WYSPA KSZTAŁTÓW
Kwadrat lubi codziennie
przeczytać kilka stron dobrej książki.
To było jego ulubione miejsce.
Światło z okna było idealne do czytania.
„Pewnego ranka mysz poznała wilka…”
A kim ty jesteś?
Piękne i tajemnicze z ciebie drzewo.
Szkoda, że nie rośniesz trochę bardziej w prawo,
miałbym lepsze światło.
Jesteś bananowcem. Ależ ja mam szczęście.
Czas na przekąskę. Uwielbiam banany.
Kwadrat wiedział, że to drzewo było wyjątkowe.
Na wyspie rzadko rosły banany.
Są uważane za najcenniejsze owoce.
O rety! Dwa banany tylko dla mnie.
Gdy Kwadrat już miał się zajadać owocami,
coś sobie przypomniał.
Wiedział, kto kocha banany tak jak on.
Kółko.
A jeśli podzieliłby się bananem z Kółkiem?
To byłby miły gest. Bardzo miły.
„Bardzo miły gest Kwadratu”.
To by było szczodre z mojej strony.
Dziękuję, Kwadracie.
To miły gest. Bardzo miły gest.
To bardzo szczodre z twojej strony.
Jesteś dla mnie dobrym i ważnym przyjacielem.
Hip, hip, Kwadrat!
I tak brzmi legenda o Szczodrym Kwadracie
i jego bardzo miłym geście.
Miało być wspaniale.
Miły gest Kwadratu nie mógł już dłużej czekać.
Dobre pytanie.
Choć już byliśmy dobrymi przyjaciółmi,
dzięki bananowi staliśmy się najlepszymi.
Trójkąt? Tak, pewnie.
Znali się, ale byli co najwyżej kolegami.
Okej, dam radę. Jest dobrze.
Kółko nie uwierzysz.
W moim ogródku pojawiły się banany.
Uwielbiam banany. Dziękuję.
Rety, są piękne. Dziękuję.
Siema.
Dzień dobry.
Może wybierzemy się na wędrówkę?
To takie fajne słowo na „spacer”?
Tak, ale luźniejsze.
Jak banan?
Pyszny.
Jak moje ulubione jedzenie, ale lepszy.
To miłe, że mi je dałeś.
Wiesz… To nic.
Nie.
Są rzadkie i piękne.
A ty dałeś oba mnie. To nie nic. To dużo.
Jestem pełna.
Wiesz co? Zainspirowała mnie twoja szczodrość.
Trójkącie, chcesz drugiego?
Bez jaj.
Pewnie, czemu nie? Raz się żyje.
Jasne.
Zapomniałem, że już je jedliśmy. Nie cierpię ich.
Za słodkie.
No cóż.
Grzecznie byłoby go dokończyć,
chociaż mi nie smakuje.
Więcej tego nie zrobię.
Było naprawdę… miło,
ale ja już pójdę.
Na pewno?
Dopiero doszliśmy do wzgórza.
A dziś wygląda szczególnie ładnie.
Tak, jeszcze na nie nie weszliśmy.
Nie. Przepraszam. Nie, dzięki, Wybaczcie. Nie, wiecie…
Spoko, ale żegnam. Muszę iść.
Kwadrat był zły, że nie poszło tak, jak chciał.
Czuł się źle, że jest zły.
A potem było mu smutno, że źle się czuł, bo był zły.
Liczył na uznanie za miły gest.
Ale chciał też zjeść banana.
Kwadrat musiał to naprawić.
Jeśli to drzewo zaowocuje, zrobię to dobrze.
Jeden dla Kółka. Jeden dla mnie. Muszę tylko zaczekać.
Minęło sporo czasu.
Dni, tygodnie, miesiące.
Aż w końcu Kwadrat dostał drugą szansę.
Dzień dobry, Kółko.
Moje drzewo dało znowu dwa banany i pomyślałem:
„Hej, może podzielę się z przyjaciółką?”.
„Wiedziałam, że jesteś szczodry, ale to za dużo.
To wiele dla mnie znaczy”.
To nic wielkiego. Ale to nie byle co.
Te banany są bardzo rzadkie i wyjątkowe.
Ale uważam, że jesteś tego warta.
„Jesteś dla mnie dobrym i ważnym przyjacielem”.
„Dzień dobry, Kwadracie”. Dzień dobry, Kółko.
Gdy Kwadrat przećwiczył rozmowę
tysiąc razy, wszystko miało pójść gładko.
…z przyjaciółką.
Okej, jeden dla ciebie.
Podzielę się jednym z przyjaciółką.
Jeden dla ciebie, drugi dla mnie.
Z przyjaciółką… Cześć!
Cześć. Ładny dzień, prawda?
Miałaś powiedzieć „dzień dobry”.
Moja kółkowa przyjaciółko.
Moje banany dały dwa drzewa… To znaczy…
Słucham?
Pewnie. Z chęcią zjem banany.
Ale…
Hej, Trójkąt przyszedł! Pójdziemy na wędrówkę?
Ale jeden dla ciebie, drugi dla mnie.
Był pyszny, ale jestem już pełna.
Trójkącie, chcesz drugiego?
Czemu nie?
Czekaj. Nie lubię ich, pamiętasz?
Ale znam kogoś, kto je lubi.
Kogoś, kto je kocha.
Kółko! To twój ulubiony owoc, nie?
Dlatego Kwadrat ci je daje.
A teraz ja daję ci swój.
Ale czy nie mówiła właśnie, że jest już pełna?
Tak, ale może go zjeść jutro. To świetny pomysł.
Masz rację. Mogę go zjeść jutro.
Co za miły gest.
Muszę przyznać, Trójkącie,
jesteś dla mnie dobrym i ważnym przyjacielem.
Klasyczny Kwadrat.
Biedny Kwadrat.
Zrobię to dobrze, choćby to miała być ostatnia rzecz, jaką zrobię!
Kwadrat stracił cztery banany.
Ale następnym razem zamierzał zrobić to dobrze.
Musiał tylko zaczekać, aż urosną nowe banany.
Dzień dobry. Moje drzewo dało dwa banany,
pomyślałem, że podzielę się jednym z przyjaciółką.
Jeden dla ciebie, drugi dla mnie.
Dziękuję. Jesteś dla mnie dobrym i ważnym przyjacielem.
Wyśmienite.
Hej, Kwadracie!
Organizujemy piknik. Dołącz do nas.
Już idę.
Gdy już zjadł banana,
Kwadrat Szczodry mógł podzielić się drugim z przyjaciółką.
Prawda?
To koniec tygodnia na wyspie.
Czyli to Zabawowy Piątek, wieczór zabaw i jedzenia.
Kwadrat, Trójkąt…
i Kółko się spotykają.
I Kółko się spotykają! Gdzie ona jest?
Tutaj jest.
Dziś Kółko ma inne plany.
Tak się cieszę.
Wreszcie czas na…
„Zaćmienie”.
Kółko się spóźnia. Idziemy sprawdzić co z nią?
Tak. Nigdy nie opuszcza Zabawowego Piątku.
O rety! Co się stało z Księżycem?
O rany. Co się dzieje?
Co się dzieje?
Zjadłem za dużo marchewek?
Od nich się lepiej widzi.
To nie koniec świata, prawda? Trzymaj mnie. Trzymaj!
Pełne zaćmienie Księżyca.
Szkoda, że Kwadratu i Trójkąta tu nie ma.
Zapomniałaś o czymś?
Zapomniałam o Zabawowym Piątku!
Bolą mnie oczy.
Nie waż się mrugać.
Ważne rzeczy się dzieją między mrugnięciami.
To chyba koniec.
- To koniec! Żyjemy! - Żyjemy!
Co to było?
Nie wiem. Wiesz, kto będzie wiedział? Kółko! Chodźmy do niej.
Czekaj. Pomyśl.
Czerwony Księżyc pojawił się przed tobą i mną. Wybrał nas.
Nigdy nie zostałem wybrany.
Widzieliśmy coś wyjątkowego.
Coś niewyobrażalnego. A Kółka tu nie było.
Nie zrozumiałaby. Czerwony Księżyc będzie naszą tajemnicą.
- Tajemnicą. - Dobra?
Nie zrozumiałabym? To było zaćmienie Księżyca.
Widziałam je 178 razy. Muszę im powiedzieć.
Ale tak się cieszą z tajemnicy.
Nie chcę im tego psuć, nie?
Chciała.
Nie! Mimo ogromnej wiedzy o zaćmieniach
uszanuję ich sekret.
Teraz i ona ma sekret.
- Przepraszam za wczoraj. Ja… - Wczoraj było świetnie.
Widzieliśmy… To znaczy…
Widzieliśmy żuka gnojarza.
Naprawdę? Fajnie.
Miał fajny tułów.
Przez tę rozmowę jestem głodny.
Co robisz?
Próbuję zmienić temat.
Te pączusie wyglądają jak…
Prawda? Zrobiłam je, bo przypominają mi…
Kulki… które toczą żuki. Tak.
Nie potrafią dochowywać tajemnic, co?
Dzięki za pączusie.
Musimy już iść, żeby porobić pewne rzeczy.
Co nie?
Pewne codzienne, nietajemnicze rzeczy.
Może Księżyc był zbyt blisko Słońca i się zapalił.
Tak. Widziałem płomienie.
Albo zylion czerwonych kwiatów zakwitło jednocześnie,
ale było zimno, więc zwiędły.
Może Księżyc się zezłościł i dlatego był czerwony?
Może. Choć to wyglądało bardziej jak rumieniec.
Jak gdy Kółko się rumieni? Tak to wyglądało.
Tak, Kółko. Źle mi z tym, że ją to ominęło.
Wydawała się dziś smutna. Wie, że mamy tajemnicę?
Nie. Poza tym ona zawsze wszystko wie.
Pierwszy raz czuję się mądrzejszy od niej.
Czuję się potężny.
Pewnie tworzą
jakiś sekretny klub beze mnie.
Gdyby zapytali, opowiedziałabym im o zaćmieniu.
Mam książki. Mam wykresy. Mam teleskop.
Mam te puzzle.
Nie mogła znieść,
że jej przyjaciele wiedzą coś, o czym ona nie wie.
Kwadrat? Czemu masz na sobie pudełko?
Żeby nikt nie wiedział, że to ja.
Nie powinno mnie tu być.
Ale nie mogę dłużej dotrzymywać tej tajemnicy.
Przyszedłem się przyznać
Nie musisz.
Wiem, że nie muszę tak leżeć,
ale tak mi lepiej, gdy się stresuję.
Okej. Trójkąt i ja mamy tajemnicę.
Nie powinienem ci mówić, ale w piątek,
gdy byliśmy na polanie,
zobaczyliśmy płonący Księżyc, który zjadł nasz Księżyc!
Chwilę go przeżuwał.
A gdy się najadł, to go wypluł!
Tak mi się wydaje. Księżyc ma złego bliźniaka?
Ma? Co to mogło być?
Kwadracie, cieszę się, że pytasz.
To, co widziałeś, było…
Niesamowite! Wiem!
Tylko ja i Trójkąt to widzieliśmy!
Jestem szczęściarzem!
Nie mam takiego talentu jak Trójkąt, ani magii jak ty.
Jestem tylko zwykłym Kwadratem.
Ale bycie wybranym przez Księżyc mnie poruszyło.
Pierwszy raz czuję, że mogę zrobić wszystko!
Mógłbym rozwiązać tajemnice świata. Spójrz. Puzel.
O nie! Gdy zobaczy puzzle,
dowie się, że ona wie…
O rety.
Rety. Trójkąt mówił, że będziesz zła, że cię to ominęło, ale rety.
Rety. Lepiej już pójdę.
Nie mów Trójkątowi, że ci powiedziałem.
Dajmy Kółku chwilę.
Tajemnica.
Może jeśli Kółko spędzi czas sama,
zrobi sobie przerwę.
Cześć, Kółko.
Widzę, że czytasz książki.
Wiesz, prawdziwą wiedzę nabywa się poprzez doświadczenie.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Kto, ja? Nie. Nie ma co mówić.
Poza moim niesamowitym, tajemniczym doświadczeniem.
Ale nie zdradzam sekretów.
Dobra, Powiem ci. Słuchaj.
W zeszły piątek poszliśmy z Kwadratem na łąkę
i po tym, jak zjadłem sto marchewek,
zobaczyłem coś szalonego.
Znikąd pojawił się olbrzym z czerwonym markerem
i kolorował Księżyc!
Księżyc stał się czerwony!
Wiem. Porąbane, co?
A najlepsze było, gotowa?
Że miał gumkę.
Wymazał czerwony i wszystko wróciło do normy.
Dasz wiarę?
Okej. Powinienem już iść.
Nie mów Kwadratowi.
Kwadrat? To moje marchewki?
Jak mogłeś?
Kazałeś mi nic nie mówić, a sam powiedziałeś?
Nie marnuj jedzenia. Wyjaśnię.
Przestań!
Kwadracie, oboje wiemy, że pierwszy zdradziłeś sekret.
Kółko! To miał być nasz sekret.
Chwila. Co? Pierwszy zdradziłeś sekret?
Przestańcie!
Mam już dość tych bzdur.
Za długo siedziałam cicho.
Teraz powiem wam mój sekret.
To, co wiedzieliście, było…
Jasne, że wiesz. Ty wiesz wszystko.
Uważasz, że wiem wszystko?
Tak. Jesteś najmądrzejszym kształtem.
Myśleliśmy, że wiemy coś, czego nie wiesz.
Powiedz nam, co widzieliśmy.
Nagle Kółku zrobiło się głupio, że się złościła.
Kwadrat i Trójkąt cały czas podziwiali jej wiedzę.
Tak jak chciała.
Jak mówiłam, kiedyś usłyszałam opowieść
o czerwonym Księżycu.
To się zdarza bardzo rzadko,
gdy Księżyc chowa się w cieniu naszej planety.
Nasza planeta ma cień?
Tak, ale wiecie, co jest najbardziej niesamowite?
Czerwony Księżyc mogą zobaczyć tylko wybrane kształty,
bo mają czyste serca.
Podejrzewałam, że to widzieliście, ale nie mówiłam, bo…
Byłam zazdrosna. To mój sekret.
Rety! Szkoda, że go nie widziałam.
Kwadrat.
Kółko, podleć wyżej i zaświeć jak wcześniej.
Otwórz oczy.
Tak wyglądał czerwony Księżyc. Teraz wszyscy go wiedzieliśmy.
Witaj w naszym klubie, Kółko.
NA PODSTAWIE „TRÓJKĄT”, „KWADRAT” I „KÓŁKO”
AUTORSTWA MACA BARNETTA I JONA KLASSENA
Napisy: Agnieszka Otawska