Stres pourazowy?
Dołączysz do nas?
Słucham? Nie, muszę...
Nadciąga Tom. Tom Björklund...
Nisse, dam ci pieniądze na pizzę.
Liv, Dino. Dino, Liv.
Fajny, nie?
Wrzucaj!
Chyba nie rozumiesz, z kim mamy do czynienia.
Dostajemy telefony w sprawie zaginionego dziecka.
Powinien tu być?
Wiem, że chce znaleźć syna, ale...
A jeśli stanie się najgorsze?
Jak idzie?
To trudny teren. Nie wezwiemy helikoptera.
Świadkowie coś powiedzieli?
Jeszcze nie. Ale przesłucham dziś jego przyjaciół w szkole.
Dobra. Wiemy coś więcej o Tomie?
Nie, tym też się zajmuję.
Informuj mnie na bieżąco. Dzięki.
Jasne. Powodzenia. Na razie.
Chodźcie. Rozdzielmy się. Co najmniej trzy metry odstępu.
Pamiętajcie o tym. Trzy metry odstępu. Rozdzielić się!
- Oto wiadomości o ósmej. - Simon, jedz.
Policja wciąż nie ma informacji o zaginionym Nilsie Björklundzie.
- Obszar poszukiwań powiększa się... - Spieszymy się!
- Już idę! - Liv, podwieźć cię?
- Co? - Chcesz podwózkę?
- Jadę rowerem. - Dobrze, ale zadzwoń, jak...
Sebastian, robimy wszystko, co w naszej mocy, by znaleźć Nilsa.
Ale muszę zadać ci kilka pytań, które mogą nam pomóc.
Byłeś z Nilsem na meczu?
Tak, tata Nilsa zwykle odwozi nas na mecze Rospiggarny.
Dobrze. Co robiliście po meczu?
Poszliśmy sobie, bo nie pozwolili nam zostać.
- Dokąd poszliście? - Do domu.
Prosto do domu?
Zatrzymaliśmy się w pizzerii, bo Nils był głodny.
Gdzie się rozstaliście?
Gdzie się pożegnaliście?
Przed pizzerią.
Coś się wydarzyło po drodze?
Spotkaliście kogoś? Coś zauważyłeś?
Zastanów się.
Nie kojarzę.
Halo?
Cześć, Rasmus. Tu Veronika.
Podobno interesujesz się żużlem.
Oczywiście. O co chodzi?
Mam do ciebie kilka pytań.
Jasne. Może kiedyś pójdziesz ze mną na mecz?
Raczej nie.
Co wiesz o Tomie i jego drużynie?
Jest legendą w tym sporcie.
Ludzie zaczęli o nim mówić, kiedy miał zaledwie 15 lat.
- Jeździ od... - Skupmy się na ostatnich latach.
Był gwiazdą, ale już od kilku lat nie ma formy.
- Dzień dobry. - Witam.
Nazywam się Veronika Gren. Jestem z policji.
- Możemy porozmawiać? - Tak.
Pewnie.
Chodzi o zaginięcie Nilsa Björklunda.
To straszne, co spotkało Nisse’a. Znam go od dziecka. Zawsze tu przychodził.
Próbujemy ustalić, co stało się poprzedniej nocy.
Jak zachowywał się Tom podczas meczu?
Cóż mogę powiedzieć?
Tom był Tomem.
Co ma pan na myśli?
Ujmę to tak, większość zawodników, którzy tu jeżdżą,
jest uporządkowana i zmotywowana.
Ale wokół Toma panuje chaos.
Podobno po meczu z kimś się pokłócił.
- Wiesz z kim? Z rywalem? - Nie. Z własną drużyną.
Z braćmi Lindquist. Wygraliśmy po raz pierwszy od wieków.
Facet wciąż sprawia kłopoty, zamiast świętować.
O co poszło?
Nie wiem, ale jest dużo silnej woli i adrenaliny w tym sporcie.
Proszę dać znać, jeśli coś się przypomni.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Tom podobno pokłócił się z drużyną po poniedziałkowym meczu.
Sprzedał dziś samochód i chce sprzedać motor.
Myślisz, że poszło o pieniądze?
Coś musiało się stać, ale nie wiem co.
Nie możemy wykluczyć, że ma to związek z Nilsem.
Dobra, dam Tomowi ogon.
Nassir!
Co ty tu robisz?
- Kopę lat. - To prawda.
Gdzie ten helikopter?
Zawsze to samo.
Masz szczęście, że masz nas. Gdzie mamy być?
- Widzimy się wieczorem? - A jak myślisz?
Dino mówił, że przyjdzie.
Myślisz, że mnie lubi? Co pomyślałaś po meczu?
- Lubi cię. - Naprawdę?
Nie mógł przestać się gapić.
- Usiądź. - Dobra.
- Ile uzbierałeś? - Powinno być 250.
To dobrze.
- Dobrze. - A reszta?
- Zdobędę jeszcze 50, gdy sprzedam motor. - Pięćdziesiąt?
My też się dorzucimy.
To będzie pożyczka.
- Nie masz pojęcia, jaki jestem wdzięczny. - Jasne.
Chciałeś coś powiedzieć?
Absolutnie nie. Niby co?
Nie wiem.
Walić go.
Zawsze taki był.
Dobra.
DUŻA AKCJA POSZUKIWAWCZA W ÄLVSBRUKU
- Cześć, Veronika. Co tam? - Dobrze. U ciebie?
- Dobrze. - Zamawiałam danie dnia na wynos.
Sprawdzę.
Za każdym razem to samo.
- Prawda? Mecz musi być ustawiony. - Na pewno.
- Jeszcze kilka minut. - Dobrze.
Jeszcze raz.
- Cześć. - Kiepski dzień, co?
Kiepska dekada.
No cóż.
Po czym poznać, że mecz jest ustawiony?
- Mówisz o oszustwach bukmacherskich? - Tak.
To zależy. Postarali się czy to było oczywiste? Jaki sport?
- Żużel. - Dobra, jak daleko mam się cofnąć?
Myślę, że rok wystarczy.
Wyślę ci informacje o drużynie i zawodniku.
Dobra, odezwę się, jak tylko to sprawdzę.
Świetnie. Dzięki, pa.
- Cześć. - Cześć.
- Jak ona się czuje? - Cóż, oni...
- Wychodzę. Nie wytrzymam tu. - Robin...
Jeszcze się nie obudziła, ale mówią, że robi postępy.
- Dobrze to słyszeć. - Ponoć miała szczęście.
Spróbuj też odpocząć.
- Cześć. - Yasmin jest zajęta.
To zajmie tylko chwilę.
Cześć. Wybacz, ja na chwilę.
- Cześć. - Radio znowu było wyłączone.
Dobrze, upomnę personel.
Chyba nie proszę o zbyt wiele.
- Nie. - Dobrze.
Veronika? Mogę być z tobą szczera?
Chcesz usiąść?
Jak wiesz, sądzimy, że Tomas nigdy się nie obudzi.
Ważne, żebyście jako rodzina pomyśleli o przyszłości.
Życie z kimś w śpiączce może być trudniejsze niż strata.
Gwarantujesz, że jutro się nie obudzi?
Nie mogę tego zagwarantować.
Ale przez cały rok nie było żadnych pozytywnych oznak.
Musisz pomyśleć o tym, czego on by chciał.
Wiesz, że jest dawcą organów?
Veronika?
Nie zasypiaj!
- Halo? - Zadziwiające, że w ogóle się nie kryli.
- Mówię o żużlu. - Jasne. Jak ci idzie?
Po przegranych Rospiggarny bukmacherzy płacą dużo więcej.
Szansa, że manipulują wynikami, wynosi według mnie 95%.
To nie jest zbity dowód, ale możliwe, że twoja teoria ma sens.
- Da się namierzyć wypłaty? - Niestety nie.
Próbowaliśmy, ale ruch u bukmacherów jest zaszyfrowany.
Pewnie nie chcą, żeby taki skandal wyszedł na jaw.
- Cześć, co słychać? - Cześć, Klara.
Widziałaś materiał od Marie?
Możliwe, że Tom ma związek z obstawianiem zakładów
- i że miał wczoraj przegrać. - Dobra.
To by wyjaśniało, dlaczego potrzebuje pieniędzy.
Myślisz, że to porwanie?
Tak, ktoś może przetrzymywać Nilsa, dopóki nie spłaci długu.
Świetnie, idź tym tropem.
- Cześć. Dokąd idziesz? - Do Molly.
Zrobiłam zakupy. Mogłaś coś powiedzieć.
Mówiłam, ale w porządku.
Przynajmniej pomóż mi wnieść zakupy.
- Co będziecie robić? - Może obejrzymy film.
- Daj spokój. - No co?
Widzę, że się wystroiłaś.
Tak, idziemy na imprezę.
Odwołałaś rozdanie dyplomów. Zrobimy swoje.
- Wiesz, dlaczego je odwołano. - Tak, to okropne.
Ale musimy przez to siedzieć w domu?
- Masz naładowany telefon? - Tak.
Nie wyciszaj go i nie wyłączaj. Odbieraj, gdy dzwonię.
- Tak. - Obiecujesz? Dobrze.
- Pa! - Wróć przed pierwszą.
No dalej. Wiem, że jesteście zmęczeni i że robi się późno.
Walczmy do końca i przeszukajmy dziś ten obszar.
Dobra, do dzieła. Kontynuujmy.
Tak trzymać. Skupcie się.
Od południa. Co najmniej trzymetrowy odstęp.
- Ups. - Przyniosę ścierkę.
Nie martw się.
To nie jest takie złe. Dobrze?
Gdzie w ogóle jest Dino? Napisać do niego?
- Zrób to. - Napiszę.
Cholera. Masz zasięg?
- Nie. - Cholera.
- Na pewno się pojawi. - Nie wierzę.
Cześć, to numer Liv. Zostaw wiadomość...
- Hej. Jak tam? - Dobrze.
- Ludzie wariują. - Tak.
Wiesz, gdzie znajdę Molly?
- Stoi za tobą. - Jasne, ale...
Mam ketaminę. Pomyślałem, że możemy zaszaleć.
- Chcesz trochę? - Nie, dzięki.
Hej, dokąd to?
- Widziałyście Molly? - Nie.
Co ty tu robisz?
Byłam z Molly, ale ją zgubiłam.
Podwieźć cię?
Nie trzeba. Przejdę się.
Wiesz w ogóle, gdzie jesteś?
Mam zapasowy kask. Chodź.
Dobra.
- Dzięki za podwózkę. - Nie ma za co.
Liv? Co robisz jutro?
Umówiłam się z kimś.
Chcemy kontynuować poszukiwania.
- Możecie dołączyć. - Zobaczymy.
Dobranoc.
Wiesz, ile razy dzwoniłam?
Gdzie byłaś? Miałaś mieć włączony telefon.
- Był włączony. - Czemu nie mogłam się dodzwonić?
Nie było zasięgu. Co miałam zrobić?
Wiesz, która godzina, Liv? To niedopuszczalne.
- Więc mnie tu zamknij. - Zamartwiałam się.
Zaginął chłopczyk, a ty...
Pogadamy jutro.
Halo?
Musimy porozmawiać. Masz czas?
- Tak, mów. - Potrzebuję psa tropiącego.
Chyba wiem, gdzie on jest, ale mam przeczucie, że nie żyje.
Cholera.
Podobno Nils wszedł na jego konto w jakiejś grze.
Co masz na myśli?
Może tylko gra gdzieś w jakąś grę, a szuka go pół miasta.
- Kto ci to powiedział? - Nie pamiętam.
- Jest zajebiście dziwny. - Kto?
Dino, oczywiście.
SPOTKAMY SIĘ?
Nie odpisuje.
Najpierw pomyślałam, że może nie ma zasięgu.
Ale na pewno już zobaczył moje SMS-y.
Co mówiłaś?
- Mam iść czy będziesz słuchać? - Słucham.
To on się mną zainteresował na początku.
Wszyscy tak uważają. Pisaliśmy do siebie.
Teraz mam wrażenie, że próbuje zgrywać luzaka.
Wiem, że mu się podobam.
Powiedziałbym, że leży tu od dwóch, trzech dni.
Nie widzę śladów napaści ani przemocy.
Piasek utrudnia rozpoznanie, ale...
Przyczyna śmierci będzie znana po autopsji.
Jak?
Jak zmarł?
Jeszcze nie wiemy.
Czy ma pan jakieś informacje, które mogą pomóc w ustaleniu sprawcy?
Nic nie wiem.
Jeśli coś się panu przypomni, musi nam pan powiedzieć.
Będziemy musieli przeszukać dom. Może znajdziemy coś,
co pomoże w śledztwie.
Róbcie, co chcecie.
Czy to prawda, że ma pan długi?
Tom...
Pytam, bo jesteśmy po tej samej stronie.
Chcemy ustalić, kto to zrobił, więc musimy wiedzieć wszystko.
Nie wiem, o czym mowa.
- To wszystko? - Tak.
Słuchaj.
Jeśli Klara zapyta, to dostałaś anonimowy telefon.
Ktoś widział coś podejrzanego przy żwirowni.
Wybacz, jeśli masz przeze mnie kłopoty.
Znalazłaś go. To dobrze.
Idź do domu. Ja się tym zajmę.
Czarna jak smoła.
- Słucham? - Kawa. Jak espresso.
Cieszę się, że wróciłaś.
Czy ktoś jeszcze chce porozmawiać o jakimś wydarzeniu, sytuacji
lub o czymś z życia codziennego, co jest dla niego zapalnikiem?
Musiałem wymontować głośniki z auta,
bo nie mogłem znieść dźwięku, który przypomina o zapięciu pasów.
Jechaliśmy już ponad cztery godziny,
gdy zdjęła pasy tylko na kilka sekund,
by sięgnąć po coś z tyłu.
Wybacz, może to nietaktowne, ale co stało się po wypadku?
Zemdlałeś czy czekałeś na karetkę?
Frank, oczywiście nie musisz odpowiadać.
Poza tym ważne jest to, by wszyscy myśleli i pamiętali o tym,
że zadajemy tu przemyślane pytania.
Jasne, ale to żaden problem.
Byliśmy na odludziu. Karetka nie miała przyjechać.
Samochód był zniszczony, ale nadawał się do jazdy.
Musiałeś sam jechać do szpitala z martwą żoną u boku?
Tak. Tylko to mogłem zrobić, więc...
Ten dźwięk wybrzmiewał przez całą drogę.
Dzięki, Frank.
Czy ktoś jeszcze chciałby się czymś podzielić?
Ja nie mogę znieść...
Nie ma pudełka po pizzy. Szukałem wszędzie.
- Może wywieźli śmieci? - Nie, uwierz mi.
Może nie wrócił do domu z pizzerii?
Jutro będziemy musieli przeszukać trasę między pizzerią a jego domem.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Cześć. - Cześć.
Kocham cię.
- Wiesz o tym, prawda? - Tak.
Ja ciebie też.
Jesteś smutna?
Nie, tylko zmęczona.
Kiedy on przestanie?
Nie wiem, skarbie.
Ale posłuchaj. On nie chce nas skrzywdzić.
Pomyśl o dobrych chwilach z Nilsem.
- Nie był dobrą osobą. - Jak to?
Dzieci w szkole się go bały.
Znęcał się nad nimi.
Tekst polski: Jakub Skiba