SERIAL JEST FIKCYJNY I W ŻADEN SPOSÓB NIE JEST POWIĄZANY
Z PRAWDZIWYMI WYDARZENIAMI, MIEJSCAMI, OSOBAMI I ORGANIZACJAMI
NIEZWYKLI
WSTĘP WZBRONIONY
Panie Kim, musimy wysłać to przed czwartą.
- Rozumiem. - Mam faks.
Potrzebuję potwierdzenia kilku rzeczy.
Zgadza się.
- Tak. - Proszę przejrzeć dokumenty. Dziękuję.
Mówi Lee Mihyun z działu danych.
Pan Min prosi o połączenie.
W porządku, dziękuję.
Dlaczego przez nią musimy chodzić jak na szpilkach?
ODCINEK 9: HUMANITARNI
Wejdź.
RZĄD POSTULUJE REŻIM POKOJOWY OPARTY NA TRAKTACIE MIĘDZYKOREAŃSKIM
Wzywał mnie pan?
Tak. Napijmy się kawy.
Kim, przynieś wodę.
- Przygotuję kawę. - Wystarczy woda.
Zostaw to! Rób, co mówię!
Proszę mi wybaczyć.
Jest bardziej bezużyteczna niż automat z kawą.
Bezużyteczni idioci powinni zostać zwolnieni.
ANSP łączy wydziały,
więc muszę zwolnić kilka osób.
Rządy ludu, też mi coś.
Nie mają pojęcia, jak ważny jest ANSP.
Rząd powinien mieć stałą politykę.
Nie mogą zaczynać od zera, gdy do władzy dochodzi ktoś nowy.
Ty nie pijesz?
Nie, dziękuję.
Nie lubię kawy.
Smaczna.
Jak idzie ci zadanie?
Dyrektor Min nie będzie tolerował kolejnej porażki.
Nie skończy się na postępowaniu dyscyplinarnym.
Od razu się ciebie pozbędzie,
gdy nie będziesz potrzebna.
Ukryj przed nim porażkę.
Słucham?
Dasz radę kontynuować zadanie?
Po co?
Ze względu ma mnie?
Na mnie.
Dzięki temu…
wciąż będę cię widywał.
Tak.
Dobrze nam idzie.
To świetna okazja, abyś naprawiła swój błąd
popełniony w czasie Operacji Mewa.
Jeśli się spiszesz,
obiecuję ci awans.
Dziękuję.
Pamiętaj o drugiej stronie.
Opierając się na swoich obserwacjach,
jaki jest Kim Doosik?
W serialach główni bohaterowie zajmują najlepsze miejsca.
Oglądasz dużo seriali.
Interes musi dobrze iść,
skoro są otwarci do późna.
Szkoda, że nie można zamówić kotleta z dowozem.
Z dowozem?
Jedyne, co mogę zamówić w pracy, to chińszczyzna.
Do tego nie przyjmują zamówień dla jednej osoby.
Z pewnością pewnego dnia będziesz mogła zamówić każde danie.
Nawet jedną porcję.
- Nie. - Nigdy nie wiadomo.
Nie ma mowy.
Smacznego.
Sama zobaczysz.
Rety, rękaw…
Przynajmniej ma taką zaletę.
Co takiego?
Na takim garniturze nie widać plam.
Wszyscy nosimy czarne garnitury.
Budynek jest szary, a ludzie ubrani na czarno.
Jestem czarnym agentem.
Panno Lee, jaki kolor lubisz?
Wszystkie, z wyjątkiem ciemnych.
No właśnie.
Mam białe auto.
Specjalnie kupiłam białe.
Gdy wyglądam w pracy przez okno, moje auto wygląda jak ziarenko ryżu,
które spadło na arkusz wodorostów tuż przed zrolowaniem kimbapu.
Więc lubisz biały kolor.
Chciałbym ci coś kiedyś pokazać.
Gdy lecisz po niebie i pada śnieg,
a potem spojrzysz w dół…
Nie, lubię fioletowy.
Fioletowy?
Otacza mnie za dużo ciemnych kolorów.
Polubiłam jasne kolory, a fioletowy stał się moim ulubionym.
Mam w domu wszędzie fioletowe zasłony.
Wiedziałeś o tym?
Mówi się, że jak lubisz fiolet,
jesteś wariatem.
Więc jesteś wariatką.
Chyba czuję się przy tobie swobodnie.
To dobrze.
Zawsze przychodzi ci z łatwością mówienie, że coś lubisz?
Zawsze taki jesteś?
Nie zawsze.
To jaki jesteś?
Nieskazitelny, zimny i zdystansowany.
Czemu teraz jesteś inny?
Bo jestem z tobą.
Ciągle żartujesz,
więc nie wiem, czy teraz mówisz poważnie.
Mówię poważnie.
Naprawdę cieszy mnie ten wspólny posiłek.
Pytam, jaki jest Kim Doosik.
To poważny człowiek.
Nie dowiedziałaś się niczego więcej?
Co ma pan na myśli?
Nie domyślasz się?
Słucham?
Nie znasz jego sekretu?
Sekretu?
A więc wciąż się przed tobą nie otworzył.
O jakim sekrecie pan mówi?
Musisz się sama dowiedzieć.
Tak jest.
Możesz odejść.
Musisz się do niego mocniej zbliżyć.
Postaram się.
Nie zapominaj.
To oficjalna operacja.
Tak jest.
Wsyp dwie łyżki kawy ze śmietanką.
I trzy kostki cukru.
- Słucham? - Chyba lubi słodycze.
Więc mieszaj powoli, aż cukier się rozpuści.
- Dobrze. - I ubieraj się w odcienie szarości.
Najlepiej na czarno.
Noś też niższe obcasy.
Musi być ci ciężko samej.
Bądź silna.
Też jestem sama.
Dziękuję, pani Lee.
Płacz wchodzi w nawyk. A nawyk staje się słabością.
Nie płacz…
Chyba że będziesz naprawdę smutna.
Panno Lee.
Zapraszam.
Gdzie byłaś?
Wezwał mnie pan Min.
Powinnaś dać mi znać.
To było osobiste spotkanie.
Rozumiem. Chodzi o to tajne zadanie?
To dlatego wymykasz się jak szczur…
Zamknę drzwi.
Co? Po co?
Ktoś panią usłyszy.
Daj spokój!
Wszyscy pracujemy razem! Co to za nonsens?
Chodzi o to, że byłaś agentką?
Nawet jeśli jesteś byłą agentką,
nie powinnaś mnie powiadomić, że opuściłaś miejsce pracy?
Mam składać sprawozdania bezpośrednio panu Minowi.
„Bezpośrednio”?
Rozumiem. Bezpośrednie sprawozdania.
Od samego początku kontaktujesz się bezpośrednio z panem Minem?
W wydziale są ludzie, którzy nie zamienili z nim nawet słowa.
Ciężko pracujemy, walcząc o podwyżki,
i wypruwamy sobie flaki, starając się dostać awans!
Dobrze, panno Lee. Proszę wyjść.
Co z zadaniem, które ci dałam?
Porządkuję pierwszy kwartał.
Skończ dziś i zgłoś się do mnie jutro z samego rana.
Co jest? Czemu nie odpowiadasz?
Jestem analitykiem i młodszym kierownikiem klasy szóstej.
Proszę mi mówić pani Lee Mihyun albo młodszy kierowniku Lee.
Wracaj do pracy.
Panno Lee.
Tak jest.
Kim?
To jest piąte piętro… Co?
Kim!
Co…
Co się dzieje?
Nie chciałem cię wystraszyć.
Chciałem cię zaskoczyć.
Zaraz…
Więc ty…
Więc ty umiesz latać?
Tak.
Dostawa.
Latający kotlet.
Jesteś niemożliwy.
W termosie jest zupa, bardzo gorąca.
Bądź ostrożna.
Kim.
Dziękuję ci.
Nie ma za co.
To znaczy…
Dziękuję, że zdradziłeś mi swój sekret.
Smacznego.
Dlaczego wyszedł tędy?
A jak ktoś go zobaczy?
Chciałbym ci coś kiedyś pokazać.
Gdy lecisz i pada śnieg,
a potem spojrzysz w dół…
On nie żartował.
Dziękuję za posiłek.
Zawsze celujesz w jedno miejsce.
Tak się unieszkodliwia cel, nie zabijając go.
Nie wystarczy strzelić w nogi?
Musimy działać po cichu.
Jeśli strzelimy w płuca,
nie wydadzą dźwięku.
Ale mogą umrzeć z powodu krwotoku wewnętrznego.
Jeśli będą mieli szczęście, przeżyją dzięki interwencji medycznej.
Więc unikasz niepotrzebnego rozlewu krwi poza naszym celem.
Tylko tyle mogę zrobić.
To bardzo humanitarne.
Mam stanąć tak jak ty?
Stoisz dobrze.
Staję tak z przyzwyczajenia.
Pewnie tak ci wygodniej, bo strzelasz z powietrza.
Regularnie ćwiczę.
Przygotowałem dla was dużo kolejek, bo dawno was nie było.
Dawno nas nie było? Czekaj, Doosik.
Zawsze mówiłeś, że idziesz postrzelać…
Moje uszy…
Wychodzę.
Zaczekaj na mnie.
Ćwicz dalej.
Z kim się spotykasz?
Pójdę z tobą.
Dokąd się tak spieszy?
Przyszła wiosna.
Wiosna?
Wiosenna bryza jest przyjemna.
Nie bardzo rozumiem.
Załóż słuchawki.
Co? Zaczekaj chwilę.
Smakowało ci?
Bardzo.
Nie jesteś zdziwiona?
- Czym? - Że wpadłem bez zapowiedzi.
Wiedziałam, że przyjdziesz.
Chyba nie cieszy cię mój widok.
Widzieliśmy się wczoraj.
Wiedziałam, że przyjdziesz, bo słyszałam strzały.
Słyszałaś je tutaj? Strzelałem w podziemiach.
Mam dobry słuch.
Ale to piąte piętro.
Mam bardzo dobry słuch.
Gdy okazałeś się czarnym agentem,
zestresowałam się.
Ale nie jesteś taki, jak sądziłam.
Ciągle stroisz sobie żarty
i jesteś bardzo ekspresyjny.
Zawiodłaś się?
Byłam trochę…
zaskoczona.
Prawdę mówiąc…
całe życie pracowałem w cieniu,
więc często byłem sam.
Kiepsko mi idą kontakty z ludźmi.
Ale chciałem, żebyś miała o mnie dobre zdanie.
Nie chciałem wyjść na sztywniaka.
Jeśli przesadziłem i myślałaś, że stroję sobie żarty,
przepraszam.
Prawdę mówiąc, mówiłem poważnie.
Siedzę tu teraz z tobą,
bo wiem, że nie żartowałeś.
Skąd masz pewność?
Mówiłam, że mam dobry słuch.
I dobry wzrok.
Bardzo dobry.
Kim.
Tak?
Zdradzę ci swój sekret.
Powiedz, czy się zgadza.
Zgadza się?
Niedobrze.
Bije o wiele za szybko.
Takie tętno może cię zabić
Nie, ja…
Mam gdzieś, czy umrę.
Pójdziemy coś zjeść?
Mam pytanie.
Co jest przeciwieństwem nicości?
Przeciwieństwem nicości?
Zastanów się.
Przeciwieństwem nicości jest…
Wszystkość.
Szczytu?
PRZYWÓDCA PÓŁNOCY KIM ILSUNG RZĄDA SZCZYTU
Wezwij Lee Mihyun.
Pracownicy już wyszli.
To ściągnij ją z domu!
Kim Doosik.
Często się widujecie?
Tak, proszę pana.
Zbliżyliście się do siebie?
Tak.
Spałaś z nim?
Nie.
Poznałaś jego sekret?
Jeszcze nie, proszę pana.
Wciąż go nie znasz?
Nie.
Dobra robota.
Słucham?
Zadanie wykonane.
Moja misja dobiegła końca?
Tak, dobrze się spisałaś.
Możesz odejść.
No dalej.
Dobrze, proszę pana.
Jest u siebie?
Co tu robisz?
Pan Min mnie wezwał.
Nadal wykonujesz to swoje tajne zadanie?
Właśnie je wykonałam.
Doprawdy?
Dobrze. To wszystko.
Proszę pana.
Podobno zakończył pan zadanie Mihyun.
Tak, dobrze jej poszło.
Ma pan niesamowite zdolności przywódcze.
Bez przesady.
Jak mógł pan zaufać takiemu ptasiemu móżdżkowi?
Nawet jeśli była agentką,
popełniła głupi błąd i zawaliła ważne zadanie…
Uważasz, że popełniła błąd?
Słucham?
Brałem udział w wewnętrznej inspekcji.
Dziwna sprawa.
Jakby ktoś celowo ich uwolnił.
Rety.
Lee Mihyun uzyskała najwyższe wyniki podczas szkoleń
od momentu powstania ANSP.
Myślisz, że pomyliłaby granat hukowy z gazem łzawiącym?
To oznacza jedno.
Tani humanitaryzm.
Humanitaryzm?
Odtworzyliśmy nagrania z miejsca zdarzenia.
Osoby o wysokiej wrażliwości byłyby wstrząśnięte.
Zrobiła to, mając świadomość, że to zagrozi jej karierze?
Do diabła z karierą.
Mogła być oskarżona o szpiegostwo.
- Był jeszcze jeden taki jak ona. - Kto?
Kim Doosik.
Siedem lat temu Kim Doosik zignorował rozkazy przełożonych
i działał na własną rękę.
Zaryzykował swoje życie, by ratować innych.
Czy to nie uosobienie humanitarności?
Więc odkrył pan Lee Mihyun podczas inspekcji
i znalazł jej kogoś o podobnych…
Czemu miałbym być nią zainteresowany?
Zajmowałem się Operacją Mewa, zadaniem, którego Kim Doosik nie wykonał,
i wtedy na nią trafiłem.
Więc mogli się poznać podczas tej operacji.
Dlaczego niezawodny Kim Doosik zawiódł?
- Popełnił błąd? - Słyszysz mnie?
Orzeł! Gdzie ty jesteś?
Szpiedzy uciekają!
Co ty odpieprzasz, Orzeł?
Podobieństwa się przyciągają.
Dlatego próbuję ich połączyć.
Zbliżyli się do siebie?
Kim Doosik to czarny agent.
Ma wyeliminować albo zgłosić każdego, kto się do niego zbliży.
Ale nie zrobił tego.
Kim Doosik zakochał się w Lee Mihyun.
Pana plan się powiódł?
Nie do końca.
Muszą się w sobie zakochać, by można było uznać, że są razem.
- Ona też musi się w nim zakochać… - Zgadza się.
Możesz to zabrać.
Dobrze.
Sprawdźmy.
Dobra.
Już to zrobiła.
Skąd pan wie?
Złamała protokół i mnie okłamała.
Skąd ta pewność?
Rozpoznam kłamstwo.
ZASTĘPCA DYREKTORA 5 SEKRETARKA
Wie, że kłamiesz.
WSTĘP WZBRONIONY
Zostaw to! Rób, co mówię!
Słucham?
Dasz radę kontynuować zadanie?
Dlaczego się pan tak uparł?
Wykonałaś swoją pracę,
a ja swoją.
Dostałam od pana dwa zadania.
Zbliżyć się do Kim Doosika
i ustalić, czy wykona swoje zadanie.
Wciąż nie wiem, czy wykona swoje zadanie.
Tu też się spisałaś.
Powrót agenta oznacza koniec misji.
Kim Doosik nie ma rodziny,
więc istniała możliwość, że nigdy nie wróci.
Nie wiedziałem, czy wykona zadanie.
Musiałem się upewnić, że będzie miał powód do powrotu.
Jakie konkretnie zadanie chce pan…
Zapominasz, gdzie twoje miejsce!
Toleruję cię tylko dlatego, że dobrze wykonałaś zadanie!
Wynocha!
Zaczekaj.
Lee Haesong. Urodzony w 1941 roku.
Osiem lat temu doznał udaru mózgu po śmierci żony.
Obecnie jest w Sanatorium Yangpyeong.
Szpitalu finansowanym przez rząd
dla rodzin urzędników państwowych.
Opieka zdrowotna i koszty leczenia są niemałe.
Ma wielkie szczęście, że jego córka jest urzędniczką.
Odwiedzałaś go w każdy weekend.
Ale ostatnio pracowałaś do późna.
Rząd opiekuje się twoim ojcem, więc nie masz się o co martwić.
Mam na ciebie oko.
Dyrektor Min pana wzywa.
Moonsan,
to ściśle tajne zadanie.
Czekałam na niego.
Nie mogłam zrobić nic więcej.
Stolik dla dwóch osób? Proszę usiąść tam.
Nadszedł lipiec.
A on się nie zjawił.
Nie widziałam go od ponad dziesięciu dni.
Dziewiątego lipca
do ANSP przedostały się niepotwierdzone informacje z Chin.
Kim Ilsung…
Panie Min.
- Nie żyje przywódca Północy! - Pilne!
- Właśnie przyszło. - To prawda?
Niepotwierdzone informacje okazały się prawdą.
Korea Północna wydała oświadczenie.
Przywódca Korei Północnej zmarł.
KIM ILSUNG NIE ŻYJE
Od szczytu międzykoreańskiego minęło zaledwie 15 dni.
KIM ILSUNG NIE ŻYJE
PÓŁNOC ZAWIADAMIA: „ZAWAŁ SERCA 8 LIPCA O 2 W NOCY”.
Zawał serca?
Co tu się odwaliło?
To powinno być zabójstwo.
Czemu Kim Doosik nie wraca?
Zwołaj wszystkich!
Tak jest.
Wygląda na to,
że Moonsan działał na własną rękę.
To w ogóle możliwe?
Nie dałoby się tego zrobić bez zwierzchnika.
Zwierzchnika? My jesteśmy jego zwierzchnikami.
Moonsan ma klucz do wszystkiego.
Musimy go namierzyć.
Potwierdziliśmy, że siódmego lipca o 22 przekroczył granicę
Korei Północnej.
Dyrektor Yeo, skąd ma pani tak dokładne informacje?
Od dyrektora wywiadu Korei Północnej.
Mam ujawnić nasze dane wywiadowcze?
To największy skandal od czasu naszego powołania.
Skoro ma pani tak dokładne informacje,
należałoby ujawnić ich źródło.
Na tym polega różnica między naszymi zespołami.
A może chce pani przywłaszczyć sobie nasze osiągnięcia?
Dyrektor Yeo.
Jak na młodą osobę, jest pani nieugięta.
Nie rozmawiamy teraz o osiągnięciach.
Należy trzymać się procedur.
Najpierw ocenimy wiarygodność…
Cisza.
To potwierdzone informacje, więc czego więcej wam trzeba?
Musimy widzieć, co Kim Doosik robił na północy
przed zniknięciem.
Najpierw trzeba go tu sprowadzić.
O jakich procedurach mówisz?
Proszę pana.
Założył pan, że Kim Doosik, to znaczy Moonsan,
wyjechał do Korei Północnej z własnej woli, ale…
Pieprzony gamoniu.
Wciąż tego nie pojmujesz, mimo kierowniczego stanowiska?
Kim Doosik wie o nas wszystko.
Nasze istnienie jest zagrożone,
w zależności od tego, co ten drań zdecyduje się wygadać.
Jeśli nie chcecie stracić pracy,
słuchajcie uważnie.
Postawcie na nogi swoje wydziały
i natychmiast sprowadźcie tego drania.
- Dajcie mi Kim Doosika. - Dobrze.
Kim Doosika.
Dyrektor Min zmobilizował wszystkich, żeby go namierzyć.
Kim Doosik stał się wrogiem całego ANSP.
Byłam w takiej samej sytuacji.
W 1994 roku
uderzyła w nas rekordowa fala upałów.
Miałam w zwyczaju wpatrywać się w niebo.
Wszyscy pragnęli, by upał zelżał.
Czekali na deszcz.
MROŻONA KAWA
KAWA Z MLEKIEM CZARNA KAWA
Zostałam jego zakładniczką.
Ale…
czy byłam dla niego ważna?
Mówił, że nie przywykł do poznawania ludzi.
Krępował się w wielu sprawach.
To prawda, był nieporadny,
ale wszystko robił prosto z serca.
Skąd się tu wziąłeś?
Fioletowy?
Czemu…
Czemu tu przyszedłeś?
Myślałem, że umrę.
Nie powinen był wracać.
Grozi mu niebezpieczeństwo.
Ale każdy żart, który mi opowiadał…
był prosto z serca.
Mówił, że nie przywykł do poznawania ludzi.
Krępował się w wielu sprawach.
Ale wszystko robił prosto z serca.
Każdy żart, który mi opowiadał…
był prosto z serca.
Nie.
Z miłości do mnie.
Napisy: Mariusz Bansleben