WYSPA KSZTAŁTÓW
Kwadrat bierze swoją rutynę na poważnie.
Czuje się lepiej, gdy rzeczy są na miejscu.
Można powiedzieć, że lubi, by było, jak lubi.
Mam cię!
Trójkąt też ma swoją rutynę.
Każdy dzień zaczynał, płatając figla Kwadratowi.
Kolejnego ranka…
Mam cię!
I kolejnego.
Masz mnie. Wiem.
I kolejnego… Sami rozumiecie.
Aż pewnego ranka
Kwadrat stwierdził, że to trwa zbyt długo.
Zamierzał udowodnić, że też potrafi płatać figle.
Chciał zrobić Trójkątowi taki kawał,
który przyćmiłby wszystkie kawały, jakie Trójkąt zdołałby wymyślić.
Po tym Trójkąt więcej nie ośmieliłby się zrobić mu psikusa.
Spłatam Trójkątowi niezłego figla!
„Wielki kawał Kwadratu”.
Okej. Teraz spłatam mu figla.
Kwadrat wziął się do pracy.
Mówiłem: „Będę trójkątem, ty żabą”.
Potem się zamieniliśmy.
Co to?
Chciał być trójkątem, ja będę żabą.
Ale nie umiem skakać.
Rutyna Trójkąta była inna niż Kwadratu.
Halo?
Odwrócenie uwagi zadziałało.
To była szansa Kwadratu. Trójkąt się nie spodziewał.
Mam cię!
Dzień dobry, Kwadracie.
Naprawdę dobry.
Zauważyłeś coś niezwykłego w śniadaniu?
Niezwykłego.
Napiję się z kubka, gdy będę myśleć.
Tak! Zauważyłem coś.
Stałeś za moją kanapą.
Zwykle tam nie stoisz, gdy jem śniadanie.
Przynajmniej z tego, co wiem. Zwykle nie sprawdzam.
To nie fair.
Poświęciłem czas na idealny kawał,
a on nawet nie zauważył.
Mówisz, że przesunąłeś mu kubek?
Jego ulubiony kubek.
Gdyby ktoś przesunął mój kubek,
nie wiem, co bym zrobił.
Jasne. Kwadracie, całkiem nieźle znam Trójkąt
i jeśli chcesz mu zrobić kawał,
chcesz mu dopiec tak bardzo, żeby więcej nie robił kawałów tobie,
musisz wymyślić coś lepszego.
Lepszego? Od kubka?
Coś wielkiego. Ogromnego.
Mam pomysł. A jeśli…
Coś wielkiego. Ogromnego. Wiem!
Tym razem dam mu popalić.
Dzięki, Kółko!
Mam cię!
Hej, Kwadracie.
Co…
W moim łóżku jest żółw!
Mam…
Cześć, przyjacielu.
Przyszedłeś tu, bo ci zimno?
Nie wiem, jak tu trafiłeś, ale możesz zostać, ile chcesz.
Wyglądasz, jakbyś potrzebował miłości.
A ja mogę jej wiele dać.
Żółw.
Beznadzieja. Trójkątowi nie da się zrobić dowcipu.
- Zrobiłeś coś wielkiego? - Oczywiście.
Przekrzywiłem mu obraz. Związałem mu buty.
Nawet wsadziłem mu żółwia do łóżka, a teraz są przyjaciółmi.
Kwadracie, posłuchaj.
Jak mówiłam, naprawdę musisz się postarać.
Starałem się!
Nie. By spłatać figla Trójkątowi, musisz zrobić coś…
ogromnego!
Masz rację.
Muszę zrobić coś ogromnego!
Mam cię!
Chwila. Kwadracie, czy ty właśnie zrobiłeś mi kawał?
Co myślisz?
Niezła próba.
Ale nie nadajesz się do tego.
A poza tym, mnie się nie da zrobić dowcipu.
Czyżby?
Nie spodziewałem się tego po…
O kurka!
O nie.
Nie!
Teraz to trochę przesadziłeś.
Kwadracie, twój żart rozwalił mi dom.
I górę też.
Mam cię?
Zrobiłeś coś takiego dużego, żeby udowodnić, że zrobisz mi psikusa?
Kółko powiedziała, że mam zrobić coś dużego, wielkiego, ogromnego.
Więc zrobiłem coś ogromnego.
To nie było „ogromne”.
To było…
niesamowite!
Nie wpadłbym na taki żart.
A już myślałem, że chcesz, żebym przestał ci robić żarty.
Dokładnie to…
Ale ze mnie głupek!
Dzięki temu mam pomysły na nowe dowcipy!
Takie duże jak ten. Większe! Ogromniejsze!
Nasza wojna na żarty nigdy się nie skończy.
Kółko była dumna z ogródka.
Ze swoich róż.
Pysznych gruszek.
Różowych rzodkiewek.
Tej dyni, która… To naprawdę duża dynia.
Ale najcenniejszą rośliną Kółka, z której była najdumniejsza,
jej ulubioną w całym ogrodzie,
była ta tutaj.
Nie bardzo jest na co popatrzeć.
Jeszcze.
- Hej, Kółko! - Cześć.
Co robisz?
Czekam, aż ten kwiatek zakwitnie.
Idę zrobić dowcip Kwadratowi. Idziesz ze mną?
Wybacz. Nie mogę.
Z powodu kwiatka?
Tak.
Ale mój dowcip będzie zabawny.
Trójkącie, widzisz ten kwiatek?
Kwitnie tylko raz na sto lat.
Wiesz, jak ciężko jest go wyhodować?
Trzeba wszystko planować idealnie przez cały wiek.
Codziennie śpiewałam tej roślinie.
Chroniłam w cieniu, gdy świeciło słońce
i ogrzewałam, gdy było zimno.
Zdejmowałam robaki i wyrywałam chwasty.
I dziś dla mnie zakwitnie.
I będzie to piękny kwiat.
Okej. Na razie. Mam nadzieję, że się uda.
Uda się. Wszystko idzie zgodnie z planem.
„Plan Kółka legł w gruzach”
Hej.
Odłóż to.
Tę roślinę.
Jest moja. Chcę zobaczyć, jak kwitnie.
To moja roślina!
Spokojnie.
Mam cię.
Jeden, dwa…
Oddawaj!
O nie, nic z tego.
Cześć. Wyjdź.
Mam coś dla ciebie.
Zgadza się. To dla ciebie.
Cała dla ciebie.
Ale musisz mi oddać to, co jest moje.
No weź. Wymienimy się.
Dawaj. Wiesz, że tego chcesz.
Hej!
To moja roślina!
No chodź. Dalej.
Hej, Kółko. Jak sprawa z kwiatkiem?
Niezbyt dobrze.
Jak sprawa z dowcipem?
Wspaniale.
Pa!
Wracaj, Trójkącie!
Cześć, Kółko.
Trójkąt, wracaj!
Czekaj.
Proszę. Mój kwiatek.
Hoduję go od stu lat.
Chciałam zobaczyć, jak kwitnie.
Zrobiłam wszystko dobrze. Miałam plan.
Dlaczego uciekłeś?
Dlaczego zaprowadziłeś mnie aż tu?
Żeby zepsuć mi dzień?
Dlaczego?
Odpowiedz!
Nie taki miałam plan.
Kółko znalazła się w miejscu, w którym nigdy nie była.
Zgubiła się.
Chcę wrócić do ogrodu.
Co to jest?
O rety.
Dzikie kwiaty.
Co…
Dziękuję.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska