SERIAL JEST FIKCJĄ I W ŻADEN SPOSÓB NIE JEST POWIĄZANY
Z PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI, MIEJSCAMI, OSOBAMI I ORGANIZACJAMI
ROK 1992 ROSJA
Musimy dziś rozszyfrować hasło do walizki doktora Kanga.
Trudna sprawa, prawda?
Hej, Juwon.
Tak?
Piękny widok, prawda?
Cudowny.
Zazdroszczę panu.
Może pan bez przerwy podziwiać nocną panoramę.
Co to za operacja, do której się pan szukuje?
To nie operacja.
Jest mi smutno, gdy muszę sam oglądać panoramę.
Co?
Panie Kim, co pan...
NIEZWYKLI
Sama walizka jest bezużyteczna.
Potrzebujemy hasła.
Jeśli chcesz dostać kasę, wyciągnij od niego hasło.
Doktorze Kang, proszę podać mi hasło.
WPROWADŹ HASŁO
Jeśli wam je podam, zabijcie mnie.
Wyślę je wam z Korei Północnej.
Daję ci trzy sekundy.
Masz dosyć widoków?
Co?
Tak, wracajmy, proszę!
Dokąd? Mamy robotę.
Co?
Trzy.
Tak jak zawsze.
Ja będę strzelał z góry, a ty chroń na dole.
Co?
Tak jak zawsze.
Jak zawsze? Dobra.
Dwa.
Zaczynamy.
Kim Doosik!
W nerwach zwraca się do mnie bez szacunku.
Trzeba dać mu nauczkę.
Raz.
Kim jesteś?
Juwon! Rób to, co zawsze!
Dobrze!
Hej.
Wstawaj.
Nic ci nie jest?
Nic mu nie jest.
Nie, to boli. Jestem ranny.
Wszystko dobrze.
Tylko ja mogę stwierdzić, że nic mi nie jest.
Nie pan.
Doktorze Kang.
Odeskortowaliśmy pana rodzinę do Korei Południowej.
Naprawdę?
Wyruszy pan ze mną do Korei Południowej?
Jak mogę panu ufać?
Tu nie chodzi o zaufanie.
Tu chodzi o wybór.
Panie Kim.
Proszę założyć kask.
Ciężko udźwignąć taką dwójkę,
ale dasz radę!
Dwójkę?
Ciężko jest przenieść
dwie osoby naraz.
- Do zobaczenia w Seulu. - Co?
Wracajcie!
Panie Kim, proszę.
Zgrywa się pan, bo zwróciłem się do pana po nazwisku?
Wracajcie na dół!
Jak mam się dostać z Rosji do Seulu?
Nie umiem nawet trafić do domu!
Hej! Kim Doosik!
Przeklęty...
Oddajcie mi kask!
ROK 1993 HONGKONG
Pierożki dla pana.
Smacznego.
Nie zostanie ci blizna, jeśli ich nie usuniesz?
Proszę.
Zawsze nosisz go przy sobie, mimo że nie używasz noży.
Pamiątka po ojcu.
Mogę go użyć tak lekkomyślnie?
Nie każdemu pozwalam.
Dziękuję.
ODCINEK 12: PARTNERZY
W POPRZEDNIM ODCINKU
Kim Doosik,
kryptonim Moonsan.
Przydzielę ci ważne zadanie.
Najbardziej elitarny czarny agent ANSP.
Musisz się do niego zbliżyć.
Lee Mihyun z działu danych.
Kim Doosik.
To dyrektor Min?
Ukryj przed nim porażkę.
Dzięki temu wciąż będę cię widywał.
Kim!
Dziękuję ci.
Dziękuję, że zdradziłeś mi swój sekret.
Zdradzę ci mój sekret.
Mam gdzieś, czy umrę.
Moonsan, to ściśle tajne zadanie.
Czemu tu przyszedłeś?
Myślałem, że umrę.
Słuchaj uważnie.
To nowa misja.
ROK 1994, ANSP
Gdy Kim Doosik wróci,
musimy mieć go żywego.
Pomyśl o swoim ojcu...
i współpracuj.
Jestem jego partnerem.
Pan Min chce tylko jego.
Idź na kawę, Juwon.
Tak jak zawsze.
Wciągnijcie go!
- Wstrzymać ogień. - Wstrzymuję.
Potwierdzam.
Pani Lee.
Gdy Kim Doosik wróci,
musimy mieć go żywego.
Pomyśl o swoim ojcu...
i współpracuj.
Tak jest.
Droga wolna.
Dlaczego zniknąłeś, nie informując mnie o tym?
Przedstaw raport.
Co się stało na północy?
Udało się nam czy nie?
To bez znaczenia.
To, czy operacja się powiodła, ma znaczenie.
Ważne, że była zlecona.
Mów, co się tam stało.
Jeśli chce pan raportu,
mogę powiadomić o zadaniu Błękitny Dom?
- Słucham? Ty mały... - Pewnie nic nie wiedzą.
Kim Doosik!
Jesteś agentem ANSP!
Zamierzasz nas zdradzić?
Wiesz, co robimy z...
Min Yongjun.
To mnie zdradzono.
Jak to jest zostać zdradzonym?
Sam zajmę się Lee Mihyun.
Będę żył na własnych warunkach.
Co?
Będę żył,
ścigany przez Północ i Południe.
Co...
Co ty wyprawiasz?
Nie strzelaj.
Wstrzymać ogień.
- Co jest? - Skąd dochodzi ten dźwięk?
Co to?
Wchodzimy!
Porozmawiajmy.
Brać go!
Pan Min...
Panie Min!
Rzućcie broń!
Opuśćcie broń, idioci!
To on.
Nie strzelać!
- Nie strzelać! - Czekajcie!
- Traficie we mnie! - Traficie w pana Mina!
Traficie we mnie!
- Nie strzelajcie! - Mógł po prostu zniknąć.
Wrócił przeze mnie.
Gdyby zniknął,
wszyscy by mnie ścigali.
Zaryzykował,
wracając po mnie.
Żeby zaprzeczyć przed nimi, że coś nas łączy.
Lee Mihyun!
Lee Mihyun? Dlaczego ją woła?
Panie Kim Doosik.
Miał pan pecha...
że trafił pan na mnie.
Panie Min!
Na co czekacie? Ruszcie się!
Za nim!
Wiem już wszystko.
Zagroź mi tą bronią i wymknij się.
Przekaż mój nóż Guryongpo.
On ci pomoże.
Dawać grupę uderzeniową.
Tak jest.
- Piąte piętro. - Tak jest.
Idź na kawę, Juwon.
Tak jak zawsze.
Pan Min pana wzywa.
Muszę o coś poprosić.
Tak jak zawsze.
„Tak jak zawsze”.
To było nasze ostatnie zadanie.
Potem ot tak odszedł.
Mówiono, że jesteśmy potworami.
A on był moim kolegą
i partnerem.
Pan Min.
- Mamy go. - Jest pan cały?
- Jesteśmy z Błękitnego Domu... - Nazajutrz
żandarmeria uratowała dyrektora Mina.
Panie Min, nic panu nie jest?
- Został porzucony przy Błękitnym Domu. - Ściągnijcie mnie!
Natychmiast mnie ściągnijcie!
Ponieważ Błękitny Dom nie mógł poznać całej prawdy,
dyrektor Min został zdegradowany.
A Kim Doosik...
Zapadł się pod ziemię.
Absolutna władza ANSP
w końcu osłabła.
I tak oto zakończyła się era barbarzyństwa.
ZMARŁY: LEE HAESONG GŁÓWNY ŻAŁOBNIK: LEE MIHYUN
Zostałam zupełnie sama.
Mój ojciec zmarł,
a ja w końcu uwolniłam się od agencji.
On nie wrócił.
Tęskniłam za nim.
Ponieważ ANSP zostało zredukowane,
mogłam przenieść się do innej organizacji.
Koniec na dziś.
- Dobra robota. - Tak.
- Dobra robota. - Brawo.
Mam do pana prośbę.
O co chodzi?
Mogę przenieść się na inne biurko?
Na które?
To puste, przy oknie.
Jest puste, bo widać je z zewnątrz.
Nie masz nic przeciwko?
No dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Żyłam tak, jak chciałam.
Wróciłam do normalnego życia,
ale on nie powrócił.
Jjamppong dla szefa zespołu i kotlet wieprzowy dla Mihyun.
Co? Chińskie restauracje serwują teraz kotlety wieprzowe?
Dowożą nawet smażony ryż kimchi.
Rozumiem. Dowożą teraz wszystko.
Życzę smacznego.
Dziękujemy.
- Dziękujemy. - Tak.
Oglądasz kwiaty?
Tak.
Idziemy do kawiarni. Napijesz się z nami kawy?
Mam już kawę.
Nie taką z automatu, parzoną.
Americano jest teraz w modzie.
Wolę kawę z automatu.
Do zobaczenia.
Ciągle spoglądam w okno.
Dobra. Jest szósta.
Skończymy pracę o czasie, jak przystało na urzędników.
- Dobra robota, ludzie! - Dobra robota!
- Do jutra. - Do widzenia.
- Chodźmy. - Dobrze.
Nie kończy pani pracy?
Zostanę jeszcze chwilę.
Proszę się nie przepracowywać i wracać do domu.
- Dziękuję. - Dobra robota.
Chodźmy.
Ciągle spoglądam w niebo.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI JINMYUNG
- Wchodzę. - Zapraszam na wiadomości.
Agencja Bezpieczeństwa Narodowego
zmienia nazwę na Narodowa Służba Wywiadu.
Motto: „Pracujemy w cieniu, by chronić
- słoneczną krainę...” - Hej.
- ...zmieniają na „Wiedza to nasza siła”. - Pracowałem w ANSP.
Chodzi o poprawę wizerunku nowego rządu...
To ściśle tajne.
Widziałem jednego z agentów ANSP.
Latał w powietrzu, strzelał i tak dalej.
Jak człowiek może latać?
Boże.
- Nie bądź śmieszny. - Daj spokój.
- Widziałem to na własne oczy. - Litości.
Nikt nie uwierzy ochroniarzowi.
- Nie? - Właśnie.
Daj spokój. Prawie ci uwierzyłem.
- Co z tobą? - Mam dziś szczęście.
Straciłem wszystkie pieniądze.
- Dziś na kolację... - Ale widziałem
człowieka lecącego na niebie.
- Szybko. Muszę wygrać. - ...będą znani jako NSW.
Szukałam cię na niebie.
A przyszedłeś pieszo.
Pamiętasz?
Obiecałem ci pokazać
świat pokryty śniegiem.
Więc mi pokaż.
- Teraz masz nową pieluchę. - Podoba ci się?
Co się stało? Znowu się zsikał?
Byłeś głodny, skarbie?
Czemu się denerwujesz?
- Skąd te nerwy? - Co jest?
Bongseok.
Nie musiałaś wychodzić.
Co z Bongseokiem?
Jest grzeczny.
Zrobiłam ci koktajl.
Rolnictwo jest trudne. Nawet dla legendarnego czarnego agenta.
Jeśli ktoś powie, że rolnictwo to niezła rozrywka,
chyba go zastrzelę.
Trzymaj mnie.
Doskonale dojrzałe. Proszę.
Matko, znowu się obudziłeś.
Potrzebujesz więcej snu.
O rety. No już.
W porządku.
Jest coś takiego jak Cud Setnego Dnia.
Przestanie płakać po stu dniach.
Lee, twój syn ma ponad 200 dni.
Więc wszyscy kłamią.
Mihyun, ciężko się wychowuje dziecko, nie?
Ukończyłam
kurs dla agentów z wyróżnieniem.
Dobra, 54. rok.
To trudniejsze niż czwarty tydzień szkolenia komandosów.
Powiedz: „Mama”.
- „Mama”. - A kuku.
- Bongseok, powiedz: „Mama”. - A kuku.
- „Mama”. - A kuku.
Powiedz: „Mama”.
Powiedz: „Tata, mama...”
- Dnia 14 czerwca o 23.10... - Nie jedz łyżki.
...przywódcy obu Korei
podpisali Deklarację Północ-Południe.
To przełom w historii Półwyspu Koreańskiego.
Prezydent Korei, Kim Daejung,
oraz Kim Dzongil, minister obrony
Republiki Ludowo-Demokratycznej.
Przywódcy chwycili się za ręce i szeroko uśmiechnęli.
NARODOWA SŁUŻBA WYWIADU
BIURO STRATEGICZNE
Witam, dyrektorze Min.
Jestem tylko szefem wydziału.
Mieliśmy nikogo nie wpuszczać.
Więc panuje nieporządek.
To bez znaczenia.
Wezwij wszystkich.
Wszystkich?
Poza Guryongpo.
AGENCJA BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO 5. ZASTĘPCA DYREKTORA MIN YONGJUN
Zaczniemy od nowa.
O co chodzi?
Nic. To chyba szczur.
Przeprowadzimy się?
Czemu?
Wszędzie mamy daleko.
Jest tu za mało miejsca dla małego.
Musimy mieć większy dom.
Jest mały, więc na razie wystarczy.
Ludzie się nie dziwią, że nigdy z nim nie wychodzisz?
W okolicy prawie nie ma sąsiadów.
Nie martw się.
Ale nie traćmy czujności.
Przeprowadźmy się za jakiś czas.
Dobrze.
Gdy przyjdzie pora, przeprowadzimy się na przedmieścia Seulu
i otworzymy bistro.
Będziesz gotowała, a ja będę sprzątał i zmywał naczynia.
Zajmę się dostawą.
Co będziemy gotować?
Kotlety wieprzowe.
Twoje ulubione.
Padasz z nóg. Prześpijmy się.
No tak. Mihyun.
Kocham cię.
Wiem.
Może makaron na ostro?
Brzmi idealnie.
Idę gotować. Przyjdź później.
Uwinę się z tym w trymiga.
Dobrze.
Motylek!
Bongseok!
Gdzie jesteś?
Doosik!
Bongseok!
Gdzie jesteś?
Bongseok zniknął.
Raczej nikt się nie włamał.
Ale brama jest otwarta.
Gdzie on...
Mihyun, uspokój się.
Spokojnie.
Bongseok!
Bong...
Tato...
- Tato... - Bongseok.
Synku. Co ty tutaj robisz?
Wystraszyłeś się?
Wystraszyłeś się, prawda?
Dobrze się spisałeś.
Na szczęście nie ma gorączki.
Pewnie przestraszył się wysokości.
Już z nim dobrze.
Wystraszył się.
Tak.
Zawsze zachowujesz zimną krew.
Ale nie tym razem.
Chyba nadal się boisz.
Wmawiam sobie, że to koniec,
ale wciąż odczuwam niepokój.
WIADUKT Z CHEONGGYE ODCHODZI W ZAPOMNIENIE
W czym mogę pomóc?
Chciałbym kupić jabłka.
Sprzedajemy je hurtowo.
Jadę do rodziny żony.
Kupię tyle, ile dostanę za 30 000 wonów.
Cóż...
- No dobrze. - Dziękuję.
Dziękuję ci.
Rany, sporo ich.
Coś zobaczyłaś?
Idą tu jacyś ludzie.
Ile osób?
Około 30.
Troje jest blisko.
Otoczyli nas.
Doosik.
Odwrócę ich uwagę od frontu.
Ucieknij z Bongseokiem tyłem.
Chodź z nami.
Przyszli po nas w środku nocy.
To znaczy, że już o nas wiedzą.
Nie uciekniemy razem.
Mimo to chodź z nami.
Pewnie nie znają zdolności Bongseoka.
Nie mogą się dowiedzieć, że jest taki jak ja.
Mihyun.
Wiesz, co przeszedłem w życiu?
Nie pozwolę...
żeby nasz syn przeżył to samo.
Pod żadnym pozorem nie możesz nikomu powiedzieć.
Ukryj go gdzieś.
Nie martw się.
Znajdę was.
Na mój znak biegnij i nie oglądaj się za siebie.
Znajdę was za wszelką cenę.
Przysłał was dyrektor?
Moonsan. Wiele o tobie słyszałem.
Odprowadzimy cię.
Ruszać się!
Nie ruszaj się!
Grupo zwiadowcza, wracajcie.
Ruszać się, gnojki!
Teraz.
Odpuść.
Szczury uciekły.
Zakończmy to.
Znowu mnie wykiwałeś.
Skurwielu.
O której będzie następny autobus?
Jeździ co pół godziny.
- Dziękuję za strawę. - Proszę.
Dostanę paragon?
Jasne.
Napisy: Mariusz Bansleben