தினமும் இளைப்பாற கொஞ்சம் நேரம் எடுத்துக்கொண்டு, ஒரு நல்ல புத்தகத்திலிருந்து
சில பக்கங்களைப் படிப்பது, ஸ்குயருக்குப் பிடிக்கும்.
உட்காருவதற்கு, அவனுக்கு மிகவும் பிடித்த இடம் இது தான்.
புத்தகம் வாசிக்க, அங்கு தான் ஜன்னலில் இருந்து வரும் வெளிச்சம் போதுமானதாக இருக்கும்.
"ஒரு நாள் அதிகாலையில், எலிக்குஞ்சு ஒன்று, ஒரு ஓநாயை சந்தித்து..."
சரி, நீ யாரு?
என்ன ஒரு அழகான, ஆச்சரியமான மரமாக இருக்கிறாய் நீ.
இன்னும் சில அடிகள் வலது பக்கமா வளர்ந்து இருந்தா
எனக்குக் கிடைக்கிற வெளிச்சம் குறையாம இருந்திருக்கும், பரவாயில்லை.
நீ ஒரு வாழை மரமா. என் அதிர்ஷ்டத்தை என்னால நம்பவே முடியலை.
ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடும் நேரம் ஆயிடுச்சு, எனக்கு வாழைப்பழம் ரொம்ப பிடிக்கும்.
இந்த மரம் மிகவும் ஸ்பெஷலான ஒரு மரம் என்று ஸ்குயருக்குத் தெரியும்.
அந்தத் தீவில் வாழை மரங்கள் எளிதாக வளர்வதில்லை.
பழங்களில் அவற்றுக்கு பெரும் மதிப்பு இருந்தது.
அட, பரவாயில்லையே! ரெண்டு வாழைப்பழங்கள், எனக்காக மட்டும்.
தனக்கு மிகவும் பிடித்த பழத்தை சாப்பிடப் போகும் தருணத்தில், ஸ்குயருக்கு
ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.
தன்னைப் போலவே வாழைப்பழங்களை விரும்பும் இன்னொருவரை அவனுக்குத் தெரியும்.
சர்கிள்.
இந்த வாழைப்பழங்களில் ஒன்றை சர்கிளுடன் பகிர்ந்தால் என்ன?
அது ஒரு அன்பான செயலாக இருக்குமே. மிகவும் அன்பான செயல் தான்.
"ஸ்குயரின்" மிக அன்பான செயல்."
அட, அது என் பெருந்தன்மையை எடுத்துக் காட்டும்.
நன்றி, ஸ்குயர்.
இது ஒரு அன்பான செயல். ரொம்ப அன்பானது.
உனக்கு நிஜமாவே, ரொம்ப பெருந்தன்மை தான்.
நீ என்னோட முக்கியமான, உற்ற நண்பன்.
ஹிப், ஹிப், ஸ்குயர்!
நல்வாழ்த்துகள், ஸ்குயர்!
அது தான் "பெருந்தன்மையான ஸ்குயர்" மற்றும்
அவனுடைய அன்பான செயலின் வரலாறும்.
எல்லாமே மிகவும் அற்புதமாக அமையும்.
ஸ்குயரின் மிக அன்பான செயலை நடைமுறைப்படுத்த இனியும் ஒரு நொடியும் காத்திருக்க முடியாது.
பெரிய கேள்வி.
அதாவது, நாங்க ரெண்டு பேரும் ஏற்கனவே சிறந்த நண்பர்களாக இருந்தாலும்,
அந்த வாழைப்பழம் தான் சர்கிளையும் என்னையும் உற்ற நண்பர்களாக்கியது.
டிரையாங்கிளா? ஓ, ஆமாம், நிச்சயமா.
அவங்களுக்கும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் தெரியும், ஆனால், சொல்லப் போனா, அவங்க நண்பர்கள் தான்.
சரி, புரியுது. புரியுது. அது நல்லது தான்.
சர்கிள், அதை கற்பனையே செய்ய முடியாது.
என் தோட்டத்துல இன்னிக்கு வாழைப்பழம் உருவாச்சு.
எனக்கு வாழைப்பழங்கள ரொம்பப் பிடிக்கும். ரொம்ப நன்றி.
அட, நிச்சயமா ரொம்ப நல்லாயிருக்கும். நன்றி.
எப்படி.
மதிய வணக்கம்.
சரி, நீங்க ரெண்டு பேரும் என்ன சொல்றீங்க, நாம ஒரு சுத்துப் போகலாமா?
"நடந்துட்டு வரலாமா" அப்படின்னு கேட்க இது இன்னொரு வழியா, என்ன?
ஆமாம், ஆனால் இன்னும் கொஞ்சம் சாதாரணம்.
எனவே, வாழைப்பழம் எப்படி இருக்கு?
அது, ரொம்ப நல்லாயிருக்கு.
எனக்குப் பிடிச்ச உணவுன்னாலும், ரொம்ப நல்லாயிருக்கு.
இதை எங்கிட்ட கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி, ஸ்குயர்.
ஒண்ணுமில்ல, சின்ன விஷயம்.
இல்லை.
இவை ரொம்ப அரிதானவை, அழகாவை.
நீ ரெண்டையுமே எங்கிட்ட கொடுத்துட்ட. அது சின்ன விஷயம் இல்லை. அது பெரிசு.
கொஞ்சம் அதிகமாகிடுச்சு.
என்ன தெரியுமா, ஸ்குயர்? உன்னுடைய பெருந்தன்மையைக் கண்டு வியந்துட்டேன்.
டிரையாங்கிள், அந்த இன்னொரு வாழைப்பழம் வேணுமா?
இதப் பாருடா.
நிச்சயமா, ஏன் வேண்டாம்? எனக்குத் தெரிந்தவரை, நாம ஒரு முறைதானே வாழப் போறோம்.
ஓ, சரி.
நான் இவற்றை முன்னாடியே சாப்பிட்டிருக்கேன் என்பதை மறந்துட்டேன், எனக்குப் பிடிக்கவேயில்லை.
ரொம்ப இனிப்பு.
ஓ, சரி.
எனக்கு அது பிடிக்கவேயில்லை என்றாலும்,
அதை சாப்பிட்டு முடிப்பது தான் மரியாதை.
சரி, இனிமேல் நான் இதை சாப்பிடவே மாட்டேன்.
இது ரொம்ப... நல்லாயிருந்தது,
ஆனால் நான் போகணும்.
உறுதியா தான் சொல்றியா?
இந்த அழகான மலைக்கு இப்போதானே வந்தோம்.
இதுவும் இன்னிக்கு ரொம்ப அழகா இருக்கு.
ஆமாம், நாம அது மேல கூட இன்னும் ஏறி நிக்கலை. இங்கேயே தான் இருக்கு.
இல்லை. மன்னிக்கணும். நன்றி. வேண்டாம். மன்னிச்சிடு. இல்லை, என்னன்னா...
பரவாயில்லை. போயிட்டுவரேன். நான் போகணும்.
தான் நினைத்தபடி விஷயங்கள் நடக்காதது, ஸ்குயருக்கு மிகுந்த கோபத்தைத் தந்தது.
அதற்கு பிறகு, தன் கோபத்திற்காக வருந்தினான்.
அதன் பின், கோபப்பட்டதற்காக வருந்தினோமே, என வருத்தப்பட்டான்.
தன் அன்பான செயலுக்காக பாராட்டை மட்டும் தான் அவன் எதிர்பார்த்தான்.
ஆனால், உண்மையில் அவனுக்கு ஒரு வாழைப்பழமாவது வேண்டும் என்றிருந்தது.
ஸ்குயர் இதை ஈடுகட்ட எண்ணினான்.
இந்த வாழைமரம் இனி குலை தள்ளினால், எனக்கு தானே கிடைக்கும்.
ஒண்ணு சர்கிளுக்கு. ஒண்ணு எனக்கு. அது கொலை தள்ளும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்.
வெகு காலம் கடந்து போனது.
நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள்.
ஒரு நாள், ஸ்குயருக்கு மீண்டும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
மதிய வணக்கம், சர்கிள்.
என் வாழை மரம் மீண்டும் குலை தள்ளியுள்ளது, ரெண்டு வாழைப்பழம் கிடைச்சுது, அப்போ நான்,
"ஹே, ஸ்குயர், நம்ம தோழி சர்கிளோட ஏன் இதை பகிரக்கூடாது?" அப்படின்னு நினைச்சேன்.
"ஸ்குயர், உனக்கு ரொம்பவே தாராள மனசு தான், ஆனால் இது ரொம்ப அதிகம்.
இது என் மனசை ரொம்ப பரவசமாக்கிடுச்சு."
இது சின்ன விஷயம். அதாவது, சின்ன விஷயமில்லை.
நிச்சயமா இந்த வாழைப்பழங்க ரொம்ப ஸ்பெஷல், அதோட அரிதானவை தான்.
ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, உனக்கு இதைப் பெற தகுதி இருக்கு.
"நீ என்னோட முக்கியமான, உற்ற நண்பன்."
"மதிய வணக்கம், ஸ்குயர்." ஓ. வணக்கம், சர்கிள்.
இப்போ, ஸ்குயர் இந்த உரையாடலை ஒரு ஆயிரம் முறை ஒத்திகை செய்திருந்ததால்,
அவனுடைய அன்பான செயலினால் எந்த வித பிரச்சினையும் எழும்ப வாய்ப்பில்லை.
...நல்ல தோழி, சர்கிள்.
சரி, ஒண்ணு உனக்கு.
என் உற்ற தோழி சர்கிளுடன், ஏன் ஒரு பழத்தைப் பகிரக்கூடாது?
ஒண்ணு உனக்கு, ஒண்ணு எனக்கு.
என் உற்ற தோழி, சர்கிள்... வணக்கம்!
ஹலோ, ஸ்குயர். இனிய நாள், இல்லையா?
நீ எனக்கு "வணக்கம்" சொல்லியிருக்கணும்.
என் உற்ற சர்கிள் தோழி.
என் வாழைக் குலை ரெண்டு... அதாவது...
மன்னிக்கணும்?
நிச்சயமா. எனக்கு வாழைப்பழங்கள் பிடிக்குமே.
ஆனால்...
ஹே, இதோ டிரையாங்கிள் வந்தாச்சு! நாம எல்லோரும் ஒரு சுத்து போகலாமா?
ஆனால், ஒண்ணு உனக்கு, ஒண்ணு எனக்கு.
அடடே! இது எவ்வளவு சுவையா இருந்தது, ஆனால் எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாகிடுச்சு.
டிரையாங்கிள், அந்த இன்னொரு பழம் உனக்கு வேணுமா?
ம்ம்-ஹம், ஏன் கூடாது?
பொறு. எனக்கு இது பிடிக்காதே, ஞாபகமில்ல?
ஆனால் அது ரொம்ப பிடிக்கிற ஒருத்தரை எனக்குத் தெரியும்.
யாருக்கோ ரொம்ப பிடிக்கும்.
சர்கிள்! இது தானே உனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சப் பழம், இல்ல?
அதனால தான் ஸ்குயர் உனக்கு எப்போதும் இதையே கொடுத்துட்டு இருக்கான்.
இப்போ நானும் உனக்கு என்னுடையதைத் தரேன்.
ஆனால், இப்போதான அவளுக்கு அது ரொம்ப அதிகமாகிடுச்சுன்னு சொன்னா, டிரையாங்கிள்?
உண்மைதான், ஆனால் அவ அதை நாளைக்கோ அப்படி எதுவும் சாப்பிடலாமே. அது நல்ல யோசனை.
அடடே, நீ சொல்றது சரிதான். என்னால நாளைக்கு அதை சாப்பிட முடியும்.
என்ன ஒரு அன்பான செயல்.
நிச்சயமா, டிரையாங்கிள்,
நீ என்னோட முக்கியமான, உற்ற நண்பன்.
சிறப்பு, ஸ்குயர்.
பாவம், ரொம்ப பாவம், ஸ்குயர்.
அது தான் நான் செய்யும் கடைசி செயலா இருந்தாலும், சரியாச் செய்யப் போறேன்.
ஸ்குயர் ஏற்கனவே நான்கு வாழைப்பழங்களை இழந்துவிட்டான்.
ஆனால் அடுத்த முறை கண்டிப்பாக அதை சரியாகச் செய்வதாக தீர்மானித்தான்.
இன்னும் குலை தள்ளும் வரை, கொஞ்ச காலம் காத்திருக்க வேண்டும், அவ்வளவுதானே.
வணக்கம். என் மரம் திரும்பவும் குலை தள்ளியுள்ளது மீண்டும் ரெண்டு வாழைப்பழங்கள்,
மீண்டும் "ஹே, ஸ்குயர், நம்ம தோழி சர்கிளோட ஏன் இதை பகிரக்கூடாது?" அப்படின்னு நினைச்சேன்.
ஒண்ணு உனக்கு, ஒண்ணு எனக்கு.
நன்றி, ஸ்குயர். நீ என்னோட முக்கியமான, உற்ற நண்பன்.
அதிசுவை.
ஹே, ஸ்குயர்!
நாங்க பிக்னிக் போறோம். நீயும் வா.
வரேனே.
இப்போ, அவன் தன் வாழைப்பழத்தை உண்டிருந்ததால்,
ஸ்குயரால், தன் தோழி சர்கிளுடன் தாராளமாக அந்த இன்னொரு பழத்தை பகிர முடிந்தது.
சரியா?
அந்த தீவில் வாரக் கடைசியாகிவிட்டது.
அப்படி என்றால் அது வெள்ளிக்கிழமை வேடிக்கை இரவு, அந்த மாலை முழுவதும் உணவும், விளையாட்டும் தான்.
ஸ்குயர், டிரையாங்கிள்...
...மற்றும் சர்கிளின் சந்திப்பு.
சர்கிளின் சந்திப்பா? சர்கிள் எங்கே?
இதோ இங்கே இருக்கிறாள்.
இன்று இரவு, சர்கிளுக்கு வேறு ஏதோ திட்டம் இருப்பது போன்று தெரிகிறது.
நான் ரொம்ப உற்சாகமா இருக்கேன்.
இப்போது தான் வேளை வந்திருக்கு...
"கிரகணம்."
சர்கிளுக்கு தாமதமாகுதே. நாம போய் அவ என்ன செய்யறான்னு பார்த்துட்டு வரலாமா?
நிச்சயமா, அவ வெள்ளிக்கிழமை வேடிக்கை இரவை தவர விட்டதில்லையே.
அடக் கடவுளே! சந்திரனுக்கு என்ன ஆச்சு?
அடக் கடவுளே. என்ன நடக்குது?
என்ன நடக்குது?
நான் அதிகமா குட்டி காரெட்டுகள சாப்பிட்டுட்டேனா?
காரெட்டுகள் சாப்பிட்டா, சூப்பர்-பார்வை கிடைக்கும்னு எல்லோருக்கும் தெரிஞ்சது தான்.
இது தான் உலகத்தோட இறுதிக் காலம், இல்லையா? என்னைப் பிடி. என்னைப் பிடி!
ஒரு பூரண சந்திர கிரகணம்.
இதைப் பாரக்க டிரையாங்கிளும், ஸ்குயரும் என்னுடன் இருந்தால் எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும்.
சர்கிள், நீ எதையோ மறந்துட்டயா?
ஓ, அடடா, நான்... வெள்ளிக்கிழமை வேடிக்கை இரவை மறந்துட்டேனே!
என் கண்ணெல்லாம் வலிக்குது.
கண்ணை சிமிட்டாதே. கண்ணை சிமிட்டாதே.
முக்கியமான விஷயங்கள், கண் மூடி திறக்கும் முன் நடந்துடுது.
முடிஞ்சு போச்சுன்னு நினைக்கிறேன்.
-முடிஞ்சிடுச்சு! இருக்கோம்! -உயிர் இருக்கு!
நடந்தது என்னன்னு புரியலையே?
எனக்கும் எதுவும் புரியலை. ஆனால் யாருக்குத் தெரியும், தெரியுமா? சர்கிள். அவள கேட்கலாம்.
ஸகுயர் பொறு. யோசிச்சுப் பாரு.
அந்த சிகப்புச் சந்திரன் நம்ம ரெண்டு பேருக்கு மட்டும் தான் தெரிஞ்சுது. அது நம்மை தேர்வு செய்திருக்கு.
என் வாழ்க்கையில நான் எதுக்குமே அப்படி தேர்ந்து எடுக்கப்பட்டதில்லை.
நாம இன்னிக்கு பார்த்தது ரொம்ப ஸ்பெஷல்.
கற்பனையே செய்ய முடியாதது. சர்கிள் இங்கே இல்லை.
அவளுக்கு அதெல்லாம் புரியாது. இந்த சிகப்புச் சந்திரன், நமக்குள்ள இருக்குற ரகசியம்.
-நம்ம ரகசியம். -டீலா?
எனக்குப் புரியாதா? அது தான் சந்திரக் கிரகணம்.
நான் அதை 178 முறை பார்த்திருக்கேன். அவங்க கிட்ட அதைச் சொல்லணும்.
ஆனால் அவங்க அந்த ரகசியத்தால ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்காங்க.
அதை நாம ஏன் கெடுக்கணும்?
அப்படி தான் நடந்தது.
இல்லை! எனக்கு கிரகணங்களைப் பத்தி மிக அதிகமான அறிவு இருந்தாலும்,
நான் அவங்களோட ரகசியத்தை மதிக்கிறேன்.
இப்போது சர்கிளுக்கும் ஒரு ரகசியம் தெரிந்தது.
-ஹே. நேத்து இரவைப் பத்தி வருந்துறேன். நான்... -நேத்து இரவு அற்புதமா இருந்தது.
நாங்க பார்த்தது... அதாவது, நாங்க பார்த்தது...
நாங்க... ஒரு கழிவு வண்டைப் பார்த்தோம்.
ஓ, நிஜமாவா? நல்லது.
அதுக்கு எவ்வளவு நல்ல கழுத்து இருந்தது தெரியுமா.
இந்த கழிவு வண்டைப் பத்திய பேச்சால, எனக்கு பசிக்குது.
நீ என்ன பண்ணற?
நான் பேச்சை மாத்தப் பார்க்குறேன்.
அடடே! இந்த டோனட் ஓட்டைகளைப் பார்த்தால்...
ஆமாம், இல்ல? நான் அதை ஸ்பெஷலா ஏன் செய்தேன்னா, அதைப் பார்த்து நினைவுக்கு...
அந்த கழிவுகளை... அந்த வண்டுகள் கழிவுகளை உருட்டுமே. அது தான்.
அவங்களால ரகசியங்களை வைத்துக் கொள்ளவே முடியாது, இல்லையா?
இந்த டோனட் ஓட்டைகளுக்கு நன்றி.
நாங்க கிளம்பணும், கொஞ்சம் வேலை இருக்கு.
இல்லையா?
சாதாரண, தினசரி, ரகசியமெல்லாம் இல்லாத விஷயங்கள்.
ஒருவேளை சந்திரன், சூரியனுக்கு ரொம்ப நெருங்கி வந்து, நெருப்புப் பத்திக்கிட்டு இருக்கலாம்.
ஆமாம். ஆம், ஆமாம். நான் தீயைப் பார்த்தேன்னு நினைக்கிறேன்.
இல்ல, மிக பிரம்மாண்டாமான அளவு சிகப்புப் பூக்கள் எல்லாம் ஒரே சமயத்துல மலர்ந்து,
அங்கே ரொம்ப குளிர் அதிகமா இருந்ததால வாடிப் போச்சோ.
ஒருவேளை சந்திரனுக்கு கோபம் வந்து, அதனால அது சிகப்பா மாறியிருந்தால்?
என்ன. இருக்கலாம். இருந்தாலும் எனக்கென்னவோ அது வெக்கத்துல முகம் சிவந்தது போல இருந்தது.
சர்கிள் நாணி முகம் சிவந்து பார்த்திருக்கயா? அது போல தான் இருந்தது.
அட, ஆமாம், சர்கிள். சர்கிள் அதைப் பார்க்கலையேன்னு எனக்கு வருத்தமா இருக்கு.
இன்னிக்கு காலையில ரொம்ப சோகமா இருந்தா. நமக்கு ரகசியம் இருக்குன்னு அவளுக்குத் தெரியுமா?
இல்ல. அதுமட்டுமில்ல, அவளுக்கு எப்போதும் எல்லாமே தெரியும்.
முதல் தடவையா, நான் அவளைவிட கொஞ்சம் புத்திசாலியா உணர்ந்தேன்.
என் ஆற்றலை உணர்கிறேன்.
என்னை விட்டுட்டு, அவங்க தனியா
ஒரு சந்திர கிளப்பை உருவாக்குறாங்களா இருக்கும்.
என்னன்னா, அவங்க மட்டும் என் கிட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்டால், கிரணத்தைப் பத்தி சொல்லியிருப்பேனே.
எங்கிட்ட புத்தகங்கள் எல்லாம் இருக்கு. சார்ட்டுகள். ஒரு டெலிஸ்கோப்பு, எல்லாம் இருக்கே.
என் கிட்ட அது சம்மந்தமான புதிரும் இருக்கு.
அவளுடைய நண்பர்களுக்குத்
தெரிந்த்து தனக்கு தெரியவில்லை என்று அவர்கள் நினைப்பதை, அவளால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியலை.
என்ன? ஸ்குயர்? நீ ஏன் ஒரு பாக்ஸை மாட்டிட்டு இருக்க?
நான் தான்னு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது.
ஓ, கடவுளே. நான் இங்கே வந்திருக்கக்கூடாது.
ஆனால் என்னால இனிமேலும் இந்த ரகசியங்களின் பாரத்தை தாங்க முடியாது.
நான் தப்பை ஒத்துக்க வந்தேன்.
அதுக்கு அவசியம் இல்லை.
எப்போதும் தரையிலே இருக்கணும்னு அவசியமில்லைன்னு தெரியும்,
ஆனால் மனசு கவலையில, அந்த நிலைல இருந்தா அமைதி கிடைக்கும்.
சரி. டிரையாங்கிளுக்கும் எனக்கு ஒரு ரகசியம் இருக்கு.
நான் இதை உங்கிட்ட சொல்லக்கூடாது, ஆனால், போன வெள்ளிக்கிழமை வேடிக்கை இரவுல,
நானும் டிரையாங்கிளும் வயலில் இருந்தபோது,
ஒரு தீ பத்தி எரியுற சந்திரன் திடீருன்னு எழுந்து வந்து, நம்ம நிலாவை சாப்பிடறதை பாத்தோம்!
சற்று நேரம் அதை மென்று விழுங்கியது.
அதுக்கு வயிறு ரொம்பியதுக்கு அப்புறம், மீண்டும் அதை ஏப்பம் விட்டு வெளியே வந்துடுச்சு.
நடந்ததைப் பத்தி, எனக்கு அவ்வளவு தான் புரிஞ்சுது. ஓ, சந்திரனுக்கு கெட்ட சகோதரன் உண்டா என்ன?
இருக்கா? அது என்னவா இருந்திருக்கும்?
என் பிரியமான ஸ்குயரே, நீ கேட்டது பத்தி சந்தோஷம்.
நீங்க பார்த்தது...
அற்புதமான காட்சி! தெரியும்I
உலகத்திலேயே டிரையாங்கிளும் நானும் மட்டும் தான் அதைப் பார்த்தோம்!
நான் இவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலியா இருப்பேன்னு நினைக்கவேயில்லை!
எனக்கு டிரையாங்கிளைப் போல திறமைகளோ, அல்லது உன்னைப் போல மாய சக்திகளோ கிடையாது.
நான் ஒரு சாதாரண, நம்பகரமான ஸ்குயர்.
ஆனால், சிகப்புச் சந்திரனைப் பார்க்கக் கொடுத்து வச்சது, எனக்குள்ள என்னவோ செய்துடுச்சு.
முதல் முறையா, என்னால எதையும் செய்ய முடியும்னு தோணுது!
என்னாலும் புரியாத புதிர்களுக்கு விடை காண முடியும்னு தோணுச்சு. பாரு! புதிரோட பகுதி.
ஓ, இல்ல. ஸ்குயர் புதிரைப் பார்த்ததும்,
அவளுக்குத் தெரியும்னு அவனுக்குத் தெரியும்...
ஓ, இல்லை.
அடடா. நீ தவறவிட்டதைப் பத்தி உனக்கு தெரிஞ்சா வருந்துவன்னு டிரையாங்கிள் சொன்னான், ஆனால், அடடா.
அட. அட. நான் இப்போ கிளம்பணும், சர்கிள்.
டிரையாங்கிளிடம் நான் எங்க ரகசியத்தை சொன்னேன்னு சொல்லாதே.
சர்கிளுக்கு சற்று அவகாசம் தர வேண்டும் போலும்.
ரகசியம்.
எனக்குத் தோன்றுகிறது, சர்கிளுக்கு தனித்து இருக்க வாய்ப்பு கிடைத்தால்,
டிரையாங்கிளிடமிருந்தும், ஸ்குயரிடமிருந்தும், சிறிது காலம் ஒதுங்கியிருக்கணும்.
ஹலோ, சர்கிள்.
நீ அத்தியாயமுள்ள புத்தகங்களைப் படிக்கிறன்னு தெரியுது.
என்னன்னா உண்மையான அறிவு, அனுபவத்திலேர்ந்து தான் கிடைக்கும்.
நீ எதையோ எங்கிட்ட சொல்ல வந்திருக்க. அது தானே?
யாரு, நானா? ஹா! இல்ல, சொல்றதுக்கு எதுவுமில்லை.
அதாவது, என்னுடைய சூப்பர் அற்புதமான ஸ்பெஷல் ரகசிய அனுபவத்தைத் தவிர.
ஆனால் நான் ரகசியங்களச் சொல்ல மாட்டேன்.
சரிதான். அப்போ சரி, நான் சொல்றேன். சரி, இதோச் சொல்றேன் கேளு.
போன வெள்ளிக்கிழமை இரவு, ஸ்குயரும் நானும் வழக்கம் போல, புல்வெளியில இருந்தோம்,
நான் ஒரு நூறு குட்டி கேரட்டுகளைச் சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம், சரியா தலைகீழா நின்னேன்,
அப்போது நான் இதுவரை பார்க்காததைப் பார்த்தேன்.
திடீருன்னு ஒரு ராட்சஸன் வந்து, ஒரு பெரிய சிகப்பு மார்க்கரால
சந்திரனுக்கு வர்ணம் பூச ஆரம்பிச்சிடுச்சு!
சீக்கிரமே சந்திரன் முழுவதும் சிகப்பாயிடுச்சு.
தெரியும். கதை விடுவது மாதிரி இருக்கு, இல்ல?
ஆனால் அதுல சிறப்பான விஷயம் இனிமே தான் வருது, கேட்க நீ தயாரா?
அது கிட்ட ஒரு அழிக்கிற ரப்பர் இருந்தது.
எனவே, அந்த சிகப்பை அழிச்சுடுச்சு, மறுபடியும் சந்திரன் பழைய நிலைக்கே வந்துடுச்சு.
உன்னால நம்ப முடியுதா?
சரி. வந்து, நான் இப்போ கிளம்பணும்.
ஸ்குயரிடம் நான் இங்கே வந்தேன்னு சொல்லாதே.
ஸ்குயர்? அவை என் கேரட்டுகளா?
உன்னால எப்படி இப்படிச் செய்ய முடிந்தது?
நீ எங்கிட்ட குட்டை உடைக்காதேன்னு சொல்லிட்டு, நீயே இப்போ குட்டை உடைச்சுட்டயே?
உணவை வீணாக்குறதை நிறுத்து. நான் விளக்கிச் சொல்றேன்.
அட, நிறுத்து!
ஸ்குயர், உனக்கும் எனக்கும் நல்லா தெரியும் நீ தான் முதல்ல குட்டை உடைச்சன்னு.
சர்கிள்! அது நமக்குள்ள இருக்குற ரகசியம் இல்லையா.
பொறு. என்ன? நான் ரகசியத்தை சொல்றதுக்கு முன்னாடியே நீ சொன்னயா?
நிறுத்துங்க!
இனிமேலும் நீங்க ரெண்டு பேரும் செய்யற கண்ராவிய தாங்க முடியாது.
நான் ரொம்ப காலமா வாயை மூடிட்டு இருந்துட்டேன்.
என் ரகசியத்தைச் சொல்ல இது தான் நேரம்.
நீங்க இருவரும் பார்த்தது வேற எதுவுமில்ல, அது...
நினைச்சேன், உனக்குத் தெரியும். உனக்கு தான் எல்லாம் தெரியுமே.
என்ன? நீ எனக்கு எல்லாம் தெரியும்னு நினைக்கிறயா?
ஆமாம், அப்படி தான். எங்களுக்குத் தெரிந்த வடிவங்கள்ல, நீ தான் புத்திசாலி.
கடைசியா, உனக்குத் தெரியாத விஷயம் ஒண்ணு எங்களுக்குத் தெரியும்னு நினைச்சேன்.
இருக்கட்டும், மேலே சொல்லு, நீ என்ன பார்த்தன்னு சொல்லலாமே.
திடீரென, தான் நினைத்ததெல்லாம் எவ்வளவு முட்டாள்தனமென சர்கிளுக்கு புரிந்தது.
ஸ்குயரும், டிரையாங்கிளும் இத்தனை காலமாக அவள் புத்திசாலிதனத்தை மதித்திருக்கிறார்கள்.
அவள் ஆசைப்பட்டதுபோலவே.
நான் சொல்ல வந்தது, ஒரு காலத்துல இருந்த
ஒரு அற்புதமான சிகப்பு சந்திரனைப் பத்தி.
ரொம்ப அரிதாகத் தான் அதைப் பார்க்க முடியும்
அதுவும் சந்திரன் நம்ம கிரகத்தின் நிழலுக்குள் வரும் போது மட்டும் தான் அது நடக்கும்.
நம்ம கிரகத்துக்கு நிழல் உண்டா?
ம்ம்-ஹம்ம்? ஆம், ஆனால், அதுல ஆச்சரியமான விஷயம் என்ன தெரியுமா?
ம்ம்-ம்ம்.
அந்த சிகப்புச் சந்திரனை தேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட சிலரால மட்டும் தான் பார்க்க முடியும்
ஏன்னா அவங்களுக்கு எல்லாம் வெள்ளை மனசு இருப்பதால.
நீங்க இருவரும் அதைத்தான் பார்த்திருக்கீங்கன்னு நினைக்கிறேன், ஆனால் சொல்லலை, நான்...
எனக்கு பொறாமை. பொறாமையா இருந்தது. ஆம், அது தான் என் ரகசியம்.
ஆஆ. கடவுளே! எனக்கும் அதைப் பார்க்க ஆசை தான்.
ஸ்குயர்.
சர்கிள், முன்பைப் போலவே நீ மேலே மிதந்து, ஒளி வீசணும்.
கண்களைத் திற.
பார்க்க இப்படித் தான் அந்த சிகப்பு சந்திரன் இருந்தது. இப்போ நாம மூணு பேரும் பார்த்துட்டோம்.
எங்களுடைய நண்பர்கள் கிளப்பிற்கு, உன்னை முற்றிலும் அன்புடன் வரவேற்கிறோம், சர்கிள்.
"டிரையாங்கிள்," "ஸ்குயர்" மற்றும் "சர்கிள்" மூன்றயும் அடிப்படையாகக் கொண்டது
எழுதியவர்கள் மெக் பார்நெட், ஜான் கிளாஸ்ஸென்
தமிழாக்கம் அகிலா குமார்