziałeś.
Zgadza się. Zrobiłem to specjalnie.
Poszukiwacz przygód idzie przez najsuchszą pustynię.
Przez najgorszy monsun.
Przez najmroczniejszą dżunglę.
Poszukiwacz przygód zawojował ląd i morze.
Rocko, po raz setny, jeśli nie chciałeś, by zjadł cię wąż,
mogłeś coś powiedzieć.
Kwadrat miałby coś do powiedzenia o wężu.
Kółko też.
Wiele by powiedzieli o tej przygodzie.
Hej, Rocko. Nie toń.
Trzymaj się! Już płynę!
Poszukiwacz przygód podziwia tajemnice oceanu.
Jest zdumiony, w szoku, pod wrażeniem.
I brakuje mu powietrza.
Każdy poszukiwacz przygód
musi czasem podjąć trudne decyzje.
Choć Trójkąt doceniał towarzystwo Rocko,
wiedział, że czas iść dalej.
W końcu wyruszył przemierzać dzicz samodzielnie.
A Rocko wygląda, jakby był u siebie tu pod…
Rocko!
Nie mogę tak dalej. Mam dość.
Straciłem zapasy i ich nie odzyskam.
Po co to było? Pewnie, w podróży
bez pomocy rozpalałem ogniska i budowałem forty.
I pewnie, pokonywałem żywioły i zdobywałem nowe ziemie,
dzięki sprytowi i niepokonanemu duchowi podróżnika.
Walczyłem z wężami gołymi rękami.
Ale koniec końców, to nic nie znaczy.
Bo kto będzie opowiadał o przygodach tego dzielnego trójkąta?
Trójkąt!
Świetnie. Teraz echo.
Cześć.
No proszę.
Co wy tu robicie?
Cóż, bo my… Kółko?
Trójkącie, prawda jest taka, że szliśmy za tobą.
Co? Dlaczego?
Martwiliśmy się, jak sobie poradzisz z samotnością.
Chwila. Moment.
Mówisz, że cały ten czas mnie śledziliście?
No tak.
To…
fantastycznie!
Widzieliście, jak wszystko robię!
Widzieliście, że wąż robił… A ja na to, ja!
Na co wąż…
- To nie do końca…
O tak! Tak, nie. Tak, widzieliśmy. Jasne, że widzieliśmy.
A ja na to, ja, ja! Pamiętacie?
Tak, pamiętamy.
Nie widzieliście, jak gadam z kamieniem, nie?
Nie.
Spoko. Pamiętacie, gdy pokłuł mnie kaktus?
Krzyczałem: „Nie dziś, stary! To nie ten dzień!”.
Kółko cieszyła się na spotkanie z przyjaciółmi.
Hej, chcecie zobaczyć coś fajnego?
Co?
Okej, to miała być niespodzianka,
ale wczoraj wyruszyłam sama na małą wyprawę.
Robiłem to.
Znalazłam się gdzieś, gdzie nigdy nie byłam.
Nie zgadniecie, co tam było. Starożytne ruiny.
- Ruiny? Brzmi strasznie. - Wchodzę w to.
Okej, za mną.
Czemu tego wcześniej nie widziałam?
Ostrożnie.
Mógłbym tu usiąść i czytać książkę.
Mam nadzieję, że odkryjemy nowy gatunek zwierzęcia. Drapieżnika.
Wczoraj żadnego nie widziałam.
To ja będę tym drapieżnikiem. Nawet lepiej.
Jesteśmy daleko od domu, prawda?
Nie martw się. Cały czas robię takie rzeczy.
Zaufaj mi.
Tak, Kwadracie. Kółko nigdy się nie myli.
„Kółko popełnia błąd”.
Tędy.
Ostrożnie. Nie chcę wrócić z wysypką.
Fajne miejsce, co?
Dajcie spokój! Nie jesteśmy jeszcze w najfajniejszej części.
Tadam!
Całkiem fajnie.
Jak myślisz, co to za miejsce?
Jest stare. Starsze ode mnie.
Ciekawe, kto je zbudował? I gdzie się podział?
Może tylko poszli na zakupy.
Tak!
Rety, miałaś rację.
Miałem wątpliwości, ale tu jest świetnie.
Rety.
Hej, chwila. Wy też odcinacie skórkę. Myślałem, że tylko ja.
Proszę. Dla twojego żółwia.
Dzięki. Ma wyrafinowane podniebienie.
Po skończonej zabawie
Kółko, Kwadrat i Trójkąt postanowili wracać do domu.
Dzięki za zaproszenie.
Sam nigdy bym tego nie zrobił.
To nic takiego. Naprawdę…
Z chęcią częściej zabierałabym was na takie wycieczki.
Może być trochę żmudnie, ale nie ma się czego bać,
gdy się to zrobi kilka razy i wszystkiego nauczy. Zaufajcie mi.
Kółko?
Kółko? Ścieżkę, którą szliśmy, zalała woda.
I jest głęboka.
Przyszedł przypływ.
To jak mamy przejść?
Tak. Nie zapomniałaś, że się nie unosimy jak ty, co?
Nie. Jasne, że nie zapomniałam.
Zapomniała.
Okej, więc… Wybacz, nie chcę pytać zbyt często,
ale jak wrócimy do domu?
Okej, żeby była jasność,
pamiętałam, że ma przyjść przypływ
i nie zapomniałam, że nie potraficie się unosić.
Zapomniała.
Cały czas planowałam poszybować z powrotem do góry,
sama, wziąć ponton i przypłynąć tutaj po was.
Zamierzałaś nas tu zostawić?
Ja…
Jeśli coś się stanie, zatrąbcie, to wrócę.
To. Okej.
Chyba słyszeliśmy drapieżnika.
Ty myślałeś, że go słyszeliśmy.
Nie kłóćmy się, kto co słyszał.
Rzecz w tym, że pomysł z pontonem jest kiepski. Ale spoko.
Kółko by nas tu nie przyprowadziła bez planu B.
Wiem. Zamierzałaś urosnąć i nas stąd wynieść. Prawda?
Jasne. Tak. To się uda.
Chyba.
Kółko? Musiałabyś być większa, by nas unieść.
Jesteśmy zbyt daleko od domu.
Moje moce są słabsze z dala od góry.
To teraz będziemy mieszkać tutaj?
Niemożliwe. Kółko na pewno ma jakiś plan.
- Prawda? - Zaczekamy na odpływ.
Ile to potrwa?
Dwanaście godzin.
Dwanaście godzin? Ale nie zasnę bez rumianku.
Jeśli nie wrócę na noc do żółwia, będzie zdruzgotany.
Okej. Zbudujemy most.
Okej, jak zrobić beton?
Trzeba było wcześniej się nauczyć.
Cały Kwadrat, jak zwykle nieprzygotowany. To twoja wina!
Wcale nie!
Masz rację. To nie twoja wina.
Ale w takim razie musiałaby być moja, a mam wrażenie, że tak nie jest.
- Ja… - To niczyja wina.
Musimy jakoś przetrwać noc, a jutro będziemy w domu.
Nie wiem, jak to przetrwać.
Ja wiem, ale nie chcę tego robić.
- Zostawcie to mnie. - Okej. Ufamy ci.
Musimy zbudować jakieś schronienie.
W pewnym sensie
dokładnie po to was tu przyprowadziłam.
Co jest większą przygodą od stawiania czoła dziczy?
Serio, Kółko?
To wystarczy.
Będę z wami szczera.
To nie były dobre materiały na schronienie.
Możemy o to winić Matkę Naturę.
Ale patrzcie na to.
Komu chce się pić?
Dzięki za nic, Kwadracie. Mogłem jeść jak król,
gdybyś mnie nie powstrzymał przed zjedzeniem jagód.
- Jak ten krzak się nazywał? - Krzak trujących jagód.
Widzisz? Rozumiem.
Mam coś.
Skórki z kanapek. Zachowałam je.
Miały być dla żółwia.
Kółko na ratunek!
Zjadasz jedzenie żółwia. Będzie głodny.
Okej, dobra!
Trzeba było nie siedzieć tak długo w ruinach,
to byśmy zdążyli przed przypływem.
A gdybyście wy pili z liścia,
wy bylibyście przemoczeni, a nie ja.
Jest mi mokro, zimno i to twoja wina!
To moja wina!
Co?
Prawda jest taka,
że tak przywykłam do unoszenia się, że zapomniałam, że wy nie możecie.
Nie pomyślałam, co będzie, gdy przyjdzie przypływ.
Myślałam tylko o sobie.
Jestem wam winna przeprosiny.
Przepraszam.
Chwila. Zapomniałaś, że się nie unosimy?
Żartowałem, gdy to mówiłem wcześniej.
Wiem. Nie mam żadnej wymówki. Utknęliśmy tu przeze mnie.
To moja wina.
- Nigdy nie jest twoja wina! - Tak, zawsze jest nasza.
Jeśli mi nie ufacie
i nie chcecie ze mną chodzić na wyprawy, to rozumiem.
Co? Jasne, że ci ufamy.
Tak, powierzylibyśmy ci własne życie. Ale rety!
Naprawdę dałaś ciała.
Hej, pamiętasz, jak wykopaliśmy ci pułapkę na tygrysa,
bo myśleliśmy, że go widzieliśmy, a to była wiewiórka?
Teraz jest podobnie, tylko to ty nawaliłaś, a nie my.
Tak.
Albo gdy malowaliśmy ci jaskinię,
ale w połowie brakło nam farby?
To tak jak teraz, tylko to twoja wina, nie nasza.
- Okej, rozumem. - Wystarczy już, Kwadracie.
Czas na beznadziejny sen
dzięki uprzejmości Kółka.
Most!
Hej, jak dobrze dobie poradziłem? Dałbym sobie dziewięć,
ale mogę dać dziesięć, jeśli tak uważasz.
Prawie zjadłeś trujące jagody.
I użyłeś kłującej pokrzywy jako koca.
Nie była kłująca, tylko swędząca. Gdybyś nie zjadł
moich skórek, nie burczałoby mi w brzuchu.
Hej, patrzcie.
Dom nigdy nie wyglądał tak dobrze.
Tak. W sumie to nawet dobrze, że utknęliśmy tam
na noc wśród nawiedzonych ruin,
bo dzięki temu doceniamy
- nasz… - Nie.
Nie.
Tatuś wrócił.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska