Zastanawiacie się, czy zabiłem Hannę Hagman.
A zabiłeś?
Prowadzisz własne dochodzenie z domu?
Widzę ludzi, których już tu nie ma.
- Veronika... - Nie jestem szalona.
Jest ktoś, kogo się boi. Ktoś, kogo nazywa T.
Jestem z oddziału psychiatrycznego. Proszę iść ze mną.
Jedź do lasu, gdzie znaleziono Hannę.
Szukaj w pobliżu kalosza.
To kalosz Oskara.
Nassir! Powiedz im, że to nieporozumienie.
Veronika?
Dzień dobry.
Przyniosłam ci śniadanie.
Wszystko w porządku?
Musisz usiąść.
- Nie powinno mnie tu być. - Uspokój się.
Mówię ci, że nie powinno mnie tu być!
- Nie powinnam tu być! - Spokojnie, spokojnie.
Nie! Puśćcie mnie!
Nie! Jestem policjantką.
- Już, już. - Nie! Nie! Nie!
Puść mnie.
Czy ja też będę hospitalizowany?
Nie, dlaczego o to pytasz?
Bo w szkole mówią, że coś jest ze mną nie tak.
Nic nie jest z tobą nie tak.
Wszystko z tobą w porządku Simon.
Jesteś idealny, taki jaki jesteś, okej?
Ale nie jest całkiem normalny, prawda?
I ty to mówisz?
Tato!
Rozprawa w sprawie aresztu przebiegła po naszej myśli.
Alex zostaje.
Gratulacje, Nassir.
Powinieneś być dumny, wykonałeś wspaniałą robotę.
Dziękuję.
Nie wiem, co powiedzieć, ale naprawdę mam nadzieję
że niedługo będzie z nią lepiej.
Dzięki.
Hej, Simon.
Hej? To jest...
- Nassir. - Nassir?
Hej, Simon. Pracuję z twoją mamą, dużo o tobie słyszałem.
- Cześć. - Cześć, miło cię poznać.
Nie masz pracy domowej z matematyki?
Niedługo przyjdę ci pomóc.
Okej.
Dobrze, kolego.
- Przepraszam, o co chodzi... - Jasne, tak, my...
Jestem tu, żeby zabrać fragmenty śledztwa
które Veronica najwyraźniej zabrała ze sobą do domu.
Jasne.
Podobno są w szafie czy gdzieś.
Jasne. Chodź za mną.
Dziękuję.
Są tam z tyłu.
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
Jak sobie ze wszystkim radzisz?
- Co masz na myśli? - Twoją mamę.
Hej wszystkim. Podekscytowani?
Musicie zachować koncentrację przed jutrzejszymi zawodami.
Jak Magnus i Li.
- Wezmę trójkę. - Ja dwójkę.
Cześć, Veroniko.
Nazywam się Erik Berg, jestem lekarzem.
Nie próbowałam się zabić.
Zaszło nieporozumienie.
Dobrze.
To dobrze.
Wkrótce udasz się do psychologa
z którym będziesz mogła porozmawiać.
Nie możecie mnie tu trzymać.
Zgodnie z CPCA zostałaś hospitalizowana.
To ustawa o obowiązkowej opiece psychiatrycznej.
Ale ja nie próbowałam się zabić.
Dobrze, ale teraz odpocznij i widzimy się niedługo. Okej?
ALEKS NAPRAWDĘ MNIE KOCHA
WTEDY T MNIE NIE DORWIE
T NIGDY SIĘ NIE ODWAŻY
I morderstwo Josefin Forss, prawda?
Tak, to prawda.
- Wśród twoich ofiar... - Nie, to nie ofiary.
To znajomi.
Spośród twoich znajomych wyróżnia się Josefin.
Józefin była starsza.
Była nastolatką, to bardzo duża różnica wieku.
Moje pytanie brzmi - dlaczego skontaktowałeś się z Josefin?
Tak było łatwiej.
Co masz na myśli?
Ujmę to tak...
Nie było to szczególnie trudne.
Potrzeba afirmacji u nastolatek
jest nienasycona.
Albo są zaabsorbowane sobą
albo są zepsute.
Tak czy inaczej, po prostu chcą być zauważone.
Wiedziałeś, że Josefin kontaktowała się z innymi?
Myślałem, że przyszedłeś rozmawiać o Hannie Hagman.
Dlaczego tak myślałeś?
Znałeś Hannę?
Powiedziałeś mojej koleżance
że łatwiej jest zawrzeć znajomości w Internecie.
Skontaktowałeś się z Josefin jako KubuśPuchatek3.
Jak jeszcze siebie nazywałeś?
Prosiaczek? Wielki ptak? Tygrysek?
Podczas procesu pytano cię, jak zabiłeś Josefin.
Odpowiedziałeś
„Dogoniłem ją i uderzyłem w głowę kluczem do opon
upadła na ziemię i próbowała uciec, ale uderzyłem ją ponownie".
Mówiłeś, że wrzuciłeś klucz do opon do rzeki.
Ale nigdy go nie odnaleziono.
Dlaczego nie powiedziałeś tego wszystkiego
kiedy zaczęły się przesłuchania?
Po co czekać do rozprawy?
Może myślałem, że tak będzie bardziej ekscytująco.
Bardziej... dramatycznie.
Wszystkie te młode dziewczyny, z którymi się widywałeś.
Nazywasz je znajomymi.
Myślę, że znajomi to ktoś, kogo nie zna się bardzo dobrze.
Nie ktoś, na kim ci zależy.
A zależy ci?
Mówisz o nastolatkach...
„Albo są zajęte sobą, albo załamane
tak czy inaczej, one po prostu chcą być zauważone.”
Nie żywiłeś szczególnie silnych uczuć do Josefin, czyż nie?
A co z Hanną?
Co z nią?
Może ją też zabiłem.
Okej. Jak?
Udusiłem ją.
Potem wrzuciłem ją do dołu.
Żeby mogła zgnić jak dziwka, którą była.
Hannę nie tylko wrzucono do dołu, została pochowana.
Kiedy znaleźliśmy ciało, było starannie zabezpieczone.
Nie była tylko czyjąś znajomą.
Powtarzasz informacje, które przeczytałeś w gazecie.
Wiem też, że to nie ty zabiłeś Josefin.
Nic nie wiesz, rozumiesz?
Wracaj.
Słyszysz mnie? Wracaj!
Cześć, Veronika.
Dam ci coś, co pomoże ci zasnąć.
Świetnie.
Śpij dobrze.
Jak się teraz czujesz?
Właściwie czuję się lepiej.
Dobrze spałam, dali mi dwie tabletki.
- To wspaniale. - Tak.
Powiedziałeś, że zobaczę się z psychologiem...
Już jednego widuję, Susanne Kilström.
Czuję się przy niej bardzo bezpiecznie.
Czy mogłabym się z nią zobaczyć? Teraz?
No dobrze...
Jednak zazwyczaj nie korzystamy z zewnętrznych psychologów.
Ale...
Zobaczę, co da się zrobić.
Oczywiście.
Cześć, Veronika.
Cześć.
Jak się masz?
Cieszę się, że mogłaś przyjść.
Susanne, nie próbowałam się zabić.
Nikt mi tutaj nie wierzy.
Ja ci wierzę.
Nie możesz im powiedzieć, że nie powinno mnie tu być?
Veronika, nie do mnie należy decyzja
czy powinnaś tu być, czy nie.
Mogę ci jedynie powiedzieć
że ty i ja zaczęłyśmy pracować nad traumą.
To ogromne zadanie. Wymaga wiele...
Czy możesz im powiedzieć, że nie powinno mnie tu być?
Musimy dokończyć to, co zaczęłyśmy.
W ten sposób mogę ci pomóc.
Dobrze.
Okej. Świetnie.
Możesz po prostu...
Jeśli chcesz, możesz się położyć.
Połóż się tak, żeby było ci wygodnie.
Kiedy poczujesz się gotowa...
Zamknij oczy.
Dobrze.
Cały czas oddychaj.
Poczuj ciężar.
Zanurz się w swoim ciele.
Miej oczy zamknięte.
Pozwól swoim myślom wędrować tam, gdzie chcą.
Skieruj swoją uwagę na oddech.
Po prostu oddychaj.
I słuchaj mojego głosu.
Niedługo policzę do trzech.
Kiedy doliczę do trzech...
Chcę, żebyś wpuściła
pierwsze wspomnienie z dzieciństwa, które się pojawi.
Wdech...
Jeden...
dwa...
trzy.
Wydech.
Co widzisz wokół siebie?
Co słyszysz?
Nie, tato, przestań!
Przestań, tato, nie możesz!
Przepraszam, nie możesz tu teraz wchodzić.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale przyszedł gość.
Rozumiem, to musi poczekać.
Mówi, że to ważne.
- Hej. - Cześć.
Chodź.
Słuchaj...
Ja...
Mam twoje rzeczy.
Twoje śledztwo.
Myślę, że masz rację.
Morderstwa są ze sobą powiązane i to nie był Alex.
Byłem w lesie, tam gdzie mówiłaś.
Znalazłem ten kalosz.
Skąd wiedziałaś, gdzie to jest?
I jak znalazłaś pamiętnik?
Jedynym wyjaśnieniem jest to, że sama tam byłaś.
Trafiłam do szpitala po śmierci Oskara i Hanny.
Czytałem o tym w twoich notatkach.
Byłaś także hospitalizowana po śmierci Josefin.
Dlaczego?
Dlaczego narysowałaś linię połączenia ze sobą?
W jaki sposób jesteś w to zaangażowana?
Nie możemy wykorzystać żadnego z zebranych przez ciebie dowodów.
Żadnego.
Okej?
Nie mogę zrobić nic więcej.
Oni mi się pokazują.
Hanna, Oskar i Josefin.
Oni mi się pokazują.
Widzę, co się z nimi stało.
Wiem, jak to brzmi.
Myślę, że mam tę zdolność od dzieciństwa.
Przepraszam.
No to chodź.
Najpierw trzeba ją wypisać.
- Hej! Nie możecie tak po prostu wyjść. - Jestem z policji, okej? Potrzebuję jej.
- Czy to dozwolone? - Nie mam pojęcia.
Dobra...
List pożegnalny Hanny datowany był na 15 października.
Spotyka się z Alexem, uprawiają seks.
Opuszcza jego chatę
i to ostatni raz, kiedy ktoś widzi ją żywą.
W tym samym czasie niedaleko stąd
Oskar wpada do rzeki i tonie.
A ciało Hanny zostaje znalezione pomiędzy rzeką a chatą.
Zbyt wiele zbiegów okoliczności.
A Niklas Borsén nie zabił Josefin ani Hanny.
Narzędzia zbrodni nigdy nie odnaleziono.
A jego wyznanie było niemal słowo w słowo
z tym, co można było przeczytać w wiadomościach.
Jaka jest twoja teoria?
Że Oskar był świadkiem morderstwa Hanny.
Uciekł i jakimś cudem znalazł się w rzece.
I że Josefin została zabita przez tę samą osobę.
Po prostu nie widzę, jak to do siebie pasuje.
Dobrze, więc co teraz robimy?
Dowiemy się, kto dał im naszyjniki.
I kim do cholery jest T.
Dobrze.
- Cześć. Julia? - Tam.
- Cześć, Julia. - Cześć.
Wiem, że ciągle o to pytam
ale czy możesz nam powiedzieć coś więcej?
- Powiedziałam już wszystko, co wiem. - Jesteś tego pewna?
Co się tu dzieje?
- Dzień dobry, my... - Przepraszamy za niedogodności
ale podejrzewamy, że Niklas Borsén może być winny kolejnego morderstwa.
Musimy więc zadać jeszcze kilka pytań.
Myślałam, że to koniec.
Niestety nie, potrzebujemy więcej informacji.
Naprawdę potrzebujemy nazwisk mężczyzn
z którymi spotykała się Josefin.
- Rozumiem, ale nie znam ich. - Zastanów się.
O co chodzi? Dlaczego o to pytasz?
Bo to może mieć znaczenie.
Nie mogę podać szczegółów ze względu na dochodzenie
ale bylibyśmy naprawdę wdzięczni za pomoc.
Nie powinnaś się tym zajmować. Sprawdź, czy Elvira potrzebuje pomocy.
Dobrze.
Julia...
Próbujemy ustalić, z jakimi mężczyznami
Josefin mogła mieć wcześniej kontakt...
Tak...
Mieliśmy kilku trenerów płci męskiej, z którymi się spotykała.
Okej, świetnie.
Czy wiesz, czy była związana z jakąś organizacją lub klubem?
Nie.
Oczywiście jest tu mnóstwo ludzi, którzy pracują w stajniach.
I śpiewała w chórze.
To miejski chór młodzieżowy.
W wakacje śpiewają dzieciom i starszym.
Okej. Czy możemy dostać nazwiska i numery telefonów tych mężczyzn?
Jasne.
Ja tylko wyjdę na zewnątrz i zadzwonię.
Dobrze.
TOMAS
Mam nazwiska.
Mogę zobaczyć?
Tak.
FREDRIK LJUNGSTRÖM, BENJAMIN SPÅNGBERG
LUDVIG STRÖMBERG, AMADEUS LINDSTRÖM
Znasz kogoś z nich?
- Nie. - Dobra.
Pojadę na stację i ich sprawdzę.
- Podrzucisz mnie? - Tak.
Hej, mamo.
Cześć. Gdzie jest tata?
Chyba jest na górze.
Dobrze.
Tak, nie, nie sądzę.
Tak, nie...
To nie zadziała.
Tak, rozumiem.
Rozumiem, to...
Hej, ona tu teraz jest.
Tak. Tak, świetnie.
Tak, jest tutaj.
Tak, porozmawiamy później. Do widzenia.
To Ann-Charlotte.
Veronika, co się dzieje?
Wypisali mnie.
Zostałaś nagle wypisana?
Tak.
Nassir potrzebował mojej pomocy.
Jasne.
Przepraszam, ale czy mogą cię tak po prostu wypisać
po tym wszystkim, co się wydarzyło?
Nie mogę tak dalej.
To zaszło o wiele za daleko.
Zrobiłem wszystko, co mogłem, aby ukryć...
Powinienem był się tym zająć od razu.
Powinienem był być szczery.
Bardzo mi przykro, że tak wyszło...
Ale nie mogę... Nie mogę już tego robić.
Tomas...
Chcę, żebyś mi powiedział.
Co?
Czy Josefin była w twoim chórze?
Co?
- Tato? - Josefin Forss.
- Była w twoim chórze? - O czym ty mówisz?
Mówię o tym, że zamordowano dwie dziewczyny.
I obie cię znały.
- Tato! - Nie teraz, Liv.
- Zdobyliśmy puchar. - Liv, proszę, idź do swojego pokoju!
Co ty mówisz?
Ja mówię o tobie.
Mówię o twoim uzależnieniu
i o tym, że cały czas o tym wiedziałem.
Właśnie o tym mówię.
Mówię o tym, że od dziecka byłaś chora psychicznie
i potrzebujesz pomocy, której ja nie mogę ci dać!
Właśnie o tym mówię!
A co ty właściwie mówisz?
Naprawdę myślisz, że mogłem zabić te dziewczyny?
Właśnie to chcesz powiedzieć?
Moje studentki?
Tak właśnie myślisz?
Czy to jest to, co myślisz? Odpowiedz mi. Czy tak właśnie myślisz?
Odpowiedz mi.
Nie.
Przepraszam.
Wiesz co? Nie mogę tak dłużej.
Chcę, żebyś się wyprowadziła. Teraz.
- Chciałam pożegnać się jeszcze z Liv. - Nie.
To nie czas na to.
Po prostu idź już.
- Cześć, Nassir. - Cześć.
Słuchaj, próbowałem się z tobą skontaktować.
Przepraszam, musiałam coś ustalić z Tomasem.
Okej. Wiesz, ta lista, którą dostaliśmy od mamy Josefin.
Sprawdziłem wszystkie nazwiska. Nie ma tam nic interesującego.
- Veronika? - Oddzwonię do ciebie.
- Okej, porozmawiamy później. - Na razie.
Kim jest Tomas?
To mój mąż.
Co masz na myśli, Ann-Charlotte? Jesteś żoną Bengta.
Powinnaś porozmawiać ze swoją córką.
Jestem pewna, że by ​​zrozumiała, gdybyś jej po prostu powiedziała.
To wspaniale, że czujesz się lepiej.
Dlaczego byłam z tatą w pracy w dniu jego śmierci?
No nie...
Powiedziałaś mi przez telefon, że to ważne.
Dlaczego byłem z nim w pracy, kiedy umarł? Odpowiedz mi.
- Nie byłaś. - Byłam, pamiętam, że byłam.
Ale... nie byłaś.
To głupota, kochanie.
Bengt zaczął pracę bardzo wcześnie, a ty spałaś w swoim łóżku.
Nie, nie spałam.
Tato!
Byłam smutna.
Nie, tato, przestań!
Przestań, tato, nie możesz!
Stój! Nie chcę, żebyś umarł.
Nie możesz iść.
- Pozwól mi iść. - Tata musi iść do pracy.
Wiedziałam, że umrze.
Wiedziałam.
O której godzinie umarł?
05:55...
Czy to wtedy umarł?
Wiedziałaś przez cały czas.
Dlaczego mi nie pomogłaś? Zamiast mnie odurzać.
Może wtedy nie musiałabym iść do szpitala psychiatrycznego.
Może mogłabym mieć normalne życie.
Chciałam cię chronić.
- Od czego? - Od ciebie samej!
Jesteś dziwna.
Kto wie, co ci nagle przyjdzie do głowy?
Boisz się mnie.
Wyjdź.
Zawsze się mnie bałaś.
Nigdy nie będę taka jak ty.
Cześć.
Co ty tutaj robisz?
Chciałam tylko zobaczyć, jak sobie radzisz.
Wszystko dobrze.
Okej.
Słuchaj...
Chcę tylko, żebyś wiedziała, że...
Jeśli to wszystko, to chciałabym już iść.
- Hej Tommy. - No hej.
- Cześć tato. - Hej kochanie.
Co ty tutaj robisz?
Co masz na myśli? Jestem tutaj.
Nie możesz po prostu odejść?
Ty też. Mam rację?
Jesteś zła?
- Nie. - Nie? Dobrze.
Cześć, to ja.
Wiem, kim jest T. Zadzwoń.