WYSPA KSZTAŁTÓW
Kolejny cichy dzień na wyspie.
Nieprawda.
Ten dzień miał być zupełnie inny.
Słyszysz to, Kółko? Brzmi, jak balon, który traci powietrze.
To na pewno ptak.
Balonowy ptak?
To jest…
Chyba mówi „to jest”.
To jest co?
Dzień Trójkąta!
Dzień Trójkąta?
Dzień Trójkąta!
„Dzień Trójkąta”.
Dzień Trójkąta!
- Dzień Trójkąta! - Czym on jest?
Cały dzień trójkątnych zabaw. Nie mogę się doczekać!
Ale chwila.
Nie wyjaśniłeś nam, co to jest.
Nie powiem. Muszę wam pokazać.
Dzień Trójkąta!
- O co chodzi? Wygląda fajnie. - Raz, dwa, trzy.
Daj spokój. Znasz go tak dobrze, jak ja.
A może to tylko żart?
To jeden dzień. Ile szkód może narobić w jeden dzień?
Okej. Wezmę w tym udział. Na razie.
Trójkąt! Co?
- Nie możesz ich jeść. - To chipsy.
To chipsy dekoracyjne. Jedzenie będzie później.
Moje drogie kształty,
z wielką dumą łaskawie witam was
na obchodach Dnia Trójkąta.
To piękny dzień, pełen tajemniczych, uświęconych tradycji.
Bez dalszej zwłoki, rozpoczynamy pierwszą tradycję.
Całkowicie prawdziwe i uzasadnione dawanie prezentów trójkątom.
Nie byle jakich.
Tradycja nakazuje, że trzeba wybrać wyjątkową,
ważną rzecz, którą się ma, i dać ją trójkątowi.
Nie widzę tu żadnych innych trójkątów, więc musicie je dać mnie.
Mówiłem.
Idę w to dalej. Chcę zobaczyć, o co mu chodzi.
Jest piękny, Kółko. Dziękuję.
Kwadracie, twoja kolej.
Proszę, Trójkącie. Mój ukochany kamyk. Opiekuj się nim.
To twoja ulubiona rzecz?
Nigdy wcześniej nie mówiłeś o tym kamyku.
Znasz mnie. Nie lubię się chwalić.
Tak. Jasne.
Ale wiesz, o czym dużo mówisz? O swoich okularach przeciwsłonecznych.
Dzień Trójkąta.
Tak, są dla mnie bardzo ważne.
Miłego Dnia Trójkąta.
Miłego Dnia Trójkąta! Przejdźmy do kolejnych zabaw!
Dobra! Tradycja numer dwa. Święty taniec trójkątów.
Tak! Brzmi fajnie. Ma coś wspólnego z tańcem kwadratów?
Nie. Bardzo się różni.
Nie znamy kroków.
Nie martwcie się. Są wymienione w piosence.
Pokłoń się partnerowi i zobaczysz Jak wspaniale dzisiaj tańczysz
Raz, dwa, trzy, taka kolejność To nie taniec kwadratów
Mamy trzy kąty
Łap partnera
Podryguj nisko i wysoko
Złapcie się za ręce i krok w prawo
Jeśli nie macie stóp Nie pękajcie
Co to w ogóle znaczy?
Dotknij ręką ziemi
Nie dotykaj Teraz dotknij
Kręć się tak szybko, jak zdołasz Kręć się, Kwadracie!
Czekaj, to jest w piosence?
Zrób salto, stań na głowie
Tańcz breakdance’a Aż się zarumienisz
To koniec trójkątnej piosenki
Jeśli pomyliliście kroki To wasza wina
Koniec strony A.
Już dwie tradycje za nami. Gratuluję!
Bawicie się tak dobrze, jak ja?
Świetnie! To schodzimy.
No dobra.
Czas na tradycję numer trzy.
Trójkątna piosenka!
To nie było przed chwilą?
To był taniec, Kwadracie.
A czy możemy usiąść podczas piosenki?
Jasne, że nie! Czy orkiestra siada, gdy gra piękną symfonię?
Tak po prawdzie…
Idziemy z powrotem na górę! Hej!
No bez jaj!
Wiem, wiem.
To może być żart, ale wpadłam jak śliwka w kompot.
Jeśli to ma jakiś sens, muszę się dowiedzieć jaki.
Chodź, Kwadracie. Dasz radę.
Musimy się dowiedzieć, o co chodzi.
Trójkącie, czemu o tym nie słyszeliśmy?
To naprawdę…
To koniec trójkątnej piosenki. Schodzimy na dół!
Robi sobie z nas jaja.
W tej chwili nawet Kółko wątpiła
w tradycyjność tych tradycji.
Jestem zmęczona. Muszę coś zjeść.
Żadnego jedzenia.
Moi szanowni goście,
z przykrością informuję, że Dzień Trójkąta powoli się kończy.
Na szczęście.
Niestety została nam ostatnia tradycja, ale za to ważna.
Chodźcie za mną, czeka na nas…
Na górze.
Na… Tak, to mi się podoba!
Zaniesiecie mnie?
Dzień Trójkąta!
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliśmy,
najtrudniejsza tradycja ze wszystkich.
- Czas na… - Nie!
Żadnych więcej tradycji!
Cały dzień biegamy na górę i w dół góry.
Daliśmy ci ulubione rzeczy.
Tańczyliśmy jak szaleni.
Dłużej tego nie zniesiemy.
Trójkącie, Kwadrat chce zapytać,
po co to wszystko?
Po tym wszystkim, co przeszliśmy,
chcecie wiedzieć, po co jest Dzień Trójkąta?
Cieszę się, że pytacie,
bo czwarta i ostatnia tradycja
to uczta i wyjaśnienie, czym jest Dzień Trójkąta!
Tradycją jest zakończenie dnia z pełnym brzuchem
i ze zrozumieniem, co świętujemy.
Nie, Kwadracie. Zjedz wszystkie.
Kwadracie, Kółko,
w Dniu Trójkąta nie chodzi o prezenty, muzykę czy taniec,
choć jestem dobrym tancerzem.
Dzień Trójkąta to dzień, kiedy mogę w pełni być sobą.
Wiem, że bywam głośny i trudno mi dorównać energią,
ale robiliście, co mogliście, a ja to doceniam.
To wiele dla mnie znaczy, że daliście mi te prezenty,
choć czasem przypadkowo niszczę wam rzeczy.
Dzień Trójkąta jest dla mnie ważny.
Miło było go spędzać w towarzystwie przyjaciół.
Szczególnie że trudno wymienić się prezentami,
gdy jestem jedynym trójkątem.
Myślę, że mówię w imieniu nas obojga:
dziękujemy, że pozwoliłeś nam spędzić z tobą ten dzień.
Tak. Szkoda, że się kończy.
W zasadzie została nam ostatnia tradycja.
Nie sądziłem, że to powiem, ale mów!
Kolejny bieg pod górę?
Już czas.
W każdy Dzień Trójkąta
słońce oświetla wyspę w określony sposób i dzieje się coś wyjątkowego.
Otwiera trójkątne drzwi.
Dziękuję, że spędziliście ze mną ten dzień.
Ta część jest tylko dla mnie.
Ale…
Do jutra.
Miłego Dnia Trójkąta, Trójkącie.
Chodźmy, Kwadracie.
Miłego Dnia Trójkąta.
Jaki ładny dzień na pobyt na dworze.
Albo nie?
Już czas.
Okej. Wiatr się wzmaga, tak.
Ciśnienie spada, tak.
Pojawia się uczucie niepokoju, tak.
Chwila. To bardzo źle.
Nie ma czasu!
Nie ma wątpliwości, zbliża się burza.
O rety, oby Trójkąt o tym wiedział.
Chyba nie wie.
Co? Kto?
Burza! I to duża.
Naprawdę?
Kółko! Idzie burza!
Musimy przygotować wydzieloną strefę bezpieczeństwa,
czyli twoją jaskinię, i to jak najszybciej!
Możesz uznać, że zadanie wykonane.
Dobrze.
Ty zapewniasz światło, a ja zapasy,
więc trzeba tylko sprawdzić, że wszyscy są obecni.
- Kwadrat? Jest. Kółko? - Jest.
Wspaniale. A Trójkąt?
Tak! Pokaż, co potrafisz!
Trójkącie, co ty wyprawiasz?
Zapewniam sobie najlepsze miejsce na przedstawienie.
Co?
Nie zauważyłeś, że zbliża się burza?
Tak. Jak mówiłem, przedstawienie.
Co dokładnie masz nadzieję zobaczyć?
Jedną z największy, najsilniejszych i najjaśniejszych rzeczy.
Może słyszałaś o Matce Naturze?
Poznałyśmy się, tak.
Wielka burza to wielki spektakl.
Może przewracać drzewa, zmieść cię z nóg
albo trzasnąć w coś piorunem i zmienić w popiół!
Wcześniej o tym czytałem. Teraz chcę to zobaczyć.
Rozumiem,
ale czy nie może się to stać tobie, gdy jesteś na dworze?
Nie, nic mi nie będzie. Dlatego wziąłem to.
Trójkącie, zejdź z tego drzewa i chodź z nami do jaskini Kółka!
Psujesz nam plan. A do tego, to niebezpieczne.
Nic z tego! Ta burza będzie świetna
i mogę ją zobaczyć tylko tu i teraz,
a wy chcecie, żebym poszedł do nudnej jaskini,
którą widziałem już milion razy?
Jasne! Nic nie sprawi, że przegapię tę burzę.
„Burza”.
Okej. Baw się dobrze.
Będę robić gorącą czekoladę.
Chcesz, zanim zacznie się przedstawienie?
Wejdę na jeden kubek czekolady,
ale potem wracam, by niczego nie przegapić.
Dobra, róbmy czekoladę. Ruchy!
Chwileczkę.
Muszę zapalić więcej świeczek, by widzieć, co robię.
Przegapię… Nieważne, wracam na zewnątrz.
Nie wygłupiaj się. To zajmie chwilę.
Nie widziałem jaskini w takiej aranżacji.
Wygląda fajnie.
Nie, chcę zobaczyć burzę.
Gotowanie wody chwilę zajmie.
Co zrobimy w międzyczasie?
Mam coś w sam raz.
Nazywa się „Gwiezdne kroniki”.
Ekscytująca gra o panowaniu nad galaktyką.
Wygląda fajnie.
Zostanę na jedną rozgrywkę.
Nie! To trwa wieki!
Gry? Gotująca się woda?
Przyszedłem na kubek czekolady,
a tracę widok tego, jak przewracają się drzewa.
Dwór rządzi, jaskinia nie. Pa!
Na pewno nie chcesz zagrać?
Lata się statkami i wysadza planety.
Jest postać, która wygląda jak ty.
Wygląda jak ja.
Ale jeśli zostanę, przegapię to, jak burza zalewa wszystko wodą
i razi rośliny błyskawicami.
Chciałem doświadczyć czegoś fajnego.
To znaczy…
czy ta postać ma jakieś fajne ruchy?
Tak.
Rusza się pierwsza
i ma najmocniejszy statek w całej grze.
Naprawdę fajny statek z takimi małymi kolcami.
Widzisz?
To chyba lasery.
To brzmi jak ja. Nieźle.
Jak się gra?
To tak,
najpierw bierzesz 20 żetonów asteroid i 50 żetonów kwazarów.
Celem jest zbieranie punktów pyłu kosmicznego.
Ten, kto ma kartę antygrawitacji, dostaje żetony,
a potem…
Tak.
Użyłem karty antygrawitacji,
zabieram żetony Kwadratu,
a dzięki nim mogę kupić gwiazdę w kwadrancie Delta. Tak!
Nieźle, Trójkącie.
Tak. Dobrze.
Wiesz, Kwadracie,
gdybyś zebrał punkty w rundzie czwartej,
byłbyś na prowadzeniu.
Czy to nie zabawne?
- Zabawne. Dla niektórych. - Kwadracie.
Tak. Wręcz komiczne.
Czekolada gotowa.
Trójkąt sobie o czymś przypomniał.
Czekolada gotowa.
Tak się wciągnął w grę,
że zapomniał, po co przyszedł do jaskini,
a przede wszystkim, co go omijało na zewnątrz.
- Dzięki, Kółko. - Nie ma za co.
Proszę, Trójkącie.
Nie spróbowałeś czekolady, a miałeś na nią ochotę.
Tak. Mam to, po co przyszedłem.
Masz czekoladę, więc pewnie wracasz na zewnątrz?
By oglądać furię Matki Natury?
Trójkąt musi wreszcie podjąć decyzję.
Iść i zmierzyć się z chaosem żywiołów,
czy zostać z przyjaciółmi, gdzie jest ciepło i bezpiecznie.
Tak. Jasne, że pójdę na zewnątrz.
Ale najpierw poproszę kolejny kubek czekolady.
A gdy będziemy czekać, możemy dokończyć grę.
I tak miałem wygrać.
Jasne.
Mnie pasuje.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska