มาถึงข่าวเรื่องหลอกลวงอันเหลือเชื่อ
ที่ตำรวจบอกว่ามีคนตกเป็นเหยื่อมากมาย
คนในสายแอบอ้างเป็นตำรวจน่าเชื่อพอ
ที่จะโน้มน้าวให้ผู้จัดการบางคน ทำอนาจารพนักงานฟาสต์ฟู้ดได้
ถ้าฉันไม่ยอมให้ค้นตัว
ฉันอาจถูกจับ ตกงาน หรือทั้งสองอย่าง
ตำรวจสองสามคนบอกผมว่า
มีวิดีโอภาพสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่
ผมไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อน และยังไม่เคยตลอด 30 ปี
นั่นใครพูด
คนในสายก่ออาชญากรรมสมบูรณ์แบบ
เพราะเขาไม่เป็นที่รู้จักเลย
เรามีอาชญากรทางเพศที่ยังลอยนวลอยู่
และโทรศัพท์ที่ยังดังอยู่ทุกวัน
อย่ารับโทรศัพท์
ผู้จัดการของฉันมาบอกว่า
ต้องการเจอฉันในออฟฟิศด้านหลังซึ่ง…
ฉันไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะเกิดขึ้น
เขาพูดว่า "ปิดประตู" และ…
ออฟฟิศเล็กจนน่ากลัว
ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่รู้ว่ามีเรื่องใหญ่แน่
ฉันรู้สึกไร้พลัง
(สเตตโบโร จอร์เจีย)
ฉันโตมาในเซาท์จอร์เจีย เราย้ายไปหลายที่
ไปอาศัยอยู่ใน…
(เดโบราห์ สายที่ 67)
เขตชนบทเล็กๆ
เดโบราห์เป็นน้องสาวฝาแฝดของผม
เราเข้าวิทยาลัยตอนอายุ 18 ที่จอร์เจียเซาเทิร์น
(แดเนียล พี่ชาย)
เราอยู่กันในรถเทรลเลอร์เล็กๆ
ทำงานทุกอย่างเพื่อให้พอยาไส้
เดือนชนเดือนจริงๆ เงินทองติดขัดตลอด
แต่เรามีกันและกันเสมอ
ฉันอยากพึ่งพาตัวเองให้ได้ มีเงินของตัวเอง
ก็เลยไปทำงานที่ทาโก้เบลล์
(ทาโก้เบลล์ ไดร์ฟทรู)
ฉันอายุ 19 ตอนเริ่มงาน
ตอนนั้นตีสาม
เดโบราห์กลับจากทำงานที่ทาโก้เบลล์
แล้วเริ่มเล่าให้ผมฟัง
เรื่องแปลกที่เกิดขึ้นกับเธอในที่ทำงาน
(ทาโก้เบลล์)
มันเป็นคืนวันจันทร์ในเดือนพฤศจิกายน ฉันทำงานสองกะ
ผู้จัดการบอกฉันว่ามีนักสืบอยู่ในสาย
เขาบอกว่ามีกระเป๋าเงินถูกขโมยไปจากล็อบบี้
และฉันตรงกับลักษณะของคนที่ขโมยมันไป
ซึ่งน่าตกใจมากสำหรับฉัน
เพราะฉันไม่มีทางทำแบบนั้น
ตำรวจให้ทางเลือกฉันสองอย่าง
จะให้ตำรวจเข้ามา
แล้วค้นตัวฉันที่นั่น
หรือฉันจะยอมให้ผู้จัดการ
ลงมือทำมันเอง
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเปลื้องผ้าค้นตัวทำยังไง
ฉันกลัวมาก
ฉันเป็นคนทำตามกฎเสมอ
ทั้งหมดไม่สมเหตุสมผลเลย
และมัน…
น่าสงสัยเพราะเธอบอกผมว่าเธอต้องเปลื้องผ้า
(ผู้จัดการ)
ฉันถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกแล้วยื่นให้เขา
เขาอ่านป้ายเสื้อผ้าให้คนในสายฟัง
แล้วใส่มันไว้ในตู้เซฟ
ตำรวจในสายฟังดูใจเย็น เหมือนเขารู้ว่าทำอะไรอยู่
เขาอยากให้ฉันออกกำลังกาย ฉันจะได้เหงื่อออก
เพื่อที่ถ้าคุณถูตัวฉัน
จะได้เห็นสสารสีเขียว
ตำรวจคนนั้นบอกว่า "ถ้ามีเงินที่เคยเก็บไว้กับตัวฉัน
มันจะแสดงออกมา"
เขาจึงถูทั่วร่างกายฉัน
เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสสารสีเขียว
มีการตรวจทุกจุด
ปาก หู แล้วก็ของสงวนของฉัน
ฉันต้องโก้งโค้ง ถ่างขา แตะนิ้วเท้า
ฉันคิดว่าไม่มีตรงไหนที่เขาไม่ได้แตะ
ฉันกลัวจนถึงจุดที่ร้องว่า "ไม่"
ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันถูกล่วงละเมิดน่ะค่ะ
เธอพูดว่ากลัวซ้ำแล้วซ้ำอีก
แต่ถ้าเธอไม่ทำอย่างนี้ ไม่ทำอย่างนั้น
พวกเขาจะจับกุมเธอ
ฉันมีสิทธิ์อะไรที่จะไปตั้งคำถามถึงวิธีการได้
ฉันไม่มีอำนาจทำอย่างนั้นด้วยซ้ำ
สุดท้ายคือ ผู้จัดการของฉันโกรธ
แล้วเขาพูดว่า "ไปตายซะ"
แล้ววางหู
โยนเสื้อผ้าใส่ฉันแล้วเดินออกไป
สายนั้นกินเวลานานเป็นชั่วโมง แต่มันรู้สึกเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์
ขนาดตอนเดินออกมาจากห้อง ฉันจำได้ว่ามันรู้สึกเหมือน
มันไม่ใช่เรื่องจริง
วันสองวันจากนั้น ฉันถึงได้รู้ว่า
ไม่มีใครกล่าวหาว่าฉันขโมยอะไรทั้งนั้น
และไม่มีตำรวจโทรมา
เวลาถามเธอ เธอก็บอกว่า "ฉันไม่อยากพูดถึงมัน"
หรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่องคุย
ฉันคิดว่าความอัปยศทั้งหมดของเรื่องนี้
ฉันแค่ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องจริง
และพอพูดถึงมัน มันก็กลายเป็นเรื่องจริง
หลังจากนั้นฉันลาออก เลิกเรียน
ฉันเสียทุนการศึกษาไป
ฉันทำไม่ได้ ฉันแค่
ลาไปสองสามปี แค่อยากพัก
เดโบราห์มีทั้งความใสซื่อและความสว่างไสว
ซึ่งเห็นได้เสมอ
แต่พอเรื่องนี้เกิดขึ้น
เธอดิ่งลงสู่ความมืดมิด
และผมยังรู้สึก…
ขอโทษครับ
ผมยังรู้สึกผิดที่ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น
ผมคิดว่าคนในสายไม่มีความเป็นมนุษย์เลย
ไม่มีสิ่งที่คนเรา…
สามารถรู้สึกได้ในสถานการณ์หนึ่ง
อาชญากรทางเพศแน่นอน จิตป่วย
ต้องหยุดเขาให้ได้
(ปี 2002)
(ปี 2004)
(เมาท์วอชิงตัน เคนตักกี)
พอผมได้รู้ว่ามีเหยื่อคนอื่นอีก
ผมรู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่ของผม ที่จะหยุดเรื่องนี้ให้ได้
ผมทำงานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและไม่หยุด เพื่อทำมันให้ได้
มันเกิดขึ้นมาสิบปีแล้วทั่วสหรัฐอเมริกา
สิ่งที่สะเทือนใจผมคือ ผมไม่อยากเชื่อว่า…
(บัดดี้ สตัมป์ นักสืบเกษียณแล้ว)
เราเดินหน้าทำคดีนี้ พยายามไขมัน และตอนนี้
เราเจอถึง 73 คดีใน 32 รัฐ
และโทรศัพท์ยังดังอยู่ทุกวัน
ทุกสายถูกสืบย้อนไปถึงปานามาซิตีทุกครั้งไป
(ปานามาซิตี)
ทุกครั้ง ไม่มีครั้งไหนสืบย้อนไปเทกซัส หรือแคลิฟอร์เนีย
ไม่มีคดีไหนไขได้
มีทั้งเบอร์เกอร์คิงในฟาร์โก้ นอร์ทดาโคตา
ที่ผู้จัดการเปลื้องผ้าค้นตัวพนักงานอายุ 17
ในปี 2002 ที่ทาโก้เบลล์ หญิงสาวถูกเปลื้องผ้าค้นตัว
โดยผู้จัดการและถูกกล่าวหาว่าขโมยของ
คดีนี้ใหญ่เกินตัวผม
แต่มีสองอย่างที่ผมไม่อยากได้ยิน
ผมไม่อยากได้ยินคำว่า "ไม่" และอย่าพูดว่าผมทำไม่ได้
เมื่อเวลาล่วงเลยไป และเราคอยโทร
และถามคำถามไปเรื่อยๆ และ…
เราคืบหน้าไปทีละน้อย ทีละน้อย
หลังจากผมได้คุยกับวิค ผมรู้ว่าพวกเขาอาจได้ตัวชายผู้ต้องสงสัย
เขาอาจได้ข้อมูลชิ้นต่อไปที่ผมต้องการ
ผมใช้เวลาโทรไปทั่วสี่เดือนเต็ม
(วิคเตอร์ ฟลาเฮอร์ตี้)
สี่เดือนของการดูวิดีโอซ้ำไปซ้ำมา
ในที่สุด เราก็ได้ภาพมา
เราเห็นคนคนหนึ่งจากกล้องมุมสูง
กำลังซื้อบัตรโทรศัพท์
มันทำให้เห็นลักษณะของคนคนนั้น
สีผม ความสูง รูปร่าง
มีแถบที่ด้านข้างกางเกงของเขา
แถบนั้นเป็นของตำรวจ
เขาเป็นตำรวจ
ในที่สุดก็ได้เวลาวางโทรศัพท์แล้วลงมือ
เราจะไปหาตัวเขาในปานามาซิตี
(ปานามาซิตี ฟลอริดา)
ผมบินไปปานามาซิตี ผมกับดวงอาทิตย์ไม่ถูกกัน มันร้อนมาก
ปานามาซิตี สถานที่พักร้อน ผมคิดว่าแถวนี้เหมาะมาก
ที่จะโทรสายเหล่านี้
เพราะคนส่วนใหญ่ที่นี่อยู่แค่ชั่วคราว
พวกเขามาที่นี่แค่ไม่กี่วัน สัปดาห์หนึ่ง ใครจะไปสน ไม่มีใครรู้จักเรา
เรากำลังหาคนไร้ตัวตน ใครคือคนในวิดีโอนี้
อาจอยู่ที่ไหนก็ได้
ผมดูทั้งสี่สายที่เวนดี้ส์ในคืนนั้น
ทั้งสี่สายเกิดขึ้นในคืนเดียวกัน
น่าจะตั้งแต่ทุ่มครึ่งถึงห้าทุ่มครึ่ง
ที่ไหนสักแห่งในบริเวณใกล้เคียง
สองสายที่เกิดขึ้นที่เวนดี้ส์ในแมสซาชูเซตส์
โทรจากปั๊มน้ำมันแห่งนี้
ทั้งสองสายนานประมาณ 90 นาที และโทรต่อเนื่องกัน
ดังนั้นเขาต้องอยู่ที่ปั๊มแห่งนี้เกือบสามชั่วโมง
ผมไม่อยากเชื่อว่า โทรศัพท์นั้นอยู่ใกล้ประตูขนาดนั้น
ผมนึกว่าจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวกว่านี้
ห่างจากร้านค้ากว่านี้หน่อย
มันน่าแปลกใจ
ผมเชื่อว่ามันเป็นเรื่องของการแสดงอำนาจ เขาโทรสายเหล่านั้นข้างนอก
ที่มีผู้คนเดินผ่านไปมา
เขาอยากมีอำนาจเหนือผู้คน
เขาอยากรู้ว่าพวกเขาทำสิ่งที่เขาสั่งให้ทำ
ผมคิดว่าเขาเป็นอาชญากรทางเพศต่อเนื่อง
เพราะเขาโทรสายเหล่านั้นหลายครั้งมาก
เพื่อสั่งให้ใครสักคน เปลื้องผ้าค้นตัวทั้งผู้หญิงและผู้ชาย
คนที่โทรสายเหล่านี้เป็นตัวอันตรายมาก
เขาทำร้ายคนมากมาย
ในแบบที่เขาคิดไม่ถึง
เราไปที่กรมตำรวจปานามาซิตี
เพื่อพบกับนักสืบที่นั่นและเริ่มเผยข้อมูลทั้งหมด
และคุยเรื่องคดีกัน
เอาแล็ปท็อปแล้วเข้าไป ให้พวกเขาดูภาพพวกนี้ เพื่อดูว่า
พวกเขาจะช่วยอะไรได้บ้าง
ผมดึงภาพขึ้นมา
แล้วพวกเขาพูดว่า "ไม่ เราไม่รู้จักเขา เราไม่รู้จักเขา"
ถ้าเขาเป็นตำรวจจริง พวกเขาต้องรู้จัก
พวกเขาทุกคนดูภาพแล้วพูดว่า "ไม่ มันไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่"
ผมแบบ "งั้นทำไมเขาถึงใส่กางเกงตำรวจล่ะ"
พวกเขาบอก "มันไม่ใช่กางเกงตำรวจ" ผมก็ "อะไรนะ"
"นั่นเป็นชุดผู้คุมเรือนจำ เขาเป็นเจ้าหน้าที่เรือนจำ"
แต่ผมแบบ "เดี๋ยว อะไรนะ"
ผมตกใจที่มันอาจเป็นตำรวจ
ผมไม่อยากให้มันเป็นตำรวจ แต่ตอนนี้ผมกลับแปลกใจที่ไม่ใช่
ไม่ ไม่ใช่ตำรวจแน่นอน เป็นเจ้าหน้าที่เรือนจำ
แต่เรามาถูกทางแล้ว
เราตัดความเป็นไปได้จากทั้งรัฐฟลอริดา
ลงเหลือตำรวจ
เหลือเจ้าหน้าที่เรือนจำ
ผมรู้สึกดีขึ้นว่าเราจะระบุตัวเขาได้แน่
(เมาท์วอชิงตัน เคนตักกี)
ระหว่างที่เราพยายามหาว่า โทรศัพท์มาจากไหน
ผมได้ตรวจดูคดีอื่นๆ
เป้าหมายหลักของผมคือ การนำความยุติธรรมมาสู่หลุยส์…
(การหลอกลวงสุดโหด)
ในฐานะเหยื่อของคดีนี้
(ฟ็อกซ์เฟิร์สนิวส์ 11.30 น.)
นักสืบบอกว่าชายคนหนึ่งอ้างว่าเป็นตำรวจ โทรไปที่แมคโดนัลด์
ในเมาท์วอชิงตันในเดือนเมษายน 2004
เขาบอกหัวหน้าว่า หลุยส์ อ็อกบอร์นเป็นผู้ต้องสงสัยขโมยของ
จากนั้นเขาสั่งให้หัวหน้าและคู่หมั้น
เปลื้องผ้าค้นตัวอ็อกบอร์นและทำอนาจาร
วอลเตอร์ นิกซ์ คู่หมั้น
บอกว่าเขานึกว่าชายในสายเป็นตำรวจจริงๆ
คนคนนั้นมีวิธีควบคุมเขา
ทำให้พวกเขาเชื่อในสิ่งที่เขาบอก
และจูงใจพวกเขาให้ทำตามคำสั่ง
คนส่วนใหญ่บอกว่าไม่มีทางเชื่อคนในสาย ที่ขอให้พวกเขา…
(คอนนี่ ลีโอนาร์ด)
ทำการเปลื้องผ้าค้นตัว
แต่คนในสายหลอกลวงนี้ ต้องเก่งในสิ่งที่เขาทำมากๆ
คนในสายคนนี้เป็นคนที่ไม่เคยขึ้นเสียง
เขาสื่อสารได้ดีว่าเขาต้องการให้ทำยังไง
และเขาอธิบายว่าเขาอยากให้ทำยังไง
เพื่อที่ว่าถ้ามีข้อสงสัยอะไร เขาจะให้เหตุผลพวกเขา
ที่แก้ข้อสงสัยเหล่านั้นได้
และพวกเขาจะลงมือทำสิ่งที่เขาต้องการ
คนในสายหลอกลวงฟังดูเหมือนคนมีอำนาจ
เขาแนะนำว่า
ให้ปิดหน้าต่างจะได้ไม่มีใครมองเข้ามา
เพื่อปกป้องพวกเขา ปกป้องหลุยส์
เขาจะบอกลักษณะของพนักงาน
เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่
คุณคงสงสัยว่า "เขารู้ได้ยังไงว่าพนักงานหน้าตายังไง"
พวกเขาคิดว่ากำลังคุยกับตำรวจอยู่
พวกเขาคิดว่ามีตำรวจอยู่ในสาย
แถมยังมีเจ้าหน้าที่องค์กรแมคโดนัลด์อยู่อีกสาย
กับตำรวจคนนั้น
พวกเขาจึงคิดว่า "ทั้งหมดนี่เชื่อถือได้"
พวกเขาก็เลยทำตามทีละขั้น
แล้วดูว่าเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน
แน่นอนว่าในคดีนี้ คนในสายหลอกลวงเป็นอาชญากร
เป็นคนร้าย แต่ผู้คนโทษดอนน่า ซัมเมอร์ส
และวอลเตอร์ นิกซ์ คู่หมั้นของเธอ
เพียงเพราะเราหาตัวคนในสายไม่เจอ อย่าคิดแม้แต่น้อยว่า
ผู้ร่วมเล่นเกมสองคนนี้จะรอดข้อกล่าวหา
และไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
วอลเตอร์ นิกซ์และดอนน่า ซัมเมอร์ส เป็นคนที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น
มันดูไม่ดีสำหรับนิกซ์ เขาโดนข้อหาร้ายแรง
เขาถูกจับได้คาหนังคาเขา
และไม่มีทางที่เขาจะแก้ต่างให้ตัวเองได้เลย
วอลเตอร์ นิกซ์โดนคดีหนัก
และสารภาพข้อหาทางเพศ เขาอยู่ในรายชื่ออาชญากรทางเพศ
และติดคุกห้าปี
(เวฟทรีนิวส์)
สวัสดีตอนบ่าย ดิฉันลอรี่ ไลล์ ชายในบูลลิตต์เคาน์ตีถูกตัดสินจำคุก
สำหรับการทำตามสิ่งที่เขานึกว่า เป็นคำสั่งจากเจ้าหน้าที่
และทำอนาจารสาววัยรุ่น
คุณนิกซ์เป็นคนดีที่ติดอยู่ในสถานการณ์แปลกๆ
แล้วตัดสินใจผิดพลาด
ผู้พิพากษาไม่เห็นด้วยกับการเป็นคนดีของนิกซ์
เขาปฏิเสธข้อตกลงการรับสารภาพแรก ให้ลงอาญาไว้เฉยๆ
แต่ยอมรับข้อตกลงใหม่ที่รวมไปถึงโทษจำคุก
น่าทึ่งสำหรับผมมากที่มีใครยอมทำ
เรื่องเลวร้ายแบบนี้
เพียงเพราะเสียงในสาย
หลังข้อตกลงการสารภาพ นิกซ์ลงเอย
ด้วยการถูกจำคุกห้าปีในคุกหนักของรัฐ
ดอนน่า ซัมเมอร์สทำเรื่องเลวร้าย เธอทำด้วยความเต็มใจ
ไม่มีใครเอาปืนจ่อหัวเธอแล้วสั่งเธอ…
เธอทำสิ่งที่คนในสายบอกให้ทำ
เธอควรมีสามัญสำนึกพอที่จะไม่ทำตาม
เธอต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง
เธอต้องรับผลกรรม
ดอนน่า ซัมเมอร์สรับสารภาพเช่นกัน แต่เป็นการสารภาพที่เธอไม่คิดว่าตัวเองผิดจริง
ซึ่งหมายความว่าคุณยอมรับผิด
เพราะมีหลักฐานเพียงพอที่จะเอาผิดคุณ
แต่คุณยังบริสุทธิ์ในทางกฎหมาย
เธอรับสารภาพทางอาญาและถูกลงอาญาไว้หนึ่งปี
(ผู้พิพากษาลงอาญาจำเลยคดีเปลื้องผ้าค้นตัว)
แม้ว่าดอนน่าจะไม่ติดคุก แต่เธอถูกแมคโดนัลด์ไล่ออก
พวกเขายกเลิกการจ้างงานเธอ และทิ้งเธออย่างไม่ไยดี
หน้าของเธออยู่ในข่าวหกโมงเย็น
ค่อนข้างบ่อยในข่าวคดีนี้
ดังนั้น อาชีพการงานของเธอก็คงพังไปแล้ว
ฉันแค่ทำตามคำสั่งที่คนในสายสั่งให้ฉันทำ
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันตั้งใจอยากจะทำ
ฉันไม่ใช่อาชญากร
และฉันรู้สึกผิดมาก
ผิดอย่างยิ่งต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
มันทำลายชีวิตฉัน มันทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว
มีคนในสายหลอกลวงที่โทรมา
สั่งให้พวกเขาทำเรื่องผิดกฎหมาย แล้วพวกเขาก็ยินยอม
ผมไม่มีวันรู้ว่าทำไมคุณรู้สึกว่าต้องยอม
ทำอะไรแบบนั้นต่อมนุษย์อีกคนหนึ่ง
เพียงเพราะมีคนในสายบอกให้คุณทำ
คนมากมายที่ผมคุยด้วยพูดว่า "ฉันไม่มีวันทำอย่างนั้นหรอก"
"ทำไมพวกเขาไม่วางหูไปซะ"
(ดร.เจอร์รี่ เอ็ม เบอร์เกอร์ ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาสังคม)
ผมก็รู้สึกเหมือนทุกคน
ผมตกใจครั้งแรกที่ได้อ่านเรื่องคดีหลอกลวง
และผมน่าจะรู้สึกเหมือนคนส่วนใหญ่
ซึ่งก็คือ "มีใครทำอย่างนั้นได้ยังไง"
แต่แล้วผมก็จำได้ว่ามันเป็นปฏิกิริยาเดียวกับ
เวลาที่พวกเขาดูการทดลองของมิลแกรม
ปล่อยผมออกไปนะ คุณไม่มีสิทธิ์กักตัวผมไว้ที่นี่
ปล่อยผมไป ปล่อยผมออกไป
- ต่อเลยครับ - ปล่อยผมออกไป
- ต่อเลย - ปล่อยผมไป
สแตนลีย์ มิลแกรมสนใจว่าทำไมคนมากมาย
ถึงยอมทำตามผู้มีอำนาจ
แม้กระทั่งเวลาผู้มีอำนาจเหล่านี้
ออกคำสั่งให้ทำสิ่งที่เลวร้ายก็ตาม
มิลแกรมสร้างสถานการณ์จำลองขึ้นในห้องแล็บ
แล้วศึกษาพฤติกรรมการเชื่อฟัง
มีผู้ที่เกี่ยวข้องสามคน
คนหนึ่งเป็นผู้ที่ดูแลการทดลอง
คนที่สองเป็นผู้เข้าร่วมการทดลองจริงๆ และคนที่สามเป็นนักแสดง
ที่แสร้งทำเป็นผู้เข้าร่วมการทดลอง
ครูถูกสั่งให้ทำการทดสอบความจำง่ายๆ
ถ้านักเรียนตอบผิด
เขาจะถูกช็อตด้วยไฟฟ้า และหน้าที่ของครูคือ
เป็นคนช็อตไฟฟ้า
(เครื่องช็อตไฟฟ้า)
แน่นอนว่าไม่มีการช็อตไฟฟ้าจริง…
(ความรุนแรงสูง)
และมันถูกจัดฉากขึ้นให้คนที่แกล้งเป็นผู้เข้าร่วม
เป็นนักเรียนเสมอ
นักเรียนจงใจตอบผิดหลายข้อ
ซึ่งทำให้ครูต้องช็อตไฟฟ้าแรงขึ้นเรื่อยๆ
(ครู - ผู้เข้าร่วมตัวจริง นักเรียน - นักแสดง)
ผิด
กระแสไฟ 225 โวลต์
คำตอบคือ "เสียง"
ผู้ร่วมทดลองของมิลแกรมร้อยละ 65 ยังคงทำสิ่งที่พวกเขาคิดว่า
เป็นการช็อตไฟฟ้าที่เจ็บปวดอย่างมาก และอาจถึงตาย
คนเหล่านี้กลัวทุกครั้งที่ต้องกดปุ่มช็อตไฟฟ้า
แต่ถึงพวกเขาจะรู้สึกถึงแรงต้านในใจ
สถานการณ์ทรงพลังมากจนพวกเขาพบว่า
ตัวเองต้องกดปุ่มอยู่ดี
ใครเป็นคนกดปุ่มนั้น
- ผมเอง - ทำไมคุณไม่หยุดล่ะ
เขาไม่ยอม ผมเองก็อยากหยุด
สิ่งที่น่าสนใจก็คือสิ่งที่มันบอกเราทุกคนว่า
ภายใต้สถานการณ์ที่เหมาะสม…
เราคนไหนก็ได้สามารถทำสิ่งที่ลำบากใจอย่างยิ่ง
และสิ่งที่ไม่เป็นตัวเองเลย
(ปี 2004)
(ปี 2003)
(แรพิดซิตี เซาท์ดาโคตา)
เพียงไม่กี่ชั่วโมง ผมเปลี่ยนจากทำสิ่งที่ถูกต้องให้คนอื่น…
(อัลลัน เหยื่อสายที่ 89)
ไปเจอการเผชิญหน้ากับชีวิตในคุก
เพียงเพราะผมรับสายนั้น
ผมโง่เอง ผม… ผมหลงเชื่อ
ผมเชื่อในผู้มีอำนาจ และผมเชื่อว่าเป็นตำรวจจริง
ผมเชื่อว่าผมกำลังช่วยคน
ให้รอดจากสถานการณ์ที่เธอถูกกล่าวหา
(แรนดัล อี คอนเนลลี่ ทนายความของอัลลัน)
ผมไปที่เรือนจำและพบกับอัลลัน
เขาเล่าให้ผมฟังเกี่ยวกับคนร้าย
ที่อ้างตัวเป็นตำรวจทางโทรศัพท์
แล้วทำให้เขาทำสิ่งที่เลวร้ายเหล่านี้
เขาโดนตั้งข้อหาร้ายแรง รวมทั้งการข่มขืนและลักพาตัว
แต่อัลลันไม่เหมือนคนข่มขืนหรือลักพาตัว
ที่ผมเคยเจอมา
ผมรับทำคดีและตกลงจะช่วยครอบครัวให้ถึงที่สุด
(ฮาร์ดี้ส์)
ผมได้งานที่ฮาร์ดี้ส์ตอนอายุ 50 ต้นๆ
ผมเข้าไปทำงานในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการ
ผมใหม่กับงานที่ฮาร์ดี้ส์ ยังเรียนรู้งานอยู่
บ่ายวันนั้น ผมกำลังจะออกกะ
โทรศัพท์ดังขึ้น
ผมก็เลยรับสาย
ผู้ชายในสายพูดว่า
ผมเป็นคนนั้นคนนี้จากกรมตำรวจแรพิดซิตี
ผมได้รับการร้องเรียนว่า พนักงานคนหนึ่งของคุณขโมยเงิน
จากลูกค้า
ผมคิดว่า "ไม่นะ พนักงานของผมขโมยของจากลูกค้าเหรอ"
ผมไม่รู้จะคิดยังไงดี
ตำรวจคนนั้นพูดว่า
ทางเลือกของเธอคือจะไปสถานีตำรวจ
แล้วเปลื้องผ้าค้นตัว หรือเธอจะถูกค้นที่ฮาร์ดี้ส์
เธออยากให้เปลื้องผ้าค้นตัวที่ฮาร์ดี้ส์
มากกว่าจะไปที่สถานีตำรวจ
ผมอยู่ในสายและเขาเริ่มบอกขั้นตอนผม
ถอดรองเท้าเธอออก มีเงินในรองเท้ามั้ย
จากนั้นถอดเสื้อเธอออก ตรวจที่แขนเสื้อด้วย
ผมต้องให้เธอถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น
แล้วดูว่าเธอซ่อนเงินไว้ที่ไหนหรือเปล่า
ระหว่างนั้น หญิงสาวพูดสาย
กับคนในสาย 13 ครั้ง
เธอได้ยินคนในสายขณะที่อัลลันฟังเขา
ออกคำสั่งว่าให้ทำอะไรต่อไป
ครั้งหนึ่งเขาอยากให้เธอกระโดดตบ
เพื่อให้เขาได้ยินที่เธอทำ และรู้ว่าผมทำตาม
คำสั่งที่เขาสั่งมา
การหลอกลวงดำเนินไป สองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมง
ซึ่งส่งเสริมให้คนในสาย
สามารถสร้างบรรยากาศให้พาเตลิดไปได้
เสียงของเขาชัดเจนและสั่งการ
ผมพูดว่า "ไม่ ผมไม่อยากมีส่วนกับเรื่องนี้"
แต่ผมรู้สึกว่าผมไม่มีทางเลือก
ผมไม่เจอเงินแล้วคิดว่า "โอเค น่าจะจบแล้ว"
คราวนี้เขากลับพูดว่า เราต้องค้นตัวเธอหายาเสพติด
แล้วผมคิดว่า "อะไรกัน ผมนึกว่าเป็นการค้นตัวหาเงิน"
แล้วเขาก็เรียกร้องอย่างอื่นต่อไปเรื่อยๆ
คนในสายขอให้เขาทำเรื่องบางอย่าง…
(ถาม: อัลลันโดนส่วนไหนบ้าง ตอบ: ขา หน้าอก ทุกส่วน)
ซึ่งรวมไปถึงการแตะต้องบริเวณสงวน…
(เขาเริ่มแตะหัวนมฉัน)
ของร่างกายเธอ
(บังคับให้ฉันโก้งโค้ง แล้วเริ่มแตะก้นฉัน แหวกแก้มก้น)
"ตรวจทวารหายาเสพติด" เหรอ นี่มันฝันร้ายชัดๆ
ผมรู้ว่าผมต้องจบเรื่องที่เกิดขึ้น นั่นเป็นสิ่งที่ผมรู้
และตอนนั้นเอง ผู้ช่วยผมเดินเข้ามา
ผมคิดได้ว่า "พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไป"
ผมออกจากที่นั่นแล้วกลับบ้าน
เพราะการบังคับและบงการทางจิต
อัลลันจึงทำสิ่งที่เขาเสียใจอย่างที่สุด
ผมเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า
"ใช่ตำรวจเหรอ แกล้งกันหรือเปล่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ผมอยู่ในอาการตกใจ
วันต่อมา ผมกลับไปที่ฮาร์ดี้ส์
มีตำรวจสองคนที่นั่น พวกเขาตั้งข้อหาผมสามข้อ
ลักพาตัวสองข้อหา และข่มขืนโดยไม่ได้วางแผนล่วงหน้า
ผมไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
(เรือนจำเพนนิงตันเคาน์ตี)
ในใจผม ตั้งแต่ช่วงแรกของการสืบสวน
อัลลันเองก็เป็นเหยื่อเช่นกัน
สิ่งที่สำคัญที่สุดของคดีนี้คือมีกล้อง
ที่บันทึกการเปลื้องผ้าค้นตัว ตลอดสองชั่วโมงครึ่งถึงสามชั่วโมง
ทุกอย่างอยู่ในวิดีโอ
หญิงสาวขอในตอนนั้น
ให้อัลลันคลุม… "ช่วยคลุมกล้องไว้หน่อย"
เขาพูดว่า "ไม่ๆๆ" เขาปฏิเสธ
ที่จะปกปิดเหตุการณ์ในห้องนั้น
ไม่มีอาชญากรคนไหนต้องการบันทึก
การกระทำด้วยวิดีโอหรอก
มันเหลวไหลสิ้นดี
การพิจารณาคดีเลือนลางมากสำหรับผม
สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือผมยืนอยู่ที่แท่น
แล้วได้เล่าความจริง
เขาพูดความจริงและนั่นคือตัวตนของอัลลัน
คณะลูกขุนต้องได้รู้จักอัลลัน พวกเขาต้องได้เห็นว่าเขาเป็นคนยังไง
ผมไม่รู้
ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะว่ายังไง
ผมแค่คิดว่า "ผมอาจติดคุกตลอดชีวิตก็ได้"
ผู้พิพากษาถามคณะลูกขุนว่า "ได้คำตัดสินหรือยัง"
"เราคณะลูกขุนพบว่า จำเลยในข้อหากระทำชำเราและลักพาตัว…
ไม่มีความผิด"
มีคนเชื่อผมสักที
เพราะผมไม่รู้ว่าจะมีใครเชื่อผมมั้ย
นอกจากครอบครัวผม
คณะลูกขุนอาจรังเกียจสิ่งที่ลูกความคุณทำ
แต่ยึดตามหลักฐานและพบว่าเขาไม่ผิดก็ได้
นั่นคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดที่ผมเคยเห็น
ของความสามารถในการแยกแยะของลูกขุน
พลิกชีวิตผมไปเลย
ความสัมพันธ์ส่วนตัว…
พวกเขาคิดแต่ว่า "มีคนทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง"
"ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขา"
แม้แต่บางคนที่เป็นเพื่อนมาทั้งชีวิต…
เลิกเป็นเพื่อนกับผม
ผมแค่อยากจะบอกกับหญิงสาวคนนั้นว่า
ผมขอโทษจากก้นบึ้งของหัวใจ
และมัน… มันเป็นสิ่งที่…
มันเป็นเงาตามตัวผมไปตลอดชีวิต
คนในสายก่ออาชญากรรมสมบูรณ์แบบ
เพราะไม่มีใครรู้จักเขาเลย
เขาอาจอยู่ห่างออกไปร้อยกิโลหรือพันกิโล ใครจะไปรู้
ตำรวจมองแต่คนที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
พวกเขาไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ
ในการตามหาคนในสาย
(ปี 2003)
(ปี 2004)
(ปานามาซิตี ฟลอริดา)
เราอยู่ในปานามาซิตี เพื่อตามหาคนในสายหลอกลวง
เรารู้แล้วว่าเขาไม่ใช่ตำรวจ เขาทำงานที่เรือนจำ
(ปานามาซิตี เรือนจำที่หนึ่ง)
มีเรือนจำในพื้นที่สามแห่ง
(เรือนจำที่สาม - เรือนจำที่สอง)
เรากำลังไป
เรากำลังไปแห่งที่ใกล้ที่สุด แล้วค่อยไปแห่งที่สอง
ถ้าจำเป็น เราก็จะไปแห่งที่สาม
เราไปถึงเรือนจำแห่งแรก
เข้าไปในออฟฟิศของพัศดี เปิดแล็ปท็อปแล้วคิดว่า
"เอาละนะ น่าจะง่ายแหละ"
พวกเขาดูมันแล้วพูดว่า "ไม่ เราไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร"
(เรือนจำที่หนึ่ง)
พวกเขาไม่รู้จักเขา
เราก็เลยเก็บข้าวของ…
(ปานามาซิตี)
(แห่งที่สาม - แห่งที่สอง)
ขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปแห่งที่สอง
เราเข้าใกล้มากขึ้นแล้ว ต้องมีใครรู้จักเขาสิ
ผมใช้เวลา 32 ปีสุดท้ายทำงานในเรือนจำ
(คริส ฮับบาร์ด เรือนจำเบย์)
วันที่ 30 มิถุนายน ผมกำลังปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ
หัวหน้าเรือนจำเบย์เคาน์ตีโทรมา แล้วบอกว่ามีนักสืบ
เอารูปภาพมาและอยากให้เราช่วยดู
"ได้เลย มาสิ"
เราเข้าไปในเรือนจำที่สอง ผ่านประตูรักษาความปลอดภัย
เข้าไปในออฟฟิศพัศดี
เราอยู่กับพัศดี และหนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
เราดึงรูปขึ้นมา พัศดีและหัวหน้ารปภ.เข้ามา
พวกเขาให้เราดูภาพจากกล้อง
ที่วอลมาร์ทในคัลลาเวย์
เป็นภาพมุมสูงเหนือจุดชำระเงิน
เราบอกได้ทันทีที่เราเห็นมัน
"ให้ตายสิ นั่นเดวิด สจ๊วต"
แล้วผมก็ "อะไรนะ
เดวิด สจ๊วต"
อะไรกันวะ
เราระบุตัวเขาได้แล้ว ผมไม่รู้จะพูดอะไร
พอเราระบุตัวเขาได้ ตำรวจในห้องสีหน้าชื่นมื่น
เพราะพวกเขาได้หลักฐานชิ้นสุดท้าย
นั่นคือเดวิด สจ๊วต ตอนนี้พวกเขารู้ตัวตนคนที่กำลังตามหาแล้ว
ผมถามพัศดีว่า "เดวิด สจ๊วตทำงานที่นี่เหรอ"
พัศดีตอบว่า "ไม่เพียงทำงานที่นี่…"
แต่เขาอยู่ที่นี่ตอนนี้
ล้อเล่นใช่มั้ย ไม่เพียงเราระบุตัวเขาได้
แต่เขาอยู่ที่เรือนจำในตอนนั้น
ผมคิดว่าแค่สอบสวนเขาก็คงสารภาพ
ผมต้องการคำรับสารภาพ
พอเราพูดกับพัศดีว่า "เราพร้อมเจอเขาแล้ว พาเขามาได้เลย"
เดวิด สจ๊วตเป็นเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ เขาอยู่กะสองตอนตีสามถึงสิบเอ็ดโมง
หน้าที่หลักคือดูแล ปกป้อง และควบคุมนักโทษ
ให้แน่ใจว่าพวกเขาปลอดภัย และคนอื่นๆ ปลอดภัย
พัศดีเดินเข้ามา มีคนเดินตามเขา
มันคือคนที่อยู่ในรูปและวิดีโอแน่นอน ไม่พลาดแน่
ชายผิวขาว สูง 180 ผมสีดำปัดไปด้านหลัง
(เอ็ม เอส แคร์เรียร์ส เดวิด สจ๊วต)
ผมแนะนำตัวและถามเขาว่า เขาคิดว่าวันนี้เรามาที่นี่
เพื่อคุยกับเขาทำไม
เขาพูดว่า "ไม่รู้เลย"
เขาอยู่ในนั้นแค่ 30 วินาที เขาก็เริ่มดูอึดอัดมากแล้ว
ผมพูดว่า "เริ่มได้แล้ว" เพราะผมรู้ว่าเราจัดการเขาได้แน่
ผมพูดว่า "เรารู้ว่าคุณโทรศัพท์หลอกคน ในแมสซาชูเซตส์
และชุมชนอื่นๆ ทั่วสหรัฐอเมริกา"
ถึงตอนนี้ เขาเริ่มเหงื่อแตก ตัวสั่น
เราคิดว่า "โอเค ดี"
แล้วเขาก็พูดว่า "มีใครเป็นอะไรมั้ย"
จากนั้น เขาก็พูดว่า "ขอบคุณพระเจ้า จบซะที"
ตอนนั้นเอง พอเขาพูดประโยคเหล่านั้น ผมนึกว่าผมได้ตัวเขาแน่
ไม่ต้องสงสัย ผมพูดว่า "เรามีวิดีโอ
ตอนคุณซื้อบัตรโทรศัพท์"
เขาพูดว่า "ผมไม่ได้เป็นคนโทร"
เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ซื้อบัตรโทรศัพท์อะไร
เขาไม่ยอมรับและขอใช้สิทธิ์ไม่ตอบ
เราหยุดซักถาม ไม่พูดต่ออีกเลย
พอผมได้ยินว่านี่มันเรื่องใหญ่ขนาดไหน
ผมไม่อยากเชื่อว่ามันเกิดขึ้นนานขนาดนี้ โดยที่จับเขาไม่ได้
เรายังแปลกใจและตกใจกับเรื่องนี้อยู่เลย
มันสายไปแล้วที่จะเฝ้าดูเดวิด สจ๊วต
ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเราจับเขาคาหนังคาเขาไม่ได้
ผมต้องได้คำรับสารภาพ แต่เขาไม่ยอมให้
การสืบสวนแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ผมต้องการหลักฐานเพิ่ม
(กรมตำรวจปานามาซิตี ฟลอริดา)
(ตำรวจปานามาซิตี)
เราก็เลยกลับไปที่สำนักงานตำรวจปานามาซิตี
แล้วบอกว่า "โอเค แล้วไงต่อ เราจะทำยังไงดี"
ผมตัดสินใจว่าเราต้องขอหมายค้นบ้านเขา
(ทางตัน)
เดวิด สจ๊วตอาศัยอยู่ในเฟาน์เทน
สี่สิบกิโลเมตรทางตอนเหนือ จากใจกลางเมืองปานามาซิตี
เฟาน์เทนมีถนนดินมากมาย ชาวบ้านอาศัยอยู่ในรถบ้าน
อยากอยู่อย่างสงบ ยุ่งแต่เรื่องตัวเอง
และไม่อยากให้ใครไปที่นั่น
เขาอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในบริเวณป่า
เขามีรถเทรลเลอร์ และกระท่อมเล็กๆ ในบริเวณบ้าน
เดวิดยังไม่รู้ว่าจะถูกค้นบ้านจนกระทั่ง…
เขาเปิดประตู
ตำรวจปานามาซิตีตรวจค้นบ้านเขาจนทั่ว
และพบนิตยสารตำรวจจำนวนมาก
เขาสมัครงานตำรวจหลายครั้ง
ทั่วบริเวณ
เราพบไดอารี่ เห็นได้ชัดว่า
เขาเคยเป็นตำรวจพาร์ทไทม์ ที่กรมท้องถิ่นบางแห่ง
และเขาบันทึกเรื่องราวว่า
"วันจันทร์ที่ 21 เมษายน ขับรถไปกับบร็อค ไล่ตามรถที่ขับ 200 กม.ต่อชั่วโมง"
"วันพุธที่ 30 เมษายนไล่ตามจ่า ที่ 225 กม.ต่อชั่วโมง"
เขาหมกมุ่นกับการเป็นตำรวจ
เราดูออกว่ามันทำให้เขาตื่นเต้น
แต่มันไม่ช่วยคดีของผมเลย ผมต้องการหลักฐานในคดี
พวกเขาค้นบริเวณทั้งหมด ด้านนอก กระท่อม…
แล้วก็ แจ็กพอต
เจอบัตรโทรศัพท์
หลักฐานชิ้นสำคัญคือ บัตรโทรศัพท์ซื้อล่วงหน้า
ความหวังของผมคือ มันจะมัดตัวเขา กับคดีที่เมาท์วอชิงตันได้มั้ย
เราจะมัดตัวเขากับคดีในแมสซาชูเซตส์ได้มั้ย ใช่บัตรนี้มั้ย มันอาจจะ
นำไปสู่คดีอื่นๆ ก็ได้
ในตอนนี้งานของผมคือจูงใจให้อัยการตั้งข้อหา
ผมอยากให้เขาถูกตั้งข้อหาประทุษร้ายทางเพศ
เพราะผมคิดว่า มันเหมาะกับลักษณะของอาชญากรรม
เขาสั่งให้คนอื่นทำอนาจารเหยื่อเหล่านี้
อัยการคิดว่ามันเป็นแค่การโทรหลอก
แม้ว่าจะน่าสยดสยอง น่ากลัวมาก
อัยการคิดว่าคงยากจะเอาผิดเดวิด สจ๊วต ในข้อหาทางเพศ
เนื่องจากมันเป็นการโทรหลอก และเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆ
เขาแค่อยู่ในสาย
สิบปีที่คนคนนี้โทรศัพท์หลอก
ผมเจอตัวเขาแต่ไม่มีใครอยากตั้งข้อหาเขา
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ผมโทรหาบัดดี้ สตัมป์ในเมาท์วอชิงตัน
ผมรับโทรศัพท์จากวิคแล้วพูดว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นั่น"
ผมอยู่ห่างออกไปเป็นพันกิโล "เขาเข้าคุกหรือยัง"
วิคบอกว่า "ผมคิดว่า ยังไม่มีหลักฐานพอเอาผิดเขา"
ผมพูดว่า "อะไรกันวะ คุณจับเขาไม่ได้เหรอ เขาอยู่บ้านน่ะแหละ
เขารู้ว่าถูกตำรวจเฝ้าดูอยู่
แล้วคุณจะบอกว่าหมอนี่อาจหนีออกจากพื้นที่
และเราอาจชวดเขาได้งั้นเหรอ"
ผมคิดว่า "ฉันลงแรงกับคดีนี้ไปมาก ตลอดสามเดือน
เราระบุตัวเขาได้ แต่เขาจะหนีไปเฉยๆ งั้นเหรอ"
ผมเลยพูดว่า "เราต้องจบเรื่องบ้าๆ นี้ให้ได้"
ผมพยายามเท่าที่จะทำได้เพื่อขอหมายจับ
เราพบกับอัยการเขต อัยการสูงสุด
และผู้พิพากษาเขต
ผู้พิพากษาออกหมายจับเดวิด สจ๊วต
ผมโทรหาภรรยาแล้วพูดว่า "ที่รัก จัดกระเป๋าให้ผมที
ผมจะไปปานามาซิตี ฟลอริดา"
ผมจะจัดการเขา ผมจะพาเขากลับมา
เราจะทวงคืนความยุติธรรมกันที่นี่
ให้กับทุกอย่างที่เขาทำกับเราทุกคน
จะมีอะไรผิดพลาดได้
(สตีฟ โรมิเนส ทนายของเดวิด สจ๊วต)
ตำรวจคิดว่าทุกคดีคือชัยชนะ
สิ่งที่เกิดขึ้นในมุมของตำรวจ มักไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นจริง
(เดวิด อาร์ สจ๊วต)
ผมคิดว่าเดวิด สจ๊วต ลูกความผมบริสุทธิ์มั้ย
ผมรู้แน่ชัดว่าเขาไม่ผิด
คำบรรยายโดย พรทินา ตั้งสัจจะวิฑูรย์