A teraz niewiarygodne oszustwo,
którego ofiarą padło wiele osób.
Dzwoniący, udający policjanta, był na tyle przekonujący,
że namówił niektórych kierowników do molestowania pracowników.
Gdybym odmówiła przeszukania,
aresztowaliby mnie albo zwolnili.
Policjanci powiedzieli mi,
że nagrano te wydarzenia.
W ciągu 30 lat nie widziałem czegoś takiego.
Kto mówi?
Dzwoniący popełnił zbrodnię idealną,
bo był zupełnie anonimowy.
Seksualny drapieżnik jest na wolności,
a telefon dzwoni każdego dnia.
NIE ODBIERAJ TELEFONU
Kierownik powiedział mi,
że potrzebuje mnie w biurze, co…
nigdy się nie zdarzyło.
Kazał mi zamknąć drzwi.
Biuro było potwornie małe.
Nie miałam pojęcia, o co chodzi, ale wiedziałam, że coś jest nie tak.
Byłam bezsilna.
Dorastałam w płd. części Georgii. Często się przenosiliśmy.
Mieszkaliśmy
DEBORAH − FAŁSZYWY TELEFON NR 67
na obszarze wiejskim.
Deborah to moja bliźniaczka.
W wieku 18. lat poszliśmy na studia.
BRAT DEBORAH
Mieszkaliśmy w przyczepie
i ledwo wiązaliśmy koniec z końcem.
Od pierwszego do pierwszego. Wieczna niepewność.
Ale mogliśmy na sobie polegać.
Zawsze chciałam być niezależna i mieć własne pieniądze,
więc zatrudniłam się w Taco Bell.
TACO BELL PRZEJAZDEM
Kiedy zaczęłam, miałam 19 lat.
Była trzecia nad ranem,
Deborah wróciła z pracy
i zaczęła opowiadać o tym,
że przydarzyło jej się coś dziwnego.
Poniedziałkowa noc w listopadzie. Miałam podwójną zmianę.
Kierownik powiedział, że zadzwonił detektyw.
Twierdził, że skradziono torebkę
i ja pasowałam do opisu osoby, która ją zabrała.
Doznałam szoku,
bo ja bym czegoś takiego nie zrobiła.
Gliniarz dał mi dwie opcje.
Albo miał przyjść policjant
i mnie przeszukać,
albo miałam pozwolić na to
kierownikowi.
Nie wiedziałam, jak wygląda rewizja osobista.
Byłam bardzo podatna.
Przestrzegałam zasad.
Nic nie miało sensu.
To było…
niezrozumiałe, bo powiedziała, że musiała zdjąć ubranie.
KIEROWNIK
Podawałam każdą zdjętą część garderoby.
Czytał informacje z metek do telefonu,
a potem wkładał wszystko do sejfu.
Gliniarz był bardzo spokojny, jakby się na tym znał.
Miałam robić ćwiczenia, żeby się spocić,
bo wtedy, kiedy potrzesz skórę
otrzymasz zielony osad.
Gliniarz powiedział, że jeśli ukryłam pieniądze przy ciele,
byłoby to widać.
Pocierał całe moje ciało,
żeby mieć pewność, że nie ma osadu.
Sprawdzał wszystko.
Usta, uszy, a potem genitalia.
Musiałam zgiąć się w pół, rozstawić nogi i dotknąć palców u stóp.
Dotykał mnie chyba wszędzie.
Tak się przestraszyłam, że w końcu się przeciwstawiłam.
Czułam, że moje ciało zostało pogwałcone.
Ciągle powtarzała, że się bała
i że jeśli nie zrobiłaby tego i tego,
aresztowaliby ją.
Skąd mogłam wiedzieć, jak to miało wyglądać?
Nie miałam nawet tyle władzy.
Na koniec kierownik się wkurzył,
powiedział mu, żeby spieprzał,
rozłączył się,
rzucił ubrania w moją stronę i wyszedł.
Rozmowa trwała godzinami, wydawało się, że wieczność.
Nawet kiedy wychodziłam z biura, czułam,
jakby to był sen.
Jakoś dwa dni później zrozumiałam,
że nikt tak naprawdę o nic mnie nie oskarżał,
a dzwoniący nie był policjantem.
Nie chciała o tym gadać
i zmieniała temat.
Było mi tak wstyd
i chciałam, żeby to był sen.
Mówiąc o tym, staje się to prawdą.
Po tej sytuacji rzuciłam pracę i studia.
Straciłam stypendium.
Po prostu nie mogłam.
Zrezygnowałam na kilka lat.
Deborah od zawsze miała w sobie niewinność
i promienność.
A kiedy to się stało,
jej nastrój zmienił się diametralnie
i nadal czuję…
Przepraszam.
Nadal czuję się winny, że nie zrobiłem więcej.
Myślę, że dzwoniący nie miał żadnego poszanowania dla ludzi
ani do tego,
co ludzie wtedy czują.
Chory drapieżnik seksualny.
Trzeba go było powstrzymać.
Kiedy zdałem sobie sprawę, że jest więcej ofiar,
czułem się w obowiązku to zakończyć
i pracowałem bez ustanku, żeby tego dokonać.
W Stanach Zjednoczonych trwało to już dziesięć lat.
Szokiem dla mnie było to…
EMERYTOWANY DETEKTYW
…że parliśmy do przodu, próbując to rozwiązać,
i mieliśmy 73 sprawy w 32 stanach,
a telefon wciąż dzwonił.
I za każdym razem z Panama City.
Nie raz z Teksasu, a raz z Kalifornii.
I żadnej sprawy nie rozwiązano.
Burger King z Fargo w Dakocie Płn.
Kierownik zrobił rewizję osobistą 17-letniej pracownicy.
W 2002 roku w Taco Bell młodą kobietę przeszukał
jej kierownik, bo oskarżona była o kradzież.
Sprawa mnie przerastała.
Ale dwóch rzeczy nie chciałem słyszeć.
„Nie” i że czegoś nie mogę.
Czas mijał, wydzwanialiśmy
i zadawaliśmy pytania…
I powoli szliśmy do przodu.
Po rozmowie z Vikiem wiedziałem, że mamy podejrzanego.
Może udałoby mu się zdobyć kolejny element układanki.
Wydzwaniałem przez cztery miesiące.
SIERŻANT
Tyle samo czasu oglądałem nagrania.
W końcu zdobyliśmy zdjęcie.
Na kamerze zobaczyliśmy kogoś,
kto kupuje kartę.
Widzieliśmy cechy charakterystyczne.
Kolor włosów, wzrost, budowę ciała.
Miał obszycie na spodniach.
Czyli był z policji.
Był gliniarzem.
Czas było w końcu wybrać się w teren.
Pojechaliśmy do Panama City.
PANAMA CITY − FLORYDA
Polecieliśmy do Panama City. Nienawidzę słońca. Było gorąco.
To miasto urlopowe. Idealne miejsce
na takie połączenia,
bo większość ludzi jest przejazdem.
Przyjeżdżają tylko na kilka dni. Nikt ich nie zna i nikogo to nie obchodzi.
Uganialiśmy się za duchem. Kim była osoba na nagraniu?
Mogła być wszędzie.
Przyjrzałem się telefonom wykonanym do Wendy's.
Dzwoniono tego samego wieczoru
między 19.30 a 23.30
jakoś w tej okolicy.
Dwa telefony do Wendy's w Massachusetts
wykonano z tej stacji paliw.
Trwały około 90 minut, jeden po drugim,
więc był na stacji prawie trzy godziny.
Nie mogę uwierzyć, że budka jest tak blisko drzwi.
Myślałem, że miejsce będzie ustronne
i z dala od ruchu.
Zaskakujące.
Chodzi mu o władzę. Wydzwania, stojąc na dworze,
a ludzie sobie przechodzą.
Chciał mieć władzę nad ludźmi.
Chciał wiedzieć, że robią to, co on im każe.
To seryjny drapieżnik seksualny.
Wykonał wiele telefonów
i kazał zrobić rewizję kobietom i mężczyznom.
Ten osobnik jest bardzo niebezpieczny.
Skrzywdził wiele osób.
I nie dowiemy się, jak bardzo.
Pojechaliśmy na posterunek,
spotkaliśmy się z detektywami i przekazaliśmy wszystkie informacje
o tej sprawie.
Pokazaliśmy zdjęcia na laptopie
i poprosiliśmy ich o pomoc.
Wyświetliliśmy zdjęcie,
ale go nie rozpoznali.
Myślałem, że będą go znali.
Spojrzeli na nagranie i powiedzieli, że to nie gliniarz.
Zapytałem, czemu nosi policyjne spodnie.
A oni: „Nie są policyjne”. Zaskoczyli mnie.
Powiedzieli, że to strażnik więzienny.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Szok, gdyby to był gliniarz.
Nie chciałem tego. Ale zaskoczyło mnie, kiedy okazało się inaczej.
To nie był policjant, tylko strażnik w więzieniu.
Ale nadal szliśmy w dobrym kierunku.
Zawęziliśmy listę podejrzanych z całej Florydy
do policji,
a potem do pracowników więziennych.
Czułem, że uda się go zidentyfikować.
W trakcie szukania, skąd wychodziły rozmowy,
i przeglądania spraw,
moim celem było, aby Louise zaznała sprawiedliwości…
OKRUTNE OSZUSTWO
…przez to, że padła ofiarą.
Ktoś udający policjanta zadzwonił do McDonalda
w Mount Washington w kwietniu 2004 roku.
Powiedział kierowniczce, że Ogborn podejrzewano o kradzież.
Nakazał kierowniczce i jej narzeczonemu
zrobić Ogborn rewizję i wykonać akty seksualne.
Narzeczony, Walter Nix,
powiedział, że myślał, że to był prawdziwy policjant.
Ten osobnik był przekonujący.
Ludzie wierzyli w to, co mówił,
dali się omamić i wykonywali jego polecenia.
Większość mówi, że nie uwierzyłaby, gdybyś ktoś przez telefon
PREZENTERKA WIADOMOŚCI
kazał im zrobić rewizję.
Ale ten oszust musiał być w tym bardzo dobry.
Dzwoniący nigdy nie podniósł głosu.
Wyraźnie mówił, co i jak ma być zrobione.
Opisywał, jak to ma być zrobione,
a w razie jakichś wątpliwości, kiedy podawał powód,
wątpliwości się rozwiewały
i ludzie robili, co chciał.
Dzwoniący miał stanowczy głos.
Zasugerował
zasłonięcie okienka, żeby nikt nie zaglądał
i aby Louise czuła się bezpiecznie.
Podawał opis pracownika
i w co byli ubrani.
Człowiek się zastanawia, skąd znał wygląd pracownika.
Ludzie myśleli, że to policja,
że rozmawiają z gliniarzem
i przedstawicielem McDonalda,
którzy byli na linii.
Wszystko wydawało się legalne.
Wykonywali więc polecenia po kolei,
żeby zobaczyć, jak daleko się posunie.
W tej sprawie to dzwoniący jest przestępcą
i złoczyńcą, ale ludzie obwiniają Donnę Summers
i jej narzeczonego Waltera Nixa.
To, że dzwoniący jest nieuchwytny, wcale nie znaczy,
że tych dwojga nie oskarżono
i się nimi nie zajęto.
Walter Nix i Donna Summers dopuścili do tego.
Nix wpadł po uszy. Usłyszał poważne zarzuty.
Złapany na gorącym uczynku.
Nie mógł się z tego wymigać.
Sprawa Waltera Nixa nie wyglądała dobrze.
Przyznał się, znalazł się w rejestrze przestępców seksualnych
i musiał odsiedzieć pięć lat.
Dzień dobry, przed państwem Lori Lyle. Mężczyzna idzie do więzienia
za wykonywanie poleceń osoby udającej policjanta,
która kazała mu molestować nastolatkę.
Pan Nix jest dobrym człowiekiem, który znalazł się w nietypowej sytuacji
i podjął bardzo złą decyzję.
Sędzia nie uznał Nixa za dobrą osobę.
Odrzucił prośbę o wyrok w zawieszeniu,
ale zgodził się na nową i karę więzienia.
Jest to dla mnie niepojęte,
że ktoś dokonałby tych czynów
tylko na podstawie rozmowy telefonicznej.
Po przyjęciu ugody
Nixa skazano na pięć lat więzienia.
Donna Summers zrobiła coś złego i zrobiła to umyślnie.
Nie miała noża na gardle.
Zrobiła to, co kazał dzwoniący.
Mogła pójść po rozum do głowy.
Musiała za to odpowiedzieć.
Musiała ponieść konsekwencje.
Donna Summers dostała ofertę ugody, niemniej to doktryna Alforda.
Miała przyznać się do winy,
bo dowody były obciążające,
ale w świetle prawa miała zachować niewinność.
Przyznała się do wykroczenia i dostała rok w zawieszeniu.
WYROK W ZAWIESZENIU DLA OSKARŻONEJ O REWIZJĘ
Donna nie poszła do więzienia, ale zwolniono ją z McDonalda.
Błyskawicznie się jej pozbyli.
Jej zdjęcie pokazywano w wiadomościach
w związku ze sprawą.
Jej kariera była skończona.
Wykonywałam polecenia dzwoniącego.
Nie zrobiłabym tego celowo.
Nie jestem przestępcą.
Czuję się winna,
okropnie winna tego, co się stało.
To wydarzenie zniszczyło moje życie.
Dzwoni oszust,
każe im popełnić przestępstwo, a oni się słuchają.
Nigdy nie zrozumiem, jak ktoś mógł czuć się zmuszony
zrobić coś takiego drugiemu człowiekowi
tylko dlatego, że ktoś mu kazał przez telefon.
Wiele osób powiedziało mi: „Ja bym tego nie zrobił!
Czemu się nie rozłączyli?”.
PROFESOR PSYCHOLOGII SPOŁECZNEJ
Zareagowałem jak każdy.
Byłem zdumiony, kiedy przeczytałem o tej sprawie,
i zareagowałem pewnie jak większość:
„Jak ktoś mógł to zrobić?”.
Ale przypomniałem sobie, że reakcja jest identyczna
na eksperyment Milgrama.
Wypuść mnie! Nie masz prawa mnie trzymać.
Wypuść mnie!
- Kontynuuj. - Wypuść mnie!
- Dalej. - Wypuść mnie!
Stanley Milgram chciał wiedzieć, dlaczego tak wielu ludzi
słucha się autorytetów,
nawet kiedy te osoby
każą im zrobić coś bardzo złego.
Milgram stworzył sytuację w laboratorium
i badał przypadki posłuszeństwa.
Trzy osoby brały w tym udział.
Jedna była eksperymentatorem,
druga prawdziwym uczestnikiem, a trzecia aktorem,
który udawał uczestnika.
Nauczyciel miał wykonać prosty test pamięciowy.
Jeśli uczeń źle odpowiedział,
miał być rażony prądem. Zadaniem nauczyciela
było porażenie go.
GENERATOR WSTRZĄSÓW
Oczywiście wstrząsów nie wykonywano,
INTENSYWNE − EKSTREMALNE
a badanie ustawiono tak, że udający uczestnika
zawsze miał być uczniem.
Uczeń specjalnie dawał złe odpowiedzi,
aby nauczyciel musiał zadawać mocniejsze wstrząsy.
NAUCZYCIEL (UCZESTNIK) − UCZEŃ (AKTOR)
Źle!
Dwieście dwadzieścia pięć woltów.
Słowo to „hałas”.
65% uczestników eksperymentu kontynuowało zadawanie, jak myśleli,
bardzo bolesnych, może nawet śmiertelnych wstrząsów.
Przechodzili męczarnie, kiedy musieli pociągnąć dźwignię.
Ale pomimo wewnętrznego sprzeciwu
sytuacja była tak przytłaczająca,
że pociągali za dźwignię.
Kto wciskał guzik?
- Ja. - Czemu nie przestałeś?
Nie pozwolił mi. Chciałem przestać!
Płynie z tego intrygujący wniosek.
W odpowiednich okolicznościach
każdy jest pewnie zdolny do zrobienia niepokojących
i bardzo nietypowych rzeczy.
RAPID CITY − DAKOTA POŁUDNIOWA
W ciągu kilku godzin od robienia czegoś dobrego
ALLAN − FAŁSZYWY TELEFON NR 89
do wylądowania w więzieniu
tylko dlatego, że odebrałem telefon.
Byłem łatwowierny.
Wierzę w organy władzy i uwierzyłem, że był policjantem.
Wierzyłem, że pomagam jej
wyplątać się z sytuacji, o którą ją oskarżono.
PRAWNIK ALLANA
Poszedłem do więzienia i poznałem Allana.
Opowiedział mi o oszuście,
który udawał policjanta
i kazał mu zrobić okropne rzeczy.
Oskarżono go o gwałt i porwanie.
Allan nie pasował do profilów ani gwałcicieli, ani porywaczy,
z którymi miałem styczność.
Zgodziłem się wziąć sprawę i doprowadzić ją do końca.
Kiedy dostałem pracę w Hardee's, byłem po pięćdziesiątce.
Zostałem zastępcą kierownika.
Byłem stosunkowo nowy, wciąż się uczyłem.
Tamtego popołudnia kończyłem zmianę.
Zadzwonił telefon.
Odebrałem.
Jakiś pan powiedział…
Nazywam się tak i siak i pracuję w policji Rapid City.
Otrzymałem zgłoszenie, że pracownica ukradła pieniądze
klientowi.
Pomyślałem sobie: „Moja pracownica okradła klienta?”.
Nie wiedziałem, co myśleć.
Policjant powiedział…
Możesz albo iść na posterunek
na rewizję osobistą, albo mieć rewizję w Hardee's.
Wolała rewizję osobistą w Hardee's
niż iść na posterunek.
Przez słuchawkę zaczął mi mówić, jak to będzie przebiegać.
Zdejmij jej buty. Są tam jakieś pieniądze?
Teraz zdejmij jej bluzkę i sprawdź rękawy.
Musiała zdjąć każdą część garderoby,
a ja musiałem sprawdzić, czy ukryła gdzieś pieniądze.
Młoda kobieta
trzynaście razy rozmawiała z dzwoniącym.
Tak samo jak Allan słyszała,
jak dzwoniący wydawał polecenia.
Kazał jej robić pajacyki tak,
żeby ją słyszeć i wiedzieć, że robiłem to,
co mi kazał.
Rozmowa z oszustem trwała trzy godziny,
co tylko umocniło jego pozycję,
żeby uwieść i wytresować i posunąć się tak daleko, jak to zrobił.
Mówił precyzyjnie i roszczeniowo.
Nie chciałem brać w tym udziału,
ale czułem, że nie mam wyjścia.
Nie znalazłem pieniędzy i myślałem, że to koniec.
Potem powiedział, że mam poszukać narkotyków.
Pomyślałem: „Przecież szukałem pieniędzy”.
Potem kontynuował swoje żądania.
Dzwoniący kazał robić konkretne rzeczy…
P: JAKICH CZĘŚCI CIAŁA DOTYKAŁ? O: NOGI, PIERSI, WSZYSTKO.
…dotykać miejsc intymnych…
ZACZĄŁ DOTYKAĆ SUTKÓW
…fizycznie.
KAZAŁ MI SIĘ ZGIĄĆ W PÓŁ. DOTYKAŁ TYŁKA I ROZWIERAŁ POŚLADKI.
„Sprawdzić, czy nie ma narkotyków”? To był jakiś koszmar.
Wiedziałem, że to musi się skończyć.
Wtedy weszła moja asystentka.
Nie mogłem uwierzyć, co zrobiłem.
Poszedłem do domu.
Przez psychiczną manipulację i przymuszanie
Allan zrobił coś, czego okropnie żałował.
Zadawałem sobie pytania:
„To był gliniarz? Chory żart? Co się właśnie wydarzyło?”.
Byłem w szoku.
Następnego dnia wróciłem do Hardee's.
W środku czekali detektywi i oskarżyli mnie o trzy przestępstwa.
Dwa porwania i gwałt II stopnia.
Nie mogłem uwierzyć, co się działo.
WIĘZIENIE
Dla mnie od początku śledztwa
Allan też był ofiarą.
Kamera była kluczowym elementem naszego śledztwa,
bo nagrała trzygodzinną rewizję osobistą.
Wszystko było na nagraniu.
Na początku młoda kobieta poprosiła,
żeby Allan zasłonił kamerę.
Powiedział: „Nie”. Stanowczo odmówił
ukrycia wydarzeń w biurze.
Żaden przestępca nie chciałby,
aby nagrano jego występek.
To jakiś absurd.
Proces pamiętam jak przez mgłę.
Pamiętam tylko, jak zeznawałem
i próbowałem powiedzieć prawdę.
Był szczery, bo taki jest Allan.
Ławnicy musieli go poznać i zobaczyć, jaki jest naprawdę.
Nie miałem pojęcia,
co postanowią.
Myślałem tylko o tym, że mogę dostać dożywocie.
Sędzia zapytał, czy ławnicy podjęli decyzję.
„W sprawie zarzutu gwałtu i porwania ława uznaje oskarżonego…
niewinnym”.
Ludzie mi uwierzyli!
Nie wiedziałem, czy ktokolwiek to zrobi.
Oprócz rodziny.
Ławnicy mogą gardzić tym, co zrobił oskarżony,
ale muszą uznać go za niewinnego na podstawie dowodów.
Jeszcze nie widziałem tak pouczającego przykładu,
gdzie ławnik dostrzegł różnicę.
Moje życie stanęło na głowie.
Związki między ludźmi…
Każdy tylko myślał: „Jak tak można?
Nie chcę go znać”.
Nawet dwoje najlepszych przyjaciół…
odwróciło się ode mnie.
Chciałbym przekazać tej młodej kobiecie,
że przepraszam ją z głębi serca.
To wydarzenie
wisi nade mną jak chmura burzowa.
Dzwoniący popełnił zbrodnię idealną,
bo był zupełnie anonimowy.
Był 1600 km albo 120 km dalej. Kto wie?
Podejrzenia padły na człowieka na pierwszym planie.
Dzwoniący nikogo nie interesował
i nawet go nie szukali.
PANAMA CITY − FLORYDA
Byliśmy w Panama City i tropiliśmy oszusta.
Okazało się, że to strażnik więzienny.
PLACÓWKA 1
W okolicy były trzy więzienia.
PLACÓWKA 3 – PLACÓWKA 2
Pojechaliśmy.
Najpierw do najbliższego, a potem do drugiego.
Jak trzeba, to i do trzeciego.
Dotarliśmy do pierwszej placówki,
do biura naczelnika, gdzie otworzyliśmy laptopa,
myśląc, że łatwo pójdzie.
Spojrzeli i powiedzieli: „Nie wiemy, kto to jest”.
PLACÓWKA 1
Nie wiedzieli, co to za gość.
Spakowaliśmy się…
PLACÓWKA 3 − PLACÓWKA 2
wsiedliśmy do auta i dalej w drogę.
Zbliżaliśmy się. Ktoś musiał go znać.
W więzieniu pracowałem 32 lata.
ZAKŁAD KARNY BAY
Byłem w pracy 30 czerwca.
Naczelnik powiedział, że przyjechali śledczy
i chcą nam pokazać zdjęcie.
„No dobra”.
Pojechaliśmy do drugiego więzienia, przeszliśmy przez ochronę
i do biura naczelnika.
Był tam naczelnik i ktoś z ochrony.
Wyświetliłem zdjęcie i im pokazałem.
Pokazali nam kadr z nagrania
w Walmarcie w Callaway.
Kamera była nad kasą.
Jak tylko spojrzeliśmy:
„Cholera, to David Stewart”.
A ja: „Co?”.
„David Stewart”.
Ja pierdzielę.
Mieliśmy tożsamość. Zatkało mnie.
Zaświeciły im się oczy, jak go rozpoznaliśmy,
bo w końcu znaleźli brakujący element.
To był David Stewart. Wiedzieli, kogo szukali.
Zapytałem naczelnika, czy tam pracuje.
A on na to: „Nie tylko tu pracuje”…
Był na miejscu.
To były jakieś żarty. Nie dość, że poznaliśmy tożsamość,
to jeszcze był na miejscu.
Liczyłem, że go przyskrzynimy.
Chciałem, żeby się przyznał.
Powiedzieliśmy naczelnikowi, żeby go przyprowadził.
David Stewart był strażnikiem na drugiej zmianie od 15 do 23.
Zajmował się opieką i kontrolowaniem więźniów.
Dbał o to, by wszyscy byli bezpieczni.
Wszedł naczelnik i podejrzany.
Wyglądał dokładnie tak samo. Nie było mowy o pomyłce.
Biały mężczyzna, 182 cm wzrostu, czarne włosy zaczesane do tyłu.
Przedstawiłem się i zapytałem, czy wie, dlaczego przyjechaliśmy
z nim porozmawiać.
Odpowiedział, że nie.
Był tam pół minuty i już czuł się niekomfortowo.
Pomyślałem: „Zaczynamy”, bo wiedziałem, że go mamy.
Powiedziałem: „Wiemy, że dzwoniłeś do Massachusetts
i innych regionów w całych Stanach”.
Zaczął się pocić i trząść.
Pomyślałem: „Dobrze”.
Potem zapytał: „Komuś coś się stało?”.
A za chwilę: „Dzięki Bogu to koniec”.
Kiedy to powiedział, myślałem, że go mamy.
Bez gadania. Powiedziałem, że mamy nagranie,
jak kupuje karty.
Powtarzał, że to nie on dzwonił.
Zaprzeczył, że kupił karty.
Nie przyznał się i powołał się na piątą poprawkę.
Przerwaliśmy przesłuchanie. Nic więcej nie powiedział.
Kiedy usłyszałem o zasięgu sprawy,
nie mogłem uwierzyć, że tyle czasu uchodziło mu to na sucho.
Byliśmy zaszokowani.
Obserwacja Stewarta nie miała sensu.
Wiedzieliśmy, że go nie przyłapiemy.
Nie chciał przyznać się do winy.
Śledztwo wisiało na włosku.
Potrzebowałem więcej dowodów.
POLICJA W PANAMA CITY NA FLORYDZIE
Wróciliśmy do detektywów w Panama City
i zapytaliśmy ich, co dalej mamy robić.
Musieliśmy przeszukać jego dom.
DROGA BEZ PRZEJAZDU
Stewart mieszkał w Fountain.
To było 40 km na północ od centrum miasta.
Fountain to drogi polne i ludzie mieszkający w przyczepach.
Chcą mieć święty spokój
i żeby nikt do nich nie zaglądał.
Mieszkał głęboko w lesie,
miał przyczepę i małą szopę.
David nie wiedział, że przeszukają jego dom…
aż otworzył drzwi.
Detektywi przeszukali dom.
Znaleźli sporo policyjnych magazynów.
Składał podania do policji
w całej okolicy.
Znaleźliśmy jego dzienniki. W przeszłości
był policjantem na pół etatu na jakimś małym posterunku.
Zapisywał takie rzeczy:
„Poniedziałek 21 kwietnia. Z Brockiem. Ścigaliśmy kogoś, kto jechał za szybko.
Środa 30 kwietnia. Ścigaliśmy sierżanta. 225 km/h”.
Miał obsesję na punkcie bycia policjantem.
Widać było, że to lubił.
To mi nie pomagało. Musiałem zdobyć niezbity dowód.
Przeszukali cały teren. Na dworze, szopę.
I potem… bum.
Znaleźli kartę.
Kluczowym dowodem była karta telefoniczna.
Chciałem go powiązać z Mount Washington
i z Massachusetts. Chciałem, żeby to była ta karta.
Byłaby to wisienka na torcie.
Musiałem przekonać prokuratora do postawienia zarzutów.
Chciałem, żeby to było coś o napaści seksualnej,
bo pasowało to do dokonanego przestępstwa.
Poinstruował kogoś, żeby molestować ofiary.
Dla prokuratury to było tylko oszustwo.
Chore i poniżające innych,
ale uważali, że byłoby zbyt trudno skazać go za molestowanie.
To było tylko oszustwo, a jego nawet tam nie było.
Wykonał telefon.
Przez dziesięć lat tak wydzwaniał.
Znalazłem go i nikt nie chciał go oskarżyć.
Nie do wiary, kurwa.
Zadzwoniłem do Buddy'ego Stumpa.
Zadzwonił Vic i zapytałem, co się tam dzieje.
Byłem 1000 km dalej. „Siedzi w więzieniu?”
Vic odpowiedział, że jeszcze nie może go oskarżyć.
A ja na to: „Jak to nie? Siedzi w domu.
Wie, że policja mu się przygląda.
Chcesz powiedzieć, że może zwiać
i go zgubimy?”.
Pomyślałem, że trzy miesiące ślęczałem nad tą sprawą,
zidentyfikowaliśmy go, a on może nawiać?
Powiedziałem, że trzeba to zakończyć.
Robiłem, co mogłem, żeby zdobyć nakaz.
Spotkaliśmy się z prokuratorem okręgowym
i sędzią,
który wydał nakaz aresztowania Stewarta.
Zadzwoniłem do żony i poprosiłem ją, żeby mnie spakowała,
bo jechałem do Panama City.
Chciałem go dorwać i sprowadzić do nas.
Wymierzymy mu sprawiedliwość
za to, co przez niego przeszliśmy.
Co mogło pójść nie tak?
PRAWNIK DAVIDA
Policja myśli, że każda sprawa to bułka z masłem.
Ich wersja prawie nigdy nie pokrywa się z rzeczywistością.
Czy mój klient jest niewinny?
Wiem, że nie jest winny.
Napisy: Joanna Kazimierczak