A teraz niewiarygodne oszustwo,
którego ofiarą padło wiele osób.
Dzwoniący, udający policjanta, był na tyle przekonujący,
że namówił niektórych kierowników do molestowania pracowników.
Gdybym odmówiła przeszukania,
aresztowaliby mnie albo zwolnili.
Policjanci powiedzieli mi,
że nagrano te wydarzenia.
W ciągu 30 lat nie widziałem czegoś takiego.
Kto mówi?
Dzwoniący popełnił zbrodnię idealną,
bo był zupełnie anonimowy.
Seksualny drapieżnik jest na wolności,
a telefon dzwoni każdego dnia.
NIE ODBIERAJ TELEFONU
Podróż z Florydy do Kentucky trwała około dziesięciu godzin.
EMERYTOWANY DETEKTYW
Z tyłu siedział gość, który robił to przez dziesięć lat
i uchodziły mu na sucho okropne przestępstwa.
Czuliśmy, że dowody wskazywały tylko na niego.
Z początku było nerwowo.
Rozmawialiśmy o byle czym.
Od jakiegoś czasu pracował jako strażnik więzienny.
Wcześniej pracował jako dostawca propanu.
Wyglądał na przeciętnego obywatela.
Takiego Kowalskiego.
Pewnie nawet współpracownicy uważali go za miłego gościa.
Wspomniał o swojej rodzinie. Zapytałem, ile ma dzieci.
Taka zwykła pogawędka.
Nie tego się po nim spodziewałem.
Zaskoczyło mnie, że był żonaty i miał dzieci.
Myślałem, że to samotnik,
że siedział w domu i szlifował umiejętności.
DETEKTYW SIERŻANT
Może powiedział żonie, że robi nadgodziny
i że pracował tamtej nocy.
Może ma dwie tożsamości
i rodzina nie zna tej drugiej?
Zostanie policjantem
musiało być jego marzeniem.
Był w akademii.
Miał obsesję na punkcie władzy nad ludźmi i bycia kimś poważanym.
Może myślał, że jest jednym z nas.
Chyba zaczynało do niego docierać, kiedy dojeżdżaliśmy do Kentucky.
Wsadziliśmy go do celi i pomyślałem: „I co teraz, frajerze?
Myślałeś, że ujdzie ci to płazem. A teraz siedzisz
ponad 1000 km od domu i nie znasz nikogo.
Jakie to uczucie?”.
Stewarta oskarżono o nagabywanie i sodomię.
Może i nie było go na zapleczu, kiedy napadnięto na Louise,
ale jeśli kupił kartę i zadzwonił,
to już było nagabywanie.
Oskarżono go też o podszywanie się pod stróża prawa.
To bardzo poważne zarzuty.
Poczułem satysfakcję, że był za kratkami.
Nikt już nie padnie jego ofiarą.
Poczuliśmy ogromną ulgę, że osobnik
podejrzany o wykonywanie telefonów oczekiwał na proces sądowy.
Minęło trochę czasu od aresztowania,
kiedy dowiedziałem się, że jego obrońcą była jakaś szycha.
To była osobliwa sprawa.
PRAWNIK DAVIDA
Nie widziałem czegoś takiego.
Zadzwonił do mnie brat Davida i poprosił, żebym wziął sprawę.
Myślałem, że ktoś sobie robi ze mnie żarty,
bo rzekomo te sytuacje wydarzyły się przez telefon.
Na zdrowy rozum bardzo ciężko jest
molestować kogoś przez telefon.
Odpowiedziałem: „Nie można tego zrobić przez telefon.
Z punktu prawnego to niemożliwe”.
DOSTARCZONE PRZEZ BUDDY'EGO STUMPA
Kaucja Davida wynosiła pół miliona.
OSKARŻONY MOŻE WPŁACIĆ KAUCJĘ W WYSOKOŚCI PÓŁ MILIONA
Nigdy o nic go nie oskarżono.
Nawet nie dostał mandatu.
Poręczenie w wysokości pół miliona
w ogóle było niezwykle wysokie.
Poręczenie napisano na nakazie.
Myślę, że było tak wysokie,
bo miał wyjść na wolność,
a był prawie 1000 km od domu.
Mógł zwiać lub zrobić coś innego.
Mógł uciec z kraju.
Ważne było wynegocjować kaucję, którą mogła wpłacić rodzina.
Ostatecznie obniżono ją do stu tysięcy.
Dowiedziałem się, że wyszedł za kaucją. Był na wolności i zniknął.
Zdenerwowałem się, że był wolny,
ale pomyślałem: „To twoja ostatnia okazja.
Korzystaj, bo znowu się spotkamy”.
Dzisiaj na tapecie żarty przez telefon, które zaszły za daleko.
Były zwyczajnie sadystyczne i okrutne.
Nazywam się Javier Leiva, a to jest Pretend.
Historie prawdziwych ludzi, którzy podszywali się pod innych.
Kiedy zacząłem to sprawdzać…
PREZENTER RADIOWY
…zaszokował mnie nawet jeden telefon.
Potem dowiedziałem się, że było ich ponad sto
w 32 stanach przez ponad dziesięć lat.
Sprawa Louise Ogborn z Mount Washington
zyskała światową uwagę.
Szokujące, że oszust był takim sadystą i posunął się tak daleko.
Niesamowite, jak długo umykał policji.
Kto wie, ile było telefonów, których nikt nie zgłosił.
Tyle ofiar doświadczyło tej udręki.
To pokazuje, że ludzi nie ostrzeżono przed takimi oszustami.
Na potrzeby swoich badań
podróżowałem po Stanach
i zatrzymałem się w różnych restauracjach.
Tak po prostu zapytałem kierowników,
czy słyszeli o tych żartach przez telefon.
Odpowiedzieli, że nie. To była dla nich nowość.
Nawet dzisiaj ludzie są nieświadomi. Widać, dlaczego miały miejsce.
Ktoś musiał odpowiedzieć
za krzywdę wyrządzoną tym ludziom.
Wtedy nie wiedziałam, że ktoś inny też tego doświadczył.
Kierownik stracił pracę.
FAŁSZYWY TELEFON NR 67
Ale nigdy go nie oskarżono.
Taco Bell to franczyza.
Postanowiłam pozwać właściciela i kierownika restauracji.
Widać było, że martwił ich…
BRAT DEBORAH
…pozew przeciw nim.
W nosie mieli jej dobro.
Ich strategia polegała na tym, że ona się na to godziła.
Prawnik powiedział mi, że może być tak,
że spróbują mi zaszkodzić.
Z tego, co wiem, próbowali zdobyć
notatki od terapeuty i wykorzystać je w sądzie.
Chcieli się upewnić, że Deborah nie będzie zeznawać.
A gdyby tego nie zrobiła, byłoby po sprawie.
Sędzia i inny prawnik poniekąd mnie obwiniali.
Sprawę po części oddalono,
bo Deborah nie chciała zeznawać lub odpowiadać
na zadawane pytania.
Nie chciała opowiadać o tym
przed obcymi ludźmi.
Było mi wstyd i nie chciałam o tym mówić.
To było dla mnie za dużo i nie dałam rady.
Sędzia powiedział… Mam to na telefonie.
„W sądzie nie powinno się szerzyć
poglądów wiktymologii lub roszczeniowych,
które uniżają odpowiedzialności i ciężkiej pracy,
w oparciu o które powstał ten kraj.
Człowiek uczy się na błędach, które drogo go kosztują.
Olbrzymi koszt,
który, miejmy nadzieję, da powódce do myślenia”.
Czyli „wstydź się i lepiej zmądrzej”.
Kilka miesięcy później powiedzieli:
„Przy okazji, dzwoniącym był strażnik więzienny z Florydy”.
Nic więcej nie wiedziałam.
Kiedy nie ma sprawiedliwości i policja
oraz prokuratura nic nie robią,
nie wygląda na to, żeby ktokolwiek starał się
zrobić cokolwiek, aby to się nie powtórzyło.
I tak się właśnie stało.
System jest bardzo wadliwy
i spory odsetek ludzi nigdy nie zazna sprawiedliwości
i nikt się nawet o to nie pokusi.
Proces Davida Stewarta był na ustach każdego,
ale nie tylko dzwoniący był złoczyńcą.
To, co zrobił, było okropne,
ale McDonald był poniekąd współwinny, bo na to pozwalał.
Louise postanowiła zamachnąć się na Goliata.
PREZENTERKA WIADOMOŚCI
Pozwała McDonalda, żeby zaznać trochę sprawiedliwości.
Nazywa się Louise Ogborn.
A firma to McDonald.
Kiedyś pracownica i pracodawca, teraz powódka i oskarżony.
Louise Ogborn chciała,
aby McDonald przyznał, że był winny całej tej sytuacji.
Chciała, żeby ją przeprosili za zrujnowanie życia.
Po raz pierwszy
ktoś związany z tym oszustwem doszedł do procesu sądowego.
Louise była dzielna.
Teraz musiała zeznać i zakończyć całą sprawę.
Louise zatrudniła prawniczkę Ann Oldfather.
Pozwały McDonalda na 200 milionów. To bardzo dużo pieniędzy.
McDonald lubi zwalać winę…
PRAWNICZKA LOUISE
…na wszystkich oprócz siebie.
PRAWNICZKA ANN OLDFATHER: SZANOWANA I NIEUSTĘPLIWA
DZIENNIKARZ
Ann Oldfather jest zażartym oskarżycielem.
Państwa decyzja określi, jak wielką krzywdę
wyrządzono Louise w tym mieście.
Bez wątpienia był to najgłośniejszy proces
w hrabstwie Bullitt.
200 milionów dolarów?
PRAWNIK MCDONALDA
Sam fakt, że tyle zażądali,
wyjaśnia sedno sprawy.
Proszę wstać.
Jestem Tom McDonald. Byłem sędzią…
EMERYTOWANY SĘDZIA
…przez 25 lat w Louisville.
Proszę usiąść.
Nie sądziłem, że sprawa trafi na wokandę,
bo fakty w niej były bardzo osobliwe.
Na szali ważyły się losy.
Była 18-letnia kobieta
z małego miasta,
która mierzyła się ze światową firmą.
Czułem,
że zrobią wszystko, co mogą, aby zniknęła.
A teraz Fox News o 10. Twój pierwszy wybór.
Mamy nowe doniesienia
na temat sądowej batalii o fałszywą rewizję
w restauracji McDonald's w Mount Washington.
PROCES ZYSKUJE NA UWADZE
Prywatny detektyw zatrudniony przez McDonalda
został aresztowany za udawanie urzędnika,
kiedy wręczał nakaz stawiennictwa koleżance Louise.
Padają oskarżenia, że McDonald zastrasza świadków.
Jeden urzędnik w sądzie,
najęty przez prawnika restauracji, został aresztowany.
Czy strategią McDonalda było stygmatyzowanie Louise Ogborn?
Chcieli zdobyć notatki z terapii i sprawdzić jej konto na Myspace.
Chcieli zwalić winę na każdego, tylko nie na siebie.
McDonald twierdził, że wiedział tylko o kilku oszustwach,
ale Ann Oldfather w to nie wierzyła.
TELEFONY Z REWIZJĄ
Zaczęła się temu przyglądać i pokazała…
9 KWIETNIA 2004 − SPRAWA LOUISE OGBORN
…ile wcześniej było przypadków
i że McDonald wiedział o zagrożeniu.
W sprawie Louise chodziło o to,
że w McDonaldzie było wiele fałszywych telefonów.
Pytanie, czy poinformowali inne restauracje?
Czy ostrzegli swoich pracowników?
I niestety odpowiedź brzmiała „nie”.
WITAMY
Zanim sprawa trafiła do sądu,
Oldfather zażądała dokumentów na temat innych oszustw telefonicznych.
McDonald poszedł na ugodę w sześciu sprawach
związanych z podobnymi przypadkami.
Podobno o innych nie wiedzieli.
Ale Ann Oldfather w końcu otrzymała nakaz sądowy,
gdzie zagrożono im sankcjami, jeśli nie udostępnią informacji.
Zwołaliśmy nadzwyczajne posiedzenie
i nakazałem McDonaldowi przekazać wszystkie dokumenty.
Na 48 godzin przed procesem
McDonald dostarczył pudła z dokumentami i nie było czasu ich przejrzeć.
Prawniczka Ogborn ma tony dokumentów,
które potwierdzają, że McDonald wiedział o ponad 24 rewizjach
w restauracjach w całym kraju.
Szesnaście pudeł z informacjami
od prawników McDonalda,
których nie było czasu przejrzeć.
W pewnym momencie McDonald zasugerował, że Louise brała udział w oszustwie
i chciała wyłudzić pieniądze od firmy.
Proszę tam podejść.
McDonald wezwał dozorcę,
który zakończył rozmowę i stał się bohaterem.
Kazali mu zeznawać.
Tom, byłeś w restauracji tamtego dnia?
Tak.
McDonald stworzył bardzo przekonujący scenariusz,
w którym Louise Ogborn od początku zależało na pieniądzach.
Powiedziała, że dostanie dużo pieniędzy…
- Louise tak powiedziała? - Tak.
Ann Oldfather znalazła dziury w zeznaniu,
ale koniec końców
nie wiadomo, co myśleli ławnicy.
Kiedy Louise opowiedziała o tym,
pokazała, że w przestępstwie były ofiary.
To mogła być moja córka.
- Chce pani wezwać świadka? - Tak, Wysoki Sądzie.
Oskarżenie wzywa Louise Ogborn.
Była rozprawa wstępna,
która dała szansę ławie przysięgłych
obejrzeć nagranie.
To były okrutne trzy godziny.
Ciężko było to oglądać.
Na sali sądowej panowała cisza.
Słychać było tylko, jak ławnicy płakali.
Poza tym cisza jak makiem zasiał.
Co się stało, kiedy wróciłaś na zaplecze?
Zaprosiła mnie do środka.
- I weszłaś? - Tak.
I co było dalej?
Powiedziała, że oskarżono mnie o kradzież pieniędzy klientki.
A ja na to, że to niemożliwe, bo nie zrobiłabym tego
i że powinna to wiedzieć.
Jak się przez to poczułaś?
Byłam załamana.
Powiedz, Louise, czy masz jakieś lęki, które do ciebie powracają?
Miałam sny, że ktoś mnie atakował, ale nie wiedziałam kto.
Bałam się kłaść się spać.
Nie mogę oddychać. Czuję, że się zapowietrzam.
Boli mnie klatka i drętwieją mi ręce.
Nie zapominajmy, że Louise jest ofiarą molestowania.
Jak można jej nie współczuć? Została upokorzona.
Czterech pracowników widziało ją w sytuacji, kiedy była bezradna
i siedziała tam naga.
Robiłam, co musiałam, żeby przeżyć.
Myślałam, że to był mój ostatni dzień.
Nie wiedziałam, czy przeżyję.
Przeżyła wielką traumę.
Tej części siebie już nie odzyska.
Będzie poza zasięgiem.
Chciałaś powiedzieć Donnie, co robił ci jej narzeczony?
Nadal był na zapleczu.
Bałam się, co zrobi mi i jej, jeśli coś powiem.
Już mnie uderzył i bił.
Nie wiem, co jeszcze by zrobił,
gdybym stawiła mu czoła i szukała pomocy.
Louise i jej prawniczka utrzymywały, że to było uwięzienie,
ale McDonald się nie zgadzał.
„Nikt jej nie przetrzymywał. Mogła wyjść w każdej chwili”.
Na nagraniu widać, że byłaś sama
na zapleczu przez prawie dziesięć minut.
Próbowałaś otworzyć drzwi?
- Nie. Myślałam, że jestem uwięziona. - Słucham?
Myślałam, że jestem uwięziona.
Sugestia McDonalda, że powinna była wyjść stamtąd,
była przemyślanym błędem.
Młoda kobieta, której zabrano ubrania i kluczyki do auta,
mogła i powinna była to zakończyć,
nawet kiedy jej przełożeni tego nie zrobili.
Skąd McDonald mógł przewidzieć,
że 9 kwietnia 2004 roku ktoś zadzwoni do Mount Washington?
Jeśli McDonald wiedział, co się działo,
powinni byli lepiej przygotować pracowników.
Problem występował, a oni nie pisnęli słówkiem,
bo w kółko się powtarzał.
McDonald nie bierze odpowiedzialności za rewizję osobistą,
która była powodem gigantycznego pozwu przeciw nim.
Obwinianie wszystkich naokoło trwało nawet w czasie mowy końcowej.
Chyba można wymagać od pracownika,
że umie odróżnić dobro od zła i myśleć logicznie.
McDonald próbował winić Louise Ogborn i Donnę Summers,
ale tak naprawdę to oni nie ostrzegli pracowników.
Widać, ile restauracji…
PRZYPADKI W MCDONALDZIE
…padło ofiarą i ile z nich było McDonaldem.
To sedno sprawy.
Uzbrojona tylko we własne zdanie i listę z instrukcjami
ława przysięgłych zdecyduje, czy uszczknąć z fortuny
światowej sieci fast foodów
i dać pieniądze byłej pracownicy Louise Ogborn.
Ławnicy wrócili na salę sądową.
Przewodniczący przekazał werdykt
szeryfowi, a on mnie.
To był najsławniejszy werdykt
w historii hrabstwa Bullitt.
„Ława rozstrzyga na korzyść Louise Ogborn na podstawie instrukcji nr 9
i zasądza odszkodowanie retorsyjne przeciw McDonald's”.
Posypią się pieniądze w kolejnym procesie cywilnym.
Louise Ogborn pracowała w McDonaldzie i została zmuszona do rewizji
po tym, jak ktoś zadzwonił do restauracji i podał się za policjanta.
Louise Ogborn otrzymała
ponad sześć milionów w procesie przeciw McDonaldowi
i ludziom związanym ze sprawą.
Louise stanęła w swojej obronie,
walcząc z McDonaldem przez trzy i pół roku.
I ława przysięgłych przyznała jej rację.
Jesteśmy bardzo dumni.
Nie wiem, co powiedzieć. Brakuje mi słów.
OGBORN OTRZYMUJE 6.1 MILIONA
To nie była nagroda, jakiej oczekiwali prawnicy Ogborn,
ale ucieszyła ich suma i przesłanie, jakie płynęło dla McDonalda.
Ława przysięgłych dobrze postąpiła.
Zasłużyła na to. Czułem, że…
McDonald przymykał na to oko przez dziesięć lat
i nikomu nic nie powiedział.
Dostali rachunek na sześć milionów.
Może pomyślą o zmianie szkolenia.
McDonald odpowiadał za brak ochrony pracowników.
To jest najważniejsze.
Jeśli zrobili to, aby chronić zysk, a nie pracowników,
są wszystkiemu winni.
Zdumiewające było to,
że McDonald był świadom tych wydarzeń
w wielu swoich restauracjach.
Rozwiązanie było proste.
Wydaje mi się, że to pani Oldfather próbowała przekazać podczas procesu.
Wystarczyło, żeby McDonald poinformował restauracje.
Przekazać przez telefon.
Przekazać wiadomość: „Może zadzwonić oszust.
Jeśli tak się stanie, nic nie rób, to oszustwo”.
Ale nie ostrzegli pracowników.
Myśli pan, że McDonald próbował to zamieść pod dywan?
Pozostawię to bez komentarza.
W procesie szokujące było to,
ile innych restauracji padło ofiarą.
I to, że ludzie nie wiedzieli, ile razy McDonald poszedł na ugodę.
To nie był tylko McDonald.
Ale ktoś chciał wyciszyć sprawę.
Czy tak było, nie wiadomo,
ale takie było przeświadczenie.
Każdy z nas pewnie myślał,
że tylko my byłyśmy ofiarami.
ELIZABETH − FAŁSZYWY TELEFON NR 26
Gdyby zapytać inne kobiety, 99 na 100
czułoby się niemądrymi i za to odpowiedzialnymi.
Pomaga mi myśl, że nie byłam jedyną osobą.
Nie chodziło o to, że nie informowali ludzi
ani nie szkolili ich lepiej czy w jakiś sposób ich nie ostrzegali.
Pytanie brzmi, czy próbowali to ukryć.
Nie chodziło tylko o nich.
Ostatecznie oszust musiał za to zapłacić.
Ludzi upokorzono.
Uważali, że David Stewart był powiązany
ze wszystkimi sprawami.
Czy był, czy nie, jego nazwisko do tego przylgnęło.
Stewart wrócił na Florydę dzięki niższej kaucji.
Pozostał tam do dnia rozprawy.
Kiedy on cieszył się, że wrócił do rodziny,
ja dopinałem wszystko na ostatni guzik.
Pomyślałem sobie: „Przejdziesz się do sali sądowej,
a potem do więzienia i to będzie tyle”.
Proces rozpoczął się w październiku 2006 roku
i był sensacją w hrabstwie Bullitt.
Ekipy telewizyjne z całego kraju
śledziły historię młodej kobiety,
którą molestowano w McDonaldzie
z powodu oszusta.
Prokuratura namierzyła karty telefoniczne
użyte w oszustwie jako należące do Davida Stewarta,
byłego strażnika więziennego.
Każdy chciał poznać Davida Stewarta.
Gdzie mieszkał? Był żonaty? Miał dzieci?
Był mężem i ojcem pięciorga dzieci.
Nikt, z kim rozmawiali,
nie powiedział o nim złego słowa.
Ludzie go lubili.
Zadzwonił raz albo więcej.
Uważałam, że musi za to zapłacić.
Byłam podminowana i negatywnie nastawiona,
bo zostałam skrzywdzona i to było okropne.
To była moja największa sprawa.
Dzień przed procesem pomyślałem: „W końcu nadszedł ten dzień.
Oby wszystko dobrze poszło”.
Myślałem, że mam mocną sprawę.
Zrobiłem swoje i sprawa była przygotowana.
Przedstawiliśmy ją prokuraturze w Mount Washington
i oni musieli wnieść oskarżenie.
OŚRODEK SĄDOWY W HRABSTWIE BULLITT
Wszedł Romines i jak zwykle zrobił przedstawienie.
Pomyślałem, że może robić, co chce.
Nie mógł tego zawalić, bo każdy policjant, z którym rozmawiałem, powiedział,
że mam najlepsze argumenty.
Bardzo wiele rzeczy było niespójnych,
kiedy przedstawiała je policja i prokuratura.
Ważne było dla mnie, aby doprowadzić to do końca
i uznać go winnym.
Policja myśli, że każda sprawa to bułka z masłem.
I dlatego ich wersję pokazuje się w mediach.
Przez ostatnie dwa lata nauczyliśmy się podczas protestów na rzecz
George'a Floyda, Breonny Taylor i dzięki kamerom w telefonach,
że ich wersja prawie nigdy nie pokrywa się z rzeczywistością.
David Stewart czekał w kolejce, żeby kupić kartę.
Wszedł do Walmartu w stroju strażnika
w dniu, w którym zakupiono karty, żeby zadzwonić do Massachusetts.
Rozpoznał go na zdjęciach
naczelnik więzienia, w którym pracował.
Jeśli to nie są wystarczające dowody, to sam już nie wiem.
Nagranie z Walmartu miało być sensacją
i niezaprzeczalnym dowodem winy.
Czy to był David Stewart? Tak, to mógł być on.
Ale czy na sto procent to był on?
Bzdury. Jedno spojrzenie na niego i wiadomo było, że to on.
To był on. Bez gadania. Pasował idealnie.
Nawet pomijając to, reszta dowodów była niespójna.
Dla mnie to nie były wystarczające dowody.
Sprawdziliśmy jego grafik.
Każdy telefon, który namierzyliśmy,
wykonano wtedy, kiedy nie był w pracy, więc mógł to zrobić.
Dobrze znał niektóre miejsca, z których wykonano połączenia.
Jedna budka była tam, gdzie dowoził paliwo.
Na niektóre połączenia David miał alibi,
które było nie do podważenia.
Jego żona zeznała, że mieli ustalony grafik.
Kiedy ona pracowała, on odbierał dzieci.
Śledztwo wykazało, że nie wykonał połączeń.
Gość jeździł po okolicy. Mógł użyć jednej budki,
a później drugiej.
Dzwoniący używał kart i myślał, że nikt go nie złapie.
Akurat był w sklepie, kiedy kupowano karty.
Prawie się przyznał.
Tak mało brakowało.
Mówi: „Dzięki Bogu to koniec”.
I tyle. Nic więcej nie powiedział.
Powołał się na piątą poprawkę. Koniec.
Kiedy przesłuchuje cię policja,
nie przyznajesz się do przestępstwa,
w końcu kończą zadawanie pytań
i mówisz: „Dzięki Bogu to koniec”?
To bardziej ma związek z przesłuchaniem,
a nie przyznaniem się do winy.
Pomyślałem: „Skoro nie David, to kto?”.
Fakty i dowody mieliśmy przed sobą.
Część sprawy opierała się na tym,
że David był manipulatorem i oszustem,
który przez telefon przekonywał ludzi do zrobienia rzeczy,
których normalnie by nie zrobili.
To kompletnie nie zgadzało się z jego osobowością.
Prawnik przedstawił go jako rodzinnego człowieka,
który ciężko pracuje i ma brata policjanta.
Naprawdę przekonywał ławników,
że David nie był przestępcą.
Ławnicy wrócili po dwóch godzinach.
Nie wiedziałem, co myśleć.
David Stewart mógł dostać od 10 do 20 lat.
Sędzia zapytał, czy wydali wyrok, a oni przytaknęli.
Jakby na sali zabrakło powietrza.
Ława uznaje oskarżonego za niewinnego
nagabywania do popełnienia molestowania I stopnia.
Niewiarygodny koniec niewiarygodnej historii z Florydy,
która miała związek z gwałtem na odległość.
Jakbym dostał obuchem w łeb. Byłem okropnie rozczarowany.
Po prostu
mnie zatkało. „Co, kurwa?”
Jedyny przypadek w mojej karierze,
kiedy kogoś uniewinniono i nic nie mogłem z tym zrobić.
Ludzi zamurowało. Sprawę przegrano.
Było za mało dowodów,
które przekonałyby ławę do winy Davida.
Problem w sprawie był taki, że nie mieli nic,
co by wskazywało lub dowodziło, że to David wykonał telefon.
Może mogłem lepiej go przesłuchać.
Może trzeba było go nie przesłuchiwać
i go obserwować, licząc, że o nas nie wiedział.
Nie aresztowaliśmy niewłaściwego człowieka.
Myśleliśmy, że to on.
W sądzie uznano go za niewinnego. Tak wygląda proces.
Czy uważam Davida za niewinnego? Tak.
Prawo rozróżnia pojęcia
„nie zawinił” i „niewinny”.
Wiem, że nie jest winny.
Przedstawiliśmy sprawę najlepiej, jak umieliśmy,
żeby Louise i inne ofiary zaznały sprawiedliwości.
Aresztowałem nie tego człowieka? Nie sądzę.
Nikt nie podrzucił mu kart.
Są pytania, których nie zadano, a zadać je trzeba.
Mój klient tego nie zrobił i ława to przyznała.
O ile mi wiadomo,
nie słyszałem, żeby znowu popełniono to przestępstwo.
Ciężko uwierzyć, że oskarżono tylko osiem osób.
I to byli kierownicy restauracji, a nie dzwoniący.
Ale telefonów wykonano setki i ludzie się zastanawiali:
„Co się stało? Tych spraw nie zbadano?
Ludzie bali się to zgłosić?”.
Od 2004 roku nie było więcej telefonów.
Dzwoniący za to nie odpowiedział.
Kimkolwiek jest, ma jakieś zaburzenia.
Kto to jest?
Ten oszust to zły drapieżnik seksualny
i stanowi zagrożenie.
Telefony ustały,
ale czy na dobre?
Davida Stewarta uznano za niewinnego stawianych mu zarzutów
Nie podjęto dalszych działań przeciw niemu
w związku z innym telefonami
Odmówił wzięcia udziału w tym dokumencie
Po wygranej sprawie Louise Ogborn przeciw McDonaldowi
restauracja wydała oświadczenie:
„McDonald przyznaje, że pani Ogborn przeżyła przykre chwile.
Jednak nasze stanowisko pozostaje niezmienne,
padła ona ofiarą podłego przestępcy i oszusta,
który nie reprezentuje McDonalda”.
McDonald powiedział, że ostrzegł pracowników
przed incydentem w Mount Washington
Czują się zobowiązani zapewnić personelowi
bezpieczne i pełne szacunku miejsce pracy
Poproszono McDonalda o skomentowanie wydarzeń
przedstawionych w tej serii. Nie odpowiedzieli.
Napisy: Joanna Kazimierczak