Şimdi birçok kişinin kandığı
inanılmaz bir telefon şakasına geçiyoruz.
Telefonda polis memuru olduğunu iddia eden kişi,
bazı yöneticileri fast food çalışanlarına cinsel taciz yapmaya ikna etti.
Üzerimin aranmasını kabul etmezsem
tutuklanacak ya da kovulacaktım. Veya ikisi birden.
Bazı polis memurları bana
olayın videosunun olduğunu söyledi.
Hiç öyle bir şey görmemiştim, 30 yıldır da görmedim.
Kimsiniz?
Arayan kişi kusursuz bir suç işledi
çünkü kimliğini hiç bilmiyoruz.
Serbestçe dolaşan bir cinsel tacizci var,
telefon her gün çalmaya devam ediyor.
TELEFONU AÇMA!
Müdür gelip
beni ofise çağırdı.
Daha önce hiç çağırmamıştı.
"Kapıyı kapat" dedi.
Ofis küçücüktü, korkutucu derecede küçüktü.
Ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu ama bir terslik olduğunu anlamıştım.
Güçsüz hissettim.
Çocukluğum Güney Georgia'da geçti. Çok taşınırdık.
Küçük ve kırsal…
DEBORAH 67. MAĞDUR
…yerlerde yaşadık.
Deborah benim ikiz kardeşim.
18 yaşında üniversiteye başladık.
DEBORAH'NIN KARDEŞİ
Küçük bir karavanda kalıyorduk.
Zar zor geçiniyorduk.
Ay başını zor getiriyorduk. Para hiç yetmezdi
ama birbirimizden destek alıyorduk.
Öteden beri bağımsız olmayı, kendi paramı kazanmayı isterdim,
Taco Bell'de işe girdim.
ARABAYA SERVİS
İşe girdiğimde 19 yaşındaydım.
Saat gecenin üçüydü.
Deborah,
Taco Bell'deki işinden geldi
ve işte yaşadığı tuhaf bir olayı anlatmaya başladı.
Kasım ayıydı, pazartesi gecesiydi. İkinci vardiyamdaydım.
Müdür bana telefonda bir dedektifin olduğunu söyledi.
Polisin dediğine göre lobiden bir çanta çalınmış,
çalan kişinin eşkâli de bana uyuyormuş.
Şok olmuştum
çünkü benim yapacağım bir şey değildi.
Polis bana iki seçenek sundu.
Ya bir polis memuru restorana gelip
üzerimi arayacaktı
ya da aramayı müdürün yapmasına
izin verecektim.
Detaylı aramanın ne olduğunu tam olarak bilmiyordum.
Savunmasız bir durumdaydım.
Kurallara hep uyardım.
Hiç mantıklı gelmiyordu.
Ayrıca
kafam da karışmıştı çünkü dediğine göre soyunması gerekmişti.
MÜDÜR
Kıyafetleri çıkardıkça müdüre veriyordum.
O da üzerindeki etiketi telefondaki adama okuyup
sonra da kasaya koyuyordu.
Telefondaki polis gayet sakindi, ne yaptığını biliyor gibiydi.
Terleyene kadar egzersiz hareketleri yapmamı söyledi.
Yeşil mürekkep kalıntısı varsa cildime dokunulduğunda
görünür olacaktı.
Polis "Vücudunun herhangi bir yerine para saklanmışsa
bu şekilde anlaşılır" dedi.
Yeşil mürekkep kalıntısı var mı diye
bakmak için her yerime dokundu.
Her yerimi kontrol etti.
Ağzımı, kulaklarımı, cinsel organlarımı.
Öne eğilip bacaklarımı açmamı, parmak uçlarıma dokunmamı söyledi.
Dokunmadığı hiçbir yer kalmadı.
O kadar korkmuştum ki "Bu kadar da olmaz" diyordum.
Tacize uğradığımı hissettim.
Tekrar tekrar söylediği bir şey vardı, korktum diyordu.
"Şunu yapmazsan veya bunu yapmazsan
tutuklanırsın" demiş.
Aramanın nasıl yapılacağını sorgulayacak durumda değildim.
Öyle bir yetkim yoktu.
Sonunda müdürüm sinirlendi,
"Canın cehenneme" deyip
telefonu kapattı,
kıyafetlerimi verdi ve çıkıp gitti.
Arama saatlerce sürdü, hiç bitmeyecek gibiydi.
Odadan çıkarken, hatırlıyorum,
rüyada gibiydim.
Bir iki gün sonra kafama dank etti,
aslında kimse beni hırsızlıkla suçlamamıştı,
telefondaki de polis falan değildi.
Sorunca "Konuşmak istemiyorum" der
veya konuyu değiştirirdi.
Çok utanmıştım,
gerçek olmasını istemedim sanırım.
Anlatınca daha bir gerçek oluyor.
Ondan sonra işten ayrıldım, okulu bıraktım.
Bursumu kaybettim.
Yapamıyordum.
Birkaç yıllığına her şeye ara verdim.
Deborah'nın bir masumiyeti, içinden gelen bir neşesi vardı,
hep öyleydi.
Bu olaydan sonra ise
çok karanlık bir ruh hâline büründü.
Hâlâ…
Özür dilerim.
Daha fazlasını yapmadığım için hâlâ suçluluk hissediyorum.
Bence arayan kişinin insanlıkla hiçbir alakası yok.
İnsanların ne hissettiği
hiç umurunda değil.
Kesinlikle bir seks suçlusu, iğrenç biri.
Durdurulması gerekiyordu.
Başka mağdurların da olduğunu fark edince
bunu durdurmak benim görevim diye düşündüm
ve bunun için dur durak bilmeden, yorulmak nedir bilmeden çalıştım.
Bu suçlar ABD genelinde 10 yıldan beri işleniyordu.
Asıl aklımı başımdan alan, inanmakta zorlandığım şey şu.
EMEKLİ DEDEKTİF
Bir yandan vakayı çözmeye çalışıyoruz, ilerliyoruz,
32 eyalette 73 vaka tespit etmişiz,
bir yandan da telefon hâlâ çalıyor.
Tüm aramaların ucu Panama City'ye çıkıyor. Her biri.
Her biri. Bir kez olsun Teksas'tan veya Kaliforniya'dan aramadı.
Hiçbiri de çözülemedi.
Fargo, Kuzey Dakota'daki Burger King'de
müdür, 17 yaşındaki bir çalışana çıplak arama yapmış.
2002 yılında Taco Bell'de hırsızlıkla suçlanan genç bir kadın
müdürü tarafından çıplak aramaya tabi tutulmuş.
Bu vaka boyumu aşıyordu.
Ama duymaktan hiç hoşlanmadığım iki şey vardı.
Biri "Hayır" biri de "Yapamazsın".
Zaman geçtikçe, daha çok yeri arayıp
daha çok soru sordukça…
Her seferinde birazcık daha mesafe kaydettik.
Vic'le konuştuktan sonra ellerinde bir şüpheli olduğunu öğrendim.
Bana lazım olan bilgiye belki o ulaşabilirdi.
Dört ay boyunca sağı solu aradım.
Dört ay boyunca video izledim.
Sonunda bir görüntüye ulaştık.
Üstten çekilen videoda, ankesör kartını alan kişi
görülebiliyordu.
Bireysel özelliklerini tespit edebildik.
Saç rengi, boy, vücut yapısı.
Pantolonunun kenarında bir şerit var.
Şerit, polis demek.
Adam polismiş.
Sonunda telefonu bırakıp sahaya inme zamanı gelmişti.
Panama City'ye gidecektik.
Uçakla Panama City'ye gittim. Güneşle hiç aram yoktur. Hava sıcaktı.
Panama City bir tatil beldesi. Burası aramaları yapmak için
ideal bir yer
çünkü çoğu insan kısa süreli kalıyor.
Birkaç gün ya da bir hafta. Kimse umursamıyor. Kimse kimseyi tanımıyor.
Bir hayaleti arıyoruz. Videodaki adam kim?
Her yerde olabilir.
O gece Wendy's'e yapılan dört aramayı inceledim.
Dört arama da aynı gece,
19.30 ile 23.30 arasında,
bu bölgeden yapılmıştı.
Wendy's'e yapılan aramalardan ikisi
bir benzin istasyonundan gelmişti.
İkisi de 90 dakika sürmüştü ve peş peşeydiler,
yani benzin istasyonunda üç saat kadar kalmıştı.
Telefonun kapıya bu kadar yakın olmasına inanamadım.
Daha gözlerden uzak, iş yerinden uzak
bir yerde olur sanıyordum.
Biraz şaşırmıştım.
Sanırım kendini güçlü hissetmekle alakalı. Bir sürü insanın olduğu,
ortalık bir yerden arıyor.
Güçlü hissetmek istiyordu.
İnsanlara söylediği şeyi yaptırmak istiyordu.
Seri seks suçlusu diyebiliriz.
Birçok yeri telefonla arayıp
çıplak arama yapılması talimatı verdi.
Bu aramaları yapan kişi çok tehlikeli biri.
Birçok kişiye zarar verdi.
Zararın boyutunu ölçemeyiz bile.
Panama City Polis Departmanı'na gittik,
dedektifleriyle görüştük, vakayı ve bulduğumuz delilleri
anlatmaya başladık.
Belki yardımcı olabilirler diye dizüstü bilgisayarı açıp
resimleri göstermeye başladık.
Resmi açınca
"Hayır, tanımıyoruz" dediler.
Polis olsaydı tanırlardı.
Hepsi birden bakıp "Hayır, polis değil" dediler.
"Niye polis pantolonu giyiyor o zaman?" dedim.
"Polis pantolonu değil o" dediler. "Ne?" dedim.
"Gardiyan üniforması bu. Bu adam gardiyan."
"Bir saniye, nasıl yani?" dedim.
Polis olması ihtimaline çok şaşırmıştım.
Polis olmasını istemiyordum. Şimdi ise polis olmamasına şaşırmıştım.
"Hayır. Kesinlikle polis değil. Gardiyan."
Yine de doğru yönde ilerliyorduk.
Şüpheli havuzumuz önceden Florida eyaletinin tamamıydı,
şimdi ise
güvenlik görevlileri ve gardiyanlar olarak daraltmıştık.
Adamın kimliğini tespit edeceğimize olan inancım artmıştı.
Aramanın nereden geldiğini tespit etmeye çalışırken
diğer vakalara da baktım
ama asıl amacım Louise için adaleti tesis etmekti.
ACIMASIZ BİR ŞAKA
Bu vakanın mağduru oydu.
FOX İLK HABER 11.30
Nisan 2004'te, kendini polis olarak tanıtan biri
Mount Washington'daki McDonald's'ı aradı.
Yöneticiye, Louise Ogborn'un hırsızlık şüphelisi olduğunu söyledi.
Daha sonra da yöneticiye ve nişanlısına
Ogborn'u çıplak aramalarının talimatını verdi.
Nişanlısı Walter Nix,
telefondaki adamın gerçekten polis olduğunu düşünmüş.
Bir şekilde onu ikna etmiş.
Söylediklerine inandırmış,
talimatlarını uygulamaları gerektiğine onları ikna etmiş.
Birçok kişi, telefonda biri bana çıplak arama yapma talimatı verse…
HABER SUNUCUSU
…söyleneni yapmam, der.
Ama telefondaki bu kişi yaptığı işte çok becerikli.
Adam sesini hiç yükseltmemiş
Ne istediğini söylerken, nasıl yapılması gerektiğini anlatırken
kendini çok iyi ifade etmiş.
Dinleyenlerin zihninde bir şüphe oluşunca ileri sürdüğü gerekçelerle
şüpheyi gidermeyi başarmış
ve istediğini yapmalarını sağlamış.
Arayan kişi, yetkili biri gibi konuşuyor.
Mesela
güya onları korumak, Louise'i korumak için
pencereye bir şey örtün, kimse içeriyi göremesin, diyor.
Çalışanı tarif etmiş,
kıyafetlerini tarif etmiş.
"Çalışanın eşkâlini nereden biliyor?" diye düşünüyor insan.
Bir polisle konuştuklarını sanıyorlar.
Hattın diğer ucunda bir polis memuru var sanıyorlar,
memurun yanında McDonald's genel merkez yetkilisi de
var sanıyorlar.
O yüzden hiçbir şeyden şüphe etmiyorlar.
Adam da birer birer talimatlarını veriyor,
ne kadarını yaptırabileceğine bakıyor.
Bu vakada asıl suçlunun, kötü adamın
telefondaki kişi olduğu kesin ama Donna Summers
ve nişanlısı Walter Nix'i suçlayanlar da var.
Arayan kişiyi tespit edemiyor olabiliriz ama onun suyuna giden iki kişiyi
serbest bıraktığımızı, paçayı sıyırdıklarını
sakın düşünmeyin.
Walter Nix ve Donna Summers olup bitene göz yumdular.
Nix'in durumu iyi değildi. Ciddi suçlamalar yöneltilmişti.
Suçüstü yakalanmıştı,
paçayı sıyırması mümkün değildi.
Walter Nix, davada kazanma şansı düşük olduğundan
seks suçlusu olduğunu itiraf edip seks suçluları veri tabanına girmeyi
ve beş yıl hapis yatmayı kabul ediyor.
İyi günler, ben Lori Lyle. Bullitt ilçesinden bir adam,
polis memuru sandığı kişinin talimatlarını uygulayıp
cinsel tacizde bulunduğu için hapse giriyor.
Bay Nix gerçekten iyi bir insan, sadece kendini hiç olmayacak bir durumda bulmuş
ve çok kötü bir karar vermiş.
Nix'in iyi biri olduğunu kabul etmeyen yargıç,
denetimli serbestlik içeren ilk anlaşmayı reddetti
ve hapis cezası içeren yeni anlaşmayı kabul etti.
Sırf bir telefon konuşmasından yola çıkarak
bu tür eylemlerin yapılabileceğini
benim aklım almıyor.
Nix, itiraf anlaşması sonucunda
eyalet hapishanesinde beş yıl hapis cezası aldı.
Donna Summers da kötü bir şey yapmıştı. Bilerek yapmıştı.
Sonuçta kimse kafasına silah dayamadı.
Arayan kişinin talimatlarını uyguladı,
yanlış yaptığını düşünmesi gerekirdi.
Hesaba çekilmesi gerekiyordu.
Cezasını çekmesi gerekiyordu.
Donna Summers da itiraf anlaşması yapıyor ama onunki Alford anlaşması.
Suçlu olduğunu kabul ediyor
çünkü ceza almasına yetecek kadar delil var
ama hukuken hâlâ masum.
Yani hafif bir suç işlediğini kabul edip bir yıl denetimli serbestlik alıyor.
ÇIPLAK ARAMA SANIĞI DENETİMLİ SERBESTLİK CEZASI ALDI
Donna hapse girmedi ama McDonald's'taki işinden atıldı.
İş sözleşmesini sonlandırıp kapının önüne koydular.
Bu vaka yüzünden uzunca bir süre
akşam haberlerinde resmi yayınlandı.
Kariyeri mahvoldu yani.
Arayan kişinin verdiği talimatları uyguluyordum.
İsteyerek yapmadım.
Ben suçlu değilim.
Suçluluk hissediyorum,
olanlar konusunda kendimi çok suçlu hissediyorum.
Hayatımı mahvetti. Kesinlikle mahvetti.
Sahte kimlikle arayan birisi var,
suç işlemelerini söylüyor, onlar da söyleneni yapıyorlar.
Sırf telefondaki birisi talimat verdi diye
başka bir insana öyle şeyleri
nasıl yapabildiklerini hiç anlamıyorum.
Konuştuğum birçok kişi "Ben yapmazdım" diyor.
"Niye telefonu kapatmamışlar?"
DR. JERRY M. BURGER SOSYAL PSİKOLOJİ PROFESÖRÜ
Ben de herkes gibiydim.
Telefon şakası olayını ilk okuduğumda hayret etmiştim,
çoğu insanın verdiği tepkiyi ben de vermiştim.
"Böyle bir şeyi nasıl yapabilmişler?"
Ama sonra Milgram deneyini duyan insanların da
aynı tepkiyi verdiğini hatırladım.
Bırakın beni! Beni burada tutamazsınız.
Bırakın beni! Çıkacağım!
-Devam edin lütfen. -Bırakın beni!
-Devam edin. -Bırakın beni!
Stanley Milgram, çok yanlış bir şey yapılması talimatı verildiğinde bile
birçok insanın
otorite figürlerine
neden itaat ettiğini araştırıyordu.
Milgram, laboratuvarda itaat deneyleri için
yapay bir ortam oluşturdu.
Deneyde üç farklı karakter vardı.
Bir kişi çalışmayı yapan araştırmacı,
bir kişi gerçek denek, üçüncü kişi de
denek numarası yapan bir oyuncuydu.
Öğretmene, basit bir hafıza testi yapması talimatı veriliyor.
Öğrenci cevabı yanlış verirse
elektrik şoku uygulanıyor, öğretmenin görevi de
şoku vermek.
ŞOK CİHAZI
Tabii ki aslında elektrik verilmiyor.
GÜÇLÜ AŞIRI GÜÇLÜ
Öğrenci rolü de hep denek numarası yapan kişiye
veriliyor.
Öğrenci kasıtlı olarak birçok yanlış cevap veriyor,
öğretmenin de gittikçe şiddeti artan şoklar vermesi gerekiyor.
ÖĞRETMEN (GERÇEK DENEK) ÖĞRENCİ (OYUNCU)
Yanlış!
225 volt.
Doğru cevap "gürültü".
Milgram deneyinde, deneklerin %65'i son derece acı verici,
hatta ölümcül olduğunu düşündükleri şokları vermeye devam etti.
Ne zaman şok düğmesine basmaları gerekse ızdırap çekiyorlardı.
Ama içinde bulundukları durum öyle güçlüydü ki,
yaşadıkları iç çatışmaya rağmen düğmelere basmaya
devam ettiler.
Düğmeye kim basıyordu?
-Ben. -Peki neden durmadınız?
İzin vermedi ki. Ben duracaktım!
Bunun en ilginç yönü, bize anlattığı en ilginç şey şu.
Şartlar uygun olduğunda…
…çok rahatsız edici,
bizden hiç beklenmeyecek şeyleri her birimiz yapabiliriz.
RAPID CITY GÜNEY DAKOTA
Birisine iyilik yapayım derken, birkaç saat sonra neredeyse…
89. TELEFON ŞAKASI
…müebbet hapislik oluyordum.
Sırf o telefonu açtığım için.
Saf olduğum için. İnandığım için.
Otoriteye inandığım için, arayanı polis sandığım için.
Haksız yere suçlanan birisine
yardım ettiğimi düşündüğüm için.
RANDAL E. CONNELLY ALLAN'IN AVUKATI
Cezaevine gidip Allan'la görüştüm.
Telefonda polis numarası yapan
ve ona korkunç şeyler yaptıran
birisinin hikâyesini anlattı.
Alıkoyma ve tecavüz de dâhil olmak üzere ağır suçlamalarla karşı karşıyaydı.
Ama Allan, birisini zorla alıkoyacak veya ona tecavüz edecek birine
hiç benzemiyordu.
Aileyle anlaşıp davayı aldım ve sonuna kadar götürmeyi kabul ettim.
Hardee's'de işe girdiğimde 50'li yaşlarımdaydım.
Müdür yardımcısı olarak girdim.
İşte daha yeni sayılırdım, işin nasıl yapıldığını öğreniyordum.
O gün öğleden sonra mesaim bitmek üzereydi.
Telefon çaldı.
Telefonu açtım.
Karşıdaki adam şöyle dedi.
"Ben Rapid City Polis Departmanı'ndan falanca.
Çalışanlarınızdan birinin bir müşteriden para çaldığına dair
bir şikâyet aldık."
"Vay canına, çalışanlarımdan biri müşteriden para mı çalmış?" diye düşündüm.
Ne düşüneceğimi bilemedim.
Polis şöyle dedi.
"İsterseniz karakola gelsin,
detaylı aramayı burada yapalım ya da Hardee's'de aransın."
Çalışan, karakola gitmektense detaylı aramanın
Hardee's'de yapılmasını kabul etti.
Telefondayım, bana süreci anlatmaya başladı.
"Ayakkabılarını çıkarın. Ayakkabıda para var mı?
Sonra bluzunu çıkarın ve bluzun kollarını kontrol edin."
Tüm kıyafetlerini tek tek çıkarttırıp
bir yere para saklamış mı diye kontrol etmem gerekiyordu.
O süre zarfında genç kadın,
arayanla 13 kez konuşuyor.
Arayan kişi Allan'a ne yapılacağını anlatırken
çalışan da dinliyor.
Zıplama egzersizi yapmasını istedi,
yaparken kendisi de dinleyip, talimatlara uyup uymadığımı
kontrol edecekti.
Bu arama iki buçuk ila üç saat sürdü,
bu sayede arayan kişi onları şartlandırıp istediği kıvama getirme
ve ne kadar ileri gidebileceğini görme fırsatını buldu.
Çok kesin, buyurgan bir tonla konuşuyordu.
Ben sürekli "Bunu yapmak istemiyorum" diye düşünüyordum
ama seçme şansım yokmuş gibi geliyordu.
Para bulamadım. "Tamam, bitsin artık" diyordum.
Bu sefer de uyuşturucu aramamı söyledi.
"Ne? Hani sadece para arayacaktık?" diye düşünüyordum.
Sonra başka taleplerde bulunmaya devam etti.
Arayan kişi detaylı talimatlar veriyor.
S: ALLEN NERELERE DOKUNDU? C: BACAĞIMA, GÖĞSÜME, HER YERİME
Mahrem bölgelerine…
GÖĞÜS UÇLARIMA DOKUNDU
…dokunmasını istiyor.
EĞİLMEMİ SÖYLEDİ, AYIRIP KALÇALARIMA DOKUNDU
"Vücut boşluklarında uyuşturucu var mı diye bak." Kâbus gibiydi.
Olayı sonlandırmam gerektiğini biliyordum, o kadarını biliyordum.
Tam o sırada içeri yardımcım girdi.
"Aman tanrım. Ne yaptım ben?" dedim.
Hemen oradan çıktım. Eve gittim.
Psikolojik manipülasyon ve zorlama sonucunda
Allan sonradan çok pişman olduğu bir şey yaptı.
Kendimi sorgulamaya başladım.
"Polis miydi? Eşek şakası mıydı? Az önce olan neydi?"
Şok olmuştum.
Ertesi sabah Hardee's'e gittim.
İki dedektif vardı, bana üç suçlama yönelttiler.
İki kaçırma suçlaması, bir de ikinci dereceden tecavüz.
Olup bitenlere inanamıyordum bile.
PENNINGTON CEZAEVİ
İncelemeye başladıktan kısa süre sonra Allan'ın da mağdur olduğuna
kanaat getirdim.
Bu davanın belki de en önemli özelliği,
iki buçuk ila üç saatlik aramanın tamamını kaydeden bir kameranın olmasıydı.
Videoda hepsi vardı.
Genç kadın daha en başta
Allan'a "Lütfen kamerayı örtün" diyor.
O ise "Hayır" diyor. Odada olup bitenleri gizlemeyi
ısrarla reddediyor.
Hiçbir suçlu, işlediği suçun
kameraya alınmasını istemez.
Saçma olur.
Duruşmayı pek hatırlamıyorum.
Tek hatırladığım, kürsüye çıkıp
doğruyu anlatma fırsatı bulmam.
Dürüst davrandı, Allan böyle biriydi.
Allan'ı bir jürinin görüp değerlendirmesi şarttı.
Kendimde değildim,
ne söyleyecekleri hakkında hiçbir fikrim yoktu.
"Ömrümün geri kalanını hapiste geçirebilirim" diye düşünüyordum.
Yargıç, jüriye sordu. "Karar verdiniz mi?"
"Jüri, alıkoyma ve tecavüz suçlamalarından
sanığı suçsuz bulmuştur."
"Birileri bana inandı!" dedim.
Çünkü kimsenin bana inanmayacağını düşünüyordum.
Ailem haricinde yani.
Jüri, müvekkilin davranışını iğrenç bulsa da
delillere bakıp onu suçsuz bulabilir.
Jüri üyelerinin böyle bir ayrım yapma kabiliyetine sahip olduğunu
en açık bir şekilde bu davada gördüm.
Hayatım altüst oldu.
Kişisel ilişkiler…
Sadece "İnsan bunu nasıl yapar?" diye düşünüyorlar.
"Bu adamla hiçbir işim olmaz."
Bazı çocukluk arkadaşlarım bile…
…benimle selamı sabahı kesti.
O genç kadına tek söyleyebileceğim şu.
Tüm içtenliğimle özür dilerim.
Bu… Öyle bir şey ki…
O zamandan beri üzerime bir kara bulut gibi çöktü.
Arayan kişi kusursuz bir suç işledi
çünkü kimliğini hiç bilmiyoruz.
1.500 km ötede de olabilir, 120 km ötede de olabilir.
O yüzden polis hemen sadece önlerindeki adama yoğunlaştı.
Aramayı yapanın kim olduğunu bulmaya çalışmakla
hiç ilgilenmediler, ilgilerini çekmiyordu.
Panama City'ye gittik, telefon şakasını yapan adamı arıyorum.
Polis olmadığını, cezaevinde çalıştığını öğrendik.
PANAMA CITY 1. CEZAEVİ
Bölgede üç tane cezaevi var.
3. CEZAEVİ - 2. CEZAEVİ
Gidiyoruz.
En yakındakine gidiyoruz. Sonra ikincisine gideceğiz.
Gerekirse üçüncüsüne de gideceğiz.
İlk cezaevine vardık,
müdürün ofisine girdik, dizüstü bilgisayarı açtık.
"Başlıyoruz. Çok kolay olacak" diye düşünüyoruz.
Görüntüye baktılar ve "Hayır, tanımıyoruz" dediler.
1. CEZAEVİ
Kim olduğunu bilmiyorlardı.
Oradan çıktık.
2. CEZAEVİ
Arabaya bindik, ikinciye doğru yola çıktık.
Yaklaşıyoruz. İllaki tanıyan birisi çıkacaktır.
32 yıldır cezaevlerinde çalışıyorum.
CHRIS HUBBARD KÖRFEZ CEZAEVİ
30 Haziran'da normal görevdeydim.
Körfez Cezaevi'nin müdürü arayıp dedektiflerin geldiğini söyledi,
bir resme bakmamızı istiyorlarmış.
"Tamam, peki."
İkinci cezaevine gittik, güvenlikten geçtik,
müdürün odasına gittik.
Yanımızda cezaevi müdürü ve bir güvenlik görevlisi var.
Resmi açtım, müdür ve güvenlik şefi yaklaştı.
Callaway'deki Walmart'ın güvenlik kamerasının çektiği
bir görüntü gösterdiler.
Üstten çekilmiş, kasayı gösteriyor.
Bakar bakmaz hemen
"David Stewart bu" dedik.
"Ne?" dedim.
"David Stewart."
Nasıl yani?
Kimliğini tespit etmiştik. Dilim tutulmuştu.
Adını söylediğimizde odadaki polisler çok sevindi
çünkü eksik parçayı sonunda bulmuşlardı.
Bu kişi David Stewart, artık kimi aradıklarını biliyorlardı.
Müdüre "David Stewart burada mı çalışıyor?" diye sordum.
"Sadece burada çalışsa iyi" dedi.
Üstüne üstlük, şu anda görevde.
Şaka gibi. Hem kimliğini tespit etmişiz
hem de o anda cezaevinde.
Sorgularsak dili çözülür diye düşündüm.
İtiraf etmesini istiyordum.
Müdüre "Biz hazırız. Adamı getirebilirsiniz" dedik.
David Stewart gardiyandı. İkinci vardiyada 15.00'ten 23.00'e kadar çalışıyordu.
Başlıca görevleri mahkûmlara sahip çıkıp onları kontrol etmek,
mahkûmların ve diğer herkesin güvenliğini sağlamak.
Müdür içeri girdi, şahıs da arkasındaydı.
Videodaki adamın tıpatıp aynısıydı. Şüpheye yer yoktu.
Beyaz erkek, 1,80 boylarında, siyah saçını arkaya taramış.
M.S. NAKLİYE DAVID STEWART
Kendimi tanıttım ve neden onunla konuşmaya geldiğimizi
tahmin etmesini söyledim.
"Hiçbir fikrim yok" dedi.
Daha içeri gireli 30 saniye olmuş ama adam şimdiden diken üstünde.
"Zamanı geldi" diye düşündüm çünkü artık elimizdeydi.
"Massachusets'ı ve ABD genelinde birçok yeri arayıp
telefon şakası yaptığını biliyoruz" dedim.
O noktada terlemeye, titremeye başladı.
"Tamam, güzel" diye düşündüm.
"Zarar gören oldu mu?" diye sordu.
Sonra da "Çok şükür bitti" dedi.
O noktada, bunları söylediği sırada adamı yakaladığımı düşündüm.
Hiç şüphem yoktu. "Ankesör kartlarını alırken
görüntün var" dedim.
"Aramaları ben yapmadım" dedi.
Kart aldığını inkâr etti.
İtiraf etmediği gibi, susma hakkını kullanmaya başladı.
Sorguyu durdurduk, tek kelime daha etmedik.
Olayın ne kadar büyük olduğunu duyunca
yakalanmadan bu kadar uzun süre devam etmesine inanamadım.
Hâlâ şaşkınlık içindeyiz.
David Stewart'ı gözetlemek için artık çok geçti.
Suçüstü yapamayacağımızı biliyorduk.
İtiraf etmesi gerekiyordu ama itiraf etmemişti.
Soruşturma pamuk ipliğine bağlıydı.
Daha fazla delile ihtiyacım vardı.
POLİS DEPARTMANI PANAMA CITY, FLORIDA
PANAMA CITY POLİS
Panama City Polis Departmanı'na gidip
"Tamam, sıradaki adım ne? Şimdi ne yapacağız" diye düşündük.
Evinde arama yapmamız gerektiğini düşündüm.
ÇIKMAZ SOKAK
David Stewart, Fountain'da,
Panama City şehir merkezinin 40 km kuzeyinde oturuyordu.
Fountain'da bir sürü toprak yol vardır, insanlar karavanlarda yaşar.
Yalnız kalıp kendi işlerine bakarlar,
kimsenin oraya gelmesini istemezler.
Evi ormanlık bölgenin içlerindeydi,
bir karavanı ve küçük bir kulübesi vardı.
David evinin aranacağını hiç düşünmemiş, ta ki…
Kapıyı açtı.
Panama City dedektifleri evini baştan aşağı aradı.
Çok sayıda polis dergisi buldular.
Polis olmak için bölgedeki birçok yere
başvuru yapmıştı.
Günlük de bulduk. Anlaşılan, geçmişte
bir ilçede veya yerel polis departmanında yarı zamanlı polislik yapmış.
Şöyle şeyler yazmıştı.
"21 Nisan Pazartesi, Brock'la devriyede 200 km hızla giden birini kovaladık."
"30 Nisan Çarşamba, çavuşu kovaladık, saatte 225 kilometre."
Polis olmakla kafayı bozmuştu.
Bundan heyecan duyduğu belliydi.
Ama benim vakamda işe yaramaz. Kesin delil bulmam gerekiyordu.
Her yeri aradılar. Dışarıyı, kulübeyi…
Sonra buldular.
Ankesör kartı buldular.
En önemli delil bir ankesör kartıydı.
Mount Washington'la ilişkilendirebilir miyiz?
Massachusetts'la ilişkilendirebilir miyiz? O kart bu kart mı? Öyleyse
o da bonus olur.
Artık işim, savcıyı suçlamalara ikna etmek.
İddianamede cinsel saldırı da olsun istiyorum
çünkü bence suç unsurları mevcut.
Mağdurlara cinsel saldırıda bulunmaları için birilerine talimat verdi.
Savcıya göre bu sadece bir telefon şakasıydı.
David Stewart'ın eylemleri iğrenç ve küçük düşürücü olsa da
savcı, onu seks suçlarından mahkûm ettirmek zor diye düşünüyordu
çünkü tek yaptığı telefon açmaktı, fiziksel olarak olay yerinde değildi.
Telefondaydı.
Bu şahıs 10 yıldır bu aramaları yapıyor.
Adamı buluyorum ama kimse iddianame hazırlamak istemiyor.
İnanılır gibi değil.
Sonra Mount Washington'daki Buddy Stump'ı aradım.
Vic aradı. "Ne durumdasınız?" dedim.
Aramızda 1.000 km var. "Adamı hapse attınız mı?"
Vic, "Elimde iddianame hazırlayacak kadar delil yok" dedi.
"İddianame hazırlanamıyor da ne demek?" dedim. "Adam evinde.
Polisin onu soruşturduğunu biliyor.
Sen de diyorsun ki adam kaçabilir, bir daha bulamayabiliriz,
öyle mi?"
"Üç aydır gece gündüz çalışıyorum, adamı buluyoruz,
kaçmasına izin mi vereceğiz?" diye düşündüm.
"Öyle saçmalık olmaz" dedim
ve tutuklama kararı çıkarmak için elimden geleni yaptım.
Savcıyla, başsavcıyla ve bir yargıçla
görüştük.
Yargıç, David Stewart'ın tutuklanmasına karar verdi.
Telefonla eşimi aradım. "Hayatım, çantamı hazırla" dedim.
"Panama City'ye gidiyorum."
Artık elime düştü. Yakalayacağım.
Yaptığı onca şeyin
cezasını çekecek.
Ters gidecek ne olabilir ki?
STEVE ROMINES DAVID STEWART'IN AVUKATI
Polisler her davayı kolayca kazanacaklarını düşünür.
Polisin anlattığı hikâye gerçeklerle neredeyse hiç örtüşmez.
Müvekkilim David Stewart masum mu?
Suçlu olmadığını kesin olarak biliyorum.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram