‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫حالا کجا بریم؟
‫نشنیدم چی گفتی.
‫می‌گم حالا کجا بریم؟
‫معلومـه دیگه، می‌ریم هاوایی.
‫الان بهترین گزینه هاوایی‌ـه.
‫بَد می‌گم؟ ‫بس کن دیگه.
‫می‌شه آروم بگیری و بهم گوش کنی؟
‫الکی نیست که مردم ‫توی دوره‌ی نقاهت می‌رن لب ساحل.
‫تو که از شن و ماسه بَدت می‌آد.
‫نه، مشکلی ندارم.
‫پس خیلی هم عالی.
‫[ ابـدیـت ]
‫گاز کنار یخچالـه، پیرمرد!
‫کوه‌های راکی هم جای خوبیـه. ‫سرماش گرمیِ خاصی داره.
‫سرما همه‌جا سرماست، جون.
‫آدم دوست داره تا ابد اونجا باشه.
‫امروز دمای هوای ناپولی ۲۹ درجه‌ست.
‫ایتالیا رو می‌گی؟
‫- نه، فلوریدا. ‫- ما که اهل فلوریدا نیستیم، لَری.
‫ای خدا... بس کن، زن.
‫خب نیستیم دیگه.
‫الان دقیقاً مثل کارِن حرف زدی.
‫کارِن دوست منـه و حالش هم خوب نیست.
‫دلیل نمی‌شه چون مریضـه، ‫حق با اون باشه.
‫بس کن، لَری.
‫ببین، کوه‌هاش پُر از یخ و برفـه.
‫اگه بریم اینجا، مطمئنـم ‫همه‌ش از غُرزدن لذت می‌بری.
‫من از غُرزدن لذت نمی‌برم. ‫هیشکی لذت نمی‌بره.
‫حوصله‌ی بحث ندارم. ‫امروز روز مهمیـه.
‫توی اینترنت دیدم آدم‌ها ‫توی این‌جور دورهمی‌ها می‌میرن.
‫یه مهمونیِ اعلام جنسیت بچه‌ست.
‫می‌فهمم که می‌خوان سورپرایز بشن...
‫- بذار دل‌شون خوش باشه. ‫- ولی ارزش جشن‌گرفتن نداره دیگه.
‫یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های ‫زندگی‌م همین غافل‌گیری‌ها بوده.
‫- یادتـه که... ‫- این‌روزها مردم سر هرچیزی جشن می‌گیرن.
‫مطمئن بودی زَک قراره دختر باشه؟
‫- همه‌ش باید دورهمی بگیرن. ‫- می‌دونم از دورهمی خوشت نمی‌آد.
‫کلاً با خوش‌گذرونی مشکل داری.
‫- حتی واسه بچه‌ها جشن ورود به مدرسه می‌گیرن. ‫- اگه یه‌روز بَدبخت نباشی، دق می‌کنی.
‫آخه بچه‌ی پنج‌ساله چی می‌فهمه؟
‫- می‌شه از امروز لذت ببریم؟ ‫- ولی نه، این جشن فرق داره.
‫- جشن بزرگیـه! ‫- لَری.
‫اجازه می‌دی خوش بگذرونیم؟
‫لاشی!
‫دارم خوش می‌گذرونم... ‫دارم لذت می‌برم...
‫جون.
‫- باید بهشون بگیم. ‫- می‌دونم.
‫یه امروز رو فرصت بده.
‫سَم، بادکنک‌ها رو باد کن.
‫باشه دیگه. ‫الان باد می‌کنم.
‫- ما برگشتیم. ‫- چطوری، لَری؟
‫- چه خوشگل شدی. ‫- یَک ترافیکی بود...
‫- سلام، عزیزم. چطوری؟ ‫- ممنون، مامان.
‫- سلام سلام. ‫- سلام، مامانی.
‫چطوریـن، خوشگل‌های من؟
‫[ پسره یا دختر؟ ]
‫بریم کیک بخوریم.
‫- سَم، بادکنک‌ها! ‫- نمی‌بینی دارم باد می‌کنم؟
‫ممنون که میزبان‌مون شدی، باباجون.
‫- مطمئنـم بچه پسره. ‫- از کجا می‌دونین؟
‫چون سَر شکمت پایینـه.
‫بعداز ۶۵ سال زندگی مشترک، ‫نصیحتی واسه ما ندارین؟
‫اگه یکی از اون بادکنک‌ها بترکه، ‫نصیحتی در کار نیست.
‫راستی مامانی...
‫توی زیرزمین عکس‌های ‫قدیمی‌تون رو پیدا کردیم.
‫ممنون، عزیزم.
‫اون دیگه کیـه؟
‫بابایی توی ارتش بوده؟
‫نه، عزیزم. اون شوهر اول مامانیـه ‫که خیلی هم جذاب بود.
‫به‌به، چه خوش‌تیپـه.
‫چرا بابایی رو به اون ترجیح دادین؟
‫نه، عزیزم.
‫لوک یه سرباز بود و توی جنگ مُرد.
‫لَری، خیلی خوش‌شانسـی، مَرد.
‫مطمئنـم بابای خوبی می‌شد.
‫اون‌وقت ما دیگه وجود نداشتیم.
‫لَری؟
‫باز داره ادا درمی‌آره.
‫تو ساکت شو، زَک.
‫- لَری، حالت خوبـه؟ ‫- بابا؟
‫- لَری!
‫لَری!
‫توقع نداشتی این‌طوری بشه، نه؟
‫اینجا چه خبره؟ ‫جون کجاست؟
‫خانم‌ها و آقایان، به تقاطع رسیدیم.
‫لطفاً از قطار خارج شوید
‫و کمی جلوتر به ابدیت خود برسید.
‫من کِی بلیت قطار خریدم؟
‫فکر کنم جراحی موفقیت‌آمیز نبوده.
‫لطفاً آهسته قدم بردارید. ‫احساس سردرگمی‌تان طبیعی‌ست.
‫مُرده‌های جدید از آمریکای ‫شمالی وارد تقاطع ۳۰۱ شدند.
‫اینجا چه خبره؟
‫بیا بریم مثل قرون‌وسطایی‌ها ‫خوش بگذرونیم، ولی با بهداشت کامل.
‫بریم با هم جشن بگیریم؟ ‫می‌تونیم تا ابد خوش بگذرونیم.
‫چطوری، رفیق؟ ‫فکر کنم تازه‌واردی.
‫- من کجائـم؟ ‫- جسیکا؟
‫هنوز مطلع نشده.
‫جسیکا؟
‫- قضیه چیـه؟ ‫- به‌زودی مسئول‌تون می‌آد خدمت‌تون.
‫- خوش اومدی، ساندرو. ‫- شما می‌تونین کمکم...
‫به‌زودی مسئول‌تون می‌آد خدمت‌تون.
‫- شما هم مسئولـی؟ ‫- بله، ولی نه مسئول شما.
‫- بفرمایید. ‫- جسیکا؟
‫آخرین فراخوان برای سفر ‫به دنیای جنگلی، شماره ۱۷۴.
‫سلام. شما کارمند اینجایـی؟
‫نه پس، اومدم هوا بخورم.
‫ببین، فکر کنم من رو دزدیدن.
‫نه، کسی شما رو ندزدیده.
‫پس خونواده‌م کجاست؟ ‫جون کجاست؟ من کجائـم؟
‫شما توی تقاطعـی. ‫به‌زودی مسئولت...
‫می‌آد خدمتم. ‫فهمیدم.
‫۱۵ دقیقه تا قطار بعدی.
‫آخرین قطار شماره ۳۰۱ ‫به‌زودی حرکت می‌کند.
‫جیل، به این‌ها توجه نکن.
‫من خوب می‌شناسمت.
‫مطمئنـم الان هوس شراب لب استخر کردی.
‫بله خب شراب دوست دارم.
‫پس بیا بهت ابدیت رو نشون بدم.
‫باشه.
‫بیا.
‫مستقیم برو.
‫آخ، ببخشید.
‫اُسگل.
‫عع... لَری کاتلر؟
‫لَری کاتلر اینجاست؟
‫- بعله. ‫- لَری؟
‫- خودمـم. ‫- حقیقتاً شرمنده‌ام.
‫من رو اشتباهی ‫فرستادن یه ایستگاه دیگه.
‫شما کی باشی؟
‫من آنا هستم، مسئول تو.
‫- مسئول چی دقیقاً؟ ‫- زندگی بعداز مرگ.
‫همچین شغلی نداریم.
‫تو فوت کردی، لَری.
‫نه‌خیر.
‫دیگه مُردی.
‫خیلی هم زنده‌ام. ‫فقط سرم خورد به...
‫بچه دختره.
‫دنبالم بیا.
‫ببین، من پیش خونواده‌م بودم
‫- و یه‌هو... ‫- مُردی.
‫نه... نمی‌دونم هدفت چیـه، ولی...
‫چرا کمرم درد نمی‌کنه؟
‫خودت رو ببین.
‫باورم نمی‌شه.
‫وقتی می‌آی اینجا، شبیه ‫شادترین دوران زندگی‌ت می‌شی.
‫می‌تونه هر سنی باشه.
‫واسه همینـه که ‫پسرهای دَه‌ساله زیاد داریم
‫ولی نوجَوون زیاد نمی‌بینیم.
‫ای وای، زنم... جون. ‫باید برگردم پیش اون.
‫لَری، نیمه‌ی پُر لیوان رو ببین. ‫حداقل الان دودولت کار می‌کنه.
‫- آنا، ببین... ‫- من...
‫دودولم همیشه کار می‌کرد.
‫دیگه خجالت نکِش. ‫ما همه‌جوره‌ش رو دیدیم.
‫اگه واقعاً مُرده بودم
‫دیگه نگران عملکرد چیزم نبودم...
‫دودولت؟
‫و همچنین تو نمی‌تونستی ناراحتم کنی
‫چون توی بهشت ناراحتی وجود نداره.
‫چه چیزهای عجیبی واسه‌تون تعریف کردن.
‫به نظرت روح چیـه، لَری؟
‫عع...
‫چی بگم... ‫روح بهترین نسخه‌ی هر آدمـه.
‫نه، روح همون خودتـه.
‫نه، این درست نیست.
‫اگه توی زندگی‌ت زیاد ناراحت بودی
‫پس توی مُردگی‌ت هم همین‌طوریـه.
‫حالا زندگی‌ت چطور بوده، لَری؟
‫ببین، زنم الان بهم نیاز داره.
‫شرمنده، کاریش نمی‌شه کرد.
‫لَری، بیدار شو، مَرد. ‫زود باش چشم‌هات رو باز کن.
‫چه مرگتـه؟
‫اگه خواب باشی، نباید دردش رو حس کنی.
‫اصلاً هم درد نداشت.
‫معمولاً پیرمردها سر ماجرای ‫دودول خوش‌حال می‌شن.
‫ببین، اصلاً می‌خوام با خدا حرف بزنم.
‫- رئیس کجاست؟ ‫- پس تو هم یکی از اون‌هایـی.
‫چرا از اول نگفتی؟
‫ما ابدیت زیاد داریم.
‫تو اهل کدومـی؟ ‫عهد جدید یا قدیم؟ بودایی یا هندو؟
‫- کدوم توی حالتـه؟ ‫- مگه خدا وجود نداره؟
‫نمی‌دونم، ولی ببین...
‫وقتی چند صد سال توی ابدیت بگذرونی
‫دیگه برات مهم نیست.
‫پس واسه کی کار می‌کنی؟
‫واسه فرانک.
‫خب فرانک واسه کی کار می‌کنه؟
‫فرانک واسه تام کار می‌کنه. ‫این‌ها مهم نیست. بیا بریم.
‫وقت نداریم. مشتری‌های دیگه منتظرن.
‫خب...
‫ببخشین که فکر می‌کردم بهشت ‫قرار نیست شبیه زندگی واقعی باشه.
‫اینجا که بهشت نیست.
‫فقط یه توقف کوتاه ‫بین زندگی و ابدیت‌ـه.
‫راستی... یه زندگی جدید ‫و ابدی نصیب‌تون شده.
‫- واقعاً؟ ‫- این شعارمونـه.
‫ابدیت واسه همه هست.
‫خوب‌ها، بَدها و زشت‌ها.
‫پس این‌که می‌گن ‫«خوب زندگی کن»، الکیـه؟
‫متأسفانه بله.
‫فراریِ دَرِ قرمز.
‫- برین گم شین! ‫- لطفاً مداخله نکنید.
‫- نگران اون نباش. ‫- جلو نیاین!
‫فقط حواست باشه از دَرهای قرمز رد نشی.
‫نمی‌خوام برگردم اونجا. ‫دیگه طاقت ندارم.
‫بیا اینجا. ‫بلند شو.
‫- بهم دست نزن. ‫- راه بیُفت، لَری.
‫آخرین فراخوان برای سفر ‫به دنیای جنگلی، شماره ۲۳۴.
‫پس قراره اینجا بمونم؟
‫فعلاً می‌مونی تا ابدیت ‫موردعلاقه‌ت رو انتخاب کنی.
‫بعداً مفصل توضیح می‌دم.
‫- من که وقت دارم. دیگه مُردم. ‫- آفرین که با مرگت کنار اومدی.
‫چند دست از لباس‌های ‫موردعلاقه‌ت توی کمده.
‫یه نگاهی بهشون بنداز.
‫آنا؟
‫ایرلند توی دهه‌ی ۴۰ ‫قرن نوزدهم دچار خشکسالی شد
‫و دولت همه‌ی محصولاتش رو صادر کرد.
‫ولی اینجا از این خبرها نیست.
‫[ دنیای بدون خشکسالی! ]
‫[ دنیای فضایی - بشتابید! ظرفیت محدود است! ]
‫تا حالا شده بخواین فرمانده‌ی...
‫از لباس‌پوشیدن بَدتون می‌آد، ‫ولی می‌خواین گرم بمونین؟
‫خب می‌تونین توی دنیای طبیعی ‫با دمای ۲۲ درجه زندگی کنین.
‫به‌به، خوش‌تیپ کردی، جیم.
‫خونش داره می‌آد...
‫پس بِمکش...
‫[ دنیای پزشکی - نیازی به مدرک پزشکی ندارید ]
‫- مریض رو از دست دادیم. ‫- به‌جاش من رو پیدا کردی.
‫اگر دچار مرگ خشونت‌آمیزی شدید
‫لطفاً با مسئول خودتان صحبت کنید.
‫[ دنیای خون‌آشام‌ها - خون مصنوعی با طعم‌های متنوع ]
‫[ دنیای سرمایه‌دارها ]
‫اتفاقاً توی دوران ‫دانشگاهم آزمایش کردم...
‫[ دنیای تراجنسیتی‌ها ]
‫[ دنیای عاری از مَردها - ظرفیت تکمیل؛ منتظر شعبه‌ی بعدی باشید ]
‫[ کافه ]
‫سلام.
‫مشخصـه سردرگم شدی.
‫بله، دقیقاً.
‫عع، شرمنده... من متأهلـم.
‫می‌تونم واسه‌ت...
‫یه جای خوب توی ‫جذاب‌ترین ابدیت جور کنم.
‫مارج، خودت می‌دونی ‫که تبلیغات توی کافه ممنوعـه.
‫بله، می‌دونم.
‫[ دنیای شیطان‌پرستان ] - [ دنیای غذاها ]
‫یه‌چیز سنگین بده، لطفاً.
‫روز اولتـه؟
‫الان شما یکی از ‫فرشته‌ها محسوب می‌شی؟
‫نه بابا.
‫من مسئول کافه‌ام.
‫ای بابا. ‫پس من هم باید شغل پیدا کنم؟
‫اگه می‌خوای اینجا بمونی، آره.
‫هنوز تصمیم نگرفتی که کجا بری؟
‫اوه اوه...
‫حقیقتش... نمی‌دونم.
‫فکر کنم یه جزیره‌ی آفتابی پیدا کنم.
‫ولی زنم همچین جایی دوست نداره ‫و نمی‌تونم زیاد بمونم.
‫مگه مسئولت قوانین رو بهت نگفت؟
‫نه، خیلی سرش شلوغ بود.
‫خیلی خوب. ‫مهم‌ترین قانون اینـه که
‫وقتی ابدیت رو انتخاب کردی، ‫نمی‌تونی تغییرش بدی.
‫حتی نمی‌تونی ‫به ابدیت‌های دیگه سر بزنی.
‫تا ابد توی ابدیت خودت هستی.
‫همیشه.
‫اون‌وقت اگه قوانین رو رعایت نکنم، ‫دوباره من رو می‌کُشن؟
‫به‌لحاظ فنی نمی‌شه دوباره بُکشنت.
‫ولی اگه قانون‌شکنی کنی...
‫و بخوای ابدیت خودت رو عوض کنی
‫می‌فرستنت به پوچی.
‫یعنی همون جهنم؟
‫یه چیزی توی همون مایه‌ها.
‫تاریکیِ محضـه. تا ابد.
‫عع...
‫زنم سرطان داره. ‫لاعلاجـه.
‫خیلی متأسفـم.
‫بَدترین قسمت مُردن همینـه که ‫دیگه نمی‌تونی کنار عزیزانت باشی.
‫آره و بهش قول دادم که همیشه کنارشـم.
‫حالا مریض شده و اوضاع سخت‌تره.
‫یه‌کم آبمیوه می‌ریزی روش؟
‫حالم به هم خورد.
‫صبح به‌خیر، خواب‌آلو.
‫صبح به‌خیر، عزیزم.
‫یا خدا.
‫چجوری اومدی داخل؟
‫- واقعاً یادت نمی‌آد؟ ‫- چی رو؟
‫نگو که من و تو...
‫نه بابا، شوخی کردم. ‫من هم کلید دارم.
‫- چرا کلید داری؟ ‫- اون رو ولش کن.
‫ظاهراً دیشب بهت خوش گذشته.
‫فکر می‌کردم بعداز مرگ ‫آدم مست نمی‌شه.
‫آره، خیلی‌ها این‌طوری فکر می‌کنن.
‫یه سؤال دارم.
‫باشه. بپرس.
‫چرا کسایی که اینجا کار می‌کنن، ‫نمی‌خوان برن به ابدیت‌شون؟
‫بعضی‌ها با مرگ‌شون کنار نیومدن...
‫و بعضی‌ها هم منتظر عزیزان‌شون هستن.
‫آها.
‫و البته یه‌عده هنوز تصمیم نگرفتن. ‫اون‌ها از همه بَدترن.
‫خب تو چرا موندی؟
‫داستانش مفصلـه.
‫- عجب. ‫- بگو ببینم...
‫قراره کجا بری؟ ‫تصمیم گرفتی؟
‫نه... باید اول جون رو پیدا کنم.
‫- آها. ‫- می‌شه فهمید چقدر به مرگش مونده؟
‫شرمنده، نمی‌شه. ‫نمی‌تونم کاری بکنم.
‫پس الکی می‌گفتن ‫فرشته‌ها آمار همه رو دارن؟
‫الان ناراحت شدی؟
‫- نه، نشدم. ‫- مشخصـه شدی.
‫کسایی که قبل‌از من مُردن چی؟ ‫پدر و مادرم؟
‫چجوری ببینمشون؟
‫قطعاً می‌تونی ببینیشون.
‫ولی بعدش مجبوری...
‫- تا ابد باهاشون بمونم. ‫- تا ابد.
‫واسه همین همیشه ‫پیشنهاد می‌کنیم به فکر خودتون باشین.
‫و نگران زندگی بقیه نباشین.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫جون همیشه می‌گفت
‫مرگ هم یکی از سورپرایزهای زندگیـه.
‫عاشق سورپرایز بود.
‫مگه کتابدار نبود؟
‫کتابدارها هم آدمـن بالاخره.
‫درستـه.
‫حالا اگه بخوام منتظرش باشم، ‫باید چی‌کار کنم؟
‫شغل پیدا کنم؟ ‫مسئول کافه بشم؟
‫خواب دیدی، خیره. ‫باید تمیزکاری کنی.
‫- لباس‌شویی و این‌ها بلدی؟ ‫- آره.
‫حداقل اتاقم خوبـه.
‫آره، ولی واسه مشتری‌هاست.
‫و اگه تصمیم نگرفتی، ‫باید از اینجا بری...
‫گفتن اینجا جهنم نداره که.
‫- زیرزمین. ‫- آها.
‫اتاق‌های زیرزمین عملکرد بهتری دارن.
‫تو چقدر به جهنم علاقه داری.
‫[ دنیای گوشه‌گیرها ]
‫اگه از آدم‌ها متنفریـن، ‫بیاین به دنیای گوشه‌گیرها.
‫سلام. ببخشید...
‫[ دنیای خداپرستان ]
‫[ دنیای جشن و شادی - جایی که تا ابد جشن برپاست ‫و بیماری‌ای به نام اِیدز وجود ندارد ]
‫می‌خواین یه‌کم مصرف کنین؟ شما چی؟
‫[ زمان‌بندی حرکت قطارها ]
‫آخرین فراخوان برای سفر ‫به دنیای گاوچران‌ها، شماره ۱۶۷.
‫سیگار می‌کشین، قربان؟
‫[ دنیای سیگاری‌ها - سرطان دوباره به سراغ‌تان نمی‌آید ]
‫شاید همین فردا باشه.
‫یا شاید تا شیش‌هفت ماه دیگه دووم بیاره.
‫می‌تونم تا اون‌موقع ‫براش همه‌چی رو آماده کنم.
‫همون‌جوری که خودش دوست داره.
‫می‌خوام احساس غریبگی نکنه.
‫چقدر رمانتیک، لَری.
‫- آره، یه‌کم عاشقانه شد. ‫- خیلی کار قشنگیـه.
‫- من هم این چیزها حالیمـه. ‫- اصلاً...
‫- آخه می‌دونم چی دوست داره. ‫- متوجهـم.
‫عع.
‫به نظرم انتخاب خوبیـه.
‫پشیمون نمی‌شی، لَری.
‫- می‌شه یه لطفی بکنی؟ ‫- در خدمتـم.
‫می‌شه این نامه رو به جون بدی؟
‫شرمنده‌تـم. ‫خلاف قوانینـه.
‫اصلاً وقتی من رو داری، ‫نامه می‌خوای چی‌کار؟
‫قطار دنیای ساحلی شماه ۲۳۹ ‫به‌زودی از ایستگاه ۱۲ حرکت می‌کند.
‫از همکاری‌مون لذت بردم.
‫قربانت.
‫خدافظ.
‫ببخشین.
‫عع.
‫ای بابا.
‫خب.
‫لطفاً آهسته قدم بردارید. ‫احساس سردرگمی‌تان طبیعی‌ست.
‫جون.
‫جون!
‫بیخیال، داداش.
‫- از اون‌طرف برو. ‫- باشه. فهمیدم.
‫برین کنار... برین کنار...
‫باشه واسه تو.
‫مُرده‌های جدید از آمریکای شمالی
‫وارد تقاطع ۳۰۱ شدند.
‫عع، ببخشین. ‫من کجائـم؟
‫به‌زودی مسئول‌تون می‌آد خدمت‌تون.
‫بسیار خوب. ‫آخه چیزه... من...
‫عزیزم، به‌زودی ‫مسئول‌تون می‌آد خدمت‌تون.
‫چه موهام خوب شده.
‫جون! جون!
‫- لَری! ‫- جون.
‫- وای، عزیزم. ‫- خدایا.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- چه خوشگل شدی.
‫من... من روی تخت بودم ‫و یه‌هو دیدم...
‫- خیلی خوشگل شدی. ‫- توی قطار...
‫- ای بابا! ‫- آخ!
‫همیشه بهت می‌گم چوب‌شور کم بخور.
‫- ولی حرف گوش نمی‌دی. ‫- آره، می‌دونم.
‫ببیند نیشت رو.
‫- جو؟ ‫- جان؟
‫برات خبر بَدی دارم، عزیزم.
‫- تو مُردی. ‫- من مُردم.
‫آره، از کجا فهمیدی؟
‫آخه...
‫خودش صد سال طول کشید تا بفهمه.
‫- صد سال که نه. ‫- بالاخره طول کشید.
‫- الکی می‌گه. ‫- پس جون شمایـی.
‫باریکلا، لَری. ‫چه سلیقه‌ای داری.
‫- قربونت. ‫- خب حالا چی‌کار کنیم؟
‫آها... الان باید...
‫به‌خاطر سرطان...
‫از دنیا رفتی؟
‫شما کی بودی؟
‫عزیزم، دیگه می‌تونیم ‫به تعطیلات خودمون برسیم.
‫می‌تونیم هر جایی بریم، ‫ولی اونجا موندگار می‌شیم.
‫کلاً یه بار فرصت انتخاب داریم. ‫روی این قضیه تأکید دارن.
‫اگه دوست داری بریم کوه، مشکلی نداره
‫چون ما دیگه مُردیم ‫و به‌خاطر سرمای روی کوه دوباره نمی‌میریم.
‫- از مشتری من دور شو. ‫- این مشتری منـه.
‫- گم شو. ‫- خفه شو.
‫۶۷ سالـه که منتظر ‫این غاز تخم‌طلا هستم.
‫- قضیه چیـه؟ ‫- سلام.
‫- اجازه بده، عزیز. ‫- ببخشین، این‌ها ادب ندارن.
‫اون دیگه کیـه؟
‫من رایان هستم، مسئول بعداز مرگ شما.
‫آها.
‫می‌تونم وضعیت برات مبهمـه.
‫درکش برای هرکسی سختـه. ‫پیشنهاد می‌کنم...
‫نفس عمیق بِکشی... ‫دَم... بازدم...
‫بده بیرون.
‫چطوری، حاجی؟
‫این آقا مسئول کافه‌ی اینجاست.
‫فکر کنم اومده انعامش رو بگیره. ‫مگه اینجا هم انعام می‌گیرن؟
‫چرا بهم پول‌توجیبی ندادین؟
‫باورم نمی‌شه.
‫شرمنده، یادم رفته بود اسمت رو بپرسم.
‫من لوک‌ـم.
‫ایشون «لوک»ـه. ‫مسئول کافه.
‫جون.
‫ای وای.
‫تا حالا این‌قدر واضح ‫خوابت رو ندیده بودم.
‫ولی تو دقیقاً شبیه خواب‌هامـی.
‫اوه اوه. ‫خدات کمکت کنه، لَری.
‫نه‌خیر، لوک سبیل داشت.
‫آره، جونی سبیل دوست نداشت.
‫واسه همین هر روز صبح می‌تراشیدم ‫به امید این‌که بالاخره ببینمش.
‫- وای خدا. ‫- چقدر رمانتیک.
‫و واقعاً اومدی.
‫خب، عزیزم.
‫- بسـه دیگه. ‫- عع.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- لَری؟
‫- بسـه. ‫- من...
‫- بریم. ‫- عع...
‫- این یارو کیـه؟ ‫- شوهر دومش.
‫- بگو «شوهر فعلی». ‫- شوهر فعلی.
‫- ای وااای. ‫- حالت خوبـه، جونی؟
‫وای خدا.
‫عزیزم، هضمش واسه من هم سختـه.
‫خب، باید برم به مشتری‌م ‫توضیح بدم اوضاع از چه قراره.
‫مشخصاً انتخاب... سختی پیش رو داره.
‫- باشه... پس... ‫- بریم.
‫- پس لوک واقعیـه. ‫- و بسیار جذابـه.
‫قدش بلندتر شده؟
‫پس منتظر اون بودی...
‫هر روز تصویری ازش توی ذهنم می‌ساختم.
‫فکر کردم مثل تصوراتم می‌شه، ‫ولی واقعاً من رو انگشت‌به‌دهن گذاشته.
‫خب دیگه. ‫این‌قدر جذاب حرف نزن، لوک.
‫تو مسئول کافه بودی.
‫ها؟
‫نه، نه، این هم نه.
‫- این هم نه. ‫- چقدر جَوون شده بود.
‫این خوبـه.
‫همیشه این‌قدر جَوون بود؟
‫می‌دونم درکش سختـه.
‫عشق زندگی‌ت ۶۷ سال منتظرت بوده.
‫و البته لَری.
‫لَری شوهرمـه.
‫- یکی از شوهرهاتـه. ‫- آره.
‫وای، چه قشنگـه.
‫وقتی این لباس زشت رو عوض کنی
‫حالت بهتر می‌شه.
‫آره، لباس قشنگیـه.
‫ولی... چقدر جَوونـه.
‫خیلی جَوونـه... ‫من...
‫زود باش دیگه، عزیزم.
‫- ای وای. ‫- خوشت اومد؟
‫خب... الان...
‫الان باید چی‌کار کنم؟
‫بهم بگو... چه غلطی بکنم...
‫آروم باش، عزیزم. ‫پرونده‌ت رو خوندم.
‫تو زن باهوش، خوش‌ذوق و قاطعی هستی.
‫واقعاً؟
‫مطمئنـم مناسب‌ترین ‫ابدیت رو انتخاب می‌کنی...
‫- آره. ‫- و با آدم مناسبش راهی می‌شی.
‫- همم. ‫- موفق باشی.
‫توی چی؟
‫منتظر کسی بودی؟
‫تو چی؟
‫عع...
‫وای، لوک. ‫خوش اومدی.
‫چرا گفتی بیاد، ریز؟
‫اسمم رایان‌ـه، عزیزم.
‫- باشه. ‫- حسابی تودل‌برو شدی.
‫ناسلامتی متأهلـم.
‫- و اون شوهرتـه. ‫- لَری شوهرمـه.
‫لَری بدک نیست.
‫ببین، مطمئنـم خودت هم ‫همچین آرزویی داشتی.
‫خب آره... ‫آره، چند بار تصور کردم.
‫پس تمومـه.
‫چطوری؟
‫خوش بگذره.
‫سلام.
‫اصلاً پرونده‌م رو خوندی؟
‫تو فقط مشتری‌م نیستی، رفیقمـی. ‫چرا خودت بهم نگفتی؟
‫ببخشین که نگفتم. ‫آخه درگیر مُردنم بودم.
‫یادم رفت بگم شاید شوهر ‫سابق زنم این اطراف باشه.
‫به‌لحاظ فنی نمی‌شه بگی «شوهر سابق».
‫«شوهر اول» بهتره.
‫عمراً... ‫عمراً با اون اسم صداش نمی‌زنم.
‫باشه، ولی من رایان رو خوب می‌شناسم. ‫با هم داستان داشتیم.
‫عجب. ‫چجور داستانی؟
‫- داستان جنسی. ‫- خیلی هم عالی.
‫می‌دونی چندنفر این پرونده رو می‌خواستن؟ ‫خیلی‌ها.
‫واقعاً؟
‫مَردی که نیم‌قرن منتظر عشقش مونده...
‫به نظرم این بیشتر غم‌انگیزه.
‫ولی آیا جون هم این‌طوری فکر می‌کنه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نگران نباش.
‫مطمئنـم قبلاً هم ‫از این داستان‌ها بوده.
‫البته من که تا حالا نداشتم.
‫ولی مطمئنـم به‌این‌راحتی‌ها نیست.
‫- مردک شبیه مونتگومری کلیفت‌ـه. ‫- آره.
‫(«مونتگومری کلیفت»: بازیگر فقید آمریکایی)
‫اتفاقاً اون‌روز داشتم می‌گفتم....
‫مونتگومری کلیفت خیلی خوش‌تیپـه.
‫- لوک هم خیلی خوش‌تیپـه. ‫- حرف‌هات کمکی نمی‌کنه.
‫شرمنده، ولی کاریش نمی‌شه کرد.
‫لوک خیلی جذابـه.
‫چشم‌هاش به رنگ دریاست ‫و داستان قشنگ‌تری داره.
‫نه‌خیر، نداره.
‫داستان من قشنگ‌تره.
‫من ۶۵ سال باهاش زندگی کردم ‫و بهش بچه دادم.
‫آفرین. عجب دلیل محکمی. ‫همین خوبـه.
‫هیچی بهتر از باج‌گیری عاطفی نیست.
‫- والا. ‫- باریکلا.
‫خب... چه خبرها؟
‫سلامتی...
‫البته من مُردم، ولی خب...
‫- خیلی هم خوش‌تیپ شدی. ‫- ای بابا.
‫یعنی همیشه... همین‌طور بودی.
‫- همیشه جذاب بودی. ‫- شکست‌نفسی می‌کنی.
‫برو بابا.
‫از دست تو.
‫من...
‫حقیقتش، نمی‌دونم چی بگم...
‫به‌جاش من زیاد وقت داشتم ‫و حرف‌هام رو آماده کردم.
‫- آها. ‫- می‌دونی که خیلی وقتـه اینجائـم.
‫خب؟
‫ولی الان یادم رفت.
‫عع.
‫هشدار: وضعیت چهارهفت.
‫وضعیت چهارهفت.
‫- هدف رؤیت شد. ‫- چه خبره؟
‫گَری.
‫لوک، امشب کافه هستی؟
‫نه، امشب مرخصی دارم.
‫صبر کن بینم... ایشون...
‫آره.
‫جون؟ ‫شوخی نکن!
‫- نه، تو رو خدا! ‫- راه بیُفت!
‫دیگه نمی‌خوام به نقاشی‌ها نگاه کنم.
‫- کلافه شدم. ‫- خیلی خوب.
‫من بهتره برم.
‫ولی باید بگم خانم خوش‌شانسی هستین.
‫گَری!
‫- عجب. ‫- قربونت.
‫- راه بیُفت! خسته‌م کردی! ‫- نه، تو رو خدا!
‫گم شو داخل!
‫دنیای موزه‌ها مزخرفـه!
‫خدایا.
‫ای وای. ‫مگه چی‌کار کرده بود؟
‫می‌خواسته از ابدیت فرار کنه.
‫وقتی انتخاب می‌کنی، راه برگشتی نیست.
‫باید درست تصمیم بگیری.
‫- چه فشاری به آدم می‌آد. ‫- آره.
‫دیگه یادم اومد چی می‌خواستم بهت بگم.
‫بگو.
‫من دوستت دارم.
‫آها.
‫با چه جمله‌ای شروع کردی.
‫آره.
‫می‌دونم اوضاع برات خیلی سختـه، ‫ولی من هم دل‌تنگت بودم.
‫هر روز بهت فکر می‌کردم.
‫تو هم حتی یه روز از خاطرم نرفتی.
‫آره، می‌دونی...
‫برات آرزوی خوشبختی می‌کردم.
‫می‌خواستم زندگی خوبی داشته باشی.
‫- واقعاً؟ ‫- معلومـه.
‫ولی منتظر موندم.
‫منتظر موندم تا دوباره ‫بتونیم با هم باشیم.
‫آها.
‫حالم بَد شد.
‫- چی شد؟ ‫- مگه آدم اینجا هم مریض می‌شه؟
‫جون.
‫- حالت خوبـه؟ ‫- لوک، لطفاً صبر کن.
‫باید یه‌کم فکر کنم.
‫باشه؟
‫وای.
‫خب.
‫لوک؟
‫ای وای.
‫خیلی خوب.
‫- چطوری، عزیزم؟ ‫- عع، لَری.
‫می‌دونم اوضاع پیچیده‌ست، ‫ولی نگران نباش.
‫من تحقیق کردم و گزینه‌های خوبی دارم.
‫گزینه واسه چی؟
‫واسه ابدیت‌مون.
‫چی؟
‫وای، واقعاً خوشگل شدی.
‫موی بلند خیلی بهت می‌آد.
‫چیـه؟
‫دم و دستگاهم کار می‌کنه‌ها.
‫ایش، لَری.
‫- یعنی چی «ایش»؟ ‫- آخه توی این اوضاع...
‫تا همین یه‌هفته پیش با هم بودیم.
‫توی همین یه هفته خیلی اتفاق‌ها افتاده. ‫تو مُردی، من مُردم و کارِن هم مُرد.
‫بعدش با هر دو همسرهام روبه‌رو شدم.
‫و کلاً یه هفته وقت دارم ‫واسه ابدیت تصمیم بگیرم.
‫کارِن بالاخره غزل خدافظی رو خوند. ‫پس یه شهر عزاداره.
‫ای خدا.
‫وای.
‫ببین.
‫- می‌دونم چی حالت رو خوب می‌کنه. ‫- چی مثلاً؟
‫بشین‌پاشو.
‫خدایا صبر بده.
‫خب امتحان کن.
‫- باشه. ‫- باور کن.
‫- زود باش. ‫- باشه.
‫برو.
‫آره.
‫- وای. ‫- حال کردی؟
‫- چقدر رفتم پایین. ‫- بعله، رفتی زیر زمین.
‫آره، حس خوبی داره.
‫حرکات مختلفی رو امتحان کردم.
‫- باریکلا. ‫- فدات.
‫- کمره یا فنر؟ ‫- قربونت.
‫- تکون بده. ‫- دلم واسه کمرم تنگ شده بود.
‫- آره! ‫- خدایا.
‫اینجا رو ببین. ‫حال می‌کنی؟
‫حق با تو بود. ‫واقعاً حالم بهتر شد.
‫می‌دونستم.
‫دیوونه شدی؟
‫- لَری! ‫- چه شور بود!
‫یه‌کم بهم زمان بده.
‫باشه؟ ‫من...
‫می‌خوام یه‌کم فکر کنم.
‫باشه. حق با توئـه. ‫دارم بهت فشار می‌آرم.
‫فردا صبح درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫- ممنون. ‫- فدات.
‫- بالش‌های مسخره. ‫- گرفتی من رو؟
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام بخوابم دیگه.
‫من هم خسته‌ام.
‫روز سختی داشتم.
‫هعی.
‫از دست تو، لَری.
‫عع.
‫فراموش نکنید که اختلافات ‫سیاسی شما دیگر اهمیت ندارد.
‫شما مُردید.
‫شرمنده، رفیق. ‫مهلت هفت روزت تموم شده.
‫یا خدا.
‫«یا خدا... خدای من... پروردگارا...»
‫مطمئنـی مذهبی نیستی؟
‫ببین، این یارو اینجاست؟
‫آره، هست. ‫ولی داستانش غم‌انگیزه.
‫آخه طرف هنرمند موردعلاقه‌ی جون‌ـه.
‫- مطمئنـی؟ ‫- آره، عاشقشـه.
‫- واقعاً؟ ‫- یارو حرف نداره.
‫باشه.
‫پس می‌شناسیش؟
‫معلومـه که می‌شناسمش.
‫یعنی به حرفت گوش می‌ده؟
‫پس چی فکر کردی؟ ‫طرف حسابت منـم‌ها.
‫- ولی مطمئنـی همینـه؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫به‌به. ‫اینجا رو باش.
‫تخت یه‌نفره. ‫چه قشنگ.
‫یه آشپزخونه هم داری.
‫جادار و مطمئن.
‫توی یخچال چی داری؟
‫ای وای.
‫چقدر خوش‌شانسـی.
‫هوموس.
‫(«هوموس»: یه میان‌وعده که محتویات اصلی‌ش نخود و ارده‌ست.)
‫نوش جون خودت.
‫این رو برام هماهنگ کن ‫تا کلاً رفع زحمت کنم.
‫- خیلی هم عالی. ‫- این خیلی کمک می‌کنه.
‫عالیـه. ‫دیگه حواست رو جمع کردی.
‫- روی هدف متمرکز شدی. ‫- این بوی چیـه؟
‫- بوی هوموس‌ـه. ‫- نه، یه‌چیز دیگه‌ست.
‫من...
‫خیلی خوب.
‫تا حالا بهش فکر کردین
‫اگه اوایل قرن بیستم نازی‌ها نبودن، ‫چقدر عالی می‌شد؟
‫دیگه نیازی نیست تصور کنین.
‫[ دنیای وایمار - عاری از تمام نازی‌ها ]
‫(«وایمار: برهه‌ای مهم از تاریخ کشور آلمان قبل‌از جنگ جهانی دوم)
‫عع.
‫خدا کنه قهوه باشه.
‫لطفاً قهوه باش.
‫آخ، لَری.
‫می‌دونم... ‫ولی واسه‌ت یه سورپرایز دارم.
‫ببین، الان سورپرایز کمتری می‌خوام.
‫یعنی تقریباً هیچ سورپرایزی نمی‌خوام.
‫جون، بهت قول می‌دم خوشت می‌آد.
‫بهم اعتماد داری دیگه؟
‫باشه. باشه.
‫آره.
‫بهم اعتماد داره.
‫۱۵ دقیقه تا ورود قطار بعدی.
‫عالی شدی.
‫- ممنون، عزیزم. ‫- فدات.
‫هیجان‌زده‌ای؟
‫- آره خب. ‫- به نظرت سورپرایزم چیـه؟
‫نمی‌دونم.
‫- اینجا بشین. ‫- وای، چه زحمتی کشیدی.
‫برای شماست دیگه.
‫نوشیدنی هم بزنیم بر بدن.
‫عع... سورپرایزت...
‫اینـه؟
‫چی؟ نه بابا. این نیست.
‫ای خدا.
‫چراغ!
‫اون بالا رو ببین.
‫- عزیزم، اون... نکنه اون... ‫- آره.
‫- چی بهت گفتم؟ حال کردی؟ ‫- وای خدا!
‫حاجی‌مونـه.
‫- بعله. ‫- باورم نمی‌شه.
‫- این ترانه تقدیم به جون. ‫- خوشت اومد؟
‫- عالیـه. عالی. ‫- قربونت برم.
‫صداش معرکه‌ست.
‫- خوش‌تیپ شده. ‫- وای، آره.
‫عع... چی شد...
‫- فکر کنم هنوز هم مست می‌کنه. ‫- آره.
‫- شاید هم دیگه پیر شده. ‫- آره.
‫- تقدیم به جیل! ‫- جون*
‫حواست رو جمع کن.
‫- مطمئنـی این همون دین مارتین‌ـه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ای ریدم...
‫- الان برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫آنا، این کدوم خریـه؟ ‫دین مارتین که نیست.
‫- چطوری، خوشگله؟ ‫- بله که نیست. اون ریچارد جانسون‌ـه.
‫- نه‌خیر. جلو نیا. ‫- شبیه اون هنرمنده. این‌ها هم آدمـن دیگه.
‫- خب چرا بهم نگفتی؟ ‫- فکر کردم خبر داری.
‫واسه من هم عجیب بود ‫که گفتی این هنرمند موردعلاقه‌شـه.
‫هی با خودم می‌گفتم ‫چطوری جون طرف‌دار ریچاردـه؟
‫می‌دونی که منظورم این نبود.
‫و الان که دارم بلندبلند می‌گم، ‫می‌فهمم که منطقی نبود.
‫- خیلی تنهائـم، عزیزم. ‫- وا.
‫راستی اعتیاد شدید به الکل داره ‫و یادم رفته بود بهت بگم.
‫شرمنده.
‫- باید هم شرمنده باشی. ‫- بعله. بعله.
‫یعنی از این بَدتر نمی‌شد.
‫بیا منِ آزرده‌دل رو از عزا دربیار.
‫- نه... نه... ‫- خدا مرگم...
‫عع، لوک.
‫- خودم از عزا درت می‌آرم. ‫- بنازمت، لوک!
‫بَدتر هم شد. ‫خیلی بَد شد.
‫- حالت خوبـه؟ ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- آره، ممنون.
‫خدا رو شکر که اینجا بودی.
‫حقیقتش اومدم که...
‫- می‌خواستی... وای نه... ‫- اومدم که ازت...
‫لوک، با هم برین ‫یه دوش آب گرم بگیرین.
‫تو برو. ‫خودم حواسم هست...
‫نفهمیدم یارو داشت چی‌کار می‌کرد. ‫اصلاً تو چرا...
‫- تو چتـه؟ ‫- دارم سعیم رو می‌کنم.
‫به خدا فکر کردم خود دین مارتین‌ـه.
‫- مشکل تو چیـه؟ ‫- بسـه! بس کنین!
‫شما دونفر با من بیاین.
‫نه... نه...
‫شما دوتا همین‌جا بمونین.
‫ببخشین، دوستان.
‫ببخشین.
‫خدا ببخشه.
‫خودم از پسش برمی‌اومدم.
‫آره.
‫آره...
‫بابابزرگم مشکل روانی داشت.
‫شاید من هم ازش به ارث بردم. ‫آخه این وضع اصلاً منطقی نیست.
‫چطور ممکنـه اینجا واقعی باشه؟
‫اینجا جهنمـه؟
‫- در واقع، جهنم... ‫- نگفتم حرف بزنی.
‫تونستی به اینجا عادت کنی؟
‫نه، هرچی گذشت، واسه‌م عجیب‌تر شد.
‫خون‌سرد باشید. ‫همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رود.
‫گوشی رو بده. ‫می‌گم بده.
‫چطوری، عزیزم؟ می‌خوام فقط ‫همین یه بار، قوانین رو بپیچونی.
‫- من این ایده رو دادم. ‫- نه، من دادم.
‫ایده‌ی اون رو برداشتم و بهترش کردم.
‫فکر کردی رئیس منـی؟
‫بله. بله.
‫- خب؟ ‫- خبر خوب دارم.
‫- با فرانک حرف زدم و... ‫- در واقع من باهاش حرف زدم.
‫مهم اینـه که یکی‌مون با فرانک حرف زد.
‫و اون هم با تام حرف زد ‫و تام هم با بالا‌سری‌ش...
‫- رئیس بزرگ. ‫- اسمش «کوین»ـه.
‫و یه برنامه براتون تأیید شد.
‫آنا، برو سر اصل مطلب.
‫- باشه. ببخشین... ‫- برنامه اینـه که...
‫تو آنایـی؟
‫- خیر. ‫ خب پس.
‫برنامه همیشه این بوده که
‫می‌آین اینجا و ابدیت رو ‫انتخاب می‌کنین و می‌رین.
‫ولی چون شرایط خاصی دارین، ‫برنامه‌تون هم ویژه شده.
‫جون اجازه داره به دو ابدیت سفر کنه.
‫هرکدوم رو با یکی از همسرهاش می‌ره.
‫- خب بعدش؟ ‫- بعدش انتخاب می‌کنه.
‫از بین شما دوتا.
‫احساس می‌کنم این‌طوری ‫همه‌مون تحت فشاریـم.
‫می‌تونین به‌جاش همه به یه ابدیت برین
‫و یه‌جوری با هم کنار بیاین.
‫ولی اون‌وقت دیگه تا ابد با هم هستین.
‫آره، این هم خوبـه.
‫- نه، اصلاً... ‫- دیگه نمی‌خوام...
‫این یارو همه‌ش ما رو بپاد.
‫- شما رو بپام؟ ‫- آره، مرتیکه‌ی موذی.
‫- موذی؟ ‫- آره، از اون هم بَدتری.
‫نیم‌قرن وایستادی که ‫ازدواج ما رو به هم بزنی.
‫ببخشین که واسه دفاع از کشورم مُردم.
‫- با کُره‌ای‌ها جنگیدی، داداش. دفاع از چی؟ ‫- چی گفتی؟
‫یه‌جوری می‌گی انگار ‫ساحل نورماندی رو بمبارون کردی.
‫(«نورماندی»: منطقه‌ای در فرانسه که توی جنگ جهانی دوم بسیار کلیدی بود.)
‫- چه مرگتـه، حاجی؟ ‫- خودت شروع کردی.
‫آهای! بس کنین!
‫- تو هم بزنش، لَری!
‫- با یه ضرب می‌خوابونمت. ‫- ایول، لوک!
‫بس کنین!
‫باید همین کار رو بکنیم!
‫پس... بیاین...
‫سکه بندازیم و ببینیم کی اول می‌ره.
‫نه‌خیر.
‫نمی‌خوام یه مَرد دیگه ‫با زنم بره عشق و حال.
‫قبل‌از ازدواج با زن یکی دیگه
‫باید فکر اینجاش رو می‌کردی.
‫پسرها!
‫کی قراره اول بره؟
‫من سکه دارم.
‫ای بابا.
‫- اون چوب‌شوره؟ ‫- نه‌خیر.
‫- خدای من. ‫- هنوز چوب‌شور می‌خوری؟
‫- آره، نگران نباش. ‫- بنداز دیگه.
‫شیر یا خط؟
‫شیر.
‫ایستگاه بعدی: دنیای کوهستانی، شماره ۳۱۲.
‫وای.
‫- چیـه؟ ‫- چیزه...
‫یادم رفته بود چقدر خوش‌تیپـی.
‫جفت‌مون زوج جذابی بودیم.
‫بیخیال. ‫همه فکر می‌کردن...
‫فکر می‌کردن من رو حامله کردی ‫و مجبور به ازدواج شدی.
‫وقتی به مادرم گفتم حامله نیستم...
‫اون‌قدر ناراحت شده بود...
‫آخه دوست داشت ‫نوه‌های خوشگلی داشته باشه.
‫البته بچه‌های الانم زشت نیستن.
‫مطمئنـم هستن... خوشگلـن.
‫البته برام مهم نیست‌ها.
‫می‌دونم.
‫آره، آخه به بچه‌های ‫خوشگل علاقه‌ای ندارم.
‫آره، من هم همین‌طور.
‫آره.
‫منظورم اینـه که بچه‌باز نیستم.
‫خوبـه.
‫خیلی خوبـه.
‫آسمون آبی‌تر نبود؟
‫عع.
‫همیشه این‌طوری سایه داشت؟
‫آره خب.
‫اون ابره تکون می‌خوره؟
‫آره.
‫ابرها تکون می‌خورن.
‫تصور می‌کردی این‌طوری باشه؟
‫الان عالیـه.
‫ای وای.
‫خب.
‫آدم دو بار که نمی‌میره.
‫آره، دو بار نمی‌میریم.
‫خیلی خوب.
‫راحتـی؟
‫آره.
‫- راحتـم. ‫- آره؟
‫نه، نمی‌دونستیم ‫آشغال‌ها رو کجا بذاریم.
‫اصلاً خبر نداشتیم یه جایی هست ‫که دست خرس‌ها بهش نمی‌رسه.
‫چه سرده. ‫همیشه این‌قدر سرد بود؟
‫سرده.
‫بریم یه جا گرم بشی.
‫بریم.
‫خوشم نمی‌آد راه می‌ره ‫به همه می‌گه توی جنگ مُرده.
‫خب توی جنگ مُرده دیگه.
‫می‌دونم، ولی یه‌جوری می‌گه ‫انگار چه جنگ خفنی بوده.
‫به نظرم بهتره روی ‫قهرمان‌بودنش دست نذاری
‫چون از اون مسیر به مقصد نمی‌رسیم.
‫مشکل اینـه که ‫لوک همیشه یه خاطره بوده.
‫و نمی‌دونم چطوری باید ‫از یه خاطره برنده بشم.
‫ما همه‌مون مجموعه‌ای از خاطراتـیم.
‫این چه حرفیـه؟ ‫حالم گرفته شد.
‫ببین، باید به جون یادآوری کنی
‫که چرا اولین بار عاشقت شد.
‫حقیقتش...
‫نمی‌دونم چرا عاشقم شد.
‫عجب.
‫پس دلیلش رو پیدا کن. ‫سریع پیدا کن.
‫یکی اینجا هست که باید ببینمش.
‫حالا شد یه‌چیزی. ‫خوشم اومد.
‫مطمئنـم نتیجه‌ی من، ‫شارلوت، عاشق اینجا می‌شد.
‫دختر ماجراجوییـه.
‫مادرش هم همون‌طوری بود.
‫- ببخشین. ‫- عیب نداره.
‫حتماً دلش برات تنگ شده.
‫پس عیب نداره از خونواده‌م حرف بزنم؟
‫- همم. نه بابا. ‫- باشه.
‫- ازم عصبانی نیستی؟ ‫- واسه چی باشم؟
‫آخه... ۶۷ سال گذشته...
‫من بعداز دو سال ازدواج کردم ‫و تو ۶۷ سال صبر کردی.
‫۶۷ سال. ‫آره.
‫وقتی مقصدمون ابدیت‌ـه، ‫یه عمر منتظرموندن برام کاری نداره.
‫خدایا، تو چقدر بی‌نقصـی.
‫نه، بی‌نقص نیستم.
‫آدم‌های بی‌نقص دقیقاً همین رو می‌گن.
‫باشه... پس از بچه‌هات متنفرم.
‫و نوه‌هات... و نتیجه‌هات... ‫خوب شد؟
‫یعنی ازشون متنفر نیستم، ولی...
‫فهمیدم.
‫ولی وقتی می‌بینم مال ما نیستن، ‫عصبانی می‌شم.
‫خوش‌حالـم که تو خونواده داشتی
‫و زندگی خوبی رو گذروندی.
‫اوایل همه‌ش می‌رفتم ‫دم اسکله منتظرت می‌موندم.
‫برگشت سربازها رو تماشا می‌کردم
‫و خودم رو قانع کرده بودم ‫که هنوز زنده‌ای.
‫- فکر می‌کردم بین سربازهایی و... ‫- جون.
‫همین‌طور منتظرت می‌موندم ‫و تماشا می‌کردم.
‫من...
‫واقعاً منتظرت موندم، لوک.
‫آره.
‫راستی...
‫بیا بریم.
‫اگه نمُرده بودم، ‫فکر می‌کردم می‌خوای من رو بُکشی.
‫- بهم اعتماد داری؟ ‫- معلومـه.
‫بیا.
‫سلام، آقای فِنویک.
‫همون «فِنویک» کافیـه.
‫آها... ‫خب... ما بار اول‌مونـه...
‫با هم می‌رین یا جدا؟
‫- با هم. ‫- به اشیا دست نزنین.
‫فراموش نکنین که واقعی نیستن.
‫اگه دچار آسیب روحی شدین، ‫مسئولیتش با خودتونـه.
‫زندگی مجدد مبارک.
‫آماده‌ای؟
‫واسه چی؟
‫هر ابدیت یکی از این‌ها داره.
‫بهش می‌گن «تونل بایگانی».
‫یعنی چی؟
‫نمی‌دونم. ‫من که تا حالا ابدیت نداشتم.
‫قراره با هم بفهمیم چیـه.
‫- سلام. اسم شما چیـه؟ ‫- عع...
‫- بله، شما. ‫- من جون‌ـم.
‫آره.
‫اسم شما چیـه؟
‫- لوک. ‫- خوش‌وقتـم، لوک.
‫- وای، لوک. ‫- جون اسم قشنگیـه.
‫قبلاً اینجاها ندیده بودمت.
‫آخه تازه اومدیم به این شهر...
‫توی منطقه‌ی برایر زندگی می‌کنیم.
‫برایر؟
‫بیا.
‫- چقدر اون‌روز استرس داشتم. ‫- نه، منظورم این نبود...
‫ولی خودت رو ببین.
‫بس کن.
‫جون، خیلی دوستت دارم.
‫بیا بریم.
‫ای وای. این یکی نه.
‫بیا بریم، لوک.
‫- حسابی رفتیم توی کارش‌ها! ‫- بیا ببینم.
‫بس کن!
‫نمی‌خوام این رو ببینم.
‫دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫بَدترین روز زندگی‌م بود.
‫لوک.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫می‌دونم.
‫بهتره بریم.
‫لوک، خواهش می‌کنم.
‫این کدوم خاطره‌ست؟
‫- نیازی نیست ببینیش. ‫- لب اسکله‌ی ما چی‌کار می‌کنه؟
‫می‌شه بریم لطفاً؟
‫لطفاً...
‫ازت خواهش می‌کنم، لوک.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫بله که ازدواج می‌کنم.
‫مرگ اون رو به خودش ربط می‌ده. ‫این خودخواهانه‌ست.
‫- هرچی شما بگی. حالا کارِن کیـه؟ ‫- آخ آخ... همسایه‌مون بود.
‫قدیمی‌ترین عضو ‫انجمن مالکان خیابان اصلی
‫و همیشه این رو می‌زد توی سر همه.
‫روی دیوار خونه‌م یادداشت می‌ذاشت.
‫- از این زن‌های عصبیـه. ‫- خب دیگه رسیدیم. اینجاست.
‫- یه‌کم عقب‌تر وایستا. ‫- ببخشین.
‫لَری، ماجرای چوب‌شور رو شنیدم.
‫کارِن، تو هنوز هم پیری.
‫۷۲ سالم شده. ‫خیلی لطف داری.
‫نه، منظورم اینـه که...
‫آخه عجیبـه که شادترین ‫دورانت این سن بوده.
‫- یادتـه وقتی جیم مُرد؟ ‫- یعنی اون‌موقع خوش‌حال بودی؟
‫- وقتی شوهرت مُرد؟ ‫- جیم برام عزیز بود.
‫ولی تابستون بعدش که با دوستم، ‫بارب، رفتم کلاس سفالگری...
‫آها...
‫خب من و بارب عاشق هم بودیم.
‫عع، نمی‌دونستم...
‫سه ماه متوالی هم‌جنس‌بازی کردم ‫و لذت دنیا رو بردم.
‫ولی بعدش برگشتم خونه ‫پیش بچه ها و نوه‌ها و...
‫دورهمی‌های کلیسا ‫و بقیه‌ی بدبختی‌هام.
‫پس واسه همین این‌قدر اذیتم می‌کردی.
‫نه بابا، کلاً ازت خوشم نمی‌آومد.
‫عجب.
‫ولی کم‌کم نظرم عوض شد.
‫- تو ذره‌ذره به دل آدم می‌شینی. ‫- بعله.
‫به نظرم...
‫برین سرزمین پاریس.
‫همون پاریس خودمونـه ولی توی دهه‌ی ۶۰ ‫و همه به زبان انگلیسی لهجه‌دار حرف می‌زنن.
‫تازه حقوق مدنی هم دارن.
‫فکر کنم منتظر جون نشستی.
‫نه، اون هم اومده.
‫اوه اوه، پس کل شهر عزاداره.
‫- حالا مقصدتون کجاست؟ ‫- قضیه‌ش پیچیده‌ست.
‫- عع، نکنه تو هم هم‌جنس‌بازی؟ ‫- آره؟
‫- حقیقتاً اون‌طوری راحت‌تر می‌شد. ‫- ببینش.
‫چرا این‌قدر... ناراحتـی؟
‫- بعله. ‫- نه.
‫- فقط گرمـه. ‫- اگه دقت کنی...
‫اتفاقی بَدتر از مرگ که نداریم.
‫برای این آقا داریم.
‫- مگه چی شده؟ ‫- نگم برات، خواهر...
‫خیلی خوب. من اومدم ‫که یه سؤال ازت بپرسم
‫پس می‌پرسم.
‫خب بپرس دیگه.
‫کارِن، جون هیچ‌وقت بهت نگفت
‫که چرا عاشقم شده؟
‫- عع... ‫- یه چیزی بگو، کارِن.
‫- هرچی به ذهنت می‌آد، بگو. ‫- خب...
‫- عع... ‫- یعنی هیچی؟
‫نمی‌دونم. ‫عاشقت شد دیگه.
‫حقیقتش فکر نمی‌کردم
‫بعداز مرگ لوک دیگه خوش‌حال بشه
‫ولی تو موفق شدی.
‫هدف زندگی‌ت شد خوش‌حال‌کردنِ زنت.
‫- همین دلیل کافی نیست؟ ‫- نه زیاد...
‫لوک هم اینجاست.
‫- لوک خودمون؟ ‫- بعله.
‫وای، چه مَردی بود.
‫یه زمانی تظاهر می‌کردم عاشقشـم.
‫- البته که نبودم. ‫- چون در اصل یه هم‌جنس‌باز بودی؟
‫- دقیقاً. ‫- آفرین.
‫ولی واقعاً...
‫بی‌نقص بود.
‫خوب گوش کن چی می‌گم...
‫هیچ‌کس بی‌نقص نیست.
‫هیچ‌کس!
‫- لَری، این چه کاریـه؟ ‫- هیچ‌کس بی‌نقص نیست!
‫- لوک، می‌شه آروم بگیری؟ ‫- چرا؟
‫اگه دقت کنی...
‫می‌خواست با این روش بهم بفهمونه
‫که مشکلی نداره اگه ‫همیشه خاطراتت رو نگه دارم.
‫بس کن، جون. مثل کرم ‫خودش رو توی زندگی‌ت جا کرد.
‫از غمت سوءاستفاده کرد.
‫- نه. ‫- مثل زالو می‌مونه.
‫قضیه اصلاً این نبود.
‫تو ترکم کردی.
‫ترکت نکردم... مُردم.
‫اگه عزادار من نبودی، ‫باز هم بهش بله می‌گفتی؟
‫من همیشه عزادارت بودم.
‫بله می‌گفتی یا نه؟
‫لَری! ببین...
‫من پشت توام، ولی این راهش نیست.
‫اصلاً لوک مهم نیست. ‫مهم تو و جون هستین.
‫زنی که ۶۵ سال باهاش ‫زندگی قشنگی داشتی
‫و خوشبختش کردی.
‫باید به همون زن ثابت کنی
‫که می‌خوای همون زندگی رو ‫تا ابد باهاش داشته باشی.
‫فکر کردی با این کارِت، ‫اون خوش‌حال می‌شه؟
‫- ای بابا. ‫- کدوم آدم روانی‌ای
‫دَرِ اتاقش رو قفل نمی‌کنه؟
‫شاید چیزی نداره که مخفی کنه.
‫نه، هرکسی یه رازی داره.
‫این زیاده‌روی نیست؟
‫اتفاقاً سختـه که اینجا زمان رو بسنجی. ‫این کارش منطقیـه.
‫جای تشویق داره.
‫بس کن، لَری.
‫آها، یه آدم بی‌نقص ‫از این چیزها می‌بینه؟
‫یعنی خودت تا حالا پورن ندیدی، لَری؟
‫- حدس می‌زدم. ‫- این رو چی می‌گی؟
‫شماره‌ها رو ببین.
‫- آره، شماره‌ست. ‫- این یکی روش رژ لب داره.
‫- بعله. ‫- یعنی همدیگه رو بوسیدن.
‫۶۷ سال گذشته... ‫تو بودی، چی‌کار می‌کردی؟
‫لَری، دیگه بسـه. ‫داری از حد می‌گذرونی.
‫- آره، من چم شده؟ ‫- بیا بریم.
‫- بریم... ‫- اینجا چه خبره؟
‫مرتیکه‌ی عوضی.
‫پس قرارتون خوب پیش نرفت، آره؟
‫ازش سوءاستفاده کردی.
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫ازدواجت رو به من ربط دادی.
‫از مرگ من استفاده کردی ‫تا باهاش ازدواج کنی.
‫- داری چرت‌وپرت می‌گی. ‫- ناراحت بودم که جون رو تنها گذاشتم
‫و می‌خواستم یه مَرد خوب پیدا کنه.
‫ارواح عمه‌ت.
‫ولی اگه باهات ازدواج نمی‌کرد، ‫زندگی‌ش بهتر بود.
‫من تلاشم رو کردم.
‫اون رنگ موئـه؟
‫ول کن!
‫دماغم!
‫ولم کن!
‫- ولم کن! ‫- تو ولم کن!
‫همین؟ ‫کلاً همین‌قدر ازتون برمی‌اومد؟
‫من بهت خیانت نکردم، لوک.
‫حتی نمی‌شناختمت.
‫پس چرا لب اسکله ازش خواستگاری کردی؟
‫وای، لَری.
‫متخصصان روان‌درمانی ‫به تقاطع ۱۴۵ مراجعه کنند.
‫هواپیما درحال سقوط است.
‫فرمول بچه‌دار‌شدن!
‫شیر مادر هم داریم.
‫- لطفاً توجه بفرمایید. ‫- خیلی خوب.
‫- بریم یه جای ساکت‌تر. ‫- خدایا.
‫چرا هیشکی به دنیای کتابخونه نمی‌آد؟
‫[ دنیای مَردان عاشق - نسخه‌ی ارتقایافته‌ی احساسی ]
‫آخرین فراخوان دنیای دبیرستانی‌ها.
‫این ابدیت‌ها چرا اینجائـن؟
‫ظرفیت بعضی‌هاشون تکمیل شده
‫و بعضی‌های دیگه از مُد افتاده.
‫چندتاشون با سیاست‌های ‫امروزی هم‌خوانی نداشت.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫اون‌وقت چه بلایی ‫سر آدم‌های توش اومد؟
‫هنوز داخلش هستن ‫و زندگی‌شون رو می‌کنن.
‫که این‌طور.
‫خدایا...
‫نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫کل زندگی‌ت نگران آدم‌های دیگه بودی
‫حالا وقتشـه واسه خودت تصمیم بگیری.
‫حتماً می‌خوای بگی
‫لوک بهترین گزینه‌ست.
‫دوست دارم لوک رو انتخاب کنی، ‫چون اون زندگی‌ایـه که تجربه نکردی.
‫درست نیست توی ابدیت ‫پشیمونی داشته باشی.
‫ولی به‌هرحال تصمیم خودتـه.
‫ای خدا...
‫اگه... اگه نتونم ‫هیچ‌کدوم رو انتخاب کنم چی؟
‫چاره‌ای نداری.
‫شرمنده‌ام.
‫سعی کن فردا لب ساحل خوش بگذرونی.
‫بهشت همین‌جاست.
‫فکر نمی‌کردم این‌قدر شلوغ باشه.
‫- عیب نداره. ‫- ظاهراً دنیای معروفیـه.
‫بهمون چتر نمی‌دن؟
‫فکر کردم خودشون تحویل می‌دن. ‫حداقل صندلی می‌دادن.
‫ویوی ابدی رو ببین.
‫خیلی خوشگل بودی، عزیزم.
‫عع...
‫البته هنوز هم خوشگلـی.
‫در واقع همیشه خوشگل بودی.
‫- نشد حتی یه‌روز خوشگل نباشـ ‫- باشه، عزیزم. فهمیدم.
‫ولی حق با توئـه. ‫این تعطیلات خوبی می‌شد.
‫حالا لازم نیست اینجا باشه.
‫اگه یه ابدیت دیگه می‌خوای...
‫حتی می‌تونیم بریم فضا.
‫فقط لوک رو توی فضا نبینم.
‫خودت هم خوش‌تیپ شدی‌ها.
‫مراقب باشین!
‫یه‌کم زودتر بگو، احمق!
‫ولش کن، لَری. ‫بچه‌ست.
‫نه بابا... مطمئنـم ۹۰ سالش بوده.
‫من توی ۹سالگی مُردم.
‫- ای وای. ‫- عع.
‫- عجب. ‫- بهم زدن و فرار کردن.
‫حداقل مرگ سریعی بوده.
‫اتفاقاً سریع نبود.
‫خیلی... خیلی... آهسته بود.
‫- وای. ‫- گم شو...
‫عزیزم، بیا از اینجا بریم...
‫باشه.
‫تعزیه‌م چطور بود؟
‫خوب دراومد؟
‫آره، مطمئنـم خوشت می‌اومد.
‫واقعاً؟
‫البته مطمئنـم باز هم غُر می‌زدی، ‫ولی خوب بود.
‫سخنرانی مراسم با زَک بود.
‫حتماً باز بامزه‌بازی درآورده.
‫آره، دقیقاً. ‫ولی خوب بود.
‫بچه‌ها خیلی ناراحت بودن.
‫کی از همه بیشتر ناراحت بود؟
‫جوابت رو نمی‌دم.
‫عزیزم، ببخشین که کنارت نموندم...
‫می‌دونی که...
‫به‌جاش اینجا منتظرم بودی تا بیام.
‫حالا که با هم هستیم، ‫بچه‌ها خوش‌حال می‌شن.
‫لَری.
‫همم؟
‫لطفاً درک کن که الان ‫توی موقعیت سختی هستم.
‫نه، درک نمی‌کنم.
‫می‌فهمم که لوک رو دوست داشتی.
‫من هم سالی دنیلز رو توی ‫کلاس نهم دوست داشتم.
‫اون عشق دوران بچگی‌م نبوده، لَری. ‫شوهرم بود.
‫ما با هم یه زندگی مشترک ساختیم ‫و حالا داری می‌ریزیش دور.
‫آخه تا حالا فرصت ‫زندگی دوباره با لوک نداشتم.
‫- آخه ۶۷ سال... ‫- آره، ۶۷ سال منتظرت بوده.
‫می‌دونم. من هم همین کار رو می‌کردم.
‫خب تو می‌دونستی به‌زودی می‌میرم.
‫هرچقدر لازم بود، صبر می‌کردم.
‫جدی می‌گم.
‫داره دیروقت می‌شه ‫بهتره برگردیم، عزیزم.
‫خیلی خری، لَری.
‫خب، سفت بشین.
‫نشستم.
‫- باید وزنت رو بندازی. ‫- باشه باشه.
‫- مراقب باش چیزیت نشه. ‫- خودت قایق رو چپ نکنی.
‫♪ نمی‌تونم فراموشت کنم ♪
‫♪ ازت خاطره زیاد دارم ♪
‫♪ نمی‌تونم فراموشت کنم ♪
‫♪ همیشه دوستت خواهم داشت ♪
‫♪ یه‌زمانی با هم خوش بودیم ♪
‫♪ از شادی سر از پا نمی‌شناختیم ♪
‫می‌خوام بچه‌هامون رو ببینم.
‫ولی اگه اونجا یه مسیر اشتباه بری
‫توی بَدترین کابوست گیر می‌افتی.
‫باشه... اصلاً ولش کن. ‫فکر کردم بهت خوش می‌گذره.
‫می‌دونم، ولی فقط ازت مراقبت کنم.
‫نه، داری از خودت مراقبت می‌کنی.
‫می‌ترسی اونجا چی ببینی؟
‫ها؟
‫ولش کن. مهم نیست.
‫- ما که نمی‌دونیم... ‫- مهم نیست، عزیزم.
‫قراره اونجا چی بشه.
‫ببین، جون...
‫همه ناراحت می‌آن بیرون.
‫اولین قرارمون رو یادتـه، لَری؟
‫پنچری ماشین.
‫وقتی ماشین رو زدی کنار، ‫یادتـه چی گفتی؟
‫گفتی «این بهترین جا واسه پنچرشدنـه...
‫شونه‌های پهن من، ‫یه روز زیبا و جاده‌ی ساکت.»
‫تا این‌که فهمیدم لاستیک زاپاس ندارم.
‫آره، ولی نذاشتی بفهمم.
‫اون‌زمان خیلی ناراحت بودی، عزیزم.
‫می‌خواستم تکیه‌گاه محکمت باشم.
‫می‌خواستم زندگی رو برات راحت کنم.
‫پنچری‌های زندگی رو بگیرم.
‫و واقعاً این کار رو کردی.
‫زندگی بی‌نظیری داشتیم.
‫بیا ببینم.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫تا وقتی با هم باشیم...
‫برام مهم نیست کجا می‌ریم.
‫خب.
‫- چه خبر شده؟ ‫- قضیه...
‫آره، باز چه برنامه‌ای...
‫به نظرم باید حرف‌های لوک رو بشنوی.
‫شرمنده‌ام، لَری.
‫باید هم باشی، چون بعداز این‌که ‫لَری دزدکی وارد خونه‌م شد...
‫- دزدکی وارد خونه‌ت شد؟ ‫- نه‌خیر، دَر باز بود.
‫- مطمئنـی؟ ‫- از دست تو، لَری.
‫- حالا مهم نیست. ‫- تو چت... این دیگه چیـه؟
‫- بخونش لطفاً. ‫- ببین، می‌تونم توضیح...
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- باور کن اون‌قدرها هم بَد نیست.
‫- «جون عزیز، من...» ‫- نه، بده من.
‫این کارها لازم نیست.
‫- عزیزم، اجازه بده... ‫- جونی، می‌خوام بدونی
‫- حقیقت این مَرد چیـه. ‫- بذار بهت توضیح بدم...
‫حالا برو التماس کن.
‫می‌دونم بَد به نظر می‌رسه، ‫ولی قصدم این بود که...
‫آره، بَد به نظر می‌رسه.
‫مگه تو نگفتی...
‫که حاضری برام صبر کنی.
‫اون‌وقت نتونستی یه هفته دووم بیاری؟
‫من... آخه...
‫می‌خواستم ابدیت‌مون رو آماده کنم...
‫فکر کردی بعدش مستقیم می‌آم پیش تو؟
‫- آره، چون زن منـی. ‫- زن ماست.
‫یعنی می‌خواستی گولم بزنی ‫که بیام به ابدیت تو؟
‫نه، عزیزم... نمی‌خواستم گولت بزنم...
‫به خدا فکر کردم کار درست همینـه.
‫مثل احمق‌ها داشتم خودخوری می‌کردم...
‫اون‌وقت جناب‌عالی...
‫واقعاً خودخواهـی!
‫- من خودخواهـم؟ ‫- بله!
‫تو خودخواهـی که می‌خوای
‫از ویترین مَردها... ‫مَرد موردعلاقه‌ت رو
‫انتخاب کنی.
‫و قول می‌دم...
‫با آقای بی‌نقص هم خوابیدی.
‫- من بی‌نقص نیستم. ‫- نه اتفاقاً نخوابیدم.
‫ولی می‌دونی چیـه؟
‫بهش فکر کرده بودم.
‫کی بَدش می‌آد یه عشق ‫پُرشور و آتیشی داشته باشه؟
‫- احسنت. ‫- نه.
‫پس همه راست می‌گفتن.
‫چی رو راست می‌گفتن؟
‫که همیشه اون رو ‫بیشتر از من دوست داشتی.
‫من فقط مایه‌ی تسلی تو بودم.
‫خب من...
‫حداقل می‌دونم ‫هیچ‌وقت بهم دروغ نمی‌گه.
‫- نه بابا؟ ‫- بله.
‫می‌دونستی موهاش رو رنگ می‌کنه؟
‫می‌دونستی یه کلکسیون بزرگ پورن داره؟
‫آخ بس کن، لَری.
‫از مجله‌های جنسیِ ‫خودت توی گاراژ یادت رفته؟
‫نامه‌ها... از نامه‌ها بگو.
‫بله، نامه‌ها.
‫یه سبد پُر از نامه داره ‫که توش شماره‌ی خانم‌هاست.
‫خب... منظورش چیـه؟
‫منظورش اینـه که ‫دزدکی وارد اتاقم شده...
‫نه، ببین... داره قضیه رو...
‫- خیلی موذیـه. ‫- نه بابا؟
‫مرتیکه عمداً داره مبهم حرف می‌زنه.
‫آره، حتی درباره‌ی ‫جنگ هم مبهم حرف می‌زد.
‫بهشون توجه نکن، لوک. ‫تو بی‌نقصـی.
‫- رد داده. ‫- حالت خوبـه، عزیزم؟
‫من بی‌نقص نیستم. ‫بله، موهام رو رنگ می‌کنم.
‫و بله توی ۶۰ سال گذشته ‫با چند زن خوابیدم.
‫خب... درک می‌کنم.
‫و البته یه مَرد.
‫- دروغ نگو. ‫- دوتا مَرد.
‫دو بار خوابیدم که ببینم چجوریـه.
‫و ۳۰ سال پیش تجربه‌ی ‫بی‌دی‌اِس‌اِم داشتم...
‫(«بی‌دی‌اِس‌اِم»: نوعی رابطه‌ی جنسی که با سلطه‌گری یا سلطه‌پذیری شدید همراهـه.)
‫آره، یادمـه. ‫انگار همین دیروز بود.
‫من هم یادمـه.
‫خوش گذشت، ولی مناسب من نبود.
‫من هم توقع نداشتم ‫این‌همه سال مثل کشیش‌ها باشی...
‫و آخر عمری داشتم کچل می‌شدم... ‫با شونه‌زدن مخفیش کردم.
‫شماها همه‌ش می‌گین بی‌نقصـم...
‫ولی نیستم. ‫هیچ‌کس بی‌نقص نیست.
‫قربون دهنت.
‫ولی منتظرت موندم.
‫واسه تو وایستادم، جونی.
‫حداقل به‌خاطر سکس‌هاش ‫باید امتیاز منفی بگیره.
‫مگه مسابقه‌ست، لَری؟
‫- بله، هست! ‫- عزیزم.
‫- این قطعاً یه مسابقه‌ست. ‫- شکی توش نیست.
‫- اصلاً واسه همین اومدیم تماشا. ‫- ببین، جون.
‫دیگه مسخره‌بازی بسـه. ‫یا من رو انتخاب کن یا اون.
‫آره، باید تصمیمت رو بگیری.
‫- کدوم یکی‌مون؟ ‫- کدوم؟
‫بالاخره یکی از ما دوتاست.
‫به نظرم بهتره ‫به مشتری‌م یه‌کم وقت بدیم.
‫ما بریم بیرون. ‫ایشون یه‌کم استراحت کنه.
‫بریم نوشیدنی بزنیم، پسرها.
‫من هم هوس نوشیدنی کردم.
‫یه‌چیز سنگین.
‫خدایا.
‫بله؟
‫شنیدم تو هم مُردی.
‫عزیزم...
‫الهی بگردم...
‫دیگه کاری از ما برنمی‌آد. ‫ببینیم تصمیمش چیـه.
‫یکی از اون‌ها می‌دی؟
‫سعی کن آروم باشی ‫و به اون پسرها فکر نکنی.
‫لیاقت همه‌مون آرامشـه.
‫جالبـه که تو هم اینجایـی...
‫آخه وقتی با هر دوشون بودم، ‫من رو خوب می‌شناختی.
‫بس کن، جون.
‫- بده بالا. ‫- باشه.
‫بیشتر.
‫- این رو می‌دیم بالا به یاد سربازهای کُره. ‫- حق گفتی، داداش.
‫فیلم‌های زیادی ‫از جنگ‌های کُره نساختن.
‫البته به‌جز «مَش».
‫(«مَش» یه مجموعه‌ی تلویزیونی معروف توی ژانر کمدی‌جنگی بود ‫که توی دهه‌های ۷۰ و ۸۰ پخش می‌شد.)
‫«مَش» دیگه چیـه؟
‫اوه اوه، حتماً ببینش، داداش.
‫پس لوک رو انتخاب می‌کنم.
‫- باشه. ‫- نه.
‫لَری خوبـه.
‫باشه. لَری.
‫ای ریدم توش!
‫معذرت می‌خوام.
‫- به نظر من که هنوز مو داری. ‫- مگه چشم‌هات نمی‌بینه؟
‫بعدش هم می‌تونی...
‫می‌تونی اون رو به نشونه‌ی ‫افتخار در نظر بگیری.
‫خیلی لطف داری، داداش.
‫خودت هم خوش‌تیپـی‌ها.
‫الکی تعریف نکن بابا...
‫جدی می‌گم. ‫آدم مرموزی هستی.
‫از اون آدم‌ها که تفکر عمیقی دارن. ‫زن‌ها این‌جور مَردها رو دوست دارن.
‫واقعاً؟ فکر نکنم همچین آدمی باشم...
‫الان چند وقتـه مُردم، ‫ولی هنوز نمی‌فهمم زندگی چیـه.
‫اومدن می‌گن داستان اینـه ‫و من هم سریع قبول کردم.
‫تو باهوشـی. ‫به خودت شک نکن.
‫همیشه می‌دونی از زندگی چی می‌خوای ‫و می‌ری به‌سمت هدف.
‫همیشه همه‌ی جوانب رو در نظر می‌گیری
‫و از هیچی نمی‌ترسی.
‫- لیاقت تو رو نداره. ‫- لیاقت تو رو هم نداره.
‫تو هم باهوشـی، ‫هم خوش‌تیپ و هم قهرمان جنگـی.
‫و تو بهش بچه دادی.
‫- بعله. ‫- مطمئنـم خوب بزرگشون کردی.
‫- بعله. ‫- به سلامتی.
‫اولش قضیه بین من و لوک بود.
‫[ دروازه‌ی نورانی - نسخه‌ی اصلی ]
‫و بعدش لَری اومد وسط.
‫- و بعدش بحث بچه‌هامون شد. ‫- می‌خواین توی این ابدیت باشین؟
‫ولی این دفعه زندگی خودمـه.
‫و...
‫تو مُردی.
‫- وای، کارِن... ‫- زندگی‌ت رو کردی و تمام.
‫و حالا مُردی.
‫دیگه مسئول زندگی بقیه نیستی.
‫شاید بهتره همگی ‫برین پی زندگی خودتون.
‫آخه مشتری‌های دیگه هم هستن...
‫کم حرف بزن... ‫بیشتر بریز...
‫ممنون، عزیزم.
‫- ممنون. ‫- دیگه برو.
‫آخه...
‫- اون زن... ‫- اون زن بی‌نقصـه.
‫واقعاً بی‌نقصـه.
‫بیا بغلم.
‫اومدم!
‫می‌بینم که دیشب حسابی ترکوندی.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫باشه.
‫می‌رم شوهرهات رو خبر کنم.
‫باید اول دوش بگیرم.
‫کاملاً موافقـم.
‫خیلی استرس دارم. ‫شماها استرس ندارین؟
‫مطمئنـم تو هم استرس داری. ‫و البته تو...
‫منظورم این نیست که ‫خیلی استرس داشته باشین
‫ولی قطعاً باید یه‌ذره ‫استرس رو داشته باشین.
‫- چرا این‌قدر سریع حرف می‌زنی؟ ‫- تو بیشتر استرس داری.
‫دارم از استرس می‌میرم.
‫من جای شما بودم، ‫از شدت استرس می‌ریدم.
‫- ساکت. ‫- شرمنده.
‫مشتری‌م تصمیمش رو گرفته.
‫عشق پیوندی‌ست محکم‌تر از مرگ.
‫بعله.
‫ولی بعضی پیوندها حتی محکم‌ترن.
‫مثل پیوندهای یونی... ‫پیوندهای کووالانسی...
‫پیوندهای اوراق قرضه...
‫- پیوندهای وثیقه‌ای... ‫- خب دیگه کافیـه. ممنون.
‫- عالی بود. ممنون. ‫- ممنون.
‫خب.
‫خیلی خوب.
‫لَری.
‫فردای روزی که بدون تو بیدار شدم...
‫خداخدا می‌کردم که فقط ‫یه خواب بَد دیده باشم.
‫بوی نون تُست سوخته‌ی تو ‫از طبقه‌ی پایین می‌اومد...
‫من...
‫صدای لولای دَر پشتی رو شنیدم...
‫حتی...
‫بالش تو رو روی زمین پرت کردم...
‫همون‌جوری که خودت می‌نداختی...
‫تظاهر می‌کردم کنارمـی...
‫اِشکالی نداره، عزیزم.
‫و جالبـه که قبلاً هم
‫این احساس رو داشتم.
‫وقتی...
‫وقتی لوک مُرد.
‫فرصت نشد ببینیم ‫عشق‌مون ما رو به کجا می‌رسونه.
‫ولی توی همون زمان ‫کوتاه هم همه‌چی بهم دادی.
‫آره.
‫و...
‫چقدر من خوش‌شانسـم...
‫که هر دوی شما رو داشتم.
‫شاید قسمت بوده که ‫زندگی‌مون این‌طوری پیش بره.
‫همم.
‫منظورت چیـه... ‫من نمی‌فهمم...
‫منظورم اینـه که...
‫من...
‫هیچ‌کدوم‌تون رو انتخاب نمی‌کنم.
‫- هیچ‌کدوم‌مون؟ ‫- داری شوخی می‌کنی؟
‫می‌خوای به‌جای یه‌نفر، ‫سه‌نفر رو ناراحت کنی؟
‫کلاً قرار نبود یه‌نفر رو انتخاب کنم.
‫متوجه نیستین؟
‫هرکدوم رو انتخاب می‌کردم، ‫عذاب‌وجدان می‌گرفتم.
‫ما با هم یه زندگی تشکیل دادیم.
‫خب شاید قشنگیِ زندگی همینـه که...
‫یه روزی تموم می‌شه.
‫شاید این دنیا واسه همین وجود داره.
‫پس...
‫هیچ‌کدوم‌تون رو انتخاب نمی‌کنم.
‫خب دیگه.
‫چرا الکی زحمت بِکشیم؟ ‫ما که کمکی نمی‌کنیم.
‫- به نظرت کارمون تأثیر داره؟ ‫- بله که داره.
‫همه‌ش ناراحت‌شون می‌کنیم.
‫اون‌ها تازه مُردن.
‫ترسیدن دیگه.
‫ناراحت بشن بهتره تا بترسن.
‫مگه نه؟
‫[ قطار بعدی: سرزمین پاریس ]
‫مطمئنـی دیگه؟
‫بله. چجورم.
‫پس بریم.
‫راستی حق با تو بود. ‫حتی خواستگاری‌م رو به تو ربط دادم.
‫تو روحی بودی که هیچ‌وقت ‫نتونستم حریفت بشم.
‫نه.
‫نمی‌دونی چقدر بهت غبطه می‌خورم.
‫حداقل یه‌عمر باهاش زندگی کردی.
‫می‌دونی آخرین چیزی که ‫قبل‌از مرگ دیدم، چی بود؟
‫منظورت چیـه؟
‫داشتم چوب‌شور می‌خوردم ‫که یه‌هو نتیجه‌م...
‫- شارلوت؟ ‫- آره.
‫یه عکس از روز عروسی تو ‫و جون بهم نشون داد.
‫و بعدش خفه شدم و مُردم.
‫حقیقتاً فکر نمی‌کردم همچین آدمی باشی.
‫ولی من می‌دونستم همچین آدمی هستی.
‫البته رنگ مو و پورن غافل‌گیرم کرد.
‫حدوداً شیش ماه قبل‌از مرگم...
‫موهای بغل سرم داشت سفید می‌شد ‫و دیگه برام مهم نبود.
‫چون دیگه قرار بود ‫با جون یه خونواده تشکیل بدم.
‫واسه همه‌چی برنامه ریخته بودیم.
‫بهترین دوران زندگی‌م بود.
‫الان ۳۵ سالمـه...
‫یادمـه توی این سن، جون بچه‌ی دوم‌مون رو ‫باردار بود و یه شب رفتیم بیرون شام.
‫دکتر بهمون می‌گفت ‫تحقیقات جدید نشون داده
‫زن‌های باردار نباید الکل مصرف کنن.
‫جون لیوان شرابم رو برداشت ‫و یه جرعه ازش خورد.
‫یادمـه لبخند قشنگی روی صورتش بود.
‫اون لحظه حس عجیبی بهم دست داد... ‫انگار جدانشدنی بودیم...
‫چیزی شده؟
‫ای وای... ‫باید برم.
‫اینجا چه خبره؟
‫به‌زودی مسئولت می‌آد خدمتت.
‫مسئول چی؟
‫یه کافه توی خیابون سِن هست ‫که توش یه سارتر تقلبی
‫با یه کاموی تقلبی دعوا می‌کنن. ‫کیک شکلاتی خوش‌مزه‌ای هم داره.
‫(ژان‌پل سارتر و آلبر کامو، هر دو از فیلسوف‌های بزرگ قرن بیستم هستن.)
‫کامو همونیـه که ‫همیشه از مرگ حرف می‌زنه؟
‫آخه الان دیگه حرف‌هاش بی‌معنیـه.
‫واقعاً؟
‫من کتاب «سارتر برای مبتدی‌ها» رو خوندم...
‫چجوری تلفظ می‌شه؟
‫- سار... تر... ‫- سارتر.
‫و...
‫لَری اینجا چی‌کار می‌کنه؟
‫من...
‫- من تصمیمم رو گرفتم، لَری. بس کن. ‫- آره.
‫- می‌دونی که این بهترین راهـه. ‫- موهات فرق کرده.
‫- باشه. ممنون. ‫- نه...
‫وقتی با هم بودیم، ‫هیچ‌وقت موهات این‌طوری نبود.
‫آخه بعداز چیز دیگه کوتاه کردم...
‫بهت می‌آد.
‫لَری.
‫باید با لوک بری.
‫لیاقت همچین عشقی رو داری، عزیزم.
‫یه عشق پُرشور و آتیشی.
‫ولی من با تو هم خوش‌بخت بودم.
‫می‌دونم...
‫ولی نه به خوش‌بختیِ رابطه‌ت با اون.
‫- اِشکال نداره. ‫- پس... تو چی؟
‫نگران من نباش. ‫چیزیم نمی‌شه.
‫اگه بدونم خوش‌حالـی، ‫من هم خوش‌حال می‌شم.
‫وگرنه من هم دق می‌کنم.
‫آخ لَری.
‫خب...
‫برو خبرش رو به کارِن بده.
‫باشه.
‫- باشه. ‫- درستش همینـه.
‫وای...
‫[ دنیای ساحلی ]
‫دَرهای قطار تا ۳۰ دقیقه‌ی دیگر بسته می‌شود.
‫عزیزم، نباید عشق‌مون رو ‫بزنیم توی صورتش.
‫اون دیگه هیشکی رو نداره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اوضاع روبه‌رواهـه، لَری؟
‫هی... بدک نیستم.
‫ما که با هم قهر نیستیم، درستـه، لَری؟
‫اتفاقاً من فکر کردم ‫شانس بُرد تو بیشتر باشه.
‫لطف داری.
‫قضیه چیـه؟ ‫با هم داستان شدین؟
‫- آره. ‫- می‌خوایم یه فرصت دیگه به هم بدیم.
‫آفرین.
‫بهمون فهموندی که ‫زندگی بدون عشق مثل جهنمـه.
‫- چی؟ ‫- ببخشین.
‫- عجب. ‫- یه‌کم تنهامون بذار.
‫حتماً. حتماً. ‫از همین‌الان دلم برات تنگ شد.
‫ای خدا.
‫بریم بشینیم؟
‫واقعاً بهت افتخار می‌کنم، لَری.
‫کار درستی کردی.
‫ولی حس مزخرفی دارم.
‫آره دیگه طبیعیـه.
‫بعضی‌وقت‌ها کار درست ‫حس درستی نداره.
‫راستی بهم نگفتی ‫چرا اینجا موندگار شدی.
‫وقتی رسیدم اینجا...
‫بذار این‌طوری بگم که ‫اینجا از زندگی قبلی‌م بهتر بود.
‫اینجا می‌تونستم ارواح گم‌شده رو ‫به راه درست هدایت کنم.
‫همین باعث شد یه هدف داشته باشم.
‫ولی بعداز یه مدت، دیگه ‫به احساسات آدم‌ها اهمیت نمی‌دی.
‫فقط اون‌ها رو به‌سمت ‫مسیری که باید برن...
‫هُل می‌دی تا به مقصد برسن.
‫فقط می‌خوای زود تموم بشه.
‫تا این‌که تو از راه رسیدی.
‫با اون عشق معمولی و بزرگت...
‫بهم یادآوری کردی چرا اینجا موندم.
‫ازت ممنونـم، لَری.
‫قابلی نداشت.
‫خب...
‫ابدیت خودت رو انتخاب کردی؟
‫آره... فکر کنم.
‫- خب بریم داخل. ‫- چیـه؟
‫- بیا ببینم. ‫- ای وای نه.
‫ای وای آره.
‫خدا مرگم.
‫می‌گم...
‫کلبه‌ی دنجیـه، نه؟
‫آره...
‫خیلی قشنگـه.
‫وای.
‫- تصادف ماشین. ‫- آها.
‫من هم سن زیاد... سرطان.
‫- جنگ. ‫- عع، کدوم یکی؟
‫- جنگ جهانی اول یا دوم؟ ‫- عع، کُره.
‫- اون هم جنگـه دیگه. ‫- آها.
‫آفرین.
‫قربونت.
‫خیلی دوستت دارم.
‫خیلی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پس شما کتاب دوست داری؟
‫آره خب... مسئول کتابخونه‌ام دیگه...
‫چیزی لازم دارین؟
‫آره، من هم خوندن بلدم.
‫خیلی هم عالی. ‫پس جای خوبی اومدین.
‫- اون کتاب چیـه؟ ‫- «آرزوهای بزرگ» از چارلز دیکنز.
‫ارزش خوندن داره؟
‫راستش من نخوندمش.
‫چون از دیکنز خوشم نمی‌آد.
‫- آها. ‫- فلسفه‌ش رو دوست ندارم.
‫آره، من هم ازش متنفرم.
‫چه قشنگ می‌خندی.
‫لطف دارین.
‫- من جون‌ـم. ‫- لَری.
‫- خوش‌وقتـم، لَری. ‫- من هم همین‌طور.
‫خب.
‫خیلی خوب.
‫- آفرین. آهسته و پیوسته بیا. ‫- باشه.
‫ادامه بده، جون.
‫ممنون، سایمون. ‫گم شو نبینمت.
‫- خیلی خوبـه. ‫- آره، برات مفیده.
‫- حرف نداره. ‫- بیا.
‫باشه.
‫این چیـه؟
‫ایشون کیـه؟
‫همین چند دقیقه پیش ‫پی‌پی کرده بود که.
‫چهار ماهشـه ولی مثل یه مَرد می‌رینه.
‫- بله. ‫- پسر منـه دیگه.
‫- وای، عزیزم. ‫- چی شده؟
‫بو می‌دی.
‫جانِت و کانِر. ‫کانِر و جانِت.
‫- چجوری مُرده بودین؟ ‫- توی مراسم اعلام جنسیت بچه.
‫- آها آره. ‫- همه‌جا خون پاشیده بود.
‫دَرودیوار باهاش رنگ شده بود.
‫فکرش رو نمی‌کردیم. ‫اومدیم داخلش رو ببینیم...
‫به‌محض این‌که گفتیم «اینجا چه خبره؟»
‫بوم! کله‌مون ترکید!
‫- عاشق همین کارهاتـم. ‫- ایول.
‫ممنون، فِنویک.
‫مطمئنـی نمی‌خوای بیای؟ ‫خوش می‌گذره‌ها.
‫دیروز بهم زیادی خوش گذشت.
‫- دیگه نا ندارم. ‫- مطمئنـی؟
‫- بله. خوش بگذره. ‫- یه بوس بده.
‫- باشه. ‫- دوستت دارم.
‫- من هم دوستت دارم. خدافظ. ‫- خدافظ.
‫چه گوگولی‌ان.
‫مطمئنـی دیگه؟
‫توی اینترنت دیدم آدم‌ها ‫توی این‌جور دورهمی‌ها می‌میرن.
‫- یه مهمونیِ اعلام جنسیت بچه‌ست. ‫- خب خطرناک و احمقانه‌ست.
‫بذار دل‌شون خوش باشه.
‫می‌فهمم که می‌خوان سورپرایز بشن...
‫ولی ارزش جشن‌گرفتن نداره دیگه.
‫یکی از بزرگ‌ترین لذت‌های زندگی‌م
‫همین غافل‌گیری‌ها بوده.
‫یادتـه مطمئن بودی که زَک دختر می‌شه؟
‫این‌روزها مردم سر هرچیزی جشن می‌گیرن.
‫- همه‌ش باید دورهمی بگیرن. ‫- می‌دونم از دورهمی خوشت نمی‌آد.
‫کلاً با خوش‌گذرونی مشکل داری.
‫حتی واسه بچه‌ها جشن ‫ورود به مدرسه می‌گیرن.
‫اون بچه چی می‌فهمه؟
‫می‌شه از امروزمون لذت ببریم؟
‫- فردا می‌بینمت. ‫- ببین، خانم.
‫برای سلامتی‌ت خوب نیست ‫که دائم بیای اینجا.
‫سعی کن گذشته رو فراموش کنی.
‫همم.
‫زندگی عالیـه، نه؟
‫جان؟
‫حالت خوبـه؟
‫آره.
‫- مطمئنـی؟ ‫- فقط یه‌کم سردمـه.
‫بیا بغلم.
‫یه سفر با بالن هوایی رزرو کردم.
‫یه زوج جدید توی واحد نُه اومدن.
‫فکر کنم...
‫فکر کنم زوج همکار خفنی برامون بشن.
‫دیگه طاقت ندارم ‫با آدم‌های جدید آشنا بشم.
‫اون‌وقت بعدش ‫بهونه‌ای واسه غُرزدن نداری.
‫- چی؟ ‫- بس کن، جونی.
‫از غُرزدن لذت می‌بری.
‫هیشکی از غُرزدن لذت نمی‌بره.
‫چیزی شده؟
‫یه اشتباهی کردم.
‫دوباره چوب اسکی رو گم کردی؟
‫نه، من...
‫اشتباه کردم که با تو اومدم.
‫عجب.
‫باز چه اشتباهی ازم سر زده؟
‫باور کن هیچی. ‫تو عالی‌ای. بی‌نقصـی.
‫می‌گی نیستی، ولی واقعاً بی‌نقصـی.
‫تو مهربون، شجاع و باهوشـی.
‫من سال‌ها منتظر این بودم.
‫این.
‫نمی‌تونی از همین لذت ببری؟ ‫الان واقعاً توی بهشتـیم.
‫معذرت می‌خوام که زودتر متوجه نشدم.
‫فکر کنم من...
‫- فکر کنم ذهنم زیادی درگیر شد... ‫- یعنی چی، جونی...
‫شاید این رابطه توی ‫زندگی معمولی جواب می‌داد.
‫شاید هم نه.
‫ولی نمی‌شه تظاهر کنم که ‫زندگی‌م بعداز تو تموم شده بوده.
‫هیچ‌وقت ازت همچین چیزی نخواستم.
‫- من مثل تو مخفی‌کاری نمی‌کنم. ‫- یعنی چی این حرفت؟
‫هر روز که می‌ری توی اون تونل، ‫من دیوونه می‌شم.
‫جونی، ما با هم خوش‌بخت بودیم.
‫معلومـه که بودیم.
‫عشق دوران جَوونی بود.
‫نه نگران قسط و قرض بودیم ‫و نه بچه‌داری و این‌ها.
‫از اون عشق‌ها بود که قبل‌از ‫سختی‌های زندگی باهاش آشنا می‌شی.
‫همه‌چی‌تموم بود، ولی...
‫عشق فقط توی یه لحظه خلاصه نمی‌شه.
‫میلیون‌ها لحظه‌ست.
‫عشق یعنی جروبحث‌های توی ماشین... ‫یعنی حمایت از همدیگه توی سختی‌ها...
‫یعنی مراقبت از همدیگه ‫و پیرشدن کنار هم...
‫خب می‌تونیم الان کنار هم پیر بشیم ‫و مراقب هم باشیم.
‫واقعاً می‌تونیم، لوک؟
‫به نظرت داریم ‫خاطرات‌مون رو زنده می‌کنیم؟
‫این‌همه سال توی اون مکان... ‫مصنوعی منتظر موندی
‫ولی اینجا... دیگه واقعیـه.
‫و تو هم که داری زندگی می‌کنی.
‫پس بهت اجازه می‌دم ‫بری به زندگی خودت برسی.
‫عع، پس اجازه می‌دی؟
‫- ممنون که اجازه می‌دی. ‫- ببخشین. بَد بگفتم.
‫- منظورم رو بَد رسوندم. ‫- خیلی لطف می‌کنین، بانوی من.
‫- من بنده‌ی مخلص شمائـم. ‫- خیلی خوب.
‫- ممنون که بهم اجازه دادین. ‫- باشه دیگه.
‫این عادلانه نیست.
‫بی‌انصافیـه.
‫می‌دونم.
‫ولی...
‫باید برگردم.
‫دیوونه شدی؟
‫به‌محض این‌که از دَرِ قرمز رد بشی، ‫پیدات می‌کنن.
‫می‌ندازنت توی پوچی.
‫باید سعیم رو بکنم.
‫مجبور نیستی. ‫پیش من بمون.
‫لطفاً بمون.
‫لطفاً.
‫معذرت می‌خوام.
‫من واقعاً دوستت دارم.
‫خب.
‫دست‌ها بالا، فِنویک. کلیدها رو بده. ‫تو می‌تونی، جونی. تو می‌تونی.
‫کلیدها رو بده. ‫رد کن بیاد.
‫بده بیاد، فِنی.
‫دوست داری بُکشمت، فِنی؟ ‫می‌خوای تیکه‌تیکه‌ت کنم؟
‫وای خدا.
‫آخه پسر خوبیـه. ‫دلم نمی‌آد.
‫باید یه‌جور دیگه... ‫آره...
‫می‌دونی که فایده نداره.
‫خب...
‫شاید داشته باشه.
‫باورم نمی‌شه ‫می‌خوام این کار رو بکنم.
‫باید حواسش رو پرت کنی.
‫لوک...
‫معذرت می‌خوام.
‫باشه.
‫می‌فهمم.
‫یادتـه که من ‫قبلاً تئاتر بازی می‌کردم.
‫به اشیا دست نزنین. ‫اون‌ها واقعی نیستن.
‫من رو تنها گذاشت.
‫- آخه چرا؟ ‫- آخ، رفیق.
‫می‌دونم... می‌دونم سختـه.
‫درکت می‌کنم.
‫باور کن این هم می‌گذره.
‫عیب نداره. گریه کن. ‫خودت رو خالی کن.
‫آفرین. بریز بیرون.
‫نگران نباش. می‌گذره.
‫همیشه فردایی هست.
‫همیشه فردایی هست، مگه نه؟
‫- بعله. بعله. ‫- خوبـه.
‫واقعاً لازم داشتم گریه کنم.
‫درک می‌کنم.
‫- من هم وقتی زنم ترکم کرد... ‫- خب دیگه ممنون.
‫به یاد گذشته یه سر می‌رم داخل...
‫باشه، ولی بلیت نگرفتی.
‫نباید این‌قدر با همه مهربون باشم.
‫بهتره عجله کنی.
‫آره.
‫خداحافظ، لوک.
‫خداحافظ، جون.
‫آره.
‫[ ورود ممنوع ]
‫- به خدا آخرین بار بود، عزیزم. ‫- نه.
‫می‌شه با آرامش حرف بزنیم؟
‫- تو نمی‌خواد آرومم کنی! ‫- اونجاست!
‫ایست!
‫- بچه‌م رو به تو نمی‌دم! ‫- بده من ببینم!
‫- بیا اینجا! ‫- جلوش رو بگیرین!
‫ازت متنفرم!
‫چرا باهام این‌طوری رفتار می‌کنی؟
‫- اگه حامله باشم چی؟ ‫- نگران نباش، جونی.
‫شرمنده‌ام. چک برگشت خورده.
‫تو رو خدا...
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫راه فراری نیست!
‫- تسلیت عرض می‌کنم. ‫- نه... نه...
‫زود باشین! عجله کنین!
‫ایست!
‫آخ.
‫بس کن، لَری...
‫اصلاً حوصله‌ی بحث ندارم...
‫نه‌خیر، تو رو با اون مقایسه نکردم!
‫هیچ‌وقت تو رو با اون مقایسه نکردم ‫و الان نمی‌خوام باهات بحث کنم!
‫داری تحقیرم می‌کنی، جون.
‫- دیگه طاقت ندارم. ‫- ایست!
‫خب اون زن بحثش رو پیش کشید. ‫می‌خواستی چی‌کار کنم؟
‫می‌دونم که ازم خوشش نمی‌آد.
‫- خودش قشنگ به زبون آورد... ‫- تو ذره‌ذره به دل آدم می‌شینی.
‫- گفت «ازت خوشم نمی‌آد، لَری» ‫- ذره‌ذره!
‫الان این حرف باید خوش‌حالم کنه؟
‫طبقه‌ی بالا! برین بالا!
‫لَری.
‫زود باشین!
‫بگیرش! زود باش!
‫قطاره ایستگاه ۱۸۶ با تأخیر خواهد رسید.
‫فراری همچنان متواری‌ست.
‫سلام. ببخشین.
‫می‌خواستم بدونم ‫لَری کاتلر به کدوم ابدیت رفته.
‫ما ۴۲۵هزارتا لَری کاتلر داریم.
‫منظورتون کدوم یکیـه؟
‫ای وای.
‫وای... وای...
‫فراری همچنان متواری‌ست. ‫مداخله نکنید.
‫ببخشین.
‫خدایا... خدایا...
‫[ دنیای سلبریتی‌ها - شما هم می‌توانید از خبرنگارها عاصی باشید ]
‫تازگی خیلی بهش فکر کردم...
‫فکر کنم بَد نیست ‫رابطه‌مون رو گسترده‌تر کنیم.
‫من آدم چندکاره‌ای نیستم، عزیزم.
‫- چی؟ ‫- فقط باید یه زن توی زندگی‌م باشه.
‫نه بابا؟
‫- ای وای. ‫- حواست رو جمع کن، خانم...
‫برو اونجا. ‫قایم شو.
‫یه زن رو درحال فرار ندیدین؟
‫- نه. ‫- از اون‌طرف رفت.
‫- ممنون. راه بیُفتین. ‫- قربان شما.
‫موفق باشین.
‫دست بجنبونین.
‫جون.
‫چه مَرد درست‌کاری هستی تو.
‫می‌تونیم ببریمش توی یکی از ‫ابدیت‌های قدیمی و بلااستفاده.
‫اون نسخه‌های نژادپرستانه‌ش نه. ‫یه جای بهتر می‌بریمت.
‫- مأمورها به اونجا سر نمی‌زنن. ‫- اون کجا رفت؟
‫کی؟
‫لَری کجاست؟
‫وای خدا... ‫می‌دونستم! می‌دونستم!
‫کجاست؟
‫ای وای.
‫مشخصـه گم شدی.
‫تحت فشاری.
‫آره.
‫یه جای خوب می‌شناسم ‫که توش استراحت کنی.
‫بس کن، مارج. ‫خودت قوانین رو می‌دونی.
‫فقط می‌خوام به آبجی‌م کنم.
‫دیگه می‌دونم چی می‌خوام.
‫می‌خوای ابدیتم رو ببینی؟
‫همین بغلـه.
‫شنیدی که خانم چی گفت.
‫از کافه‌چی قبلی بیشتر خوشم می‌اومد.
‫به نظر یه نوشیدنی سنگین لازم داری.
‫عع...
‫آره.
‫پس اینجا موندی.
‫آره.
‫واقعاً از شن و ماسه بَدم می‌آد.
‫آره، من هم فهمیدم ‫سرما همه‌جا سرماست.
‫دنبال تو می‌گردن؟
‫آره، دیگه فراری شدم.
‫می‌خوای کجا بری؟
‫یه جا رو سراغ دارم.
‫ولی ممکنـه خطرناک باشه.
‫کِی راه بیُفتیم؟
‫واقعاً شبیه محله‌ی خودمونـه.
‫عالیـه.
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama