Şimdi polise göre birçok kişinin kandığı
inanılmaz bir telefon şakasına geçiyoruz.
Telefonda polis memuru olduğunu iddia eden kişi,
bazı yöneticileri fast food çalışanlarına cinsel taciz yapmaya ikna etti.
Üzerimin aranmasını kabul etmezsem
tutuklanacak ya da kovulacaktım. Veya ikisi birden.
Bazı polis memurları bana
olayın videosunun olduğunu söyledi.
Hiç öyle bir şey görmemiştim, 30 yıldır da görmedim.
Telefondaydım, bana süreci anlatmaya başladı.
"Bluzunu çıkar."
Önce bir giysi çıkıyor, sonra biri daha.
Dokunmadığı hiçbir yer kalmadı.
Vücudunda uyuşturucu aramak mı?
Göğüslerimi, cinsel organlarımı, hatta sütyen ölçümü
anlatmasını istedi.
Şaşakalmıştım.
Kimsiniz?
Arayanın kullandığı psikolojik taktikler inanılmazdı.
Neler yapabileceğini bilmiyordum.
Sadece kötü bir adam olduğunu biliyordum.
Arayan kişi kusursuz bir suç işledi
çünkü kimliğini hiç bilmiyoruz.
Burger King, Taco Bell…
Aklınıza gelebilecek her restoran bu kişinin hedefi olmuştu.
Serbestçe dolaşan bir cinsel tacizci var,
telefon her gün çalmaya devam ediyor.
TELEFONU AÇMA!
Burada hayat oldukça güzel.
Çocuk büyütmek için iyi bir yer, iyi okullar var.
Fazla suç işlenmez.
BUDDY STUMP EMEKLİ DEDEKTİF
McDonald's'taki vakayla ilgili telefonun geldiği gece
evdeydim, kendi işime bakıyordum.
Arayan, zamanın şef yardımcısıydı.
"Buddy, ne yapıyorsun?" dedi.
"Oturmuş televizyon izliyorum, keyfime bakıyorum" dedim.
"Buraya gelmen gerekiyor" dedi.
"McDonald's'tayım, nasıl anlatsam bilemiyorum.
Burada kötü şeyler olmuş,
gelmen gerekiyor."
9 Nisan 2004'tü.
Daha üç hafta önce terfi almıştım.
Çaylak bir dedektiftim yani.
McDonald's'a gittim,
ne olduğuna dair hiçbir fikrim yoktu.
Her yerde polis arabaları vardı. Gelenler, gidenler…
Restorana girdim. McDonald's çalışmaya devam ediyordu.
Mutfak kısmından arkadaki koridora geçtik.
İnanılmazdı.
Herkes başı kesik tavuk gibi koşuşup duruyordu.
İçeride öyle bir hava vardı ki herkes üzgündü.
Sanki gerçekliğine inanamadıkları bir şey görmüş
veya yapmış gibilerdi.
Mağduru arka taraftaki ofiste gördüm.
O da üzgün gibiydi, başı eğikti.
Müdür üzgündü, müdür yardımcısı üzgündü.
Sanki kasırga vurmuş gibiydi.
"Beni neye bulaştırdılar böyle?" diye düşünüyordum.
Bana olanları açıklamaya çalışıyorlardı
ama söyledikleri hiç mantıklı gelmiyordu.
Tek anladığım,
olayın gelen bir telefonla ilgili olduğuydu.
Sonra oradaki memurlardan biri
"Olayın videosu var" dedi.
"Ne?" dedim.
İçeride bir güvenlik kamerası vardı, her şeyi kaydediyordu.
"Tamam, durun" dedim.
"Bu kadar konuştuğumuz yeter. Cılkı çıktı.
Tam olarak ne olduğunu görelim."
Videoyu izlemeye başladık. Ses yoktu.
Sadece görüntü vardı, sessiz sinema izler gibi.
Müdür Yardımcısı Donna Summers
telefonda biriyle konuşuyor.
O gün
restorana bir telefon geliyor.
Restoranın müdür yardımcısı olan
51 yaşındaki Donna Summers telefonu açıyor.
CONNIE LEONARD HABER SUNUCUSU
Arayan kişi bir erkek, kendini polis memuru olarak tanıtıyor.
Mount Washington Polis Departmanı'ndanım, diyor.
Restorana yaklaşık bir kilometre mesafede yani.
McDonald's'ın müdürünün ve genel merkezden
bir temsilcinin
yanında olduğunu söylüyor.
Önemli bir konu hakkında konuşacağım, diyor.
Güya çalışanlardan biri
restoran müşterilerinden birinin cüzdanını çalmış.
Çalışanı minyon, kumral saçlı biri olarak tarif ediyor.
Donna Summers da "Evet, öyle bir çalışanımız var" diyor.
"Kim olduğunu biliyorum."
Videoyu izliyorum.
İçeri genç bir kadın geliyor.
Karşılıklı konuşuyorlar.
18 yaşındaki Louise Ogborn'un
McDonald's'ta çalışma sebebi,
annesinin yakın zamanda işini kaybetmiş olması,
sağlık sorunları yaşaması
ve onun da ailenin geçimine yardımcı olmak istemesiymiş.
O gün restoran çok yoğunmuş,
Louise de kalıp akşam yemeği saatinde yardımcı olmak istemiş.
O noktada Donna Summers, Louise Ogborn'u arka ofise götürüyor.
Bana…
2007'DEKİ RÖPORTAJDAN
…bir müşterinin çantasından para çalmakla suçlandığımı söyledi.
Sadece moralimin çok bozulduğunu hatırlıyorum.
Bana böyle
korkunç bir suçlama yöneltildiği için çok üzülmüştüm.
Telefonda polis memuruyum diyen kişi
Bayan Summers'a şöyle diyor. "Şimdi durum şu.
Onu restorana gelip tutuklayabiliriz
ya da bize yardımcı olmak istersen
çıplak aramayı sen yap, para onda mı, görelim."
Ceplerimi boşaltmamı istedi,
ben de cebimdekileri çıkarıp
masanın üzerine koydum.
Ceplerimi ters yüz ettim.
O sırada
içeri bir müdür yardımcısı daha giriyor,
bir çöp torbasını kapının üzerine geçiriyorlar.
MÜDÜR
Koridordan bakanlar
ofiste ne olduğunu göremesin diye.
Bana tuhaf geldi
ama sanırım birazdan olacaklar konusunda
mağduru rahat ettirmeye çalışıyorlardı.
Donna Summers'ın aklından ne geçtiğini tahmin etmek zor.
Birçok kişi, telefonda birisi onlara
çıplak arama yapmalarını söylese ona inanmayacaklarını söyler.
Ancak arayan kişinin sesi güven telkin ediyor.
Gayet sakin,
yetkili biri gibi talimatlar veriyor,
Donna Summers da polis memuru sandığı kişinin talimatlarını uyguluyor.
Louise de söylenenlere uyuyor.
Aslında istemediği belli.
İtiraz ediyor, öyle bir şey yapmadığını söylüyor.
Muhtemelen şöyle düşünüyor, "Benim çalmadığımı anlayacaklar.
Şimdilik dediklerini yapayım,
bu durumdan bir an önce kurtulayım."
Ama o noktada işler daha da tuhaf bir hâl alıyor.
Birden bir kıyafet çıkıyor,
sonra bir kıyafet daha çıkıyor.
"Vay canına!" dedim.
"Neler oluyor burada?"
Şaşakalmıştım.
Bir süre sonra
mağdurun üzerinde sadece iç çamaşırı ve sütyeni kaldı.
Sonra bir baktım,
onlar da çıkmış.
Orada çıplak bir şekilde dikiliyor.
Üzerinde tek bir kıyafet bile yok.
"McDonald's ofisinde çıplak bir kadın mı var?
Şimdi ne olacak?" diyorum.
Aramanın üzerinden yaklaşık bir saat geçmiş.
Ağzım açık bir şekilde seyrediyorum.
Gözlerime inanamıyorum.
Kıyafetlerini çıkardıktan sonra
kıza bir önlük veriyorlar, üzerini olabildiğince
örtmeye çalışıyor.
Üzerimde hiç kıyafet kalmamıştı. Çok utanmıştım.
Sonra eşyalarını bir torbaya koyup
odadan çıkarıyorlar.
Telefondaki polis memuru, Donna'ya
Louise'in tüm kıyafetlerini
ve araba anahtarını alıp
kıyafetleri arabaya koymasını söylüyor.
Yani Louise Ogborn
üzerinde küçük bir önlükle çıplak bir şekilde oturuyor.
Kurtulmak için kaçmak istese bile
tıka basa dolu bir restoranın
içinden geçmesi gerekeceğini fark ediyor.
Ne yapabilir ki?
O odada tıkılı kalıyor.
Kapının arkasında ne vardı, bilmiyordum.
Beni bekleyen biri olabilirdi.
Çıplak bir şekilde çıkmak istemedim, çok korkmuştum.
O noktada Louise'in itaat etmekten başka
yapabileceği bir şey var mıydı?
Buna çıplak arama denmez.
Kendi iş yerinde hapsedilmek denir.
Çok üzülmüş. İçine düştüğü durumdan dolayı
travma yaşadığı yüzünden belli oluyor.
18 yaşında olduğunuzu düşünün, aklınızdan kim bilir neler geçer.
Belki de hayatı boyunca söz dinlemiş
birinden bahsediyoruz.
Disiplinli bir hayatı var.
Kiliseye gidiyor, izci kampına gidiyor, okula gidiyor.
Sert bir disiplinin olduğu bir asker evinde büyüdüm.
Annem ya da babam bana bir şey söylediğinde
mutlaka yapmam gerekirdi.
Başka bir yetişkin de bir şey söylese
mutlaka yapardım, itiraz etmezdim.
Sonra birden
ofise bir erkek giriyor.
Orta yaşlı bir adam.
Çalışan üniforması yok, önlüğü yok, öyle bir şey yok.
"Bu adam McDonald's çalışanı değil.
McDonald's'ın arka ofisinde ne işi var?" dedim.
Bu kişinin rolünü de bilmiyoruz.
Arayan kişinin suç ortağı olabilir mi?
Olay saatlerce devam ediyor
ve Donna Summers
bir yandan da o saatte çok yoğun olan restoranı yönetmeye çalışıyor.
Ama ne zaman bu iş çok uzadı diye düşünse
adam bir cevap buluyor.
"Yoldayız. Şu anda personel eksiğimiz var. Lütfen biraz daha bekleyin."
Summers bunu makul bir cevap olarak görüyor.
Ama işe dönmesi lazım.
Bu sefer adam diyor ki,
"Etrafında güvendiğin bir adam var mı?
Kocan olabilir, sevgilin olabilir.
Ofise gelsin, biz gelene kadar kızın başında dursun."
Donna Summers da "Aslında var. Nişanlım Walter var" diyor.
"O gelebilir."
Şöyle düşündüm…
"Bunun doğru bir şey olduğunu
nasıl düşünebildin?"
Müdür gidiyor, telefonu adam alıyor.
Şimdi telefondaki adamı dinleyip
talimatlarını uygulayan kişi Walter Nix.
Louise'e "Önlüğü çıkarmanı söylüyor" diyor.
Sonra polis memuru
"Zıplama hareketi yapsın" diyor.
"Ya da olduğu yerde koşsun.
Vücudunu sallasın. Bakalım bir şey düşecek mi.
Bir yerlere bir şeyler saklamış olabilir."
Neredeyse iki saattir odada.
Hareket yaptığını görüyorum.
Çıplak bir şekilde zıplıyor. Olduğu yerde koşuyor.
Sandalyenin üzerine çıkıyor.
Böyle devam ediyor.
Bu arada Donna Summers da
birkaç kez odaya gelip gidiyor.
Ne zaman o gelse Louise Ogborn
üzerini önlükle örtüyor.
Donna bir şeyin farkında değil.
Adamın sadece orada oturup polisi dinlediğini,
polis gelene kadar bekçilik ettiğini sanıyor.
Louise'in zihinsel olarak yıprandığı belli
ama Donna Summers'tan hiç yardım alamıyor.
Bir noktada…
Donna Summers'ın tekrar odaya girdiği görülüyor.
Louise Ogborn'un üzerinde önlüğü yok.
Walter Nix de tam yanında.
Onu görüp görmediği…
Odaya çok hızlı girmişti, görmemiş olabilir.
Hâlâ hiçbir şey yapmıyor.
O noktada Louise şöyle düşünmüştür.
"Tek başımayım.
Kimse yardım etmeyecek."
Hayatta kalmak için ne gerekiyorsa onu yapıyordum.
Arayan kişi bana "Evet efendim. Hayır efendim" dememi söylüyordu.
Öyle demezsem ceza alacaktım.
Çok korkmuştum. Ertesi güne çıkıp çıkmayacağımı bilmiyordum.
Dayanabilecek miydim, bilmiyordum.
Bildiğim kadarıyla
Walter Nix saygın bir adamdı. Kiliseye giderdi, aile babasıydı.
Beyzbol koçuydu, sürekli çocuklarla haşır neşirdi.
İnsanlar ona güvenirdi,
Donna ile evlenecekti.
Ama belli ki alışık olmadığı bir durumla karşılaşınca,
telefonda da ona talimat veren biri olunca
ahlak anlayışı olarak neyi vardıysa
hepsini kaybetti.
Video ilerledikçe daha da kötüye gidiyor.
Hatta genç kadını yere diz çöktürüp
çıplak kalçalarına eliyle vuruyor.
O derece ki… Elinin bıraktığı iz bile belli oluyordu.
Ve…
Bu şekilde 20 dakika kadar vuruyor.
Louise Ogborn aşağılanmış durumda, korkuyor.
Bu noktada artık ölecek miyim diye düşünmüştür.
Sürekli ağladım.
Bana vurmuştu, beni dövmüştü…
Kendimi savunmaya karar verip
yardım istesem kim bilir daha neler yapacaktı.
Video ilerledikçe
daha da iç karartıcı oluyor.
Walter Nix'e bu sefer de
Louise Ogborn'u kucağına oturtması talimatı veriliyor.
"Nefesini kontrol edelim.
Uyuşturucu ya da alkol kullandıysa nefesinden anlarsın."
Polis memuru daha sonra, Louise Ogborn'un Walter'ı öpmesini söylüyor.
Bir saat boyunca Walter tüm bu şeyleri yapıyor.
Yetmezmiş gibi
polis memuru, Walter Nix'e…
…"Kadının seks yapması gerekiyor" diyor.
Walter da Louise'e bu talimatı veriyor.
Walter Nix, mağdura oral seks yaptırdı.
Bunun nasıl olduğunu kimse anlamış değil.
Ama olmuş.
Hissizleşmiştim.
Hiçbir şey hissetmiyordum.
Zihnimi tamamen sildim.
Zihinsel olarak orada değildim.
İzlemesi çok zordu.
Gözlerime inanamıyordum.
Çok sinirlendim.
Sinirlendim
çünkü böyle bir şeyin nasıl olup da yaşanabildiğini anlamıyordum.
McDonald's'ta çalışırken bile güvende olmayacaksak
dünyanın çivisi çıkmıştır.
Genç bir kadın cinsel ve fiziksel tacize uğramış.
"Ne yapacağım ben şimdi?" diyorum.
Walter Nix de şöyle düşünmüş olmalı.
"Ne yaptım ben?"
Yanlış bir şey yaptığının farkında.
Yanlış yaptığının farkında çünkü kaçıyor.
O noktada ciddi bir suç işlendiği artık açıktı.
Polislerden birini Walter'ın evine gönderdim,
bulup karakola getirin dedim.
Arayan kişi kadar o da suçluydu.
Hatta onun suçu daha büyüktü.
Sırf talimat aldık diye yapmak zorunda değiliz.
O noktada Donna Summers
"Ne yapacağım ben?" diye düşünüyor.
Sonra içeri yaşlı bir bey geliyor,
o sırada görevde olmayan bir bekçiymiş.
Telefonu o eline alıyor.
Birkaç kelime dinledikten sonra
"Saçmalık. Olmaz. Öyle bir şey yapmam. Doğru değil" diyor.
Adam sağduyulu biriymiş, "Bir dakika. Sen gerçekten
polis misin?" diyor.
Donna Summers'a aramanın sahte olduğunu söylüyor.
O noktada Donna nihayet fark ediyor.
"Bir dakika. Bunların hepsi sahte miydi şimdi?"
Her şey duruyor.
Baştan beri telefon şakasıymış.
Oyuna geldiklerini o zaman anlıyorlar.
Aklımdan şunlar geçti. "Telefon eden kimdi?
Polis olmadığı kesin."
Tek düşünebildiğim şuydu.
"Telefonda bunu yapmaktan nasıl bir zevk almış olabilir ki?"
Olup bitenleri duyarak kendini tatmin ettiği belliydi.
Birçok insanı kandırıp onlara istediğini yaptıracak güce
sahip olduğunu düşünmekten de
zevk aldığını düşünüyorum.
Aklımdan bir sürü şey geçse de
mağdurun ifadesini almamız gerekiyordu.
O zaman oturdum…
Karşı karşıya oturduk.
Ve…
Yüzüne baktım.
Onu tanıdığımı fark ettim.
Evet. Komşumdu.
"Louise?" dedim.
"Evet Buddy, benim" dedi.
Ve…
Babası arkadaşımdı.
Birlikte büyümüştük.
Ve…
Beynimden vurulmuşa döndüm.
Ve…
Vaka kişisel bir hâl aldı.
Daha azimli oldum.
Daha kararlı oldum.
Bunu yapan kişiyi bulup
hapse tıkmaya azmettim.
Üç hafta önce bu göreve başladığımda
böyle bir vakam olacağını hiç düşünmemiştim.
Vakayı çözebilmek için, aramanın yapıldığı yeri
tespit etmemiz gerekiyordu.
Arayan kişi,
verilen ifadelere bakılırsa,
ofisin içinde
ne olup bittiğini biliyor gibiydi.
Adamın yakınlarda olduğuna hükmettim.
O gece ifadeleri aldıktan sonra
buraya, otoparka tekrar geldim.
O zamanlar cep telefonları daha yeni çıkmıştı.
Halkın büyük bölümü ankesörlü telefon kullanmaya
devam ediyordu.
Winn-Dixie mağazasının önünde birkaç tane ankesörlü telefon vardı.
Aramanın McDonald's'ı doğrudan gören
bir ankesörlü telefondan yapıldığı içime doğdu.
Ancak o şekilde bir anlamı olurdu.
Çünkü McDonald's'a bakıp
polisin gelmesini o şekilde izleyebilir,
şakasının ne kadar başarılı olduğunu o şekilde görebilirdi.
Hınç besleyen eski bir çalışan olabilirdi.
Louise'i önceden tanıyan biri de olabilirdi.
Eğlence olsun diye yapmış olabileceği gibi
ona karşı bir husumeti de olabilirdi. Bilmiyordum. Ama mümkündü.
Hangi yöne gitsem diye düşünürken
aklıma yüz farklı ihtimal geldi.
Tekrar işe gittiğimde
olayı çözmeme yardımcı olacak
ilave bilgiler bulmak için ifadeleri gözden geçirdim.
Daha baştan itibaren samanlıkta iğne aramak gibiydi.
Sonra…
Oturduğum yerden düşünürken aklıma bir şey geldi.
"İnternette aratayım" dedim.
"McDonald's çıplak arama" yazdım.
Bir de ne göreyim?
Ülke genelinde
birçok restoranda ve perakendecide aynı şey yaşanmıştı.
Her vakada senaryo neredeyse tıpatıp aynıydı.
Hatta bazılarında polis memurunun adı bile aynıydı,
Dedektif Scott.
Hinesville, Georgia'daki McDonald's'ta
yaşlı bir bekçi,
kadın çalışanın vücut boşluklarında arama yapmış.
Phoenix, Arizona'daki Taco Bell'de
müdür, telefonda verilen tarife uyan bir müşteriyi almış
ve üzerini aramış.
1995'te Raleigh, Kuzey Carolina'daki Mcdonald's'ta.
1998'de Oak Brook, Illinois'de…
Her yeri dolaşmış.
Milwaukee, Wisconsin.
Taco Bell, Burger King, Hardee's, Applebee's,
aklınıza gelebilecek tüm restoranlar bu adamın hedefi olmuş.
32 eyalette yaşanan 73 vakayla ilgili bilgi vardı.
Tespit edebildiğimiz ilk arama
1994'te yapılmış.
2004 yılındaydık.
Şöyle dedim…
"Hapı yuttuk.
Winn-Dixie'deki ankesörlü telefon değildir bu."
Tüm gözler üzerimdeydi.
Kariyerimin en önemli anlarından biri olacaktı.
Tehlikeli, inanılmaz bir telefon şakası ülke genelinde tekrarlandı.
Polise göre birçok kişinin kandığı inanılmaz bir telefon şakasına geçiyoruz.
Gördüğünüz üzere ülke genelinde
70 farklı yerde gerçekleşmiş.
Büyük bir soruşturma başlatıldı.
On yıllık bir süre zarfında 32 eyaletteki 69 farklı işletme
aynı şakanın kurbanı olmuş.
Genç kadın, yüzlerce aramayı takip eden
Dedektif Stump'ı kahraman olarak görüyor.
Fail, insanların aklına girmeyi bir şekilde beceriyordu.
Başta fark etmemiştim ama elimdeki soruşturma
devasa bir şeye dönüştü
ve olayı çözmek bana düşüyordu.
Her hafta daha fazla insanın
mağdur olmasından korkuyorduk.
Her istediğini yapabileceğini düşünen
kötü bir insanla karşı karşıyaydık.
On yıldır yaptığı için
yakalanacağını düşünmüyordu, bu suçu işlemeye devam edecekti.
Cinsel tacizci,
elini kolunu sallayarak dolaşıyordu.
"Bu gece ne olacak?" diye düşünüyordum.
"Hangi işletme hedef olacak? Hangi genç insan mağdur edilecek?"
Birisinin bu canavarı durdurması gerekiyordu.
Bu adamı yakalamak için
yöntemini anlamam gerektiğini biliyordum.
Bunun için de
önceki vakaları daha iyi anlamam gerekiyordu.
Blackfoot'ta herkes birbirini tanır.
Burası küçük bir kırsal kasaba.
Muhafazakâr, oldukça dindar bir yer.
ELIZABETH 26'NCI TELEFON ŞAKASI
Kendimi hep güvende hissederdim.
Arayan kişi belli yerleri hedef alıyordu.
Küçük kasabaları hedef alıyordu.
Böyle yerlerde insanlar otoriteye inanmaya daha yatkın olur.
Özellikle de polis olduğunu söyleyenlere.
Benden sorumlu olan kişilerin otoritesine saygı duyacak şekilde yetiştirildim.
Öğretmenler, kilisedeki insanlar, yaşça benden büyük kişiler.
Bu kişi, küçük şehirlerde
fast food restoranlarında çalışan, işlerini kaybetmekten korkan
ve kolay ikna edilebilen genç insanların olduğunu
bilecek kadar akıllıydı.
O işe girdiğimde 16 yaşındaydım.
İşi aldım diye çok sevinmiştim.
Çünkü artık kendi paramı kazanacaktım.
Sadık, görev bilinci olan, her zaman işe erken giden bir çalışandım.
16 Aralık 1999'du.
Sıradan, soğuk bir aralık günüydü, hafta içiydi.
Birden adım anons edildi ve ofise çağrıldım.
Müdür bana, Blackfoot Polis Departmanı'ndan
Memur Davis diye birinin aradığını söyledi.
O akşam restorana gelen bir kadın müşteri varmış.
Çantası çalınmış,
içinde de 50 dolar varmış.
Kadın, çantayı garsonlardan birinin aldığını
biliyormuş.
50 dolar çok para
çünkü bahşişler hariç saatte 2 dolar 80 sent kazanıyordum.
Ama müşterilerin eşyalarına dokunmayı aklımdan bile geçirmezdim.
Sonra dediler ki…
Kadın, çantasını alan garsonun
1,50 boylarında
sarışın bir kadın olduğunu söylemiş.
Arayan kişinin yaptığı şey şu.
Çok az detay veriyor
ve minyon, uysal, genç bir kadın tasvirine uyan
genç bir çalışanın illaki olacağını biliyor.
Benim boyum 1,50 değil, dedim.
Sarışın değilim, ben çalmadım, dedim.
Israrla bunu söyledim.
Ne dersem diyeyim
memurun her şeye makul, inanılır, mantıklı bir cevabı vardı.
Memur, kıyafetlerin teker teker çıkarılmasını istedi.
Önce ayakkabılarımı çıkardım.
Sonra pantolonumu.
Sonra da üniformamın gömleğini.
Her seferinde bir kıyafet çıkararak ilerliyorduk.
Arada bir sürü konuşma geçiyordu.
Arayan kişi, olayın yavaş gelişmesinden çok hoşlanıyor gibi.
Yavaş başlıyor.
Oltayı atıyor, yemi kapacaklar mı diye bakıyor.
Sonra iş gittikçe büyüyor. Tırmanıyor.
Vakit geçtikçe kendimi kaybettim.
Sürekli yalvarıyorum,
"Bu doğru değil" deyip duruyorum.
Bir işe yaramadı. Ben öyle yaptıkça memur daha çok kızıyordu.
Müdürden vücudumu tarif etmesini istedi.
Göğüslerimi, cinsel organlarımı, hatta sütyen ölçümü
anlatmasını istedi.
O zaman telefonu elinden kapıp bağırmaya başladım.
"Giydiğim sütyenin, bu tür şeylerin
güya çalınan 50 dolarla ne ilgisi var?"
Son derece rahatsız olsam da, travma yaşasam da
oradan çıkıp gidecek kadar kendimi güçlü hissetmiyordum.
Tam o sırada
içeriye çalışma arkadaşım Derek girdi.
Bir terslik olduğunu anladı.
DEREK ELIZABETH'İN ÇALIŞMA ARKADAŞI
Yıl 1999. Blackfoot, Idaho'dayız.
Bölgede fazla iş yoktu,
ben de bir pizzacıda işe girdim.
O sırada 22 yaşındaydım.
Garsonların çoğu 18 yaşın altındaydı.
Personel girişinden girdim.
Bir terslik olduğunu hemen anladım
ve aşçıya ne olduğunu sordum çünkü ortalıkta hiç garson görünmüyordu.
Sadece aşçı vardı, bir de bir yığın pizza, günlerce yetecek ekmek,
kutulanmayı bekleyen siparişler.
Tam bir kaostu.
"Ne oluyor?" dedim. "Ofiste bir şey oluyor" dedi.
Köşeyi dönünce müdürü gördüm,
bana baktı.
Nasıl terlediği hiç aklımdan çıkmaz.
Bir daha da öyle bir şey görmedim.
Genç bir kadının
çıplak aramaya tabi tutulduğunu gördüm.
Sordum,
"Ne yaptığını sanıyorsun?" dedim.
"Telefonda bir polis var" dedi.
"Polis adına çıplak arama yapıyorum."
Hemen telefonu kapıp "Kiminle görüşüyorum?" dedim.
Adam dedi ki…
"Blackfoot Polis Departmanı'ndan arıyorum, memurum."
Sakin, normal, telaşsız bir sesi vardı, her gün yaptığı bir şeyi yapıyor gibiydi.
Ben de dedim ki "Polissen bilmen gerekir,
müdürün reşit olmayan birini, hele de bir kadını
çıplak araması yanlış."
"Gerçek polisleri çağıracağım" dedim.
Telefonu kapattı.
Olayın vahametini görüp
harekete geçmek için
dışarıdan birinin gelmesi gerekti.
Müdahale etmesine çok sevinmiştim.
Keşke oraya daha önce gidebilseydim.
Oraya varınca yapmam gerekeni yaptım.
Düşündükçe tepem atıyor, insanları böyle kullanmaya kalkanlar var.
Aramanın sahte olduğunu,
arayan kişinin sadece polis numarası yaptığını anlayınca
çok sinirlendim.
1999'da olsak, müdür kesin suç ortağı, derdim.
Ama birçok farklı eyalette
benzer olayların yaşandığını öğrendikten sonra
şimdi diyorum ki suç ortağı olması imkânsız.
Açıkçası o restoranlardaki hiçbir kişinin
suç ortağı olmadığını düşünüyorum.
Hepsi de kullanılmıştı.
Sonra eve gittim ama geç vakte kadar uyumadım, yazdım.
Tüm olayı anlattım.
Başımın derde gireceğini söyleyip beni tehdit etti.
Sonra pantolonumu çıkarttı.
Vücuduma yaptıklarından dolayı aşağılanmış hissettim.
Defterin başına oturup
olanları yazıya dökebilmek bile çok zordu.
Haksızlığa uğramıştım.
Polisin meseleyi soruşturmaya
veya olayın peşine düşmeye ciddi bir kaynak ayırmayacağını öğrenince
moralim daha da bozuldu.
Öncelikli sorun olarak görmüyorlardı.
Asıl inanılmaz olan şey,
birisinin bunu her yerde yapıp
paçayı sıyırmış olması.
Hiçbir vaka soruşturulmadı mı? İnsanlar korkup şikâyetçi olmadı mı?
Bu çok tuhaf bir vaka. Anlatması bile zor.
Elimizde delil vardı.
Video görüntüsü, olayın gerçekleştiğine dair kesin kanıttı.
Diğer karakollarda bu yoktu.
Ellerinde "Şöyle şöyle oldu" diyen
bir ifadeden başka bir şey yoktu.
Bildiğim kadarıyla
bunu soruşturan tek kişi bendim.
Adamın peşinde birinin daha olduğunu bilmiyordum.
Boston'daki dört Wendy's şubesinde
cuma günü geç saatlerde inanılmaz bir telefon şakası yaşandı.
Kendisini polis memuru olarak tanıtan kişi,
müdürleri kandırmayı başarıp
çalışanları çıplak aramaya tabi tutmalarını sağladı.
En şoke edici olayda ise
genç bir kadın olan müdür, erkek garsona cinsel tacizde bulunmaya ikna edildi.
Kabul edilemez cinsel davranışlar gerçekleşmiş,
kollarını ve bacaklarını açması söylenmiş.
Müdür, mahrem yerleri de dâhil olmak üzere uygunsuz bir şekilde ona dokunmuş.
Mağdurlar korkunç şeyler yaşamış.
Bunu benim çocuğuma yapsalar…
VICTOR FLAHERTY DEDEKTİF ÇAVUŞ
…öfkeden çıldırırdım.
Herkese kardeşim gibi davranırım,
o yüzden bu kişilerin başlarına gelenlere çok sinirlendim.
Bir şekilde durdurmayı kafama koydum.
Çok tuhaf olduğu için de ilgimi çekti.
Normalde uyuşturucu vakaları çok olur.
Her gün çıkıp
eroin alırız, kokain alırız…
Bu ara moda olan uyuşturucular ekstazi ve Oxycontin.
Bir gün eroin almaya çıkmışım,
ertesi gün polis numarası yapıp sağı solu arayan birini arıyorum.
Aramanın nereden yapıldığını hiç bilmiyorduk.
Elimizde hiç şüpheli yoktu. Hiç kimse yoktu.
Ofise döndüm, başımı ellerimin arasına alıp
"Samanlıkta iğne aramak gibi. Nasıl bulacağım?" dedim.
Videodan başka elimde bir delil daha vardı.
Yıldız 69'la alınan, son arayan numara.
Restoran çalışanlarından biri
uyanık davranıp yıldız 69'u tuşlamış.
Cep telefonlarından öncesini hatırlayanlar bilir,
yıldız 69'u tuşlayınca
son arayan numarayı verirdi.
Elimde o numara olmasaydı bu vaka çözülmezdi.
Oturdum, telefon numarasına bakıyorum.
Aradım.
Meşgul çaldı.
"Yok. Olmaz" diye düşündüm.
Tekrar aradım.
Yine meşgul çaldı.
Oturduğum yerden düşünüyorum, elimde bir numara var
ama bir işe yaramıyor.
O sırada yardım edecek fazla kimse yoktu.
Benimle birlikte çalışan iki üç dedektif daha yoktu.
Hiçbir ipucu yoktu.
POLİS
Soruşturmayı tek başıma yürütüyordum,
ilerleme kaydetmek zordu.
Çünkü elimde delil olarak hiçbir şey yoktu.
Ama elimden gelen her şeyi yapacağımı
ve sonunda onu yakalayacağımı biliyordum.
Olaydaki ilk ipucu,
dört mekânın hepsi için telefon incelemesi yapmaktı.
Hâkimden bu olayların hepsi için arama izni çıkardım.
Gelen raporda, numaraların sahte olduğu yazıyordu.
Öyle bir numara yok.
Başka hiçbir şey bilmiyoruz.
Cep telefonu mu, sabit hat mı, bilmiyoruz. Hiçbir şey bilmiyoruz.
AT&T'yi arayıp birkaç kişiyle görüştüm.
Başka birine yönlendiriyorlar,
anlatıyorum, o da başka birine yönlendiriyor.
Sonunda,
yaklaşık bir buçuk saat sonra
telefona bir hanım çıktı.
Söylediği şey hiç aklımdan çıkmaz.
"Aslında…
Bu arama bizim ankesör kartlarımızdan biriyle yapılmış olabilir."
"Nihayet" dedim.
Ankesör kartları hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Hiçbir vakada görmemiştim.
Nasıl bir teknoloji kullanıldığını kimse bilmiyordu.
Sıradaki adım buydu. Ankesör kartı nasıl takip edilir?
Arayanın buralı olmadığını biliyorduk,
o yüzden ankesör kartı kullanması mantıklıydı.
Belki hatırlarsınız, eskiden
ankesör kartları sürekli kullanılırdı.
Kolaydı, daha ucuzdu.
Bu aramalar 90 dakika kadar sürebiliyordu.
Yani çok pahalı aramalardı.
AT&T'yi aradım.
"Lütfen bekleyin" diyor,
"Sıradaki temsilcimiz sizinle 30 dakika içinde görüşecek."
Oturup bekledim, o berbat müziği dinledim.
Sonunda birisi telefonu açtı.
"Ben Michelle, arama emirlerine bakıyorum.
Ne istemiştiniz?"
Bu sahte numaraların arkasındaki asıl numarayı
öğrenmem gerek, dedim.
"Onları takip edemiyoruz" dedi.
"Çok mantıksız" dedim.
"Ankesör kartlarını takip etmek imkânsız mı yani?"
"İmkânsız" dedi.
Ne diyeceğimi bilemedim. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Telefondaki sesi takip ediyordum da denebilir
ama aslında bir telefon numarasını takip ediyordum.
Çünkü sesi hiç duymamıştım.
Başka yerde duysam tanımazdım.
Hiçbir ipucundan bir şey çıkmadı, hepsinde duvara tosladım.
Ne yaparım,
kaç saat çalışırım, kimi ararım, önemli değil.
Çünkü bu adamın neler yapabileceğini bilmiyordum.
Sadece kötü bir adam olduğunu biliyordum.
En kısa sürede hapse tıkılması gereken bir adam.
O noktada tek yaptığım, sağı solu aramaktı.
Diğer karakolları aradım, AT&T'yi aradım.
O sırada AT&T'deki Michelle'le eşimden daha çok konuşmuşumdur.
Sürekli konuşurduk. Ben sorardım, o cevap verirdi.
Ve soru sormaya devam ettim.
"Yani bunları takip etmek imkânsız mı?"
"Ankesör kartına baktım. Üzerinde farklı numaralar var" dedim.
Anlamlarını sordum. Bilmiyormuş.
"Niye üzerlerinde barkod var?" "Bilmiyorum."
"Sen bana bir cevap vermedikçe pes etmeyeceğim" dedim.
Sonra beni aradı, sesi biraz neşeliydi.
"Cevapları buldum" dedi.
"11 Eylül'den beri, kamuoyunun bilmesini istemesek de,
ankesör kartları artık takip edilebiliyor."
Çok heyecanlandım. "İşte bu" dedim.
"Vic, aramanın yapıldığı asıl numara
Panama City, Florida'da" dedi.
Nihayet. Yer tespiti yaptık.
Sonunda aramanın Panama City, Florida'dan yapıldığını öğrendim.
"Orası eğlenmek için gidilen, plajı olan bir yer" diye düşündüm.
Orada böyle suçların işlenebilmesine çok şaşırmıştım.
Ne düşüneceğimi bilmiyordum.
Ama elime çok önemli bir bilginin geçtiğini anlamıştım.
Artık buraların sahte değil, gerçek yerler olduğunu biliyorum.
Ama sorun, ankesörlü telefon olmaları.
Ankesörlüden ne çıkar ki? Çalınacak bir kapı yok,
birçok kişi kullanıyor.
Aramanın ne zaman yapıldığını, hangi telefondan yapıldığını biliyordum.
Adamın o saatte tam olarak nerede olduğunu biliyordum.
Ama hepsi buydu. Başka hiçbir şey bilmiyorduk.
En başa dönmüş oldum.
POLİS DEPARTMANI PANAMA CITY, FLORIDA
Panama City dedektiflerini arayıp onlarla konuştum.
Panama City'ye birçok telefon geldiğini,
dedektif numarası yapıp çıplak arama yaptıran biriyle ilgili
birçok yerden arandıklarını söylediler.
"Ne?" dedim.
"Sadece biz varız sanıyordum." Hayrete düştüm.
O zaman bir şey fark ettim. Adam bunu o kadar çok yapmış ki
ne zaman ne diyeceğini çok iyi biliyor.
Her seferinde istediği olmuyor.
Birçok kez telefon yüzüne kapatılmış.
Sonra biraz daha ilerlemiş, yine yüzüne kapatılmış.
Sonrakinde daha fazla ilerlemiş, yine yüzüne kapatılmış.
Bazılarında hemen kapatmışlar
ama o rolü oynamayı öğrenmiş.
Oyunu oynamayı öğrenmiş.
İşin en iğrenç kısmı da bu.
Kendini geliştirmiş. Kendini geliştirdikçe de
bağımlısı olmuş.
Yapmadan duramaz olmuş.
Polis memuru olduğuna inanmıyordum.
Polislik hevesi olan biri olabilirdi. Güç ve yetki peşinde koşan biri.
Belki bir noktada dokunulmaz olduğunu sandı.
Çünkü Massachusetts'ta dörtte dört yapmıştı.
Yüzde 100'lük bir oran.
Her birimiz sadece kendimiz varız sanıyorduk,
kendimizi aptal gibi hissediyorduk.
Ama bunun, birçok kadının başına geldiğini öğrenince
o kadar da akılsız ve saf olmadığımı hissettim.
Ama bunu itiraf etmek bile
insanın moralini çok bozuyor çünkü bence bu
adalet sisteminin çökmesi demek.
Bence kesinlikle yakalanıp
cezasını çekmesi gerekiyor.
Hem hayatlarını hem de ailelerini mahvetti.
ABD'de, çocuklarının bu adamdan yüzde 100 güvende olduğunu
söyleyebilecek tek bir kişi bile yoktu.
Başka mağdurlar olmasın diye
bu adamı yakalamak zorundaydık.
Bazı geceler düşünmekten gözüme uyku girmiyordu.
Parmaklıkların ardında olduğundan,
başka kimseyi ağına düşüremeyeceğinden emin olmalıydım.
O noktada takılıp kalmıştım
çünkü aramaların
nereden yapıldığını öğrenmek bir işimize yaramamıştı.
Gidecek bir yer yoktu.
Ama pes etmeyecektim
çünkü şimdi meselenin can alıcı kısmına gelmiştik.
Detaylı, gerçek bir polis soruşturması yapma,
sıkı çalışma zamanıydı. Bunu göze almıştım.
Şimdi sıradaki adım, kartın nereden satın alındığını
tespit etmekti.
O bilgiye sonunda ulaştığımda,
Panama City'deki Walmart'tan 19 Şubat'ta alındığını
öğrendim.
Beklediğimiz büyük ipucu bu olabilirdi.
Büyük bir şirket bu. Büyük şirketlerde video olur.
Küçük bir marketten satın almış olsa videosu olmayabilirdi.
Walmart'ı arayıp görüntü istedim.
Şu tarihte, şu saatte alındığını biliyorum.
Sürekli söyledikleri şey şu. "Ben ulaşamam, falancayla konuşun."
Bir kişiden diğerine derken en sonunda yetkiliye ulaştık.
"Evet, görüntüyü verebilirim" dedi.
Sonunda elime VHS kaset geçmişti,
ofisimde TV ve VCR hazırlayıp kaseti yerleştirdim.
Kaseti koyar koymaz,
beklediğim gibi olmadığını fark ettim.
Sürekli kullanılan bir kasetti, belki altı aydır kullanılıyordu.
Görüntü kalitesi berbattı.
Mağaza içindeki yedi sekiz yeri gösteriyordu.
Bir süreliğine takı bölümü, bir süreliğine giriş kapısı.
Sonra tekrar başlıyordu.
Bu kısım, bu kısım, bu kısım, sonra tekrar giriş kapısı.
Videoda kasaların görüntüsü yoktu.
Bunu izlemeye devam edersem başka iş yapamayacaktım.
Aklımı kaçıracaktım çünkü inanılmazdı.
Her ne kadar videoyu yavaşlatsak da,
diğer kameraları aradan çıkarsak da
o saatte oradan geçen yüzlerce kişi olabilirdi,
tabii satın almasından hemen önce gelip
hemen sonrasında da
ayrıldıysa.
Bu kasetten bir şey öğrenmem mümkün değildi.
İmkânsızdı.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Dört ay geçmişti.
Sıkı çalışmayla geçen dört ay!
Yine duvara toslamıştım.
Sonra Mount Washington Polis Departmanı'ndan Buddy Stump aradı.
Sonunda bir gün, sabah ilk iş Vic Flaherty'yi aradım.
Telefonu açtım, Boston'lı olmadığı belliydi.
Tekerleği yeniden icat etmeye gerek yok.
Aramanın Panama City'den geldiğini biliyordum.
Oradaki dedektif, Massachusetts'ta da bizimkine çok benzer
bir vakanın olduğunu söylemişti.
Dedektif Vic Flaherty'yi aramam gerekiyordu.
Bana elindekileri anlattı.
Onların polis departmanı çok küçük.
Bizimki de küçük ama onlarınki çok küçük.
Kendisi kadar mesafe kateden birinin daha olmasına şaşırmıştı.
Konuyu çok ciddiye alıyordu.
Havalara zıplıyordum. Çok sevinmiştim.
Artık yalnız olmadığımı öğrenmiştim.
Bu adamı bulmak için benim gibi şevkle çalışan biri daha vardı.
Buddy ile konuştuğumuza çok sevinmiştim
çünkü bu yeni bir vakaydı.
Elimizde taze bilgiler vardı.
"Ankesör kartının nasıl takip edileceğini
çözmeme sen yardımcı olabilirmişsin."
"Sen bilgiyi bana gönder, ben daha çabuk ulaşırım" dedim.
"Kartın nereden satın alındığını öğrenebilirim."
Vakaya bakışım değişti.
"Çözebilecek miyiz acaba?" derken "Evet, çözeceğiz" demeye başladım.
AT&T'nin en sevdiğim çalışanını aradım.
"Bil bakalım ne oldu. Bir olay daha var" dedim.
"Hem de daha korkunç bir olay ve faili de kesinlikle aynı kişi."
AT&T, Mount Washington olayında kullanılan kartın
benimkinden farklı bir Walmart'tan satın alındığını söyledi.
Walmart'ı aradım. Sorduğum ilk soru, "Kasa videosu var mı?" oldu.
"Evet" dediler.
"Şaka mı yapıyorsunuz?" dedim. "Hayır, var."
"Kaseti gönderin" dedim.
Birkaç gün sonra bir VHS kaset geldi.
OYNAT
"Oynat"a bastım…
Kartın saat 15.02'de alındığını biliyordum,
kaseti biraz ileri sardım.
Sonra şüpheli, görüntüye girdi.
Aldıklarını tezgâha koymasını izledim.
30 ila 40 yaşlarında beyaz bir erkek,
1,80 boylarında, siyah saçlı.
Bandın üzerine düz bir şey vardı,
ankesör kartına benziyordu.
Adama bakıp "Aman tanrım" dedim.
Görüntü kalitesi çok iyiydi. Gerçekten iyiydi.
"Vay canına. Adamı yakaladık" dedim.
Artık şüphelinin fotoğrafı elimizde.
Mount Washington'daki olayda
arama yapmak için kullanılan kartı kesinlikle bu adam satın almıştı.
Videosu bile vardı.
Önemli bir ipucuydu.
Buddy'yi arayıp "Adamın resmini bulduk" dedim.
Heyecanlanmıştım.
Ülkede 300 milyon insan var
ama Walmart'taki adamı bulmuşuz.
Vites artırmaya, harekete geçmeye hazırdım.
Ama video üstten çekildiği için
yüzü pek belirgin değildi.
Bu adamın kimliğini nasıl tespit edeceğiz?
Olabilecek en iyi görüntüyü bulmamız lazım.
Benim kasetime tekrar bakmaya karar verdik
çünkü benim kasette giriş çıkışlar var.
Kamera tam karşıdan.
Benim kasette bulursak elimizde iyi bir fotoğrafı olacak.
Tekrar başladık.
Üç buçuğa üç buçukluk bir odadayız.
Altı ekran çalışıyor, başımıza ağrılar giriyor
ama kimi aradığımızı biliyoruz. Sonra birden
onu buluyoruz.
İçeri giriyor.
Aynı adam.
Girer girmez "Bu o adam" dedim.
Anında tanıdım.
Üzerinde bir ceket var, güneş gözlüğü takmış,
işe gider gibi bir hâli var,
ya da işten geliyor, kıyafeti düzgün.
Pantolonunun kenarında bir şerit fark ettim.
"Bu da ne şimdi?"
Pantolonunun kenarındaki şerit
polis demek.
Adam polismiş.
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram