WYSPA KSZTAŁTÓW
Kolejny ładny dzień na wyspie.
W takie poranki Kółko, Kwadrat i Trójkąt spotykają się przy plaży
na pączki i gorącą czekoladę.
Mam dość pączków!
Jak możesz mieć dość pączków?
To przez to moczenie. Ciągle moczenie.
To męczące. I nudne.
Kto chce tak spędzić życie?
To nie mocz.
Ale dzięki temu pączki smakują lepiej.
Więc mocz.
Czy wy w ogóle słuchacie? Chcę by były moczone.
Tylko nie chcę sam tego robić.
Mam pomysł.
Zbuduję coś, żeby je moczyło za mnie.
Maszynę do moczenia pączków. Genialne.
Nie będę musiał moczyć pączków.
Będę się relaksował dzięki mojej maszynie do moczenia pączków.
Muszę lecieć.
Okej.
Tylko nie daj się ponieść.
Co masz przez to na myśli?
Kółko starała się być miła,
ale pomysły Trójkąta często w dziwny sposób się rozrastały.
Emocje wymykały się spod kontroli.
Problemy urastały do ogromnej wagi.
Krótko mówiąc, Trójkąta czasem ponosiło.
Mnie nie ponosi.
„O tym, jak Trójkąta poniosło”.
Trójkąt!
Czekajcie!
Czekajcie! Czekajcie!
Przyszliśmy sprawdzić, jak maszyna.
Jasne. Tak. Jeszcze niegotowa.
Co to jest?
- Co takiego? - To.
To! Nic.
To jest coś innego. Coś.
Coś fajnego,
ale nie gigantyczna maszyna do moczenia pączków.
- Dzięki, że przyszliście. Na razie. - Ale… Okej.
Wybacz, że przeszkadzam. Zapomniałem…
To jest…
Ogromna maszyna do moczenia pączków.
Powinniśmy powiedzieć Kółku.
Dlaczego? Powie tylko, że mnie poniosło.
A mnie nie ponosi!
Okej, ale jeśli coś pójdzie źle, Kółko to naprawi.
Kółka myśli, że wszystko wie.
Tak. Jest niesamowita.
Ta maszyna jest bezpieczna.
Gdy mam na sobie ten kask, kopiuje mój każdy ruch.
Nic nie pójdzie źle.
Patrz.
Chociaż żarówka działa.
Jak mówiłem, jest bezpieczna.
Muszę tylko nad nią jeszcze popracować.
Pewnie będę musiał ją powiększyć.
Tak!
Okej, rób to, co ja.
Właśnie tak.
Nie trafiłeś, wielkoludzie. Właśnie tak.
Właśnie tak.
Właśnie tak! Tak, tak, tak!
Hej, to był mój kubek!
Idź po niego.
Przestań mnie naśladować.
To nie jest zabawne!
Nie kontroluję jej!
O nie.
Nie jest dobrze.
Co się stało?
Nic.
Nie możesz tego wyłączyć?
Lepiej powiedzmy o tym Kółku.
Nie! Powie, że mnie poniosło.
Ale ona to naprawi.
Nie! My to naprawimy. Ty i ja, Kwadracie.
Będziemy działać razem jako para. Duet.
Na pewno nie będzie łatwo.
Potrzebujemy odwagi, sprytu i tony pracy zespołowej.
Drużyna dwóch!
Dwa umysły, dwa serca, dwóch przyjaciół.
Takich, którzy współpracują, by rozwiązywać problemy
i nigdy by nie powiedzieli, że mnie poniosło,
bo mnie nie ponosi!
Tak, powinienem powiedzieć Kółku.
Trójkąta poniosło!
Próbowałam go ostrzec.
Mówiłam, że jego pomysły urastają do wagi problemów,
a potem jest coraz gorzej.
Nie. Znaczy tak, ale nie.
Trójkąt zbudował maszynę,
która oszalała, podniosła go i zabrała.
Pomocy!
Co zrobisz?
Przełączę ten przełącznik.
Znajdź bezpieczne miejsce.
Kółko.
Cześć, Trójkącie.
Miałaś rację. Poniosło mnie.
To zabawne, bo stało się to, co mówiłaś,
- ale w inny sposób. - Rozumiem. Czekaj.
Uwielbiam, gdy to robi.
Przełącznik jest z tyłu.
Mogłabyś to wyłączyć?
Staram się.
Tak, tak, tak!
Powoli. Uważaj na Trójkąt.
Dawaj, Kółko. Dasz radę!
Tak!
Tak! Tak.
Uważaj na mój… O rety.
Moczysz!
Moczysz…
Dawaj ten przełącznik!
Uważaj! Jestem za tobą!
Fajnie. Mój kubek!
Nie potłukł się.
Ktoś ma ochotę na pączki?
Maszyna Trójkąta stała się małą wyspą.
Idealnym miejscem, w którym zbierali się przyjaciele,
by jeść pączki,
które są pyszniejsze, gdy się je moczy w czekoladzie.
Moczę.
Codziennie, gdy Kwadrat wstaje,
wie, co robić.
Ścieli łóżko.
Myje zęby.
Wychodzi z domu o tej samej porze…
i idzie tą samą drogą…
do tego samego miejsca.
Kwadrat schodzi na sam dół jaskini.
A gdy tam jest, robi dokładnie to samo.
Wybiera blok ze stosu pod ziemią.
Pcha go w górę i wypycha z jaskini.
A potem wpycha na stos na szczycie wzgórza.
To jego praca.
Następnego ranka robi to samo.
Kwadrat robi to samo
dzień po dniu.
I lubi, gdy tak to wygląda.
„Inny dzień Kwadratu”.
Pewnego ranka, gdy Kwadrat szedł pod górę,
Kółko akurat schodziła.
Jesteś geniuszem.
Nie wiedziałam, że jesteś rzeźbiarzem.
Tak.
Kim jest rzeźbiarz?
Rzeźbiarz zmienia takie bloki w sztukę.
Tak. Już rozumiem.
Ale tak naprawdę nie rozumiał.
To wspaniała rzeźba.
Wygląda tak jak ty.
Tak. Jest wspaniała.
Nie! Jest lepsza. Jest idealna.
Teraz musisz wyrzeźbić mnie.
Co? Ale ja…
Idealne koło.
Wrócę po nie jutro.
Pa, geniuszu.
Ja tylko pchałem to pod górę.
Kółko, muszę ci coś powiedzieć!
Ale Kółko już poszła.
O kurka!
Muszę sprawić, by ten blok wyglądał tak jak Kółko.
A Kółko jest idealna.
Więc musi być idealne.
Okej. Dam radę.
Okej.
A potem jeśli…
Ostrożnie.
Naprawię to. Muszę to tylko wygładzić.
Okej, strząśnij to.
Jestem rzeźbiarzem.
Dam radę. Dla Kółka.
A niech to!
Nie, nie, nie!
To nie jest idealne.
Kwadrat pracował
i pracował,
i pracował.
Nie!
Kwadrat zużył cały blok.
Nic nie zostało.
Otaczały go resztki.
To jest przeciwieństwem ideału.
Nie pójdę dziś spać i coś wymyślę.
Kwadrat zasnął.
Gdy się obudził…
nie wiedział, co robić.
Kogo chcę oszukać?
Pcham kamienie. Nie rzeźbię z nich.
Nie jestem geniuszem.
Co pomyśli Kółko, gdy przyjdzie i to zobaczy?
Dowie się, że nie jestem geniuszem.
Jak spojrzę jej w oczy? Co powiem? Co zrobię?
Wiem.
Pójdę się schować w mojej jaskini.
Zostanę tam na cały dzień! Cały tydzień! Na zawsze!
Będę mieszkał pod ziemią z kamieniami i robakami!
Każdy dzień będzie taki sam!
- Jeszcze zdążę uciec. - Cześć, jestem wcześniej.
Skończyłeś?
Tak. Skończyłem.
O rety. To jest…
To było piękne.
Urzekające.
To ja.
Jest idealna.
Tak?
Tak.
Jesteś geniuszem.
Dziękuję.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska