Ada'da bir güzel gün daha.
Böyle sabahlarda Daire, Kare ve Üçgen çörek ve sıcak çikolata keyfi yapmak için
kumsalda buluşur.
Bu çöreklerden bıktım!
Üçgen, bunlardan nasıl bıkabiliyorsun?
Banılmıyorlar. Ban, ban, ban.
Meşakkatli. Sıkıcı.
Kim hayatını banarak geçirmek ister?
Banma sen de.
Ama banınca çok lezzetli oluyor.
O zaman ban.
Dinlemiyor musunuz? Çöreklerimi banılmış seviyorum.
Sadece kendim banmak istemiyorum.
Aklıma bir fikir geldi.
Benim yerime banacak bir şey yapacağım.
Basit bir çörek banma makinesi. İşte bu! Çok zekice.
Bir daha çörek banmam gerekmeyecek.
Küçük çörek banıcım sayesinde her sabahı güzelce rahatlayarak geçireceğim.
Ben kaçtım.
Peki
ama kendini çok kaptırma.
"Çok kaptırma" demekle neyi kastediyorsun?
Daire kibarlığından söylemedi
ama konu Üçgen olunca küçük fikirler fazla büyük hâle gelir.
Küçük duygular kontrolden çıkar.
Olaylar kar topu, mantar, balon gibi olur.
Kısacası Üçgen bazen kendini kaptırır.
Ben kendimi kaptırmam.
"Üçgen Kendini Kaptırıyor."
Üçgen!
Dur, dur!
Dur! Dur!
Küçük çörek banıcına bakmaya geldik.
Doğru. Evet. Henüz bitmedi.
O ne?
-Ne ne? -O.
O! Hiç.
O başka bir şey. Bir şey.
Çarpıcı bir şey,
kesinlikle devasa bir çörek banıcı değil.
-Geldiniz, sağ olun. Görüşürüz. -Ama… Peki.
Böldüğüm için üzgünüm. En sevdiğim…
Bu bir…
Bu, devasa bir çörek banıcıydı.
Galiba bunu Daire'ye anlatsak iyi olacak.
Niye? Kendini kaptırmışsın der
ve ben kendimi kaptırmam!
Tamam ama ne olur ne olmaz, bir terslik olursa Daire düzeltebilir.
Daire her şeyi bildiğini sanıyor.
Evet. İnanılmazdır.
Bu şey gayet güvenli.
Denetleyici kask başımdayken her hareketimi taklit ediyor.
Hiçbir terslik çıkamaz.
İzle.
En azından lamba çalışıyor.
Neyse, dediğim gibi gayet güvenli.
Sadece birkaç düzeltme yapmalı.
Galiba biraz daha büyük yapmam gerekecek.
Evet!
Tamam, benim yaptığımı yap.
İşte böyle.
Kaçırdın koca adam. İşte böyle.
İşte böyle.
İşte böyle! Böyle, böyle!
O benim kupamdı!
Git, getir.
Taklit etmeyi kes.
Komik değil!
Kontrolümden çıktı!
Olamaz.
Bu iyi değil.
Sorun ne?
Sorun yok.
Kapatamıyor musun?
Daire'ye bundan bahsetmeliyiz.
Hayır! Kendini kaptırdın diyecek sadece.
Ama Daire bunu düzeltebilir.
Hayır! Biz düzeltebiliriz. Sen ve ben Kare.
Bir çift olarak sadece ikimiz birlikte çalışırız. Bir ikili olarak.
Kolay olmayacak tabii.
Cesarete, zekâya ve yoğun bir ekip çalışmasına ihtiyacımız olacak.
İki kişilik bir ekip!
İki zekâ, iki kalp, iki arkadaş.
Sorunları çözmek için hep beraber çalışan türden arkadaşlar
ve asla kendini kaptırdın demeyecek türden
çünkü ben kendimi kaptırmam!
Evet, Daire'ye bundan kesin bahsetmeliyim.
Üçgen kendini kaptırdı!
Onu uyarmaya çalışmıştım.
"Üçgen, aklına küçük bir fikir geliyor ama sonra iş büyüyor ve çok geçmeden
her şey ters gidiyor" dedim.
Hayır. Yani, evet ama hayır.
Üçgen dev bir çörek banıcı yaptı
ve sonra alet delirdi, onu alıp uzaklara götürdü.
Yardım edin, lütfen!
Ne yapacaksın?
Şu şalteri indireceğim.
Güvenli bir yer bul.
Daire.
Merhaba Üçgen.
Haklıydın. Kendimi kaptırdım.
Aslında bu tuhaf çünkü sen böyle olacağını söylemiştin
-ama biraz farklı oldu. -Anlıyorum. Dayan.
Böyle şeyler yapmasına bayılıyorum.
Şalter arkasında.
Benim için onu indirir misin lütfen?
Ben de ona uğraşıyorum.
Evet!
Dikkat et. Üçgen'e bir şey olmasın.
Hadi, Daire. Yapabilirsin!
Evet!
Evet! Evet.
Dikkat et de şeyim… Olamaz.
Banıyorsun!
Banıyor…
Şu şalteri ver bana!
Dikkat et! Hemen arkandayım!
Güzel. Kupam!
Kırılmamış.
Peki, çörek isteyen var mı?
Ve sonra,
Üçgen'in devasa çörek banıcısı hoş, küçük bir ada hâline geldi.
Üç iyi dostun sabahları toplanıp çörek keyfi yapması için
mükemmel bir yer,
ki tatlı sıcak çikolataya banıldığında her zaman daha lezzetli olur.
Ban.
Kare her sabah uyandığında
ne yapacağını bilir.
Yatağını yapar.
Dişlerini fırçalar.
Tam olarak aynı saatte evinden çıkar…
…ve hep aynı yolu tutar…
…hep aynı yere gider.
Kare bir mağaranın en dibine kadar iner.
Ve oraya varınca tam olarak aynı şeyi yapar.
Yerin altındaki yığından bir blok seçer.
Bloğu yukarı, mağaranın dışına iter.
Bu bloğu tümseğin tepesindeki yığına getirir.
İşi bu.
Sonra ertesi sabah yine böyle yapar.
Kare her gün tam olarak
aynı şeyi yapar
ve tam olarak böyle olmasını sever.
"Kare'nin Farklı Günü."
Bir sabah Kare tümseğe tırmanırken
Daire aşağı iniyordu.
Kare, sen bir dâhisin.
Heykeltıraş olduğunu bilmiyordum.
Evet.
Heykeltıraş ne?
Bir heykeltıraş blokları sanat eserine çevirir.
Evet. Ne demek istediğini anlıyorum.
Ama ne demek istediğini anlamamıştı.
Bu harika bir heykel.
Sana çok benziyor.
Evet. Harikadır herhâlde.
Hayır! Harikadan da iyi. Mükemmel.
Benim de heykelimi yapmalısın.
Ne? Ama ben…
Mükemmel bir daire.
Yarın akşamüstü gelirim.
Görüşürüz dâhi.
Sadece tümseğin tepesine itiyordum.
Daire, sana bir şey söylemeliyim!
Ama çoktan gitmişti.
Hadi be!
Tamam, bu bloğu Daire'ye benzetmeliyim.
Ve Daire mükemmel.
Yani, bunu mükemmel yapmalıyım.
Tamam. Bunu yapabilirim.
Tamam.
Peki, sonra eğer…
Dikkat.
Bunu düzeltebilirim. Sadece biraz yumuşatmam gerek.
Tamam, sadece rahatla. Artık bir heykeltıraşım.
Bunu yapabilirim. Daire için.
Hay aksi!
Hayır, hayır!
Bu mükemmel değil.
Kare çalıştı,
çalıştı,
çalıştı.
Hayır!
Kare tüm bloğu oymuştu.
Geriye hiçbir şey kalmamıştı.
Molozun ortasında kalmıştı.
Mükemmelin zıttı neyse o bu işte.
Bütün gece uyumayıp bu işi çözeceğim.
Kare uyuyakaldı.
O sabah Kare uyandığında…
…ne yapacağını bilmiyordu.
Kimi kandırıyorum?
Ben blokları iterim. Onlara şekil vermem.
Ben bir dâhi değilim.
Geri gelip bu dağınıklığı gördüğünde Daire ne düşünür?
Dâhi olmadığımı öğrenecek.
Yüzüne nasıl bakarım? Ona ne söylerim? Ne yapacağım?
Buldum.
Gidip mağarama saklanırım.
Tüm gün orada kalırım! Tüm hafta! Sonsuza dek!
Bloklarla, kurtçuklarla yer altında yaşarım.
Her gün tam olarak aynı olur!
-Kaçacak vakit hâlâ var. -Merhaba dâhi. Erken geldim.
Bitirdin mi?
Evet. Kendimi bitirdim.
Tanrım. Bu…
Güzeldi.
Ayartıcıydı.
Benim.
Mükemmel.
Öyle mi?
Evet.
Sen bir dâhisin.
Teşekkür ederim.
"ÜÇGEN", "KARE" VE "DAİRE"DEN ESİNLENİLMİŞTİR
YAZARLAR MAC BARNETT VE JON KLASSEN
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü