NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
PIELĘGNIARKA
Pilnuję apteczki oddziałowej i liczę wszystko.
- Rób zdjęcia, sprawdzaj śmieci. - Strzykawki, kroplówki...
- Znajdź dowód. - Obserwuję ją, ale ostrożnie.
MORFINA
Sala 34, Anne Lise Poulsen, lat 84. Zapalenie płuc i możliwa sepsa.
- Ma opiekę paliatywną. - Tak. Łagodzimy jej ból.
Sala 31, Maggi Margrethe Rasmussen. Upadła w domu i przyjęto ją rano.
Jest zdezorientowana, ale partner mówi, że tak już ma.
Jest stabilna, ale zostaje na obserwacji pod kątem krwotoku mózgowego.
- Świetnie, dziękuję. Cześć. - Na razie.
Pernille, weźmiesz ciężkie przypadki.
- Pernille? - Tak?
W sali 38 leży Henrik. Ma padaczkę.
Przypadkiem zażył w domu złe lekarstwo.
W sali 35 leży Viggo Holm Petersen.
Ma 66 lat i choruje na raka. Jego stan jest krytyczny.
W razie zatrzymania akcji serca nie reanimuj go.
- Rozumiem. - Świetnie. Miłej zmiany.
Dzięki.
Chodźmy.
Witam.
Mam na imię Pernille. Mam nocną zmianę.
Viggo choruje na raka pęcherza, więc jego układ odpornościowy kuleje.
Tak, ale podaliśmy mu antybiotyki, więc mam nadzieję, że gorączka ustąpi.
Tak.
- Lepiej się czujesz? - Tak.
Tak. Wyglądasz lepiej.
Nie pozbędziecie się mnie tak łatwo.
Możemy iść do domu?
Tak, możecie. Pożegnajcie się.
- Dziękuję za pomoc. - Nie ma za co.
- Dobranoc, skarbie. - Dobranoc.
Może faktycznie nie zrozumiałam.
W każdym razie to ulubiony serial Trine.
Tak, ale Trine ma spaczony gust.
Tak do seriali, jak i do mężczyzn.
- Oglądałaś do końca? - Tak.
Ale nigdy nie dowiemy się, dlaczego tak postąpił.
- Nie, ale to miał być ktoś inny. - I tak wolę Morderstwa w Midsomer.
Co się dzieje?
- Czuję, że patrzy na mnie dziwnie. - Tak?
Nie wiem, czy się czegoś nie domyśla.
Raczej nie.
Wiadomo, że nie.
Jeśli czujesz się niekomfortowo, możemy odpuścić.
- Zrobimy to innym razem. - Nie, zróbmy to teraz.
- Jesteś pewna? - Tak, dam radę.
No dobrze.
- Serio, Marlene? - Tak.
Podoba mi się to, że w każdym odcinku jest inna historia.
- Jasne. - Jest ich tyle, że nigdy się nie skończą.
Podoba mi się to.
W sumie fajnie, że każdy odcinek to osobna historia.
- Właśnie. - Tak.
Jest też taki program o narkotykach.
Co się dzieje?
Zaraz wracam.
Anne Lise z sali 34 chyba czuje się gorzej.
Co?
- Byłaś tam? - Nie. Znajdę Marlene i razem sprawdzimy.
Dam ci znać.
- Christina podała pacjentowi diazepam. - Kto to?
- Viggo Holm Petersen. - Doznał zatrzymania akcji serca?
Nie, ale jego rytm serca jest niestabilny,
saturacja spada...
- A w kroplówce był biały płyn. - To istotny dowód.
- Ukryłam kroplówkę. - Przyłapałaś ją?
- Nie. - Widziałaś, jak wychodziła?
- Nie. - Dobra.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Dobrze, że masz kroplówkę, ale potrzebujesz dowodu, że ją podała.
Bez tego nie pójdziemy na policję.
Jesteś tam?
Tak, ale muszę wracać do Vigga.
Mamy zgon.
Pójdę po Marinę.
Pacjent zmarł o godzinie 20.30.
Ogarniesz tu?
- Marina, obejrzysz Anne Lise z sali 34? - Tak.
- Co się z nią dzieje? - Jej oddech jest bardzo nieregularny.
Potrzebujemy dowodu, że to podała.
Pacjent zmarł o godzinie 20.37.
Mamy dwa zgony. Vigo oraz Anne Lise Poulsen.
Rozumiem.
To nie ma sensu!
Myślałam, że robi to, by ich ratować, żeby móc się wykazać.
To miało sens z psychologicznego punktu widzenia.
Ale tych dwoje nie mogło mieć reanimacji, więc po prostu ich zabiła.
Zupełnie zwariowała. Gorzej być nie może.
Możesz go teraz zbadać, bo ma problemy z oddychaniem?
- Marlene, pomóc ci? - Już lecę.
- Jak masz na imię? - Svend Aage.
- Zajmiemy się tobą. Tutaj proszę. - Dziękuję.
Jest tu kto?
- Cześć, Maggi. - Cześć.
Co tu robisz?
Mój Erik przyniósł mi iPada, żebym mogła grać w pasjansa.
Uwielbiam to. Ale nie mogę go znaleźć.
Rozumiem. Chodźmy poszukać go w twojej sali.
- Tam jest. - Ale ze mnie gapa.
- Przepraszam. - W porządku.
Jesteście tacy mili.
Maggi, następnym razem pociągnij za sznurek i przyjdziemy.
Też masz chłopaka?
Tak jakby.
Ja z moim jestem przeszczęśliwa. Wciąż jeździ autem.
Proszę.
Svend Aage! Zestaw ratunkowy! I weź defibrylator!
No dalej. Przygotuj adrenalinę. 28, 29, 30...
- Jestem salowym. Pomogę. - Dobra.
Brak rytmu do defibrylacji. Masujemy. Co wiemy?
Svend Aage Petersen. Chore płuca. Dopiero przyjęty z problemami oddechowymi.
Coś jeszcze?
Od początku krytyczny od tachykardii do migotania przedsionków.
- Teraz migotanie komór i brak tętna. - Kontrola rytmu.
Przerwij masaż serca. Ładuję.
Odsunąć się. Odpiąć tlen.
Defibrylacja.
Kontynuuj masaż.
Mamy gotowy miligram adrenaliny?
Adrenalina?
Adrenalina? Adrenalina!
- Gotowy do intubacji. - Miligram adrenaliny.
Podano adrenalinę.
Ładuję.
Odsunąć się. Odpiąć tlen. Defibrylacja.
Kontynuuj masaż.
Rytm do defibrylacji?
Ładuję.
Odsunąć się. Odpiąć tlen. Defibrylacja.
- Jak długo to trwa? - Dziesięć minut.
- Jest puls? - Brak.
Czy wszyscy zgadzają się, żeby przerwać?
- Tak. Przerwijmy. - Przestań masować.
Pacjent zmarł o godzinie 23.30.
Kurwa, co za szalona zmiana. To już trzecia śmierć.
Biedactwo. Ale wiesz co?
Niektóre zmiany są koszmarne.
Zadręczam się, czy dało się coś zrobić.
Niczego nie mogłaś zrobić. Byłaś niesamowita.
- Mamy trzeci zgon. - Cholera.
- Nie znalazłam żadnych strzykawek. - Rozumiem.
Martwię się, że mnie przejrzała.
- Nie mogę działać. Wyczuwa to. - Rozumiem.
- Cześć, Pernille. - Cześć, Pia.
Marlene śpieszyła się do domu. Prosiła, by ci przekazać.
- Mówiła, że miałyście szaloną zmianę. - Znowu to samo.
Cholera.
Cześć.
Krewni Svenda są w drodze.
Pomożesz mi go przygotować?
Oczywiście. Idę.
Nawet dla zgranego duetu to dużo.
Wszystko gra?
Coś nie tak?
Nie. Nie wiem, co mi się wtedy stało.
Każdemu może się zdarzyć.
Mam za sobą ponad 200 alarmów, a wciąż mnie to przytłacza.
Nie widać.
Dobrze to ukrywam.
Zawsze boję się popełniać błędy.
Mamy dziwną pracę, prawda?
Jeden błąd i wszystko się sypie.
Jeden błąd i ktoś umiera.
Cóż, chyba znajdę pokój i się zdrzemnę.
Pacjent ma silny ból brzucha i godzinę temu zażył paracetamol.
- Jedziemy do sali 36. - To moja sala.
Damy ci środki uspokajające.
Jeszcze chwila.
Karina, spróbuj się przespać.
Mamy nową pacjentkę.
To młoda kobieta.
- Popilnuję jej. - Dobrze.
Nie pozwolę na kolejną śmierć.
- Cześć, Maggi. - Cześć.
- Mam to wziąć? - Tak.
- Śpij dobrze. - Dziękuję.
Źle z Maggi.
- Co się stało? - Mam zawroty głowy.
Tętno jest straszne. Musimy pobrać krew.
To znowu ja.
Ból w klatce i wystrzelony puls. Musisz tu zejść.
Nie, teraz! To pilne!
Dziękuję.
- Boli cię? - Nie. Kręci mi się w głowie.
Marina jest taka niekompetentna. Dzwoniłam do niej z tysiąc razy.
Dziękuję. W końcu.
Jak się dziś czuła?
Rozmawiałam z nią półtorej godziny temu i nic jej nie było.
- Jakieś leki? - Uspakajające.
Puls jest zły. Weź ją na oddział kardiologiczny.
- Nie możemy teraz... - Weź się w garść! Z nią jest źle!
Musimy sprawdzić, co jej jest.
- Nie wiem, czy chodzi o serce. - To widać!
Sprawdzę jej kartę.
Mówiłam już, co jej dolega! Osiem razy! Przez telefon!
Nie do wiary, Marina.
Wyślij ją na oddział kardiologiczny.
Czujesz się lepiej?
- Tak. - To dobrze.
- Gdzie jest Christina? - Wyszła z Mariną.
Pewnie nadal się kłócą. Nikt nie wie, co stało się Maggi.
- Kto jest teraz z Maggi? - Teraz nikt.
Widzę, że alarm został wyłączony.
ALARM WYŁĄCZONY
Stary złom pewnie szwankuje.
Pomóc ci?
Nie trzeba.
Musiałam coś poprawić.
Dobra.
Byłam w sali 38, więc nie trzeba tam iść.
- Co jest? - Weź defibrylator i maskę tlenową.
Załóż jej maskę!
Maggi Rasmussen, na obserwacji, możliwe zakrzepy.
- Dobra. - Migotanie przedsionków, trzepotanie.
Saturacja 60, ciśnienie 100 na 60. Nie oddycha.
Świetnie. Dzięki.
Dalej!
Kontrola rytmu. Odsunąć się.
Jej serce wciąż bije.
Dlaczego włączył się alarm? Nie doszło do zatrzymania akcji serca.
Mamy jej kartę?
Tak. Spójrz na te zdjęcia.
- Afsane, widzisz ten cień? - Tak.
Pewnie miała wylew krwi do mózgu, który spowodował porażenie mózgowe.
- Uszkodzenie mózgu? - Tak.
- Nie widzę tu... - Niewiele możemy zrobić.
Położymy ją na oddział paliatywny i powiemy krewnym o uszkodzeniu mózgu.
- Zbierzmy to. - Wezmę defibrylator.
Dziękuję.
Mogę zobaczyć te zdjęcia?
Antidotum na diazepam to flumazenil, zgadza się?
Tak.
- Dobra. - Dlaczego?
- Nakryłam ją. - Co masz na myśli?
- Christina wstrzyknęła coś Maggi. - Tak?
Spanikowała i włączyła alarm przed zatrzymaniem akcji serca.
Rozumiem.
Według lekarzy ma uszkodzony mózg, ale to bez sensu.
Czy diazepam mógłby wywołać u niej takie objawy?
Dlaczego pytasz?
W jej karcie nie ma o tym mowy. Dostała diazepam?
Ode mnie nie.
- Czego szukasz? - Patrzę na jej stare prześwietlenia.
Kilka miesięcy temu miała zakrzep. Wykonano tomografię komputerową.
Porównuję prześwietlenia, żeby się upewnić.
To niemożliwe. To ten sam cień.
Już wtedy to miała. To stare uszkodzenie.
Potrzebuje tlenu. Włącz wszystkie maszyny.
- I weź antidotum na diazepam. Flumazenil. - Robi się.
- Pomóc z tlenem? - Tak.
- Mamy flumazenil? - Tak, tutaj.
Oddycha. Dam więcej tlenu.
- Dzięki. - Proszę.
Afsane. Podaj jej to.
Ale czy podano jej diazepam?
Zrób to!
Chce mi się pić.
Mogę dostać coś do picia?
Oczywiście.
- Maggi? - Tak.
- Wiesz, gdzie jesteś? - W szpitalu.
Tak. Możesz wziąć głęboki oddech?
Świetnie. Wszystko gra.
Możesz ścisnąć moją dłoń?
Dobrze.
Pacjent jest stabilny.
Dobra robota.
Dzięki.
Uratowałaś ją.
Imponujące.
Co za zmiana.
Takich się nie zapomina.
Cóż...
Idę na występ gimnastyczny u Nanny.
Moi rodzice też będą.
Nie mogę się doczekać.
Do zobaczenia.
Na razie.
Podobno miałaś szaloną noc.
Miałam rację.
- Co? - Miałam rację.
Widziałam, jak to robi.
Cześć.
No dobrze.
Policja w Vordingborg, Søren Ravn.
Mam na imię Pernille i jestem pielęgniarką w szpitalu Nykøbing Falster.
W czym mogę pomóc?
Moja współpracownica zabiła tej nocy trzech pacjentów.
POLICJA
Miała opiekę paliatywną...
Zabezpieczyłam też worek z odpadami.
Christina Aistrup Hansen?
Tak?
Jest 15.34. Jest pani aresztowana.
Słucham?
Pod zarzutem zabójstwa Vigga Petersena, Svenda Petersena i Anne Lise Poulsen
oraz próby zabójstwa Maggi Rasmussen.
Na razie może pani milczeć.
To jakaś pomyłka.
- Ma pani prawo do adwokata. - Nie wiem, o czym mowa.
- Niczego nie zrobiłam. - Proszę pójść z nami.
Mieszkańcy Nykøbing Falster są w szoku po tym, jak oskarżono...
- Seria podejrzanych zgonów w szpitalu. - To sensacyjna i brutalna sprawa.
Oskarżono 30-letnią pielęgniarkę o zabicie...
Inna pielęgniarka po nocnej zmianie zgłosiła...
- Sprawa wywołała niepokój... - O pielęgniarce mówi całe miasto...
- Po dramatycznym dniu... - Kluczowym świadkiem jest pielęgniarka...
To bardzo poważne oskarżenie...
Sprawa zszokowała personel i kierownictwo.
- Duńska służba zdrowia nie znała takiego... - ...„Pielęgniarka Śmierci” z Falster.
Weź wolne.
- Zaczyna się proces. Będzie gorąco. - Do twarzy ci z troską.
- Nie musisz... - Nic mi nie jest.
Ale...
Jeśli komuś przeszkadza to, że nadal pracuję na oddziale,
i nie chce ze mną dyżurować, to nie mój problem.
Chcę tylko robić swoje.
Znam muły mniej uparte niż ty.
Znalazłam. Wpadła pod łóżko.
- Tak? - Oczywiście.
Palce na nosie. Właśnie tak.
- To szaleństwo. - Był zajebisty.
Cześć.
PIELĘGNIARKA
- Cześć. - Cześć.
Pobierzesz krew od nowego pacjenta?
- Jasne. - Leży w sali 38.
Świetnie.
Cześć.
Świetnie. Będzie tam chodził do dziewiątej klasy?
- Do dziesiątej. - Sprytnie.
Dlaczego ludzie to tu stawiają?
Cześć.
Przyszłam pobrać krew.
- Poczujesz lekkie ukłucie. - Raczej przeżyję, prawda?
Proszę bardzo.
Jesteś Pernille?
Tak.
Chciałbym podziękować.
Nie ma za co.
Zeznania Pernille były kluczowe dla skazania Christiny Aistrup Hansen
na dożywocie za zabójstwo Vigga Holma Petersena,
Anny Lise Poulsen, Arnego Herskova
oraz za próbę zabójstwa Maggi Margrethe Rasmussen.
Nie można było wykluczyć, że ofiary umarły z innych przyczyn,
dlatego zarzuty zmniejszono do czterech prób zabójstwa.
Ostatecznie zapadł wyrok 12 lat pozbawienia wolności.
Maggi wciąż żyje i ma się dobrze.
Tak samo jak brat Arnego, Kenny Herskov.
Wszystkie pielęgniarki z tamtejszego SOR-u zmieniły wówczas pracę.
Poza jedną.
Pernille Kurzmann nadal jest pielęgniarką w szpitalu w Nykøbing Falster.
Obecnie nazywa się Pernille Kurzmann Lundén.
Napisy: Krzysiek Igielski