Wszystko gra? Widziałaś coś?
Nie.
Przyjąłem tę pracę.
Cóż mogę powiedzieć? Gratulacje.
Czułam, że chce się ze mną porozumieć.
Czułam to.
Nie zrobię czegoś, czego mogłabym żałować.
Stres pourazowy? Dołączysz do nas?
Łączyła pana z Mirą intymna relacja, co odkrył Nils.
Co ty wyprawiasz?
Byłem wściekły, ale nie groziłem Nilsowi.
Nie pokazujcie tego Älgenowi.
- Znaleźliśmy to w aucie Jespera. - Klucze Nilsa.
Posłuchaj. Muszę wyjechać z miasta.
Nie możemy go teraz zgubić, jasne?
Teraz go mamy.
Zabiję cię, draniu!
Nassir? Dostałem telefon. Dwa auta gonią się przez miasto.
- Gdzie teraz są? - Postgatan, na południe.
Samochody skręciły w drogę nr 43. Jadą na zachód w stronę Stigsunda.
Jedź skrótem, skręć w lewo za fabryką.
Powinniśmy ich zgarnąć na drodze nr 43.
Zrozumiałam.
- Cześć. - Cześć, Emma.
Wybacz, nie słyszałam.
Jest Jesper?
- Nie. Coś się stało? - Nie.
Muszę tylko z nim porozmawiać.
Możemy chwilę porozmawiać?
Oczywiście.
- Mogę na chwilę wejść? - Pewnie.
Możemy usiąść, jeśli chcesz.
Próbujemy skontaktować się z Jesperem. Wiesz, kiedy wróci?
Powiedział tylko, że wróci dziś późno.
Dobrze.
- Napijesz się czegoś? - Tak, proszę.
Gdzie teraz są auta?
Ostatnia informacja jest sprzed minuty. Auta były przy Gränsta.
- Dziękuję. Bez odbioru. - Damy radę.
Jak się poznaliście? Ty i Jesper.
Mój tata szaleje za żużlem. To udzieliło się mnie.
Zobaczyłam, jak jeździ Jesper.
To było bardzo dawno temu.
Niestety przez kontuzję musiał przestać jeździć.
- Chodzisz jeszcze na mecze? - Nie.
Zostawiłam to Jesperowi.
Powinnam się martwić?
Przepraszam, muszę...
- Cześć. - Możesz gadać?
Tak.
Jesper i Älgen gonią się przez miasto.
- Älgen chyba wie. - Dobra.
- Nadal jesteś u Emmy? - Tak.
Spróbuj coś ustalić. Może coś wie.
- Jasne. - Dobra, na razie.
Pa.
- Wiesz, gdzie może być Jesper? - Chyba w warsztacie.
Mówiłaś, że się spóźni. Wiesz dlaczego?
Nie.
Jesteśmy 500 metrów od zjazdu. Gdzie są teraz?
Dojeżdżają do drogi nr 43.
Jadą prosto na was. Powinni niedługo do was dojechać.
- Będą jechać tędy. - Tak.
Powinni tu być lada chwila.
Zdarzało się to wcześniej?
- Emmo, możesz poprosić o pomoc... - To nic takiego.
Jest agresywny wobec innych?
Pogadaj z komendą. Może coś wiedzą.
- Jak sytuacja? - Żadnych zmian.
Nic nowego.
Ostatnio widziano ich na tej drodze. Mogli się zatrzymać?
Daj im jeszcze chwilę.
Jak opisałabyś relację Jespera z Älgenem?
Jest bliska?
Tak, to bracia. Czemu pytasz?
Wiesz, że Jespera i Mirę łączy intymna relacja?
Co?
Nils ich przyłapał.
Sprawdźmy to.
Co jest?
- Dzwoń na pogotowie! - Ona pomoże.
Doszło do wypadku. Wyślijcie karetkę.
Pojawił się tak nagle...
To pani auto? Proszę usiąść.
Oddycha?
Nie wiem. Nie wyczuwam pulsu.
Ma go?
- Tak, ale słaby. - To dobrze.
- Nie poddawaj się, bracie. - Mów do niego.
- Gdzie jest ta karetka? - Nie przestawaj mówić.
- Karetka w drodze. - Bracie...
- Mów do niego. - Jestem. Słyszysz mnie?
No dalej. Damy radę.
Emmo...
Muszę zadawać te pytania.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Mogę skorzystać z toalety? - Oczywiście.
- Jest w korytarzu. - Dzięki.
Cześć, Inger.
Nie, odesłałam go do domu.
Wypuściłam go wcześniej.
Rasmus, pojedziesz z nimi do szpitala?
Pewnie.
Hej.
Jeśli umrze, nie dzwońcie do naszej mamy.
- Sam jej to powiem. - Dobrze.
Co się stało?
Cóż...
Zjechał z drogi, bo go goniłem i chciałem zabić.
W świetle prawa jesteś podejrzanym...
„Podejrzanym”? Przyznałem się.
Porozmawiamy na komisariacie, gdy się uspokoisz.
Nie muszę się uspokajać. Jeśli umrze, to moja wina.
- Nigdzie nie idź. - Zostanę tutaj.
- Tak? - Zniknął kolejny chłopiec.
Kiedy?
Rodzice przyszli na komisariat.
Nie wrócił ze szkoły.
- Jak się nazywa? - Sebastian Dahl, przyjaciel Nilsa.
- Kiedy widziano go po raz ostatni? - W szkole.
Według nauczycielki wyszedł o 17.
Skłamał, że rodzice zgodzili się, by sam wracał.
Sebastian?
Który nauczyciel wychodził ostatni?
Poczekaj, sprawdzę.
Emma Lindqvist.
Czy Emma czasami pożycza auto Jespera?
Nie wiem. O co chodzi? Oczywiście, że pożycza.
To ich auto. Jeździ nim.
Musimy aresztować Emmę.
- Dobra. - Muszę pogadać z Veroniką.
Nie ruszaj się.
Nie zasypiaj!
Spójrz na mnie, Tomas!
Dodzwoniłeś się do Veroniki. Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, co tam?
Jestem w domu Emmy i Jespera. Znalazłem komórkę Veroniki.
Nikogo tu nie ma. Sprawdzisz jej auto?
Chwileczkę.
Jedzie na południe drogą nr 42.
- Poczekaj, skręca. - Dobrze.
- W leśną drogę. - Co tam jest?
Nie wiem.
Zatrzymuje się.
Emma, wyciągnij go.
Wyciągnij go.
Wyciągaj!
Strzelę.
Wyciągnij go!
Emma!
Sebastian!
Obudź się.
Sebastian?
Połóż się na boku. Będzie dobrze.
Dobrze.
Odsuń się od niego.
Dlaczego? Nie rozumiem.
Skąd wiedziałaś, gdzie jesteśmy?
Opuść broń. Zrób to, Emma!
- Nic ci nie jest? On żyje? - Tak.
Wsparcie jest w drodze.
Jest ósma, czas na wiadomości.
Sprawa morderstwa 12-letniego Nilsa w Älvsbruku prawie została rozwiązana.
Policja nabiera wody w usta,
ale aresztowano osobę
na podstawie mocnych dowodów.
Przejdźmy do Gothenburga, gdzie...
Moja klientka przyznaje się do zabicia Nilsa Björklunda,
porwania i próby zabójstwa Sebastiana Dahla.
Dobrze.
Opowiesz o porwaniu Nilsa?
Myślałam o tym już od jakiegoś czasu.
Gdy Alice ucierpiała, wiedziałam, że muszę coś zrobić.
Tom był na imprezie,
a Nils szedł sam.
Podeszłam do niego.
Spytałam, czy chce zjeść kanapkę. Zgodził się.
Dodałam benzodiazepiny do soku. Wiecie, co było dalej.
Dlaczego to zrobiłaś?
Bo nikt inny nic nie zrobił.
Co masz na myśli?
Bo to trwało zbyt długo.
Znęcanie się nad Alice.
Kilka razy mówiłam o tym radzie pedagogicznej,
ale nikt nic nie zrobił.
Gdy Alice ucierpiała, miałam dość.
Świat nie potrzebuje takich mężczyzn.
A Sebastian?
Też był winny.
Nie wiedziałam o tym, ale przyznał się wam.
W twojej komórce znaleźliśmy te zdjęcia.
Na wszystkich jesteś ty?
Od dawna to trwa?
Emmo, muszę cię poinformować,
że Jesper zmarł dziś rano w wyniku poniesionych obrażeń.
Moje kondolencje.
Przesłuchanie Emmy Lindkvist kończy się o 12.35.
Pojawiły się doniesienia, że podejrzana nauczycielka
wielokrotnie zawiadamiała szkołę o nękaniu i toksycznej atmosferze,
ale szkoła nie reagowała.
Muszę zapoznać się z tymi zeznaniami.
Czy szkoła była zbyt łagodna w kwestii nękania?
Nie zgadzam się z tym stwierdzeniem.
W naszej szkole nie tolerujemy nękania. To część naszej ciężkiej pracy.
Można było temu zapobiec, gdyby szkoła zareagowała?
Nie wiem, co moglibyśmy jeszcze zrobić.
Hej.
- Cześć. - Cześć.
Zachowywałem się jak idiota.
Przepraszam.
- Dzięki. - Odrzuciłem ofertę pracy w Sztokholmie.
Jeśli ty chcesz tu być, to ja też.
Chyba pragniemy odmiennych rzeczy.
Muszę...
- Cześć. - Cześć.
- Cześć, Dino.
- Nie wracaj zbyt późno. - Dobrze.
- Kocham cię. - Kocham cię, mamo.
- Jedźcie ostrożnie. - Jak zawsze.
Też chcę mieć motocykl, jak dorosnę.
- Nigdy nie dorośniesz. - Dorosnę.
Dobrze.
Zacznę jak zwykle od pytania, czy ktoś chce się czymś podzielić.
Oczywiście to całkowicie dobrowolnie.
Może ty, Veroniko?
- Nie, dziękuję. - W porządku.
Ktoś inny?
Zarezerwowałam wycieczkę...
Nie czuję się komfortowo w grupach.
Rozumiem.
Gdyby było ci łatwiej porozmawiać przy kawie...
to jestem.
Tekst polski: Jakub Skiba