Downloaded from YTS.MX
BASE SA TUNAY NA PANGYAYARI ANG PELIKULANG ITO NG MGA DIVER AT SAFETY CREW
Official YIFY movies site: YTS.MX
SA ILANG MGA EKSENA, IDINAGDAG ANG ARCHIVE MATERIAL AT RECONSTRUCTION.
Alessia, ano'ng masasabi mo tungkol sa kamatayan?
Ang totoo, di ko 'yan naisip.
Kung may mamamatay man, mamamatay talaga.
Ang totoo, di ko iniisip 'yon. Di ako natatakot.
Di ko naisip na nakakamatay ang freediving.
Dalawampung segundo!
ANG BAWAT FREEDIVE SA PELIKULA AY GINAWA SA MINSANANG HINGA
Sampung segundo.
Lima, apat, tatlo, dalawa, isa.
Alessia Zecchini. Italy.
Apat na minuto. Pagsubok para sa world record.
Tumingin ka sa akin.
Ipinanganak si Alessia ng hapon, mga 8 hanggang 8:25 pm.
Nang gabing iyon, gising akong nakahiga at iniisip
ang asawa ko, ang anak ko.
Di mo malilimutan.
Kapag may gusto kang isang bagay…
di mo malilimutan iyon.
Isa ito sa mga sanaysay ni Alessia.
"Naiisip mo ba na di nauunawaan ng mga tao sa paligid mo, ng mga kaklase mo,
ng mga kaibigan mo, ng magulang mo,
ang mga pangarap mo?"
Gusto kong maabot sa kahit anong paraan ang mga pangarap ko.
Gusto kong maging sikat na freediver.
Iniidolo ko talaga si Natalia Molchanova.
Gusto kong maging katulad niya, isang world champion.
Hawak ni Molchanova ang mahigit 40 freediving records.
Tinuturing siyang alamat sa kasaysayan ng sport.
Nahihiya talaga akong sabihin ang ambisyon kong ito.
Parang isa sa mga sinasabi mo noong bata ka kapag
tinanong kung ano ang gusto mong maging paglaki mo.
Kaunti lang ang nakakaintindi sa pangarap kong ito.
Isa sa mga 'yon ang ama ko.
Naiintindihan niya ang hilig ko sa dagat at sa freediving.
Gagawin ko ang lahat para matupad ang pangarap ko.
Kung wala kang pangarap na magtutulak sa 'yo, wala kang maaabot.
Pero ang pagbabayaran mo
ay napakalaki.
Sina Alessia at Steve.
Napakalakas ng koneksyon nila.
Paano sila nagtagpo ng landas?
Lagi kong pinaniniwalaan
na walang nangyayari sa 'tin nang nagkataon lang.
Laging may pising nagdudugtong.
Isang bagay na magdadala sa 'yo sa tinatahak mong landas.
Magkasangga talaga sina Alessia at Stephen
sa maraming paraan.
Tadhana na natagpuan nila ang isa't isa.
Tinanggap ko naman na delikado ang ginagawa niya.
At tinanggap ko na lang 'yon.
KANLURANG BAYBAYIN NG IRELAND
Dad, halika na!
Halika na!
Curious na ako dati pa.
Lagi akong nabibighani ng kalikasanasan, mga hayop, at ng dagat.
Gustong-gusto ni Stephen sa labas.
Naglalangoy kaming dalawa sa umaga habang nagbubukangliwayway.
Sisisid ako. Magsi-snorkel ako.
Hahawakan niya ang kamay ko at nakaturo sa sarili niyang snorkel,
at nakaturo sa isda dito, isda doon.
"Ano 'yong pinakamalaki?" "Ano 'yong pinakamaliit?"
"Ano 'yong pinakabihirang balyena?" "Ano 'yong pinakakaraniwang balyena?"
'Yong walang katapusang "Bakit?"
"Ano? Saan?"
"Gaano kadalas? Ilan?"
Nagsimula ang interes niya sa kalikasan sa panonood namin kay David Attenborough.
Nasa gitna ako ng central New Guinea.
Isa sa iilang lugar na natitira sa balat ng lupa
na talagang di pa natutuklasan.
Lagi kong naiisip na gusto kong maging explorer.
Gustong-gusto kong ang mga lugar tulad ng Amazon
at Congo at Indonesia at iniisip kung ano ang pakiramdam doon.
Keenan, ang guwapo!
Nang maging teenager si Stephen, umalis na ako sa bahay.
Halos ayaw kong isipin.
Napakasama ng loob ko noon.
Nasaktan siya talaga. Sobrang… Nalungkot siya.
Naaalala ko, noong 17 siya, nakipagtalo ako sa kanya
sa paglustay ng pera sa alak sa mga kaibigan niya.
Medyo nag-alala ang ina niya. Maaga bang nagsimula ang pag-inom niya?
Sabi niya, "Magiging ano kaya ako pag natapos ako?"
"Paano ko tutuparin ang pangarap ko?"
Wala siyang maisip.
Noong 13 ako, alam ko na ang gusto kong gawin.
Di madaling makahanap ng klase noong bata ako.
Puro sila lalaki.
SESYON NG PAGSASANAY ROME
Naalala ko ang paglapit ni Alessia sa ama niya.
Itong batang babaeng asul ang mata.
Naalala ko na hindi ko narinig ang boses ni Alessia. Tumawa lang siya.
Mga 100 metro yata ang nagawa ko.
Inabot kami ng maraming taon para maabot ang numerong iyon.
Nakagawa ng 105 metro ang batang 'yon.
Doon ka magsisimulang tanungin ang sarili mo.
Ano'ng kahihinatnan noon?
Sumali kami sa ilang patimpalak ng freediving sa dagat.
Sumisid sila mula sa bangka gamit ang bato bilang pabigat.
Ta's sabi ko, "Tingnan natin hanggang saan ang kaya ko."
Sa pamamagitan ng pagpigil sa hininga,
mas maiintindihan mo ang sarili mo.
Nagawa kong sumisid nang 52 metro.
-Magaling! -Ang husay!
Ang makita ang isang dalagang
maabot ang ganoong kalalim ng karagatan
ay umakit ng maraming atensiyon.
Tapos ay naglabas ang federation ng pahayag
na nagbabawal sa mga wala pang 18 taon na sumali sa mga opisyal na kompetisyon.
Sa pinakamahirap kong sandali, umiyak ako.
Nagkaroon ako ng alitan sa ama ko, sa coach ko.
Sa sandaling iyon, sinabi ko, "Ano'ng gagawin ko ngayon?"
Pag sinabihan kang best man ka, madalas ay napaka-emosyonal,
na bonding sa pagitan ng magkakaibigan.
Pero nalaman ko nito ilang buwan matapos ang desisyon
at sabi ng isa sa mga katropa.
Di ko alam kung ano'ng gagawin ko sa buhay ko.
Medyo nag-aalala rin ako…
Alam kong ayaw kong manatili sa bahay, at mag-asawa.
Alam kong di iyon mangyayari.
Buti nadalaw ka!
Sana lang matapang ka't tinutok mo 'yan sa kanya.
Pero nagkasakit ang ina ko.
Ayaw kong may masira pang tape.
Nagka-cancer si Maura.
Parehong malapit sa ina nila sina Stephen at nakababatang niyang kapatid na si Gary.
Sobrang dagok 'yon sa kanila.
Kinukunan n'yo ang nanay n'yo?
Sila ang nagpasaya sa kanya.
Namatay siya sa murang edad.
Unang nasaksihan ni Stephen kung gaano di makatarungan ang kapalaran.
Doon nabuo ang personal niyang pilosopiya.
Mabuhay ngayon.
Di mo alam kung ano'ng mangyayari sa susunod.
Kaya gusto niyang mamuhay nang walang pagsisisi.
Ang Amazon, Congo, at Indonesia.
Matagal ko nang pangarap na maputan sa mga lugar na ito.
Dati akong nangongolekta ng National Geographic.
Naaalala ko ang litratong ito ng gorilyang nilulusong ang maburak na tubig,
at kuha ang litratong ito sa Northern Congo.
Magbibiyahe ako sa Congo, at hahanapin ang mga gorilya.
Medyo nakakatakot na karanasan iyon.
Wala pa akong nagawang tulad nito.
Ano'ng pangalan mo?
Stephen. Steve.
-Stephen? -Oo.
-Kristyano ka ba? -Oo.
-Sa Ireland, kami ay… -Protestante?
Hindi, Katoliko.
Alak gawa sa palmera.
Oo.
Hi. Kumusta.
Ilang taon na siyang reyna ng nayon?
-Anim na taon na. -Anim? Okay.
Dito muna ako makikitulog mamaya sa pamilyang ito.
Malamang, lahat ng tumatawid sa ilog ay nabubulag.
Sabi sa 'kin malapit na rin daw ako. Kailangan ko nang magpagamot.
Sa wakas.
Sa hangganan ng Congolese.
-Nandito na tayo. -Sige.
Isa sa mga matagal ko nang pangarap ang mapunta sa ganitong lugar at nagawa ko.
At biglang may nagising sa loob ko
na gumawa ng kakaiba sa buhay ko.
Para makita ang hinahanap ko,
alam kong kailangan kong tahakin ang hindi gaanong dinadaanan.
Gusto kong maging buhay ko ang freediving.
Kahit na nakita kong mahabang panahon ang apat na taon,
Sabi ko, "Okay. Tara, ituloy natin ito."
Marami ang magsasabi ng, "Okay."
"Iba na lang ang gagawin ko."
Pero siya hindi. Nagpatuloy siya.
Nagpatuloy siya sa pool,
sa dagat.
Tapos malalaman mong may nagtutulak sa kanya.
Maligayang bati sa 'yo
Noong ika-18 anyos niya…
bigla siyang dumating na parang bulalakaw.
Ipinakita niya agad ang potensyal niya.
150 metro sa pool.
Noong una, "Wow."
Pero mas magaling si Ilaria.
Hindi ko inaasahan ang ganitong resulta.
Ako ang pinakamalakas sa Italy.
Si Alessia lang ang kayang makipagkumpitensya sa akin.
Pero noong mga panahong 'yon, baliw talaga si Alessia.
Heto na si Alessia Zecchini.
Malapit sa 200 metrong pader.
Tingnan natin kung babalik siya.
Hindi, umahon siya.
Napakabata niya at teenager pa noon.
Malungkot siya.
Galit siya.
Ang hirap talaga.
Alam kong pag sinagad ko pa mapapahamak ako.
Ilaria Bonin!
Sige, Ilaria!
ITALY
Kung gusto mong maging pinakamagaling
at laging ikaw ang nakakakuha ng silver medal
iyon 'yong higit pang magtutulak sa 'yo.
Kapag may mas malakas pa kaysa sa 'yo,
nagiging isa pang motibasyon iyon.
Kailangan ko pang galingan lalo para maka-set ng Italian record.
Pinanood ko nang husto ang mga video ni Natalia kung paano ako magagawa iyon.
Mental relaxation ang payo ko bilang pundasyon ng freediving.
Kung gusto nating magtagumpay sa ilalim ng tubig,
dapat naka-relax tayo, hindi 'yong parang hinahabol ang goal.
Sinimulan niyang ibahin ang paraan niya sa kompetisyon.
Napaka-relaxed niya.
Magaling, hinto ka muna.
Isang kahanga-hangang 224 na metrong performance.
Napakasaya niya nang manalo siya ng gintong medalya.
Binabati kita sa bagong titulong Italyano.
Oo, napakasaya. Sa wakas!
Ang sandaling iyon ang simula
ng malalim naming pagkakaibigan.
Itinadhana nang mangyari ang resultang ito.
May supernatural power siya sa freediving.
Pero masyadong maliit ang pool para kay Alessia.
Ang dagat ang tunay niyang tahanan.
Akala ni Stephen na matatagpuan niya ang huling kapalaran niya sa Africa.
Kasama ang mga bata sa Ethiopia.
Ethiopia, Sudan,
Sierra Leone,
Nigeria.
Naglakbay siya nang may pag-iingat at pagkaseryoso.
Gayunpaman, may mga pagkakataon na marami'ng nangyaring masamang bagay.
Sa Guinea, nagkaroon ng pag-aalsa laban sa pangulo.
Buong umaga may nagpaputok ng baril.
Madalas mong marinig ang, "bam, bam, bam."
Naguluhan siya't di alam ang gagawin.
Sabi niya, "Dapat ko bang gawin ang ginagawa ng lahat ng kaibigan ko?"
"Ikasal. May mga anak na ang iba sa kanila."
"Ano 'yong di ko ginagawa na dapat kong gawin?" "Tama ba ang ginagawa ko?"
Tinanong niya ako kung
dismayado ba ako sa kanya.
Gumagala sa mundo nang ganito,
naghahanap ng bagay na di niya magawa.
Iniisip ko ang pamilya ko, mga kaibigan ko.
Walang dudang, ito ang pinakamababa,
pinakamasamang punto sa buhay ko.
Gayunpaman…
hanggang bukas ulit.
Uuwi na sana siya at mamumuhay ng nakasanayan.
Pero bago iyon, may isa siyang huling hihintuan.
Gustong-gusto ni Stephen ang dagat.
Mahilig siyang mag-scuba diving sa karagatan.
Nabalitaan niyang may bayan sa Egypt na parang mecca para sa mga maninisid.
Naalala ko ang bumabiyahe ako sa baybayin at nakikinig lang sa dagat.
Nakaramdama ako ng pag-asa sa lugar na ito.
Nang magbiyahe si Steve mula Cairo sakay ng bus,
hanggang sa Dahab,
hinagis niya lang ang bag sa kuwarto.
"Nasaan ang bar? Tara, inom tayo."
Kinabukasan, sumisid siya.
Naging kaibigan ko siya.
Nagkikita kami araw-araw.
Gusto niya ang kultura ng Bedouin. Nag-aral siya ng Arabic.
Naging kapamilya namin siya.
Nanatili siya doon, naghahanapbuhay sa pagtuturo ng scuba diving.
Nagpunta ako rito para gawin ang Divemaster course ko,
at si Steve iyon.
Siya ang instructor ko.
Di nagtagal, araw-araw kaming tumatambay.
At nagsasayaw.
Ang Dahab, para kay Steve,
ay pangalawang tahanan.
Nagkaroon siya ng sarili niyang bahay. Gusto lang niya.
Dahil nasabi niya noon sa akin,
"Natuklasan ko ang bagay na tinatawag na freediving,
at iyon ang negosyo."
Inalok ako ni Steve na samahan siya sa isang freedive session.
Noong unang beses akong sumisid, na pigil ang hininga,
biglang nawala ang lahat ng problema't sama ng loob ko sa buhay.
Wala ng mga 'yon doon sa ibaba. Ang ganda.
Nahumaling si Steve sa freediving.
At lalo na ang Blue Hole.
Literal kang naglalakad mula dalampasigan papuntang bangin.
Parang may nakangangang butas sa coral reef,
na gusto kang hatakin papunta sa ibaba.
Ta's mayroong arko sa tubig, na parang kapilya.
Sa kasamaang palad, may masama rin itong reputasyon.
Kumitil ito ng buhay.
Ito ang pinakamapanganib na dive site sa mundo.
Mahigit 100 buhay daw ang nasawi dito.
Pagdating sa mga nasawi,
mas delikado ang Blue Hole kaysa sa Mount Everest.
Kasama ang sarili ko,
iilan lang kaming mga nakaligtas sa freedive doon.
Si Natalia Molchanova ang nag-iisang babaeng nakagawa noon.
Di ko malilimutan ang pagsisid ko sa Arko.
Ito ang pagsisid na nagpadiskubre sa kanya ng isang bagay.
Ang kawalan ng takot na wala sa kanya.
Ginawa siya nitong pinakamahusay na freediver sa mundo.
Sa Arko, kailangan mong malaman kung handa ka na ba roon.
Tunay na mapanlinlang na lugar iyon sa pagsisid.
Kailangan mong hanapin ang labasan.
Kung di mo iyon makita nang malinaw sa anumang dahilan,
kawawa ka.
Kung may nangyaring mali, di ka na makakakyat pa.
May 30 metro ng bato sa ulo mo.
Sa labas ng Blue Hole,
naroon ang mga lapida bilang paggunita sa mga namatay doon.
Namatay ang nobyo ko sa Blue Hole,
noong lumipat ako sa Egypt.
Delikado kasi malalim.
Laging ang karagatan.
At balewala tayo.
Sinabi mo na ang layunin mo ay
na maging pangalawang babae sa mundo, pagkatapos ni Natalia Molchanova,
sa lahat ng ganap na world record.
Sa tingin mo, gaano katagal bago mo ito magawa?
Hindi ko alam.
Siyempre, pangarap 'yon.
Pangarap iyon ng bawat atleta.
Pare, napakahirap talaga.
Natalia Molchanova, kampeon ng kailaliman.
May hawak na mahigit 40 freediving records,
ang ilan sa mga ito ay di kapani-paniwala at nakamamatay na feats.
101 metero ang nasisid ko ngayon.
101 metro pababa at pataas.
Higit sa dalawang Estatwa ng Liberty,
pinagpatong mula paa hanggang sulo.
Si Natalia ang unang babaeng freediver na umabot ng 101 metro
sa kompetisyon.
At hinawakan niya ang titulong iyon nang matagal na panahon.
Kaya 101 ang mahiwagang numerong sinusubukang talunin ni Alessia.
Gusto kong mahigitan nang ilang metro.
Sa katunayan, umaasa akong lumampas sa 90 metro,
para maabot ang tatlong-digit na numero sa loob ng ilang taon.
Ang lahat ay may pangarap at ginagawa ang lahat ng makakaya nila.
At talagang posible ang lahat.
Kaya mo bang ilarawan ang pakiramdam ng pagsisid sa ganoong kalalim?
Isipin mo 'yong pakiramdam ng pressure sa katawan.
Habang mas pumapailalim ako,
pinipitpit ng pressure ang hangin sa baga ko,
hanggang sa sinlaki ng kamao ko ang baga ko.
Pagkatapos ng 30 metro, tinutulak ako pababa ng pressure.
Freefall ang tawag dito.
At ito, para sa akin, ang pinakamagandang parte.
Para kang lumilipad.
Ang katahimikan ay kakaiba.
Para kang nasa huling tahimik na lugar sa mundo.
May elemento ng pagsuko dito.
Para kang naka-high.
Pero nakakatakot ang mahigop sa ilalim ng dagat,
kahit sa mga freediver.
Dapat mong masira ang malalim na pagninilay-nilay.
Dahil ang pagbalik mo sa ibabaw, doon na talaga magkakatalo.
Kailangan mong languyin ang taas na 70 palapag na skyscraper.
Ang paglangoy laban sa pressure na iyon, para kang lumalangoy laban sa agos.
Pag ganoon, wala ka na halos oxygen supply.
Sumisipa ka nang malakas kaya bumibilis ang tibok ng puso,
mas mabilis ang kinokonsumong oxygen.
Umaabot ka sa puntong wala ka nang sapat na oxygen
para gumana ang sistema mo.
Doon ka magkakaroon ng blackout.
Biglang nag-shut down ang utak.
Di ibig sabihin na namamatay na ang utak mo.
Pero parang mekanismo ng kaligtasan.
Pinapanatili ng utak ang sarili sa pag-shut down sa lahat ng function nito.
At mula sa sandaling iyon, may isa o dalawang minuto ka
bago magsimulang magkaroon ng pinsala sa utak.
Isa pa.
Kung wala kang tamang medikal na atensiyon,
puwede mo iyong ikamatay.
Hindi iyon basta-basta.
Ilang taon na naming sinusubukan ni Steve na sumisid nang mas malalim pa.
Parang naging laro sa amin. Hinahabol ko ang Belgian record.
Hinahabol naman niya ang Irish, na 61 metro.
Kapag nagsimula kang makipagkumpetensya, gusto mong higitan pa.
Nagkaroon siya ng ilang blackout sa simula.
Gusto niyang iuntog ang ulo niya sa pader. Sabi niya, "Gawin natin 'to!"
At, "Hindi ko kaya, pero gagawin ko pa rin."
-Gaano kalalim? -Animnapu.
-Sige. -Lintik!
Pero hindi sumusuko si Steve.
At ipinagmamalaki niya na siya ang pinakamahusay na Irish.
Ang isa pang atraksyon ng freediving ay ang hangganan nito.
Ang hangganan na dapat malampasan.
Isang extreme sport ang freediving.
At ang extreme sports ay may matinding kahihinatnan.
Stephen?
Matitindi ang naging blackout ni Steve.
Hindi alam ng safety team ang gagawin sa kanya.
Muntik na siyang namatay.
Ayaw niyang may dumanas pa noon.
Kaya naging interesado siya sa pagiging safety diver.
Si Steve ang may pinakamagandang background sa trabaho
dahil ang tanging taong makakapagligtas sa isang freediver ay
isang freediver din.
Bilang scuba diver, di ka puwedeng maging safety
sa isang freediver kasi umaakyat sila para mag-decompress.
Kaya kung may mangyari, kailangan mong mag-react nang mabilis.
99% ng lahat ng insidente ng freediving ay nangyayari sa loob ng huling 10 metro.
Kung may isyu, isinasara namin ang daanan ng hangin para di makalunok ng tubig,
at saka namin dinadala sa ibabaw.
Umalis ka para sa kaligtasan.
Nagsumikap siya para makagawa ng pangalan sa sarili niya.
Ako mismo ang gumagawa. Kaya…
Di naglaon, nagkaroon ng pagkakataon na mapabilang siya sa safety team sa Kalamata
na una niyang malaking internasyonal na kompetisyon.
Ang anak ni Natalia, si Alexey Molchanov,
ang may hawak ng men's world record noon.
Gagawin niya ang pinakamalalim na pagsisid.
At nanonood ang ina niya.
-Safety, dumistansya kayo. -Walumpu.
Si Steve ang unang safety.
Ibig sabihin, siya ang sisisid nang pinakamalalim.
Bumaba si Stephen hanggang 30 metro.
Pero bilang isang safety diver,
hihigop ka ng maraming hangin, bababa ka, at
kung maayos ang lahat, sabay kayong lalangoy.
Pero di ka rin aabot ng isang minuto.
Pero matagal nang naghihintay si Steve na may lalim na 30 metro,
kaya nauubusan na siya ng hangin.
Dali, Alexey.
Matagal na pagsisid ang 3'30.
Andrea, bumaba ka na rin.
-May problema tayo. -Oo.
Problema?
Nagsimulang magkaroon ng contraction si Steve.
Ilang segundo na lang at magba-black out siya.
Pero nakita niyang nagkaproblema si Alexey bandang 40 metro.
Split-second na desisyon.
Iligtas si Alexey o iligtas ang sarili.
Huminga ka, Alexey. Hinga.
Huminga ka, Alex.
Nakakahinga ka na, pare. Ayos.
Nagkaroon ako ng matinding pinsala sa baga.
Sinabi ng mama ko na niligtas ako ni Steve.
Ang laki ng pasasalamat ko sa kanya, sa di niya pagkamakasarili.
At iyon ang una kong pakikipagkita kay Stephen, itong aksidenteng ito.
Simula noon, siya na talaga ang bida sa kompetisyon.
Kilala siya ng lahat.
Stephen Keenan.
Ang nagligtas sa world champion.
Isa sa mga bagay sa kuwentong iyon ay kung gaano kagaling ang safety diver.
Noon, iyon ang pinakamalalim na blackout safety dive competition.
Kabayanihan iyon para sa akin.
Ang iligtas ang anak ni Natalia,
Ginampanan ni Stephen ang trabaho niya sa paglalagay sa sarili niya sa peligro.
Pangatlong araw na ng pagsasanay.
Masaya talaga ako kasi
nahigitan ko na ang personal best ko.
Nagawa ko na ang 88 metro.
Papalapit na nang palapit si Alessia sa mahiwagang numerong iyon, 101 metro.
Pero di siya nag-iisa.
Mahusay ang pagsisid.
Malakas na challenger si Hanako Hirose ng Japan.
May nais ka bang iparating tungkol sa kompetisyon?
Sa pagkakataong ito, kukunin ko na ang world record.
Salamat.
May likas na koneksyon si Hanako sa dagat.
Ipinanganak siya para gawin iyon.
Kapag sumisisid ako,
Madalas kong naiisip ang sarili kong lumalangoy…
na parang balyena o dolphin.
Palalim nang palalim si Hanako.
At kailangang tumugon ni Alessia.
Napakahusay ni Alessia Zecchini.
Napaka-elegante ng pagsisid niya sa lahat ng aspeto.
Nagkaroon kami ng ganitong kahanga-hangang tunggalian sa pagitan ni Hanako't Alessia.
Tuloy-tuloy ang pagsisid sa kailaliman ni Hanako.
At binabalikan siya ni Alessia.
Walumpu't siyam na metro.
Siyamnapu.
Siyamnapu't dalawa.
Siyamnapu't tatlo.
Sabihin mo sa amin kung gaano kalalim ang pagsisid mo.
Siyamnapu't apat na metro.
-Ilang metro? -Siyamnapu't apat.
Wow. Pag si Zecchini, walang makapigil sa kanya.
Nangibabaw si Natalia Molchanova sa loob ng maraming taon.
At biglang palapit na nang palapit ang mga babaeng ito.
Pero pag naabot mo ang limitasyon sa pagsisikap na mag-set ng world record,
maraming puwedeng mangyaring di maganda.
Itinuturing siyang isa sa pinakamahuhusay na atleta
sa isa sa pinakamapanganib na extreme sports sa mundo.
Freedive.
Sumisid si Natalia Molchanova noong Linggo at bigla siyang nawala.
Nawala si Natalia Molchanova sa baybayin ng Spain.
Hindi nila nakuha ang katawan niya.
Ang anak ni Molchanova na si Alexey, isang record-breaking freediver,
ang nagsabi sa New York Times,
"Mukhang mananatili siya sa dagat. Gusto niya 'yon."
Masyadong surreal ang lahat.
Nagulat ako.
Sobrang nalungkot ako kasi ang lakas-lakas niya.
Nawala sa atin si Natalia Molchanova.
At bilang pagkilala sa mga nagawa niya,
samahan ninyo ako sa isang minutong pagpigil sa hininga.
Ginulat nito ang mundo ng freediving.
Nalaman nilang mas nasa panganib pala sila.
Dahil kung nangyari ito kay Natalia, ang pinakamagaling,
puwede itong mangyari kahit kanino.
Matapos ang aksidente ni Natalia,
napagtanto kong puwede pala akong malagay sa panganib.
Palalim ako nang palalim.
Itim at madilim doon. Parang nakakulong ka sa loob.
Nakakakita ng mga bagay na di nakikita.
Takot na takot ako.
Gusto kong lumiko at bumalik.
Pakiramdam kong di ako ligtas.
Nagka-ideya si Stephen
na magagamit niya ang sarili niyang karanasan bilang safety diver
para buksan ang center na ito sa freediving.
Nakaipon ng pera sina Stephen at ang mga kaibigan niya.
Nagtayo sila ng premises sa baybayin ng Dahab.
Dito, sa harap ng freediving shop ko.
Dito ako nagtatrabaho.
Ipinagmamalaki niyang sinabi sa akin.
Nagtatagumpay na siya sa negosyo niya.
Sinusunod niya ang pangarap niya.
Sobrang ipinagmamalaki ko siya.
Nagkaroon na siya sa wakas ng layunin.
Uy, Steve? Hi!
Hello.
Maganda at mahalumigmig na gabi sa Dahab Freedivers.
Noong una ko siyang nakilala, sobrang natakot ako.
May reputasyon siya bilang pinakamahusay na safety diver.
Narinig ko ang sikat na pagliligtas niya kay Alexey.
Naghahanap ako ng lugar para magturo ng freediving.
Tinanong nila kung gusto kong sumali sa team. Sabi ko, "Oo, sige."
Ako ang namamahala sa social media.
At si Steve 'yong tipo ng taong ayaw magpabida.
Pero para sa akin, halata naman.
"Steve, ano ka ba. Sikat na sikat ka sa komunidad."
"Kailangan mong i-promote ang sarili mo."
FREEDIVING WORKSHOP KASAMA SI STEPHEN KEENAN
Dahil kilala ni Stephen ang lahat ng freediver,
nagawa nilang imbitahan ang lahat ng bigatin,
tulad ni Alexey Molchanov, para sa workshops.
At umakit ito ng maraming freediver.
Talagang sumikat ang paaralan.
Para sa iyo, ano ang tagumpay sa buhay?
Sa palagay ko, ang tagumpay ay pagtupad sa mga adhikain, layunin, pangarap mo.
Nakatira na ako sa Egypt, kung saan ako nagpapatakbo ng freediving center.
Masaya ako sa bagay na 'yon. Gusto ko ang ginagawa ko.
Ang ibang parte ng buhay ko ay di masyadong matagumpay.
Sa kasamaang palad, 38 taong gulang na ako at wala akong anak.
Iyon ay, sabi ng mga tao, isang bagay na di ko pa natutupad.
Nagkaroon siya ng ilang karelasyon sa Dahab,
pero walang nagtagal.
Gugustuhin niyang umibig at magkaroon ng pangmatagalang relasyon
mga anak.
Iyon 'yong parteng nawawala sa kanya.
Kailangan niyang makilala ang isang napaka-espesyal na tao.
Maraming salamat sa paglaan ng oras na kausapin ako,
at sa lahat ng takapakinig ng palabas.
Salamat. Ikinatutuwa ko nang lubos.
Sa palagay mo, masyado mo bang pinipilit minsan
sa pagpapataas ng records?
Siguro mas karaniwan 'yan sa mga mas batang atleta.
Oo, siguro nga.
Hindi namin alam na hinahabol niya ang world record.
Ayaw niya kaming mag-alala, kaya hindi niya sinabi.
Ano ang gusto mong matupad sa mga susunod na buwan?
Gusto kong mas sumisid pa.
Gusto kong gawin ang world record.
Iyon ang layunin ko.
Kailan ang susunod na kompetisyon?
Vertical Blue.
Maligayang pagdating sa Vertical Blue sa Bahamas.
Mayroon tayong 42 magkakatunggali mula sa buong mundo
na nag-aanunsyo ng sampung iba't ibang pambansang rekord.
Ang Vertical Blue ay parang Wimbledon ng freediving.
Magiging maganda ang araw na 'to. Maraming magagandang pagsisid ngayon.
Tanging ang pinakamahuhusay lang ang imbitado.
Alessia Zecchini, at taga-Italy ako.
Sa mismong kompetisyon,
mayroong natatanging team ng mga medic at safety.
Gusto mong ipakilala ang safety team?
Gusto kong matiyak na magkakasundo ang safety team at mga atleta.
Napakahalaga noon sa 'kin.
Nagtatrabaho siya bilang chief of safety sa Vertical Blue.
Siya ang responsable sa kaligtasan
ng isa sa pinakamalaking freediving event sa mundo.
Dalawang safeties lagi ang sasalubong sa iyo, isang malalim at isang mababaw.
Sasalubungin ka ng malalim
sa pagitan ng 20 hanggang 40 metro, depende sa pagsisid.
Sineseryoso namin ang kaligtasan sa Vertical Blue.
Isa sa mga tanging insidente
ng pagkamatay na nangyari sa kompetisyon,
ay ang pagkamatay ng Amerikanong atletang si Nick Mevoli.
Wag mamaliitin ang pagsisid.
Di mo alam kung ano ang magiging huli mong pagsisid.
Matagal na ang history ni Nick sa pagiging sobra.
At saka nagkakaroon ng trahedya.
Napiga ang baga ni Nick.
Sa pagkapiga ng baga,
puputok ang mga ugat sa loob ng baga mo
at tatagas ang dugo sa mga espasyo ng hangin.
Tissue ito na napunit
tapos nagalusan.
Kung patuloy mong sinasaktan ang sarili mo, maiipon ang lahat ng ito.
At doon nagkaroon si Nick ng napakasamang pagkapiga.
At di namin siya mailigtas.
Siyempre, nariyan ang medics namin na magbibigay din ng pep talk.
Okay, bibilisan ko lang.
Kung sa tingin namin ay may nasa panganib,
may awtoridad kaming sabihin sa diver na di na siya puwedeng sumisid pa.
Lagi kong sinasabi, "Gusto kong umuwi ka na."
"Sumakay ka na sa eroplanong 'yon at umuwi ka sa pamilya mo."
At pangalawa, ayaw kong maging diver sila
na naka-oxygen sa edad na 40
dahil napinsala na nila nang sobra ang baga nila.
Sa kompetisyon, kailangan nating kumuha ng tag
na nakakabit sa ilalim ng plate sa target depth bilang patunay.
Inaabot niya ang tag niya.
Ang puting kard ay 100% valid na performance.
-Ayos! -Yes!
Pag may tumulong sa 'yo o nawalan ka ng kontrol,
kahit sa surface, diskuwalipikasyon 'yon.
Pulang kard iyon.
Sa dalawang linggong kompetisyon, bibigyan ng anim na attempt ang mga atleta.
Napakasimple lang.
Panalo ang pinakamalalim na pagsisid.
…sasalubungin ka.
Okay.
Madami akong gustong gawin.
Oo.
Ang world record, iyon ang dahilan. Napakahalaga sa akin noon.
Malinaw na hinahabol ni Alessia ang world record.
Hihigitan niya ang limitasyon niya.
Sa kasamaang palad, may problema si Alessia sa dilim.
At kakaiba ang Vertical Blue dahil isa itong gumuhong kuweba.
Para kang pumupunta sa kalawakan.
Pabalik na siya.
Kasama natin si Stephen Keenan, ang pangunahing deep safety,
na sasalubungin siya.
UNA SA ANIM NA PAGSISID NI ALESSIA
Magaling, Alexia.
-Hinga. -Hinga.
Hinga.
Ayos lang ako.
Naguusap-usap ang mga hurado.
Pasensiya na, Alessia, pulang kard.
PANGALAWANG PAGSISID NI ALESSIA
-Hinga. -Hawakan n'yo siya. Iangat siya.
Alalayan siya. Alalayan lang siya.
Alalayan n'yo 'yong ulo.
PANGATLONG PAGSISID NI ALESSIA
Hinga.
Hawakan siya. Hawakan n'yo siya. Hawakan mo siya para sa akin. Iangat.
Angat. Ayos ka lang?
Sige na. Hawakan n'yo siya.
PANG-APAT NA PAGSISID NI ALESSIA
Tinotodo niya talaga.
Maraming beses siyang nagka-black out.
Maraming freediver ang hindi payag sa paraan niya.
Sinusuri ko si Alessia kung napiga ang baga niya.
Kaya tinanong ko siya, "Inuubo ka ba ng dugo?"
At sinabi niyang hindi.
Tapos…
Sa totoo lang, di ko siya pinaniwalaan.
Makinig ka.
Di mo na puwedeng gawin 'yon.
Hindi dito.
Gusto kitang magtagumpay.
Kaya gusto kong magplano ka.
Dapat mong pigilan ang sarili mo.
Sabi naming di na siya puwedeng sumisid ng isa o 2 araw pa.
Nagalit siya at naglalangoy sa tabing dagat.
At dahil kaka-black out lang niya,
ayaw naming magkaproblema nang may isang milya ang layo niya.
Alessia!
Di siya nagkaroon ng maraming kaibigan dahil sa ipinakita niyang iyon.
Nakita ng mga tao iyon bilang…
maling uri ng reaksyon.
Mainitin ang ulo ni Alessia, at kitang-kita 'yon.
Bakit ka nagagalit? Masama ang simula mo. Relax ka lang.
May mga tagalabas
na nagsabing di daw kaya ni Alessia ang ganoong lalim.
Ipinagdiinan ng mga internet troll ang kritisismo nila.
Hello. Ginawa ko ang video na ito para tiyakin sa mga nagmamalasakit na ok ako.
At para pabulaanan ang tsismis sa Facebook na nahimatay ako sa 20 metro.
Hindi napiga ang baga ko.
Naging maayos ang pagsisid, at hinihiling kong wag magsulat ng kasinungalingan.
Panatilihing nasa neutral position, wag hayaang mag-hyperextend.
Ang dila at mga likido ay posibleng bumaba sa larynx
at magdudulot ng spasm.
Magpupulong kami tuwing umaga para isa-isahin ang bawat diver.
Nawalan siya ng malay, at walang naalala.
Umahon lang daw siya at hayon na siya. Okay?
Napakahusay ni Stephen sa pag-alam ng mga posibleng nasa panganib.
Pinag-aralan niya sila't alam ang mga kahinaan nila.
Sasabihin niya, "Kailangan nating matyagan ito."
At lagi siyang tama sa lahat.
Nakakatakot.
Kay Alessia, nag-aalala talaga si Stephen
dahil nakikita niya ang lahat ng maliliit na bagay na ginagawa niya nang mali,
na iyon marahil ang nagdudulot sa pagkawala niya ng malay.
Kaya nagsimula siyang magsanay kasama si Alessia sa tuwing naka-break.
UNANG ARAW NG PAGSASANAY NI ALESSIA KASAMA SI STEPHEN
PANGALAWANG ARAW NG PAGSASANAY NI ALESSIA KASAMA SI STEPHEN
Hinga.
PANGATLONG ARAW NG PAGSASANAY NI ALESSIA KASAMA SI STEPHEN
-Ayos ka lang? -Ayos lang ako.
Agad akong nagtiwala sa kanya.
Nakita ko sa kanya na siya lang ang makakapagturo sa akin.
Ayos ka lang?
Ang pinakanaakit ako ay sa mga mata niya.
Asul ang mga 'yon, napaka-asul na parang dagat.
Sapat na ang titig niya.
Bago kami sumisid, magkakatinginan muna kami.
At ito ang nagbigay lakas sa akin.
Nakaramdam ako ng pagiging ligtas sa dilim dahil sa presensiya niya.
May nakikita kaming espesyal na relasyon sa pagitan ng safety diver at ng atleta.
Halimbawa, tinatanong ka ni Alessia sa bawat malalim na pagsisid niya.
Oo, napakahalaga niyon. Sobrang psychological na sport ng freediving.
Okay? Maraming maliliit na aspeto ang makakaapekto sa pagsisid.
At kung may gustong makaramdam ng kaligtasan kapag sumisisid,
masayang-masaya sila kung may kasama silang kakilala habang sumisisid,
at alam nilang kilala sila ng safety diver.
Kung paano sila sumisid. 'Yong bilis nila. 'Yong pag-uugali nila.
Mga bagay na dapat abangan na alam namin.
Nagkaroon ng relasyon na nahigitan pa ang freediving.
Sa ilang tao, magkakaroon ka ng pag-uunawaan.
Hindi mo kailangan ng salita o oras.
Nakita ko ang koneksyon na ito.
Ang una mong ginawa, nagsimula ka tapos ginanito mo, ta's, "Hindi…"
Ok.
Diyos ko.
HULING LINGGO NG KOMPETISYON
DALAWANG DIVE NA LANG ANG MAYROON SI ALESSIA PARA SA BAGONG WORLD RECORD
Ang pinakamalakas mong kalaban sa pag-break ng rekord ay ang mga Hapon.
Takot ka ba sa kanila?
Natatakot ako talaga sa mga kalaban kong Hapon.
100 metro. Ang laking numero noon.
Isang Japanese record.
At kinakabahan ako.
Dumating si Stephen at hinawakan ako sa balikat nang seryoso.
Naalala kong sinabi niya, "Magiging ok ang lahat. Ako'ng bahala."
Pangalawang safety.
Kasama na niya ang dalawang safeties.
Medyo bumabagal siya.
SINUSUBUKAN NI HANAKO NG MAGING UNANG BABAENG MAKA-100 METERS TAPOS NI NATALIA
Parating na siya.
Ayos lang ako.
At puting kard ang ibinigay ng mga hurado!
Hanako Hirose ng Japan,
unahang babae pagkatapos ni Natalia na umabot sa 100 metro sa kompetisyon.
Isa itong malaking panalo!
Nang magawa ni Hanako ang 100 meter mark,
doon sumiklab ang damdamin ni Alessia.
SINUSUBUKAN NI ALESSIA ANG BAGONG WORLD RECORD NA 102 METRO
Sasalubungin siya ni Stephen Keenan.
Apatnapung metro.
Parating na siya.
-Unang safety. -Kasama na niya ang unang safety.
Ngayon, asahan natin si Alessia.
Hinga.
Kaya 'yan!
Ayos lang ako.
Ayos!
Tayo ka lang!
Nasa kanya ang tag.
Tumayo ka lang, Alessia.
At ang sabi ng mga hurado
puting kard!
Ang galing.
Ano lang. Gulat na gulat kami.
Grabe.
3 araw siyang sunud-sunod na hinimatay, ta's nakuha ang world record.
Grabe, alam mo 'yon?
Napakasaya namin sa kanya dahil 'yon lang ang gusto niya.
Ang sarap yakapin ni Steve pagkatapos ng pagsisid.
Napakasaya talaga.
Sobrang saya ko ngayon.
Natupad ko ang matagal ko nang pangarap.
102
Okay, cheers kay Alessia.
-Hi. -Hi, Ale. Masaya ka ba?
Sobrang saya.
-Ang galing mo, alam mo 'yon? -Oo, alam ko.
Ano'ng iniisip mo ngayon?
Ang saya ko, ang galing ko sa Vertical Blue.
Sa oras na mahawakan mo…
…ang world records,
itinaas mo nang sobra ang antas mo.
Iyon na 'yong nakakapag-alala.
Kailangang i-email sa akin ng mga atleta ang anunsyo nila sa huling araw
para mapagpasiyahan kung gaano kalalim ang gusto nilang sisirin.
Sa freediving, palihim naming inaanunsyo.
Ang ideya sa likod nito ay dapat naming ianunsyo nang ligtas ang magagawa namin.
May kaunting diskarte at chess.
Kung masyado kang mag-anunsyo, baka hindi mo magawa.
Pero kung kaunti ang anunsyo mo,
baka kunin ng iba ang titulo.
Napakahirap pumili.
Pag nagkamali ako, masama 'yon. Magkaka-pulang kard ako.
Ang…
ang hirap.
HULING ARAW NG KOMPETISYON
Nasabi mo na ang limitasyon mo. Ano ang limitasyon ni Alessia Zecchini?
Sa tingin ko, walang limitasyon.
Wala ito hangga't di ko pinipiling sumuko.
Maligayang pagbabalik sa Vertical Blue.
Ngayon marahil ang pinakamakasaysayang araw sa freediving.
Kasama natin ngayon ang ating host at atletang si William Trubridge.
Sabihin mo sa akin ang nakikita mo lalo na sa mga babae.
Napaka-epiko.
Wala pa tayong nakitang tulad nito sa kasaysayan ng event.
Mukhang kaya pa nilang sumisid.
Sa tingin ko, makakaasa tayo ng pasiklaban mula sa kanila.
Mayroon pa kaming susunod na kapana-panabik na pagsisid.
Isa na namang world record attempt ang inihayag.
Lima, apat, tatlo, dalawa, isa.
SINUSUBUKAN NI HANAKO ANG BAGONG WORLD RECORD NA 103 METRO
At sinusubukan ni Hanako Hirose ng gumawa ng kasaysayan
para kunin ang world record, palalimin pa ito nang hanggang 103.
Nasa ilalim na siya ng 90 metro.
-At… -100 metro.
100 metro!
Touchdown. Touchdown!
Suportahan si Hanako Hirose ng Japan, 103 metro!
Sige, Hanako.
Lumangoy ka pabalik.
-Two forty-five. -Two forty-five.
Diver sa loob,
Hanako Hirose ng Japan,
umaasa sa 103 at world record.
Ayos lang ako.
Nasa kanya ang tag.
Puting kard!
Napakapulido ni Hanako.
World record, 103 malinis. Napakahusay.
Kung sino man ang mauna, at malinis ang trabaho,
ay nagdaragdag lang ng pressure sa susunod na kalahok.
Ang pumunta sa tubig at sumubok ng record kaagad pagkatapos ng nauna
ay isang malaking kahilingan.
Sampung segundo.
Lima, apat, tatlo, dalawa, isa.
SINUSUBUKANG KUNIN NI ALESSIA ANG BAGONG WORLD RECORD NANG 1 METRO
Alessia Zecchini, Italy.
104 na metro para sa world record attempt
Sa streaming, makikita mo ang buong kaganapan.
Ang huling world record attempt sa araw na ito.
Habang nakikita mo siyang bumababa…
lalo kang kinakabahan.
May tumitingin sa sonar.
Surface safety, pakitingnan ang sonar.
Wala, wala akong signal. Puwedeng may tumingin?
-At si Alessia… -Dapat nasa 80 na…
Wala akong signal.
Nakikita nila sa sonar
kung huminto na sila.
May kaunting sagabal sa sonar natin.
-Dalawang minuto. -Tapos na ang dalawang minuto.
-Walumpu. -Di tayo sigurado.
-Ok lang siya.
-Two-fifteen na ngayon ang dive time. -Two-fifteen, 70 metro.
Dapat makita na namin siyang papalabas ngayon.
Unang safety.
BUMABA SI STEPHEN PARA SALUBUNGIN SI ALESSIA
Ayan na siya.
Ayos lang ako.
Hayun siya!
Hindi na siya nilamon ng walang katapusang kadiliman.
Nagpasiya ang hurado. May tag siya.
Di namin alam ang nangyayari, pero may tag siya.
World record, 104!
Bigla lang siyang nagpakita
at ginulat ang lahat ng nasa tubig.
Siya ang nag-set ng world record,
at sa tingin ko ay pinatahimik niya ang marami sa mga kritiko.
Malinaw na likas na puwersa ng kalikasan si Alessia,
at narito siya para manatili.
Nakuha ko ang bagong world record na 104 metro, at napakasaya ko.
Salamat sa inyo. Ang galing! Tama na muna. Ciao!
At sa first place,
na may di kapani-paniwalang pagsisid na 104 metro,
at bagong world record,
Alessia Zecchini!
Niyakap ni Alessia nang mahigpit si Stephen.
Naniwala siya talaga sa kanya.
May isang bagay sa kanya na alam ni Stephen na kaya ni Alessia.
Di siya kailanman nagduda.
Bigyan ng masigabong palakpakan si Alessia Zecchini!
-Hi, Alessia. -Hi.
-Maligayang pagdating. -Salamat.
Maganda, magaling, bata. Lahat na, nasa iyo.
Siyam na gold medal ng kampeonato sa mundo, apat na silver,
isang bronze.
Ang sukdulang rekord, ang pinakasikat, ang ipinagmamalaki mo,
kaya inilagay mo sa leeg mo,
ang 104 na metrong world record.
May iba pang ambisyon, layunin, layunin?
Kahit naging pinakamalalim na babae sa mundo,
Si Natalia pa rin ang inspirasyon niya.
Nabigyang-inspirasyon si Alessia sa lahat ng tagumpay
na natamo ni Natalia sa buhay niya.
At may isang bagay pa'ng natitira.
Ang Arko sa Dahab.
Akala ng mga tao na hindi niya kaya.
At gusto niyang patunayan, sa sarili niya at sa iba pa,
na kaya niya.
Gaya ng tadhana,
gusto ni Stephen na magsanay siya kasama siya sa Dahab.
At talagang may kakaibang koneksyon
sa pagitan nina Alessia at Stephen.
NAGTA-TYPE…
HI STEPHEN!! KUMUSTA KA?
AT NASAAN KA NA?
HELLO CHAMP!! BALIK NA 'KO SA DAHAB
SAMA KA SA 'KIN PARA MAGSANAY?
GUSTO KO 'YAN
OO!! NASASABIK NA 'KONG MAKITA KA!
Sinabi sa amin ni Stephen na susunduin niya si Alessia sa airport.
"Tingnan mo ang ginawa ko."
Nilabas niya ang
airport sign na may nakasulat na "Alessia."
Sabik na sabik siya, masayang-masaya.
Gusto niyang maging perpekto lahat para sa pagdating ni Alessia.
Di ko pa nasabi kung nasaan kami.
Nasa Dahab ako para magsanay.
Ang ganda dito.
Mama, handa na ang lahat.
Nandito kami sa diving center, iniimpake lahat.
Ta's pupunta kami sa dagat. Ipapakita ko sa inyo ang Blue Hole.
Mukhang mas nasasabik siya kaysa sa akin.
At ramdam kong nakaka-in love 'yon.
Maloko ka.
Medyo nagkakahiyaan kaming dalawa.
Iyon ang unang pagkakataong makakakita kami ng taong tutawid sa Arko,
at ang masali sa pagsisid ay nakakasabik talaga.
Sabay kaming magsasanay.
Sabi ko, "Diyos ko. Magsasanay ako kasama si Alessia. Diyos ko!"
Dumating siya na may dalang ham sandwich at lata ng Coke.
Sabi ko, "Diyos ko. Mahal ko na siya."
Okay, Alessia. Sa paa mo.
Alam kong makakapag-set siya ng world record.
Natapatan niya ang world record sa isang araw lang ng pagsasanay.
Nakakapagbigay-inspirasyon
na makita ang isang tao sa kalaliman na pinangarap ko lang gawin.
At masasabi mong,
kahit si Steve ay sasabihing, "Ang dali-dali lang niyang ginagawa."
Alam mo? Pero siya iyon… parang, siya talaga iyon.
Laging magkasama sina Alessia at Steve.
Tinuturuan siya at inihahanda para sa Arko.
Tabi sila gabi-gabi tapos ng pagsasanay niya nang ilang linggo.
Pinagdadaanan lahat. Sinasabi sa kanya ang susunod na gagawin.
Gabi na naman sa Dahab Freedivers.
Tapos magkasama sila gabi-gabi.
Kumustahin mo.
Kumusta.
Mag-hello kayo guys.
Uy.
Napakaganda ng tag-araw na 'yon.
Napaka-espesyal ng koneksyon nila.
Bagay lang talaga sila.
Simon, belated happy birthday, pare. Nawa'y nasiyahan ka.
Pasensiya na, ako lang ang bumati.
Pero ang totoo, may isa pa, teka lang.
Happy birthday!
Gusto niyang nasa disyerto.
Napakaganda ng kaligayahang pinagsaluhan namin.
Naisip namin, "Posibleng maging espesyal ito."
Mananalo kami sa world championship.
Gagawa kami ng world records.
At ang kahanga-hangang dalagang ito
ay mananalo sa mga world championship.
Totoo 'yon.
Magkakasama kami noong gabing iyon. Huling gabi namin 'yon.
At naalala kong bumaling siya kay Alessia at sinabing,
"Ikaw ang unang babaeng tatawid ng Arko pagkatapos ni Natalia Molchanova."
Sinabi namin kay Stephen,
"Alagaan mo si Alessia."
At malinaw, bilang safety, sinabi niyang…
"Ako'ng bahala doon."
JULY 22, 2017
Pinag-uusapan namin ang pagsisid bago lumusong sa tubig.
Ito ang coach ko, si Steve, at ito ang iba pang atleta.
Lulusong kami maya-maya sa tubig.
Hinahanda ko ngayon ang lahat ng gear.
Handa na kaming lumusong sa tubig.
Hiniling sa akin ni Steve na kunan ito ng litrato.
Kinunan ko ng litrato ang pag-briefing para sa lahat ng safety diver.
Iniisa-isa ni Steve ang bawat detalye.
At alam ng lahat kung ano'ng dapat nilang gawin.
Ang plano ay sisisid si Alessia nang 52 metro, hila-hila ang sarili sa lubid,
at papasok sa Arko, lalangoy nang pahalang nang 30 metro.
Pagdating niya sa kabilang bahagi ng Arko,
dapat nasa gitna ang safety line.
Nasa dulo ng lubid si Steve at hihintayin siya.
Tinawid ni Natalia ang Arko gamit ang monofin.
Ang ginawa ni Alessia ay ang pagsisid nang walang monofin,
na pinakamahirap na paraan.
Baka gusto niyang gawin iyon para mahigitan ang pinakamahusay na freediver.
Naka-oras ang lahat.
Nagsagawa sila ng practice runs
para malaman kung gaano katagal bago siya bumaba nang 52 metro,
gaano katagal bago siya lumangoy nang pahalang nang 30 metro.
At nag-countdown kami
para masigurong naroon na si Steve bago siya dumating.
Bumaba ako kasama ang dalawa pang technical diver
na may camera para mag-film.
Pagkababa niya, trabaho kong hawakan ang lubid.
Hintayin naming maramdamang nasa ibaba na siya.
Baba nang ilang metro.
Tingnan kung di pa siya nakakabalik, iaangat at 'yon na.
Tapos niyang lumangoy sa Arko,
umaasa siya sa paghanap sa lubid sa kabilang panig para hilahin ang sarili.
Lima, apat, tatlo, dalawa, isa, zero.
Nakita naming bumaba si Alessia.
Sinasalat ko ang lubid para malaman kung narating na niya ang ibaba.
Tapos naming maramdamang binitawan niya ang lubid, magbibigay kami ng okay sign
para sabihin sa iba pang safety diver na pumasok na siya sa Arko.
Iyon dapat ang nagtulak kay Steve na bumaba.
Sampung segundo.
Nagsimula akong magbigay ng countdown kay Steve.
Lima, apat, tatlo.
Humiling siya ng sampung segundo pa.
Hindi ko lang talaga maintindihan kung bakit, dahil,
lahat ay nangyayari naman ayon sa plano,
Baka siguro bumibilis ang tibok ng puso niya
Kaya gusto niyang maglaan ng ilang segundo para maging handa talaga.
Di ko talaga alam kasi di mo siya puwedeng kausapin.
Naghahanda siya sa pagsisid, di siya magsasalita.
Kinailangan pa niya ng sandali para bigyan ako ng hudyat.
NAGSIMULANG SUMISID SI STEPHEN 20 SEGUNDONG ANTALA KAYSA UNANG NAPLANO
NAKUMPLETO NI ALESSIA ANG ARKO 10 SEGUNDO NANG MAS MAAGA KAYSA NAPLANO
Papalabas na si Alessia sa ArKO, pero wala si Steve.
Di niya makita ang lubid.
Lumalangoy siya sa maling direksyon.
Hindi niya namalayan na nakalabas na siya.
NAGKASALISIHAN SINA STEVE AT ALESSIA NANG 30 SEGUNDO
Hawak ng isa kong kamay ang lubid.
Hinihintay ko ang hatak para sabihing nagsisimula na silang umahon.
Wala pa rin ang hatak.
Nabahala na ako.
Baka mabagal lang ang paglangoy niya.
Hintayin pa namin.
Dapat ay umahon na sila
nang lumangoy kami sa kabilang panig.
Alam ko kaagad na may mali.
Masyado nang matagal.
May hindi tama.
Kailangang umakyat agad ni Alessia.
Hindi niya alam na nasa maling lugar siya.
Sa isang iglap, mabilis na binitawan ni Steve ang lubid.
Bilang scuba diver, di ako puwedeng magkamali.
Napakalayo ko.
Sumisigaw ako.
Nakikita ko ang hanggang dulo ng lubid.
Walang nandoon.
Di namin sila makita.
Kailangang mag-isip agad. Natangay siguro sila ng agos ng tubig.
Kailangan naming maghanap sa mas malaking lugar.
Tatlumpung metro ang layo,
napakaraming turista ang nag-snorkeling.
Naghahanap kami sa gitna
ng mga taong di marunong lumangoy.
Kahit saan ako tumingin, wala sila.
Nagpasya akong umakyat at tingnan kung makikita ko sila sa ibabaw.
Walang paliwanag.
Binilisan ko talaga ang paglangoy ko.
Kailangan kong makita
kung buhay sila.
Sa unang metro, parang normal ang lahat.
Hanggang sa marating ako ang Arko.
Naalala ko habang lumalangoy ako, naramdaman ko ang pagod.
May problema.
Wala roon Steve, at wala ring lubid.
Sinubukan kong sundan ang bahura,
sinusubukan kong mahanap ang lubid.
Pero nalaman kong wala iyon.
Nagkamali ako.
Bigla kong nakita si Steve sa harapan ko.
Naalala kong hinawakan niya'ng kamay ko.
At lumangoy siya, dinala ako sa ibabaw.
Di ko na maalala ang mga unang segundo nang umahon ako.
Naalala ko lang, tapos noon,
tiningnan ko ang paligid at wala akong naiintindihan.
Nasa tubig ang mukha ni Steve.
At sinigawan ko siya, "Iangat mo siya!"
Pero di ko namalayan na hinimatay na pala siya.
At nang sumigaw ako, dahil sumigaw ako nang todo-todo,
nagising siya at kumilos siya agad.
Siguro may nagawa sana ako.
Kung may malay lang sana ako, ewan ko.
Kung mag-isa mo lang at hinimatay ka,
dapat nakatihaya ka. Kung hindi, tapos ka.
Malamang ay inilaan ni Steve ang huling segundo ng kamalayan niya
para masigurong nasa posisyong makakaligtas si Alessia
kapalit ng pagkadapa ng mukha niya.
Ang pinakamasama ay wala kaming nagawa.
Di namin siya mailigtas.
Iniligtas niya ako, pero di ko siya nailigtas.
Isa siyang bayani, at ipinakita niya 'yon hanggang sa huli.
Makikita n'yo na sa huling litrato, nasawi siya para iligtas si Alessia.
Sumisisid ako sa parola.
Banda roon.
Nang matapos ko ang pagsisid ko,
Tiningnan ko ang phone ko,
kahit nakasuot pa 'ko ng suit,
Tumingin ako sa phone ko, "Ano?"
May 50 missed calls.
At nakatanggap ako ng tawag.
May nangyari kay Steve.
At…
Hindi na nila siya maibalik.
Ang una kong reaksyon, "Punyeta. Wala ako doon."
"Nailigtas ko sana siya kung nandoon ako."
Mas pinili niya siya kaysa ang sarili niya.
Malinaw sa akin na alam niyang may mamamatay sa araw na iyon,
at di niya hinayaang si Alessia iyon.
Ibibigay ko ang buhay ko.
Akin sa halip na kanya.
Di niya mapapatawad ang sarili niya kung di niya siya nailigtas, alam mo ba?
Lahat,
sumisid lang tayo hanggang sa maramdaman natin
pakawalan natin ang mga bulaklak
at magpasalamat sa napakabuting tao sa buhay natin.
Ipadala lahat ng mabuting enerhiya
na ibinigay sa ating lahat ni Stephen.
Lahat ng nagmamahal kay Stephen ay gumawa ng underwater vigil.
Nagpigil silang lahat ng 39 segundo para katawanin ang bawat taon ng buhay niya.
Walang kamatayan ang
nagpaantig sa lugar na iyon gaya nito.
Daan-daang tao iyon. Ibig kong sabihin, lahat.
Paano? Paano naantig ng isang tao ang napakaraming tao?
Napaka-espesyal na tao niya siguro, di ba?
Parte ng pagdalamhati ay makasarili.
At ang makasariling parte ng dalamhati ay nami-miss ko siya.
Nami-miss ko siya.
Miss ko siyang di umuuwi.
Miss ko siya sa buhay ko.
Pero naaaliw ako kung paano siya namuhay.
Malakas ang loob niya.
Kapatagan ng Masai.
Mag-isa lang tayo.
Jebel Toubkal.
Magandang bundok sa North Africa.
Buong buhay niya, may hinahanap si Stephen.
Nagawa ko.
Nakahanap siya ng mahal niya
at katulad ng pangarap niya.
Si Alessia at ang dagat.
Sila ang lahat ng kailangan niya.
Lagi siyang nasa puso ko.
Naaalala ko ang mata niya…
at sinusubukang alalahanin ang lahat ng sasabihin niya.
Ang mabuhay, ang maging masaya.
Ang maniwala sa sarili ko.
Magsaya ka nang husto!
Ok? Kiss.
Pilit kong inaalala ang mga yakap niya.
Siya ang taong nagparamdam sa 'kin kung ano talaga ang ibig sabihin ng yakap.
Sa yakap, mauunawaan mo kung gaano ka niya kinakalinga
at lahat ng damdaming pagsasaluhan ninyo.
Binigay niya ang buhay niya
para kay Alessia.
Mananatili sa 'yo ang ganitong sakit.
Sumulong ka lang.
Pero nariyan ang sugat na 'yon, at di maghihilom.
Lagi siyang nasa puso ko.
Habambuhay ko siyang makakasama
dahil gusto ko siyang makasama habambuhay.
BINUO ANG KEENAN AWARD SA KARANGALAN NI STEPHEN
SA MGA SAFETY DIVER NA NAGPAKITA NG NAPAKAHUSAY NA SUPORTA SA MGA DIVER
NANG MASAWI SI STEPHEN NAGTALA SI ALESSIA NG 23 WORLD RECORD SA POOL AT SA DAGAT
INALAY NIYA ANG BAWAT ISA KAY STEPHEN
BILANG ALA-ALA KAY STEPHEN KEENAN,
NATALIA MOLCHANOVA, NICK MEVOLI CARLA HANSON, SAYURI KINOSHITA
Tagapagsalin ng Subtitle: E H