WYSPA KSZTAŁTÓW
Noc właśnie przechodzi w dzień
i wszyscy jeszcze leżą w łóżkach.
Poza Kwadratem.
Bo dziś wypada regularnie planowany
Dwumiesięczny Półroczny Wielki Dzień Sprzątania Plaży, kiedy dokładnie…
i to naprawdę dokładnie sprząta plażę.
A było co sprzątać.
Wczoraj przeszła ogromna burza
i mnóstwo rzeczy wypłynęło na brzeg.
Chwila, co to?
Spryciarz!
„Długi spacer. Widzę 30 nowych palm.
Uwielbiam naleśniki Kwadratu.
Tajnym składnikiem jest cynamon”.
Chwila, co? Kwadratu?
Był jedynym znanym sobie Kwadratem.
Kto to napisał? Skąd wie o cynamonie?
To tajemnica!
Spokojnie, Kwadracie. To na pewno Trójkąt.
Zawsze mówi, że jest smakoszem.
Pójdę mu to oddać.
Kwadrat! Znalazłem twój list przy oceanie i to wcale nie jest zabawne.
To osobiste sprawy.
Mój list? Co?
„Liście wywołują u mnie swędzenie, ale kwiaty są ładne.
Chyba będzie padać deszcz. Trójkąt mówi przez sen”.
Nikt nie widzi, jak śpię, poza tobą!
Ciągle zasypiam, gdy opowiadasz.
I nie mówię przez sen!
Wszyscy o tym wiedzą.
Nie napisałem tego.
Szedłem do ciebie, bo znalazłem list,
w którym jest mowa o sekretnym składniku naleśników.
Cynamon! Jasne.
Chwila. Wiesz, co to znaczy?
To jasne! Na wyspie jest szpieg!
Zbiera nasze sekrety i wsadza je do butelek.
Ale kto? Dlaczego?
Chwila. A Kółko?
Kółko! No jasne. To na pewno ona.
Może nam doradzi, jak sobie poradzić ze szpiegami!
Nie! Szpiedzy napisali o tobie i o mnie, nie o Kółku.
Nie wciągajmy jej w to.
Myślisz, że ktoś nas teraz obserwuje?
Musimy się uspokoić i…
„List w butelce”.
Przeczytaj!
„Księżyc jasno dziś świecił. Muszę się napić.
Trójkąt zabrał jojo Kwadratu…”.
- Ty je wziąłeś! - Miałem oddać, gdy naprawię.
Czekaj, zepsułeś je?
Skup się!
Kolejny mroczny sekret, co mogłem zrobić?
To dowód! Obserwują nas szpiedzy!
W chwilach kryzysu łatwo przekonać nawet Kwadrat.
Zdarza się najlepszym.
Okej. Zero gadania, aż będziemy w domu.
Mogą nas podsłuchiwać.
Okej. Dzięki temu nie będą nas obserwować.
Ostrożności nigdy za…
- Co? - Nie jesteśmy tu bezpieczni.
W moim domu są pluskwy.
To jest zwykły robak.
Co dalej? Dowiedzą się o cytrynie w ciastkach…
Powiedziałem za dużo.
Rozwikłamy to. Musimy pomyśleć.
Czego chcą od nas szpiedzy?
Informacji o nas?
O tym, jak śpimy i robimy naleśniki?
Właśnie! Dlatego przekażemy im nasze sekrety.
A gdy nie będą się spodziewać, bum! Wpadną w naszą pułapkę!
- Jaką? - Zaufaj mi. Masz, włóż to!
Tak.
Okej, dość głęboki. Ustaw wszystko, a ja nakryję wierzch.
- Gotowe. - Idealnie!
Zachowujmy się głośno jak zwykle,
a gdy szpiedzy przyjdą po nasze sekrety, bum!
Wpadną do dziury! Zdejmij przebranie. Zaczynamy.
Nie mogę się doczekać…
Zjemy pyszne naleśniki, gdy Trójkąt się obudzi.
Gdzie jest mój sekretny cynamon?
Śniły mi się wszystkie moje sekrety.
Co?
Tutaj jesteście!
Kółko!
Wszędzie was szukam.
Czemu wykopaliście dziurę? Ktoś może wpaść.
Taki jest plan! Łapiemy szpiegów.
Znaleźliśmy butelki
z listami, w których ktoś opisał nasze sekrety.
Co z nimi robicie? Nie czytaliście ich?
Czytaliśmy! Ale ty ich nie czytaj, okej?
Są w nich poufne informacje.
Wiem, co w nich jest. Są moje!
Powinni byli na to wpaść.
To są osobiste notatki.
Czyli ty jesteś szpiegiem?
Szpiegiem? O czym wy mówicie?
Dobrze. Powiem wam, ale się nie śmiejcie.
Czasem, gdy emocje mnie zalewają i muszę je uporządkować,
lubię zapisywać myśli i wrzucać je do oceanu.
To oczyszczające, gdy patrzę, jak odpływają.
Burza musiała przywiać butelki z powrotem.
Nie wierzę, że je przeczytaliście! Jest mi wstyd!
Przepraszamy. Martwiliśmy się naszymi sekretami…
I przeczytaliście wszystkie moje sekrety?
Nie myśleliśmy jasno. To się nie powtórzy. Przyrzekamy!
Z ręką na sercu?
Z ręką na sercu.
W porządku. Nie wiedzieliście.
To nieporozumienie. Zapomnijmy już o tym.
Kwadracie, według mojego kalendarza dziś jest
Dwumiesięczny Półroczny Wielki Dzień Sprzątania Plaży, tak?
Tak. I wszystko jest na swoim miejscu.
Czyli to idealny dzień na dzień na plaży.
I możemy przekąsić naleśniki.
Głupio, że myśleliśmy, że ktoś nas śledzi.
Tak. Ale gdy wiem, że to Kółko,
zastanawiam się, co jeszcze
o nas napisała w tych swoich butelkach.
Hej!
Tak.
Pewnie ma dużo do przemyślenia.
Tylko ocean będzie wiedział.
Zobaczymy się jutro, okej? Wezmę jednego na drogę.
Jest bardzo wesoła.
Tak. Zbyt wesoła jak na mój gust.
Kwadracie, musimy zdobyć tę butelkę.
Co? Oszalałeś?
Jest tam! Nie chcesz wiedzieć, co napisała?
Musiała nas tam obsmarować,
skoro tak szybko przeszła jej złość.
Nie sądzisz?
Nie wierzę, że to sugerujesz.
Pewnie, że była zła, i tak,
siedziała sama całe popołudnie.
I widziałem, że na mnie patrzy, gdy napełniałem wiaderko wodą.
Na pewno o nas pisała. Może moglibyśmy…
O nie, Kwadracie, nie!
Ale czekaj, nie. Nie możemy. Jasne, że nie!
Wyłowimy ją, przeczytamy, wrzucimy z powrotem, nim się zorientuje.
To może być coś złośliwego.
A co jeśli wypłynie gdzieś, ktoś to przeczyta i pomyśli:
„Ten Kwadrat wydaje się naprawdę paskudny”?
- Paskudny? - Albo gorzej!
A co jeśli ujawniła kolejny twój sekretny składnik?
Czytaj, Kwadracie!
Okej!
Wybacz mi, Kółko.
„Przyrzekaliście, że nie będziecie czytać moich notatek”.
Znaleźliście coś?
Jak mogliście?
- Przyrzekamy… - Kółko! O nie!
…że tego nigdy więcej nie zrobimy!
- Uwierz nam! - Naprawdę…
Dosyć!
Już nigdy wam nie zaufam.
Ma rację. Nie wierzę. Jesteśmy okropnymi przyjaciółmi.
Tak. Naprawdę okropnymi.
Nie mogę… Muszę iść.
Nie mogłem znaleźć butelki.
Kwadrat śpieszył się na spotkanie z Kółkiem i Trójkątem.
Bo Trójkąt powiedział, że chce o czymś ważnym porozmawiać.
Już prawie. Nie mogę się spóźnić.
Trójkąt powiedział, że to ważne.
Tylko oby nie trwało długo.
Muszę podlać kwiatki, pozmywać i…
O nie. Pocę się. Oby nie zauważyli.
Cześć. Wyglądasz na suchego.
Dziękuję, że do mnie dołączyliście.
Zebraliśmy się tutaj, żeby zagrać w grę, którą wymyśliłem.
Nowa gra?
Ciekawe.
To jest ciekawe.
W tej nowej grze dwoje z nas się chowa, a jedno ich szuka.
Nazywam ją zabawą w znajdowanego.
Bardzo oryginalny pomysł.
Dzięki. Zgadzam się, że zabawa jest oryginalna, tak jak ja.
Dziękuję.
Na początek ja zamknę oczy, policzę do 20, a wy się schowajcie.
Zmykajcie!
Raz. Dwa. Trzy. Cztery.
Mamy to.
Pięć.
- Sześć. - Coś jest nie tak.
- Siedem. Osiem. - Muszę szukać dalej.
Wybacz.
- Nie widziałem cię. - Dziewięć.
Dziesięć.
Jedenaście. Dwanaście.
- Muszę się schować. - Trzynaście.
- Czternaście. 15. - Nie zepsuj tego.
O nie! Kończy mi się czas.
- Szesnaście. 17. - Nie wyłączyłem piekarnika?
Osiemnaście.
Dziewiętnaście.
Dwadzieścia!
A co to jest?
Znalazłem cię!
Okej. Sugeruję, byś następnym razem znalazł lepsze miejsce.
Kółko, uniosłaś się trochę wyżej niż zwykle. Nie udało się.
Kurka. Nie wiedziałam, że widzisz tak wysoko.
Kółko, teraz ty szukasz, a my się chowamy.
Dawaj. No dalej.
Raz. Dwa. Trzy. Cztery.
Pięć.
Muszę znaleźć dobre miejsce.
Kucnąć, by mnie nie zauważyła przez dziurę.
O rety, oby to było dobre miejsce, ale nie za dobre.
Chcę, by myśleli, że sobie radzę.
Podoba mi się tu?
„Wyjątkowe miejsce Kwadratu”.
Mam cię!
Okej.
Skoro zgadzamy się,
że moja nowa gra jest hitem,
możemy na dziś skończyć.
Okej. Dobra robota, Trójkącie.
Dzięki. I na razie.
Nie zapomnijcie wszystkim powiedzieć, zabawa w znajdowanie
to zabawa z nazwą nieśmiertelną i niezapomnianą.
Nieźle.
Dobra. Co jeszcze mam zrobić?
Mogę posprzątać szafkę.
Robiłem to rano, ale drugi raz nie zaszkodzi.
I muszę…
Mogę?
Dla Kwadratu nie było to miejsce tylko do chowania.
Hej, mali przyjaciele.
Miłe jest
znalezienia miejsca na świecie, które jest tylko twoje.
Kwadratowi naprawdę się tam podoba.
Myślę, że najlepiej go tu zostawić. Zaczekajmy na zewnątrz.
Kwadrat stracił poczucie czasu.
Czasami można.
Kwadrat zaczął tu co jakiś czas wracać.
Z jakiegoś powodu czuł się tam dobrze.
Kwadracie, to ty?
Wciąż się chowasz? Wybacz, stary. To była stara zabawa.
Teraz mamy nową.
To gra, w której biegamy i się łapiemy.
Nazywam ją „zabawa w bieganego”.
Znowu oryginalna. Chcecie wejść?
Pewnie.
Hej, ładnie tu.
Tak. Podoba mi się subtelny wystrój.
Sam to wyhaftowałeś?
Ładnie tu urządziłeś.
Tylko masz mrówki. Pomogę.
Myślałam, że zechcesz więcej światła.
Dzięki.
Rozumiem, czemu tu siedzisz.
To nie zabawa w znajdowanego czy bieganego, ale całkiem nieźle.
Czekaj, nie. Całkiem tu zwyczajnie.
Hej, ta kora ma fajną teksturę.
Dzięki, że mogliśmy tu posiedzieć.
Chętnie znowu wpadnę.
Tak! Wygląda na to, że to mogłoby być nasze miejsce, wiesz?
Pewnie. Fajnie było was zobaczyć.
Na razie. Do następnego.
Nara!
Kwadrat czuł się tam teraz inaczej.
Długo tam nie wracał.
Później też nie wrócił.
Może sprawdzimy, co teraz porabia?
Łatwo jest układać alfabetycznie,
ale według koloru czy rozmiaru może być lepiej.
Co mam zrobić z dużymi komiksami?
Skąd się wzięły te okruszki?
Powinienem zainwestować w tace. Może to kiczowate.
Nie chcę przegrzać ani parzyć za długo…
Ani jutro zaspać.
Zawsze możesz wrócić do swojego miejsca.
Nawet jeśli cię tam nie ma.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska